Tagalog Ghost Mga Nobela at Kwento

Alas-tres pa lang ng hapon kung kaya't maliwag pa ang daan, naaalala ko pa naman kung saan ang dinaanan namin kanina kaya nagmadali na ako. I don't believe in ghost, kaya hindi ako takot mag-isa na lumakad sa lugar na ito, ang mga pinsan ko lang naman ang mahilig takutin ang sarili nila sa mga bagay na hindi pa naman nila nakikita. Paminsan nag-uusap pa sila ng mga tungkol sa multo tapos matatakot, ewan ko ba sa kanila. Lalakas ng sapak sa utak.

Bagamat binibiyak ng labis ang puso niya dahil sa nagaganap sa gabing iyon ay pinatili nalang niyang maging bulag at bingi. Nagtagis ang kanyang ngipin nang mag-umpisang pasukin ng mga boses ng humihingi ng tulong ang kanyang isip. Sa mga sandaling iyon tila gustong mabiyak ang ulo niya. "Shit!"malakas niyang mura ng makita niyang nagsilabasan sa mga bitak ang mga naagnas na nilalang--- mga zombie.

"Paano kung mahanap nila tayo rito? Paano kung hindi na matapos ang takbuhan na 'to?" Hinigpitan niya ang yakap sa akin, ang kaniyang malapad na palad ay marahang hinahaplos ang aking likod. "I told you, Aya. We are ghosts now. Walang makakahanap sa atin dito. At kapag naging sapat na ang lakas ko, tayo naman ang maghahanap sa kanila."

Talagang aabutin pa siya ng gabi kapag maglalaro rito. "Hindi ka matatakot sa multo baby?" I asked. His forehead narrowed, "Mommy, hindi naman totoo ang ghosts, e" saad niya. Hindi rin madaling takutin 'tong anak ko. Naalala ko noong una ko siyang makita. Kahit malalim na ang gabi ay mag-isa siyang bumaba sa kusina dahil nagugutom siya. Dalawang tao pa lang siya doon pero matapang na.

Nagulat ako dahil naririnig ko ang pag-iyak niya. "Anong nangyari?" tanong ko. "Ate...Ate." Umiiyak pa rin na sabi niya. "Tell me, may ginawa ba sila sa'yo?" Nag-aalalang tanong ko. "Hindi ba sinabi ko naman sa'yo na huwag mo nang kakausapin ang babaeng 'yan! Akin na ang phone mo," rinig kong sabi ni Gail. Anong nangyayari sa kaniya? Nawala na ba ang utak sa ulo niya? Bigla na lang namatay ang tawag at namalayan ko na lang na may tumutulong luha sa pisngi ko.

pananakot na bulong ko. Nakangiwing umatras ako sa kanya nang nagpakawala ito nang napakalakas na sigaw. Kahit ang kasambahay na kasama ko dito sa sala ay napangiwi din. "Oh my gosh!! Ate Sophia!..." gulat na saad nito ".. I thought that was a ghost!" I laughed, "A ghost? Ilaria, ghost are not real" Ngumuso ito, "Pero nakakita ako ng ghost kahapon habang naglalakad ako pabalik sa room ko"

Napainom na lang ng tubig si Mama dahil sa sinabi ng bata. Hindi niya magawang pagsalitaan ito pabalik dahil alam niyang bata ito, e. "Seya, that's not true. Ghost can't harm us," paliwanag naman ni Mama. Umiling-iling si Seya. "Some ghost can harm us in different ways. It's either they possess someone's body, they make noises to make us scared or worst... they will throw some things to you."

Si Lily, kaklase niya na palakaibigan pero may reputasyong tsismosa. “H-huh?” gulat ni Elora. “Nakangiti ka mag-isa. Nagb-blush ka pa. Boyfriend mo ba ka-text mo?” Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. “Anong—anong sinasabi mo?” Umiling si Lily pero may ngiting mapanukso sa labi. “Ingat ka, Elora. May mga mata kahit saan. Malalaman ko rin yan”

Mas lalong lumandas ang takot sa mukha niya kaya wala siyang nagawa kundi sabihin sakin ang totoo. Sa ngayon, hindi parin namin kailangang sabihin na nandito kami dahil doon. Kailangan muna naming makasigurado kung totoo ba iyon. "Totoo yun, binibini. Alagaan niyong mabuti yung sanggol. Kapag 10 ng gabi wag na wag niyong iiwan mag-isa, dahil sa oras na yun kadalasang nawawala ang mga sanggol. Hindi pa namin alam kung demon ba ang nay kagagawan 'nun."