Tagalog Ghost Mga Nobela at Kwento

Pagkatapos sandaling amuyin ang tasa, tumingin siya sa waitress na paalis pa lang. "Magandang tonic ang Root Tea. Ang kahit na anong ganitong tsaa ay nagpapalakas ng katawan. Isa itong napakahalagang inumin. "Ngunit sa mundong ito, may klase ng Root Tea na hindi mo dapat inumin." "Ang Ghast Root Tea." "Ang Ghast Root ay tumutubo sa paligid ng mga puntod sa loob ng gubat. Hinihigop niyo ang masamang enerhiyang nasa loob ng mga bangkay."

Takot siya, hindi talaga iyon nawawala sa sistema niya pero kailangan niyang maging matapang. Namatay ang ina niya kasi walang laban ito na ang pagkakataon niya para makapaghigante. Pero kaya ba niya? Kasi kahit saan siya tumungo ngayon may nadadaan siyang pâtây na mga myembro nila. Mga tao ni Ghost, na sinasabing mga assasin pero parang wala namang binatbat pero may tiwala naman siya sa mga assasin na wala sa mansion ni Ghost, alam niyang may mga pakalat-kalat pa sa labas at alam niyang tinawag na ang mga ito ng boss nila. Mabilis siyang umakyat sa hagdan papuntang second floor, ngunit may narinig siyang dâîng at familiar sa kaniya ang boses. "Kuya?"

How dare a mere plain looking maid ogle at him like that? His frowned deepened at her impertinence. Lalo na sa accent nito at sa lengguwaheng ginamit. She looks like she was raised in Manila at halata namang Pilipina ang babae. Na lalong nakapagtataka dahil ang mga maid dito ay mga bampirang lumaki sa Astral at Everis at bihira lang silang gumamit ng tagalog. They are using Slavic language na may halong english. Ginagamit lang nila ang tagalog kapag nakikipag-usap sila sa mga pilipino or humans sa Pilipinas na clueless sa existance ng mga supernatural beings.

Ashley Napakalambot ng mga labi ni Gem, nag-aalab at naghahatid ng matinding ligaya. Segundo lang ang lumipas at nagawa nang makapasok ng dila niya sa loob ng bibig ko, meeting my tongue and playing with it, strolling inside as if looking for some secrets.

Alas-tres pa lang ng hapon kung kaya't maliwag pa ang daan, naaalala ko pa naman kung saan ang dinaanan namin kanina kaya nagmadali na ako. I don't believe in ghost, kaya hindi ako takot mag-isa na lumakad sa lugar na ito, ang mga pinsan ko lang naman ang mahilig takutin ang sarili nila sa mga bagay na hindi pa naman nila nakikita. Paminsan nag-uusap pa sila ng mga tungkol sa multo tapos matatakot, ewan ko ba sa kanila. Lalakas ng sapak sa utak.

Bagamat binibiyak ng labis ang puso niya dahil sa nagaganap sa gabing iyon ay pinatili nalang niyang maging bulag at bingi. Nagtagis ang kanyang ngipin nang mag-umpisang pasukin ng mga boses ng humihingi ng tulong ang kanyang isip. Sa mga sandaling iyon tila gustong mabiyak ang ulo niya. "Shit!"malakas niyang mura ng makita niyang nagsilabasan sa mga bitak ang mga naagnas na nilalang--- mga zombie.

"Paano kung mahanap nila tayo rito? Paano kung hindi na matapos ang takbuhan na 'to?" Hinigpitan niya ang yakap sa akin, ang kaniyang malapad na palad ay marahang hinahaplos ang aking likod. "I told you, Aya. We are ghosts now. Walang makakahanap sa atin dito. At kapag naging sapat na ang lakas ko, tayo naman ang maghahanap sa kanila."

Wala sa sariling tumango siya. Habang naglalakad papuntang front door nila ay nagtanong sa akin si Mama. "Sino siya? Kaibigan mo?" Tanong ni Mama. "Half sister po. Siya po si Gail, anak sa ibang babae ni Papa. Tara na po." Nakita kong lumandas ang pagkagulat sa mga mata ni Mama. Hinawakan ko ang kamay niya at napatingin siya roon.

Napainom na lang ng tubig si Mama dahil sa sinabi ng bata. Hindi niya magawang pagsalitaan ito pabalik dahil alam niyang bata ito, e. "Seya, that's not true. Ghost can't harm us," paliwanag naman ni Mama. Umiling-iling si Seya. "Some ghost can harm us in different ways. It's either they possess someone's body, they make noises to make us scared or worst... they will throw some things to you."

Si Lily, kaklase niya na palakaibigan pero may reputasyong tsismosa. “H-huh?” gulat ni Elora. “Nakangiti ka mag-isa. Nagb-blush ka pa. Boyfriend mo ba ka-text mo?” Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. “Anong—anong sinasabi mo?” Umiling si Lily pero may ngiting mapanukso sa labi. “Ingat ka, Elora. May mga mata kahit saan. Malalaman ko rin yan”