PAGKASARADO PALANG NIYA NG PINTO NG CR ay kaagad na siyang napasandal dito. Napahikbi siya. Kaagad niyang tinakpan ang bibig nang marinig niyang medyo napalakas ang kanyang pag - iyak.
Napatitig sa kawalan si Raine. Kasabay nang kanyang pagtitig ay pag - alala ng nakaraan na pilit niyang binaon nang panandalian sa kanyang isipan. Anim na taon ang nakakaraan nang mangyari ang isang napakalagim na aksidente sa kanyang Ama. Napapikit siya nang maalala niya ang karanasan nito. Nahulog sa gusali ang kanyang ama. Mahigit dalawampung palapag ang kinabagsakan nito dahilan para hindi na ito mabuhay. Naisip niya pala kung gaano kataas ang kinabagsakan nito ay hindi niya maiwasang mapa - isip. Kung ano ang nararamdaman nito habang nahuhulog ito sa ere. Hindi ito naging madali para sa kanila, lalo na sa kanyang Ina. Malaki ang naging epekto nito kaya hindi naging maganda ang mental health nito. Dahilan para masuot naman ito sa isang car accident. May natatanggap naman silang kompensasyon ng kanilang Papa, kasama ang kompensasyon at kabayaran mula sa may - ari ng sasakyang nakabangga sa kanyang Mama. Napagamot nila ito sa ospital na sa loob na mahigit dalawang taon, ngunit kagaya ng isang baul na unti - unting nauubos. Nagastos na nila ang lahat ng pera. Bukod din sa malaki ang pang - araw - araw na hospital bills ng kanyang Mama ay matagal na rin itong nakahimlay roon. Bagay na ikinaubos din ng kanilang yaman. Nang kaunti nalang ang natitirang pera ay nagpasya na si Raine. Para may maipangtustos siya ay tumutulong siya sa kanilang guro para magkapera kahit papaano. Kung wala naman siyang ibang mapagkakitaan ay papasok naman siya bilang isang tutor. Kung anu - anong legal na raket na ang pinasukan niya, may maipangtustos lang siya sa bills ng kanilang Mama. Pero kahit anong kayod niya, hindi pa rin sapat. Noong kasagsagan na ng kanilang kahirapan ay nakapagbitiw ng salita ang kanyang kapatid. Hindi niya alam kung paano nito nasikmurang sabihin iyon. At hinding - hindi niya iyon makalimutan mapaghanggang ngayon. "Mas mabuti pang ipatanggal na natin ang oxygen ni Mama habang maaga pa, Raine," suhestiyon ng kanyang kapatid habang nakatingin sa labas ng bintana. "Ano?" Hindi makakapaniwalang sambit ni Raine. Nabitawan niya ang hawak na walis. "Baliw ka ba?" "Hindi." Maikling sagot pa nito. Sa inis niya ay nilapitan niya ito at pinaharap sa kanya. Tinulak niya ito. "Ano ka ba? Nanay natin iyon! Hinanapan ko na nga ng paraan para mabuhay pa siya. Tapos patatanggalan mo ng tubo?! Hindi makatao iyang sinabi mo! Mas mabuti nang may matawag pa tayo na Mama keysa sa wala! Hindi bale ng hindi siya sumasagot o nagsasalita! Kaysa nandito tayo sa mundong ito na wala naman tayong Ina! Tandaan mo iyan!" Nang maalala ni Raine ang katagang binitawan niya sa panahong iyon ay kaagad niyang pinunasan ang kanyang luha. Lumabas siya ng cr at mabilis na tinungo ang kanyang Mama. Hinawakan ni Raine ang kamay ng kanyang Ina. "Ma, nagpeprepara po ako para sa exam ng CPA." Hinaplos niya ang kamay nito. "Bigyan niyo po sana ako ng basbas para maipasa ko ang exam. Kasi kung makapasa ako, marami na pong magandang opurtunidad, Ma." "Siyempre po kapag ganoon, makapag - hanap po ako ng magandang trabaho. Tapos, tataas kahit papano iyong sweldo ko. Baka nga may posibilidad na maka - kuha ako ng isang milyon kada taon. Kung papalarin po ako, may ipampabayad na po tayo sa pampaospital mo." Ngumiti si Raine ngunit unti - unti itong nabura nang hindi siya makatanggap ng sagot mula sa kanyang Mama. Napalunok siya. Sa loob ng mahigit dalwang na taon, umaasa si Raine sa isang milagro. At iyon ay ang pagmulat ng mata ng kanilang Ina. Kung magigising na ito, tiyak niyang gagaan ang kanilang loob. Na sana ay magigising na ito, na sana ay sasagot na ito sa mga tanong nila. Na sana ay may makikinig na sa kanya habang hinahaplos nito ang kanyang buhok. Tapos tatawagin na naman siya nito sa pangalang, "Tina, Tina." Nasasabik na siya sa ganoong senaryo . Ni hindi na niya alam kung ilang beses na iyon nagpabalik - balik sa kanyang isip. Na sana ay katulad pa rin ng dati ang lahat, tulad noong bata pa sila. Walang problema at kompleto pa ang kanilang pamilya. "Kailangan ko ng bumalik sa trabaho, Ma. Hindi pa kasi ako nakapag - exam sa CPA. Kaya hindi ko pwedeng sayangin ang opurtunidad na binigay sa akin ng kompanyang pinasukan ko." Pang - eenganyo pa ni Raine sa kanyang sarili. Kapag nagtatrabaho pa siya sa Forgatto, may aasahan pa rin siya na sweldo. Mabuti na rin iyon dahil may magagamit pa siya para sa expenses at medical bills ng Mama niya. Pero napapadalas ang paghingi niya ng leave. Hindi na niya alam kung hanggang kailan ang pagtatrabaho niya sa kompanya. Baka nga sa susunod niya na pag - leave ay sisibakin na siya sa trabaho. Pasado alas otso na ng gabi nang umalis siya ng ospital. Nang nasa bungad na siya ng gusali ay sinalubong siya ng malakas na ulan. Nagpasiya siyang sumakay nalang ng bus para makabalik siya ng matiwasay sa kompanya. Binuklat niya ang dalang payong nang huminto ang sinasakyang bus sa tapat ng kompanya. Tumakbo siya papunta sa entrada ng gusali. Kipkip sa dibdib ang dalang bag na kulay itim. Nasa katawan at sa dalang bag ang atensiyon ni Raine habang papasok nang gusali. Pinunasan niya ang bahagyang mga talamsik ng tubig. Pagkapasok niya sa lobby ay nakita niya si Mr. Almonte. He is still wearing his black suit. His one hand is in the side pocket of his black trousers while the other one was holding a mobile phone. Kausap nito ang clerk na nasa front desk. The spotlight in the company lobby were bright and shining, making him look more noble and distant. Biglang kinabahan si Raine. Nitong nakaraang buwan lang ay hindi niya ito nakikita. Tapos ngayon ay para itong kabute na biglang susulpot at nagpapakita. Napapadalas na yata na pakalat - kalat ito sa kung saan - saan. Dumaan ito sa harap niya habang nasa tainga ang aparato. May kausap ito sa cellphone. Siya naman ay pumasok sa loob ng elevator. Nang makapasok na siya room ay nabungaran niya ang likod at ang pigura ng kanilang amo. Malakas pa naman ang ulan ngayon at hindi niya alam kung may dala ba ito na payong. May naalala si Raine mula sa nakaraan. Dati kapag umaalis ang Papa niya ay hindi ito mahilig magdala ng payong. Kaya palagi niya itong hinahabol palabas para bigyan ito ng isa. Bilang ganti ay hahaplusin naman nito ang kanyang buhok sabay sabing," malaki na ang Raine namin ah? Alam na niya kung paano alagaan ang Papa." Hindi niya namalayan na napaluha na pala siya. Kaagad niya ito pinunasan sabay pindot ng fifth button sa elevator. Gaya ng ipinangako ni Raine, nag - overtime siya hanggang alas kuwatro ng madaling araw. Hindi na siya uuwi sa nirentahan niyang bahay. Balak niya sana ay sa kompanya nalang siya matutulog habang maghihintay ng oras ng trabaho. Malalim na ang kanyang pagtulog nang biglang tumunog ang kanyang cellphone. Nabulabog siya. Kinapkap niya ang kanyang cellphone habang nakauklo parin sa mesa ang kanyang ulo. Tinignan niya ang cellphone. Napaayos siya nang upo nang makitang si Dr. Riacrus ang tumawag. "Ms. Villanueva?" Bungad pa nito. Humikab muna siya bago sumagot. "Opo, Dok. Napatawag po kayo?" Narinig niya ang pag - buntonghininga nito. "Hija, after you left yesterday, something happened to your Mom." "Po?" Napatayo siya. "Your mom had a fever. The initial speculation is that there is accumulation in the lungs ---" Napatda siya.HINDI NA MAPAKALI SI RAINE nang marinig niya ang sinabi ni Dr. Riacrus. "Okay lang po ba siya?" "Yes, Dear for now. Huwag kang mag - alala, nagawa na namin ang emergency treatment. Pero hindi tayo dapat magpakampamte. Alam mo ang sitwasyon nang Mama mo, Hija. Sa ngayon ay stable na ang lagay niya. Natahimik siya. "Ms. Villanueva, are you still there?" "Y- Yes, Doc." "Good, and again I have to remind you of this. Dahil sa nangyari sa Mama mo kagabi ay may panibago na namang bayarin dahil sa mga nagamit na kagamitan at medisina, Ms. Villanueva. Medyo malaki ang naidagdag. Kailangan mong bayaran ito ng buo." "S- sige po. Hahanap po ako ng paraan." "I know you will but Hija, you have to pay it all at once. Although nagbabayad naman kayo noong nakaraan pero hindi iyon sapat, Hija." Hindi na naman siya kaagad nakasagot. Muli na naman niyang naalala ang malaking bill ng ospital. Nagkarambola na ang utak at ang puso niya dahil sa kanyang emosiyon. "Kung hindi mo ito mababa
NANG MAKITA NI CRASSUS si Mr. Villanueva sa harap ng kanyang opisina ay alam na niyang nagbago ang isip nito. Hindi naman ito pupunta sa opisina niya kung hindi iyon ang dahilan. Lalo siyang nakaramdam ng dismaya. He overestimated her. Playing hard to get is one of her own abilities.Bakit pa siya masusurprisa. Natural na sa kauri nito ang maglaro ng ganoong taktika. Hindi na iyon bago.Naging alerto si Raine. Tumayo siya nang makita papalapit na ang kanyang amo."Good morning Mr. Almonte," she greeted him in a flattery tone."Not as early as you." Then he opened the door.Muntik na siya mapaurong dahil sa paraan ng pananalita nito. Pinagmasdan niya ito sa loob ng opisina. Umupo ito sa office chair at binuksan ang kompyuter. May pinakli pa ito na documents na para bang wala siya sa harap nito. "Get in."Naging hudyat iyon para sa kanya. Pero hindi siya umupo. Nahihiya kasi siya kaya pinili nalang niya na tumayo sa harap nito."What do you want?" Crassus cold and non - chalant voic
NAPATITIG NA LAMANG si Raine sa kanyang cellphone. Kumurap siya ng isang beses nang mabasa niya ang pangalan nito sa facebook account.Hindi niya alam pero iba ang dating sa kanya nang mabasa niya ang buong pangalan nito. Nakikita naman niya ito sa opisina pero iba pa rin kapag nakapaskil na ang pangalan nito sa kanyang aparato.Crassus Adam Almonte, buong pangalan pa lamang nito ay malalaman mo ng high profile ito.Kanina kasi ay hiningi niya ang fb account nito. Hindi ito umimik kaya akala niya ayaw nito ibigay. Sa halip ay ang fb account niya ang hiningi nito. Akala pa niya noong una ay wala lang iyon. Pero ito siya ngayon, nakatitig pa rin sa aparato at tila hindi makapaniwala na nag - send ito ng friend confirmation sa kanya. Tinanggap niya ito. Nagbigay na nang notification ang account niya na magkaibigan na sila. Tinignan niya ang profile nito. Napataas ang kilay niya nang mapansing halos wala masyadong laman ang profile nito. Hindi rin ito pala - post. Maliban pa roon, kaun
HINDI PA BAYAD ang hospital bills ng Mama ni Raine kaya nabagabag ang loob niya. Sa tuwing uupo siya ay bigla na naman siya tatayo na para bang nakasalang sa apoy ang kanyang puwetan. Pumapatak ang oras at mas lalong hindi siya mapalagay. Ngayon kasi ang huling araw na ibinigay na palugit.Pasimple niyang nilingon ang office ng Financial Director nila. Sumilip siya mula sa wall glass ng opisina nito.Wala pa ito sa swivel chair nito. Hindi pa ito nakabalik mula sa group meeting. Hula rin niya ay kasama rin nito sa meeting si Mr. Almonte. Kung nagkasama man ito, malamang ay aabutin pa ito ng ilang oras bago pa matapos ang pagpupulong.Hindi ito ang tamang oras para mag - send ng messages dito. Baka mainis pa ito at magbago ang isip kung inaapura niya ito. Mauunsiyami pa ang kanyang pera.Kaya nag - antay nalang siya.Natapos ang overtime bandang alas dies na nang gabi. Parang lantang gulay na naglakad ang dalaga patungo sa elevator. Pagbukas nito ay nabungaran niya ang kanilang amo. Na
UMINIT ANG ULO NI RAINE dahil sa sinabi ng kanyang kapatid. Kaya pala pumunta ito sa ospital ay dahil siya pala ang sadya nito. Akala pa naman niya ay ang Mama talaga nila ang pakay nito. Nanghihimutok na nga siya kanina dahil hindi ito masyadong dumadalaw sa Nanay nila. Sa totoo lang ay gusto niya itong pagsabihan. Gusto niya na tumulong ito sa pag - aalaga sa kanilang Ina. Hindi lang niya mabanggit dahil alam na niya ang sagot nito. Tapos ngayon na pumunta na ito rito, wala namang dala. Ni wala na ngang ginawa. Hindi pa ito nakuntento, inungkat pa nito ang kanyang nakaraan.Kaya hindi siya nakapagpigil. "Huwag na huwag mo siyang banggitin, Athelios! Wala kang karapatan!" Gitil na sigaw niya kahit nasa harap sila ng kanilang Ina.Nang makitang hindi nasiyahan ang kanyang Ate ay natahimik si Athelios.Isa iyon sa mapait na nakaraan ng kanyang kapatid. Naintindihan niya naman ito kung bakit ito nagagalit. Alam niyang mali siya sa part na inungkat pa ang nakaraan. Kaya hindi na niya
HINDI ALAM NI RAINE kung alam ba ng driver ni Mr. Almonte ang tungkol sa marriage agreement. Natatakot siya na baka marinig nito ang tungkol doon. Nasa papel pa naman na walang sinuman ang makakaalam sa kasunduan nila kaya naaalarma siya.Kaya kahit gusto niyang personal na isabi rito ang kanyang sadya ay pinili nalang niya na idaan iyon sa pamamagitan ng mensahe. Nang nasa kamay na niya ang aparato ay nabitin naman sa ere ang kanyang daliri. Hindi niya alam kung ano ang ititipa niya sa cellphone. Nag - aalangan siya, bukod roon ay nakakahiya rin ang kanyang itatanong.Sa kadahilanan na gusto niyang malaman ang totoo ay mabilis niyang tinipa ang cellphone. Baka magbago pa ang kanyang isip at hindi na naman niya magawa ang kanyang gustong itanong.'Kasali ba sa kasunduan natin iyong ano ...'DeliveredNarinig niyang tumunog ang cellphone nito. Mabagal pa nitong kinuha ang aparato kaya parang nag - slow motion sa kanya ang lahat. Bagay na ikinatibok ng mabilis ng kanyang puso.Napaayos
ALAS KUWATRO NA NG HAPON nang makarating sila sa La Costano, ang mansiyon na pagmamay - ari mismo ng Lolo nito. Bumulaga sa kanila ang isang napakalaking tarangkahan. Sa taas nito ay hindi na niya makita kung ano ang nasa likod. Yari ito sa isang kahoy na pinakintab ng isang varnish. Ang hawakan naman ng mismong gate ay sing kinang ng ginto ang kulay. Sa itaas naman nito ay may ulo pa ng toro na nakalagay bilang desinyo. Sa ibaba mismo nito ay nakalagay ang pangalan ng mansiyon. Tatlo kulay lang ang naglalaro sa gate; itim, kayumanggi at ginto. Kaya hindi niya maiwasang mapangmangha dahil napaka - elegante ng desinyo nito. Kusang bumukas ang malaking tarangkahan. Napakurap pa siya dahil wala naman siyang nakitang tao na nagpapasok sa kanila. Nakita lang niya ang driber na naglabas ng Id. Saka lang niya naanalisa na computer generated pala ang tarangkahan. 'Iba na talaga kapag mayaman' Kasalukuyan pa nilang tinatahak ang front lawn ng mansiyon. Muntik nang tumulo ang la
Hindi pa man natapos ni Lolo ang sasabihin ay namula na ang mata nito."You loved her adobo since you were a child."Isang intelektwal na tao si Lolo Faustino kaya madalas kapag kaya talaga nitong gawin ang isang bagay ay ito na ang nag - kukusang gumawa. Ayaw nitong umasa sa ibang tao kung hindi kinakailangan. Kahit na noong buhay pa ang asawa nito ay ganito na ang pag - uugali nito. Nakatira na si Crassus noon sa kanyang Lolo't Lola. Kahit na noong buhay pa ang kanyang Lola Celestina ay hindi na ito kumukuha ng katulong dahil ito mismo ang tumututol. Kaya nang pumanaw na ang Lola niya ay gusto niyang kumuha ng tagapangalaga rito. Para kahit papaano ay may kasama at mag - aasikaso man lang dito.Sabi pa nga nito," I am half dead, don't bother someone to take care of me."Iyon nga ang kinakatakot ni Crassus. Sa bibig na mismo ng Lolo niya nanggaling ang 'half dead.' Alam na nito na kalahati ng katawan nito ay palyado na. Hindi nila kontrolado ang oras. Papano nalang kung may nangya
Pagpasok nina Raine at Crassus ay nagse - set up nasa mesa si Manang Lena. Nasa sala na rin si Lolo FaustinoNang makita ni Lolo Austin si Raine ay napangiti ito. Naibaba nito ang hawak na diyaryo."Tina, Hija. Nandiyan ka na pala. Nasaan ang asawa mo? Tamang - tama, inihanda na ni Lena ang hapunan. Sabay na tayo kumain," paanyaya pa ni Lolo Faustino.Tipid na ngumiti si Raine. "Pasensiya na po, Lolo pero wala po ako ganang kumain. Kayo na lang po," ani niya. Nilingon niya muna si Crassus saka nagsalita, "papanhik na po ako sa itaas." Sabay alis at nagpunta sa hagdan.Naiwang nagtataka si Lolo Faustino. Tinanaw niya si Raine, at nang tuluyan na itong makaakyat papunta sa ikalawang palapag ay binalingan niya si Crassus. Kumunot ang kanyang noo. Pansin na niya ang kakaibang awra ng dalawa ."Crassus, what's going on?"Hindi kaagad ito nakasagot. Ni hindi rin ito makatingin sa kanya."Señor, nakahanda na po ang pagkain," anunsiyo ni Manang Lena.Lumapit sa kanya si Crassus. "Tara na po,
Mahina ba ako?"Parang may bumara sa lalamunan ni Crassus at hindi siya makapagsalita. Nagtanong lang naman ito pero ang hirap nitong sagutin. "Mahina?" tanong pa ni Crassus. "Ano bang tinutukoy mo?"Pait na ngumiti si Raine. "Ewan ko rin." Yumuko ito. "Naguguluhan na rin ako."Saka lumawak ang ngiti nito pero hindi umabot sa mga mata ang kasiyahan nito."Siguro nga, ambisyosa lang ako." Pagak na tumawa si Raine."Raine."Muli itong ngumiti. "Huwag mo akong intindihin. Okay lang ako." Saka nito inayos ang bag. "Medyo naapektuhan lang ako sa resulta kanina. Umaasa kasi ako. Paano ba naman kasi, alam ko naman na may kakayahan ako pero siguro hindi pa sapat ang galing ko. Magaling ako pero hindi sapat ang galing ko."Crassus couldn't help but curled up the corners of his lips, "Why do you say that?"Napatingin si Raine sa labas. "Kanina ay nakatanggap ako ng reply galing sa HR Department. Sinabi nila na hindi pa raw sapat ang kakayahan ko para sa hinahanap nila na qualifications." Kinal
Pabalik na si Raine sa kompanya pero hindi pa rin maampat ang kany ag kasiyahan. Habang tinatahak ni Raine ang hallway ay kumakanta siya ng mahina. Napatingin pa sa kanya ang mga nakasalubong na empleyado. Pagdating niya sa mesa ay ngumiti muna siya ng matamis at saka sinimulan sa pagsusuri ang mga nakasalansan na folder. Nasa kalagitnaan na siya sa pagsusuri nang tumunog ang selpon niya. Hinugot niya ito mula sa bulsa habang nagbabasa pa rin sa folder.Nang makuha na niya ito ay binasa niya ang notification. Napaayos siya ng upo. May email na ang HR Department. Dala ng pagkasabik, mabilis niya nitong binasa. ...[Greetings! We appreciate your hard work for qualifying for our new applicants. Thank you for submitting your resume to us. Upon checking the information, we discover that there is still an inadequacy between your resume and our requirements for auditors. We hope you will continue to work hard.]Naglaho ng parang bola ang ngiti ni Raine. Tulalang inilapag niya sa mesa ang
"Sumunod ka na lang sa utos ko," ani pa ni Crassus habang hawak ang selpon.Mabigat ang kanyang loob na pumasok sa lobby ng building. Dumiretso siya sa elevator. Sa kagustuhan na makarating kaagad sa office ay ginamit niya ang special elevator.Samantala, napaisip naman ang kausap ni Crassus. 'Ano na naman ang ginawa ng asawa nito at bakit galit na naman ito?' hindi maiwasang itanong ng HR Direktor sa kanyang isip.Napabuntonghininga siya. "Okay, Sir. Aasikasuhin ko na po kaagad.""Good."Saka bumaba ang kabilang linya. Napailing ang Direktor. Parang gusto niyang maawa at mainis sa asawa nito. Hindi ba ito marunong makiramdam kaya parati na lang nito ginagalit ang kanila amo?Sa isang banda, habang nasa loob ng elevator ay hinanap naman ni Crassus ang contact number ni Gustavo. Nang makita na niya ito ay kaagad niya itong dinial. Ginalaw ni Crassus ang kanyang panga at napatingala.Sinagot ni Gustavo ang tawag. Hindi pa man ito nakapagsalita ay inunahan na ito ni Crassus."What's you
Habang naghahanap ng makakainan si Mr. De Guzman ay naglakad - lakad siya sa kaharap na gusali. Napadpad siya sa labas ng Sabrina Cafe. Dadaanan niya sana ito kaya lang ay may nakita siya na isang pamilyar na pigura. Nagtago siya sa likod ng pinto. Nang tinitigan niya ulit kung sino ito ay nangalumihan siya.Nagtago ulit siya sa pinto. Saka siya muling sumilip. Nang masiguro na hindi siya namalik - mata ay nahulog siya sa malalim na pag - iisip.Bakit kasama nito si Francesca? Alam niyang lunch break ngayon ni Raine pero ... Muli siyang napaisip. Magkakilala ba ang dalawa? Napakunot ang kanyang noo. Mukhang hindi. Malabo na magkakilala ang dalawa.May panibagong departmento ang kompanya ni Mr. Almonte. Kung may tao man na hindi sang - ayon sa pagtayo ng panibagong departmento ng kompanya ay si Mr. De Guzman na iyon. Tutol siya sa pagbuo ng departmentong iyon dahil sinisira nito ang kanyang plano.Kapag meron ng Audit Department ang Forgatto ay malilipat ang ilan sa mga functions ng
Pagpasok ni Raine sa Sabrina Cafe ay may nahagip na ang kanyang mata na isang may - edad na babae. Kalmado itong sumisimsim ng kape habang nakatingin sa glass wall.Hindi man niya nasiguro kung ito si Francesca Emilio, pero malakas ang kutob niya na ito ang taong tumawag sa kanya kanina. Mababasa niya sa awra at galaw nito ang pagiging edukada. Napakasopistikada nito sa suot na professional suit. Maging ang balat nito ay kumikinang sa tuwing natatamaan ng araw. Payat din ito at mukhang alaga sa gym ang katawan. Isang patunay lang na may kaya ito sa lipunan.Her whole body was full of the confidence and radiance of a professional woman. Raine saw it and was a little envious.Ganito ang gusto ni Raine. Na balang araw ay makilala sa mundo ng accounting. Hindi man sing taas ng napatunayan nito pero sisiguraduhin niya pa rin na may maabot siya kahit papaano. Pagsisikapan niya ang lahat para marating niya ang tagumpay. Gagawin niya itong ehemplo. Lumapit siya sa kinaroroonan nito. Nang na
"I named you little peewee because it has a two different story. Just like you."Parang dinuyan sa alapaap si Raine. Para sa kanya ay isa na iyong papuri. Natahimik siya at napatungo.Hindi niya inaasahan na ganito ang tingin sa kanya ni Crassus. Akala niya ay wala itong pakialam. Na nasa negosyo at kay Lolo Faustino lang ang atensiyon nito. Iyon pala ay nagmamasid din ito. Napangiti siya. Sinabi niya kanina na para rin siyang bulaklak sa Mayo. "Matulog na tayo," paanyaya pa ni Crassus at umalis sa kanyang likod. Napalingon si Raine. Nakita niyang umayos mula sa pagkakahiga si Crassus. Tinakpan nito ng kubrekama ang tiyan nito.Siya naman ang lumapit. Muli siya ng umunan sa dibdib nito. Sumiksik siya sa kili - kili nito. Naamoy niya ang pinaghalong sabon at amoy ng deodorant sa katawan ni Crassus. Kaya hindi siya nakapagpigil, inamoy niya ang ibaba ng kili - kili nito.Napalunok si Crassus. "Raine?"Napaangat ng tingin si Raine. "Nakiliti ka ba?"Napatitig si Crassus sa mga mata n
Pagkaraan ng isang oras ay pumanhik si Raine sa kwarto nila ni Crassus. Pagbukas niya ng pinto ay nakita niya na itong nakaupo sa sofa at nagbabasa ng libro.Pumasok siya at sinarado ang pinto. Lumingon siya sa la mesa. Nandoon pa rin ang laptop pero hindi na nakabukas ang backlight nito.Binasa niya ang resume, at dahil hindi naman niya maintindihan kung anong nakasulat doon ay dinaanan lang ng kanyang mata ang mga salita. Sa tingin naman niya ay maayos ang pagkakasulat dito. Hindi naman siguro ito gagawa ng kalokohan dahil alam nitong resume ang pinapa - translate niya.Isasarado na sana ni Raine ang software kaya lang ay may nahagip ang kanyang mata. Pagkatingin niya sa itaas na bahagi ng isinulat nito, sa may kanang banda ay may nakasulat na pangalan. "Sallius?" Pagbasa niya sa pangalan. Napalingon siya kay Crassus. "Sino si Sallius?""I wrote it?"Napakunot ang noo ni Raine. "Nakalimutan mo?" tanong niya sabay tingin sa monitor ng laptop. Pinakita niya ito kay Crassus.Saglit l
Habang nasa loob ng banyo si Crassus para mag - shower ay nakayukyok naman sa mesa si Raine. Nakabihis na siya at maayos na rin ang kanyang damit dahil dumaan sila kanina ni Crassus sa apartment. Pero anong ikina - komportable ng kanyang suot ay siya naman ikinagulo ng utak niya.Hindi siya makagawa ng resume. Ewan ba niya pero nahihirapan siyang gumawa ng bago. Ang sabi kasi sa requirements ay dapat sa wikang Ingles ang nakasulat ang resume. Pero gusto niya sana ay sa ibang lengguwahe nakasulat ang resume na ipapasa niya. Since Spanish si Sir Rothan ay gusto niya sana ay isusulat din sa wikang Espanyol ang kanyang resume. Gusto niya sana ay maging unique ang ipapasa niya Kaya lang ay hindi siya marunong.Napabusangot si Raine. Lumingon siya sa banyo. Nang marinig ang lagaslas ng tubig sa loob niyon ay mas lalong sumama ang mukha niya. Lalo na at naalala niya ang sinabi ni Crassus kanina.Mayamaya ay biglang kumalabog ang pinto ng banyo. Lumabas doon si Crassus. Mamasa - masa pa ang