There's A Rainbow After The Rain Mga Nobela at Kwento

Seryosong sagot niya. “Pero bakit?” pumiyok ang boses ko at mas lalong naluha. Agad niya itong pinunasan gamit ang kamay niya. “After your eyes shed rain, you’ll get the rainbow of eternity.” Then he smiled and that is the warmest thing I’ve felt in this cold night. “Come, let me hug you.” Lumapit ako sa kaniya at isiniksik ang sarili sa malapad niyang pangangatawan.

“Anak, masyado ka nang naghirap.” “Sabi nga nila, there’s always a rainbow after the rain. Tignan niyo po, ngayo’y kasama ko na si papa, at mayroon pa akong lolo’t lola.” Tinagilid ni Catherine ang kanyang ulo, at tila’y kumikislap ang mga bituin sa kanyang mga mata.

Hinatak ko siya palabas at nagpahila naman siya. “Kulay rainbow ang paligid Nico! Kulay rainbow!” agad na sigaw ko pagkarating napagkarating namin doon. “Yes, it is. I can see it too.” Natigilan ako. “What did you say?” “I said, right now, the surroundings are like a rainbow in color too.” Nanlaki ang mga mata ko at napangiti ng malapad kalaunan. “Ibig sabihin ‘nun masaya ka diba?! Diba?! Diba?!”

“Baka kasi sa susunod, hindi ko na kayanin. “There is always a rainbow after the rain,” anito. “Naniniwala ka ba ro’n?” Dahan-dahan siyang tumango. Marahan nitong tinapik ang balikat niya. “Kung naniniwala kang may bahaghari pagkatapos ng ulan, bakit hindi mo subukan magmahal ulit pagkatapos mong masaktan?”

"Please, dream of me a lot so you'd fall harder for me just how I am to you." Visible pa rin ba ang rainbow kahit na gabi na't madilim pa? Maybe the answer is yes. Kasi hindi lang ito tanaw ni Rain ngayong gabi, nilalakaran pa yata niya papasok sa kanilang bahay; habang sa itaas ay umuulan ng confetti. Nilingon ni Rain ang pinanggalingan niya, searching for any possible person walking behind her. Baka kasi matapakan nila ang mala-Rapunzel niyang buhok... Jackie is not around to say it, so she will gonna say it for herself.

The sky was a canvas of muted gray, a reflection of the somber atmosphere that enveloped the cemetery. Friends and family gathered under the protective shelter of umbrellas, their expressions a mixture of sorrow and quiet contemplation. The rain that fell from the heavens seemed to echo the collective tears that flowed, a poignant reminder of the emotions that the day held.

Ito na yata ang isa sa pinakamemorable na pangyayari sa buhay niya na kahit lumipas man ang maraming taon, babalik-balikan niya. The darker shades of Rain are slowly fading and it's replaced by the bright illuminating light for their future ahead...

Huminga ako ng malalim at ngumiti habang nakatingin sa iba't-ibang kulay ng rainbow. Salamat at natapos rin ang kalbaryong kinakaharap namin sa araw na 'to.

It was summer evening and the theme for the show was tropical. Ngumiti si Dona sa kaniya at inayos ang tayo. Agad din namang lumapit sa kaniya ang kaibigang si Solene na siya ring stylist niya. Mabilis itong nag-retouch ng kaniyang make-up at sinigurong maayos ang suot niyang bikini. “Do I have to say “good luck”?” Solene joked when she’s done. Umirap lang sa kaniya ang kaibigan at ibinalik ang tingin sa entrada patungo sa catwalk saka tumawa nang tipid.

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.