ตอนที่ 10
คืนอิสระ
โชคยิ้มให้กับตัวเองเมื่อเขาคิดไว้ไม่มีผิดไม่ถึงชั่วโมงเจ้านายของเขาก็ขับรถมาถึงทั้งที่ความจริงจากตัวจังหวัดมาที่ไร่เกือบชั่วโมงแต่คนปากแข็งใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบนาที
“ไหนว่าจะไม่กลับอย่างไรล่ะครับเจ้านาย”
โชคยิ้มแซวทั้งที่รู้ว่าเวลนี้เจ้านายของเขาคงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นด้วยก็ตาม
“ลืมของโว๊ย!” บู๊ตะโกนตอบลูกน้องแบบไม่ใส่ใจเพราะรีบเดินเข้าไปยังห้องนอน
“นายเขาลืมหัวใจไว้ เอ็งก็ทำเป็นไม่รู้นะไอ้โชค”
เสกและลูกน้องอีกสองคนลงจากรถพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าที่ตั้งใจว่าคืนนี้จะไปนอนโรงแรมกัน
เจ้าหนี้จอมปากแข็งเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เขานั่งข้าง ๆ เดือนอ้ายอยู่นานจนแน่ใจว่าเธอหลับสนิท เขาจึงเอาฝ่ามือแตะที่หน้าผากของเธอ
“กินยาไปแล้วยังตัวร้อนอยู่เลย”
บู๊ไม่คิดว่าเดือนอ้ายจะไม่สบายเป็นไข้ตัวร้อนหนักแบบนี้ ดีนะที่เขาตัดสินใจกลับมา
ผ้าชุบน้ำแตะลงที่ตัวของคนป่วยเธอจึงค่อย ๆ ลืมตา พอเห็นว่าเป็นใครที่กำลังเช็ดตัวให้เธออยู่เธอก็หลับตาลงอีกครั้งด้วยความอ่อนแรง
ทั้งคืนเสี่ยหนุ่มผู้ดุดันนั่งเช็ดตัวให้ภรรยาปลดหนี้อย่างไม่ยอมหลับยอมนอนและคอยปลุกเธอให้ลุกขึ้นมากินยาแก้ไข้ที่เขาแวะซื้อตอนกลับมา
เช้าแล้วอาการไข้เริ่มลดลง เดือนอ้ายลืมตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างล่างเตียงข้างเธอ ที่ตอนนี้กำลังฟุบหลับลงกับแขนของตัวเองเพราะคงง่วงที่ต้องนั่งเฝ้าเธอทั้งคืน
“เสี่ย ๆ เสี่ยคะ” หญิงสาวใช้มือจับไปที่แขนเพื่อปลุกคนหลับ
“เอ้า! โทษทีเผลอหลับไป หิวแล้วใช่ไหม”
“เสี่ยไปนอนเถอะค่ะ อ้ายดีขึ้นแล้ว”
คนเฝ้าไม่ได้สนใจกับคำพูดของคนป่วยเขาลุกออกจากห้องแล้วกลับมาพร้อมกับข้าวต้มร้อน ๆ
“ลุกมากินข้าวต้มก่อนจะได้กินยา ป้าพรมาทำไว้ให้สงสัยเจ้าโชคมันคงไปบอก”
เดือนอ้ายรีบลุกขึ้นกินเองเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำท่าเหมือนจะป้อนเธอ
บู๊ดูแลภรรยาปลดหนี้ของเขาทั้งวัน จนเธอดีขึ้นไข้ลดลงและลุกไปอาบน้ำได้เองในตอนเย็น
“ดีขึ้นไหม”
ชายหนุ่มถามด้วยเสียงที่อ่อนโยนแต่คนฟังกับสะดุ้งเหมือนตกใจกลัว
“ดีขึ้นแล้วค่ะ เสี่ยไปทำธุระของเสี่ยเถอะเสียเวลาย้อนกลับมาดูแลอ้ายเดี๋ยวจะเสียงานเอา”
“คำพูดของเธอเหมือนอยากไล่ฉันมาก แต่ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินแล้วกัน นอนเถอะ พรุ่งนี้เย็นเธอคงดีขึ้นมากฉันจะพาไปกินข้าวบ้านลดา นัดกับน้า ๆ ไว้แล้ว”
เช้าวันใหม่อาการไข้ก็ไม่มีแล้ว ยังมีก็แค่เพียงความเพลียเพราะหญิงสาวนอนทั้งวันมาสองวันเต็ม ๆ
“เย็นนี้เรามีนัดไปกินข้าวบ้านลดากันนะ ช่วงเย็นจะแวะเข้ามารับแต่งตัวรอแล้วกัน”
วันทั้งวันเสี่ยก็ออกไปข้างนอกทิ้งให้เดือนอ้ายนอนเล่นนั่งเล่นอยู่คนเดียวเพราะถูกห้ามไปไหนเกินกว่าหน้าบ้าน
ถึงเวลานัดหมายบู๊ก็ขับรถมารับแต่ก่อนจะไปเขาขอตัวอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนเพราะเนื้อตัวของเขามีแต่เหงื่อเต็มไปหมด
“ดีใจจังวันนี้พี่บู๊พาอ้ายมาด้วย ลดาไม่ได้เจออ้ายมาหลายวันเลย”
ลดากับอ้ายเธอรุ่นราวคราวเดียวกันอ้ายแก่กว่าลดาแค่ไม่กี่ปีแต่ก็ไม่ได้เรียกกันว่าพี่เพราะเคยชินแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ๆ
“เป็นอย่างไรบ้างอ้ายได้ข่าวว่าไม่สบายดีขึ้นหรือยัง ตอนนี้ไข้เลือดออกยิ่งกำลังระบาดอยู่ ดีนะที่เมื่อวานบู๊ไปเอาคนของราชการมาพ่นยาให้ทั้งตำบล”
พิมพ์ตักข้าวไปก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบไปด้วย เธอรู้ข่าวเดือนอ้ายจากบู๊ตลอดเพียงแต่ชายหนุ่มไม่เคยบอกเดือนอ้ายว่าเขาคุยกับครอบครัวของลดาตลอด
“ดีขึ้นแล้วค่ะน้าพิมพ์”
หญิงสาวรับข้าวมาวางตามที่นั่งของแต่ละคนส่งยิ้มให้คนถามไถ่เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วงอาการไม่สบายของเธอ
ระหว่างที่นั่งกินอาหารกันเดือนอ้ายทำหน้าที่เป็นผู้ฟังอย่างเดียว หลายสิ่งที่เธอได้ยินทุกคนคุยกันมันทำให้เธอแปลกใจ ทำไมพิมพ์กับธนาถึงพูดแต่ละเรื่องเหมือนกับเสี่ยบู๊นักเลงโตในความคิดของเธอเป็นเหมือนฮีโร่ของคนในชุมชน
ลดาเองก็ดูชื่นชมในตัวของพี่ชายต่างสายเลือดเอามาก ๆ เธอพูดถึงทุนที่ชายหนุ่มให้กับทางมหาวิทยาลัยว่าเธอจะเอาไปให้ในวันเปิดเทอม ยิ่งทำให้เดือนอ้ายรู้สึกสับสนไปหมด ว่าสรุปแล้วผู้ชายที่เธอนอนด้วยมาเกือบเดือนเขาเป็นคนอย่างไรกันแน่
เมื่อของคาวหมดก็ถึงคราวของหวาน บรรยากาศในโต๊ะยังคงพูดคุยอย่างสนุกสนาน จนธนาพูดแทรกขึ้นมา
“บู๊มีอะไรจะพูดใช่ไหมลูกวันนี้”
“ครับน้าธนา”
เจ้าของไร่หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าที่อ้ายเองก็ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะตอนลงรถมาก็ไม่เห็นเขาถือมาด้วย
“โฉนดทีดินเอาคืนไปและสัญญากู้ยืมเงินฉันฉีกทิ้งหมดแล้ว เก็บเอาไปด้วย ฉันคืนทุกอย่างให้เธอ นับจากนี้ไปเธอได้อิสระและทรัพย์สินทุกอย่างคืนแล้วนะ”
เดือนอ้ายรู้สึกตัวลอยเหมือนกำลังจะกลับมาเป็นไข้อีกครั้งมันร้อน ๆ หนาว ๆ เหมือนตัวเองกำลังฝันไป
“แต่ฉัน...”
คนพูดละอายเกินกว่าจะพูดออกมาว่าเธอยังนอนกับเขาแค่ไม่กี่ครั้งเองนะ
พิมพ์เอื้อมมือมาจับมือของหญิงสาวคราวลูกด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนและเมตตา
“ตอนนี้บู๊กำลังซ่อมแซมบ้านให้เธอ มันยังไม่เสร็จ อ้ายก็อยู่ที่ไร่ไปก่อนบ้านเสร็จเมื่อไหร่ค่อยกลับมาบ้านเพราะถ้ากลับมาอยู่ในสภาพเดิมไม่ปลอดภัยแน่ ๆ ”
เดือนอ้ายยกมือขอบคุณเธอไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรต่อ ลดาจึงชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อให้บรรยากาศดูสนุกขึ้น
ถึงเวลากลับบรรยากาศในรถยังคงเงียบกริบ เพราะตอนแรกที่หญิงสาวคิดว่าเธอยอมอดทนอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อได้บ้านและที่ดินคืน แต่วันนี้พอเธอได้คืนจริง ๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกใจหายที่รู้ว่าอีกไม่กี่วันเธอก็ต้องไปจากไร่ห่มรักแล้ว
“ทำไมถึงคืนทุกอย่างให้ฉัน” ความรู้สึกมันอัดอั้นจนเธอต้องถาม
“ฉันทนเห็นเธอทุกข์ใจที่อยู่กับฉันไม่ได้และตอนนี้เธอก็ควรจะได้ทุกอย่างคืนเพราะมันเป็นของเธอ ต่อไปนี้เธอเป็นอิสระแล้วนะ บ้านเสร็จเมื่อไหร่อยากย้ายกลับไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เลย ช่างบอกว่าอีกประมาณห้าวันทุกอย่างน่าจะเรียบร้อย”
ตอนที่ 11คิดถึง หนึ่งเดือนผ่านไป บ้านซ่อมแซมเสร็จนานแล้วแต่เดือนอ้ายก็ยังคงไม่ย้ายออกมาจากไร่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมและในเกือบทุกคืนเธอกับอดีตเจ้านี้ก็มีความสัมพันธ์กันทั้งที่มันไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นแล้ว วันนี้หญิงสาวตัดสินใจเก็บของกลับบ้าน เธอมาแค่เพียงกระเป๋าใบเดียว เธอก็กลับไปเพียงแค่นั้น เธอบอกเรื่องนี้ให้เสี่ยรู้ตั้งแต่เมื่อคืน เธอคิดว่าเขาคงจะไปส่งเธอกลับบ้านแต่เขากลับให้โชคไปส่งเธอและเอาจักรยานของเธอขึ้นท้ายรถไป “เริ่มต้นใหม่นะอ้าย ว่าง ๆ ก็มาเที่ยวที่ไร่ได้นะ ทุกคนยินดีต้อนรับ” โชคบอกร่ำลาเพื่อนหลังจากที่ช่วยถือกระเป๋าไปไว้บนบ้านและเอาจักรยานของเธอลงไว้ที่ใต้ถุน “โชคดีนะโชค ขอบคุณที่ดูแลอ้ายมาตลอด” สองคนเพื่อนรักโบกมือลากันทั้งที่ความจริงไร่ห่มรักกับบ้านของเธออยู่ห่างไม่ได้มากอะไร บ้านหลังเดิมที่ไม่เหมือนเดิม หลังคาเปลี่ยนใหม่ผนังบ้านเปลี่ยนใหม่ จากที่เป็นบ้านโ ล่ง ๆ ตอนนี้ก็มีห้องนอนสองห้อง หน้าต่างติดเหล็กดัด มีโทรทัศน์เครื่องใหญ่ ตู้เย็นและมีห้องครัวอยู่ที่ระเบียงหลังบ้านที่ตอนนี้ไม่โล่งเหมือนเดิน
ตอนที่ 12ซาตานแพ้รัก ข่าวเสี่ยโดนยิงดังไปทั่วจังหวัดตอนนี้หมอแจ้งว่าไม่มีกระสุนฝังในและไม่โดนยิงในส่วนที่อันตรายจึงได้ทำการรักษาและพาขึ้นไปอยู่ที่ห้องพิเศษเพื่อพักฟื้น ผู้คนจากหลายตำบลต่างพากันมาเยี่ยม จนต้องทำสมุดให้เซ็นเพราะหมอไม่อยากให้เยี่ยมมากกลัวจะทำให้แผลติดเชื้อและคนไข้ไม่ได้พักผ่อน ตอนนี้คนที่เฝ้ากลางวันจะเป็นเสกส่วนกลางคืนจะเป็นโชคกับเดือนอ้าย “อ้ายขอน้ำหน่อย คอแห้ง” พยาบาลส่วนตัวรีบลุกไปหยิบแก้วน้ำดื่มให้กับคนเจ็บทันทีเพราะกกลัวชายหนุ่มจะพยายามขยับตัวแล้วจะมีผลต่อแผล “มากอดหน่อยสิ ปิดกันได้อย่างไรเรื่องท้อง พี่เป็นพ่อนะ” เสี่ยหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์หลอกให้เดือนอ้ายไปใกล้ ๆ เพื่อจะคว้าตัวเธอมากอด “ก็อ้ายเห็นเสี่ยไม่มาหาเลยก็คิดว่าคงลืมกันไปแล้ว ลูกคนเดียวอ้ายเลี้ยงได้ถ้าพ่อของลูกไม่ได้ตั้งใจให้มีเขาขึ้นมา” บู๊เอียงตัวหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเขาและรักสุดท้ายให้หันหน้ามามองสบตาและฟังในสิ่งที่เขาจะพูด “ฟังนะอ้าย ไม่ว่าเธอจะคิดอะไร จะมองว่าเสี่ยบู๊คนนี้เป็นแบบไหน แต่พี่ยืนยันว่าพี่ยังเป็นพี่
1ความสูญเสีย “มาวิน วันนี้ไข่มุกไม่มาเรียนอีกแล้วเหรอ” อลิสถามถึงเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง “ไม่มาอีกแล้วล่ะมั้ง นี่ก็สายมากแล้ว เดือนนี้ทั้งเดือน เห็นไข่มุกเอาแต่เงียบ ถามอะไรก็ไม่อยากจะคุย ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าเป็นอะไร ” มาวินเริ่มรู้สึกหงุดหงิด กับการที่ไข่มุก อยู่ดีๆก็เปลี่ยนไป จากสาวน้อยสดใส พูดเก่ง กลายเป็นคนเงียบ แววตาเศร้าตลอดเวลา แต่ยิ่งเงียบ ก็ยิ่งไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าถาม “ไข่มุกมันจะทะเลาะกับพี่ตะวันหรือเปล่าวะ ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนนิ่งเงียบแบบนี้” ไข่มุกเล่าให้เพื่อนๆของเธอฟังว่า เธอกับพี่ตะวันซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยและเป็นนายแบบชื่อดัง ทั้งคู่แอบคบหากันอยู่ แต่ก็ยังไม่มีใครเคยเห็นทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน นอกจากเห็นจากภาพถ่ายในโทรศัพท์ของไข่มุก ที่เธอชอบจะเอามาให้เพื่อนได้ดูกันเสมอตะวันขอร้องให้ไข่มุกเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เพราะกลัวมีผลต่อเรื่องาน อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ เพื่อนๆถึงไม่เคยมีโอกาสเจอทั้งคู่พร้อมกันคำบอกเล่าเหตุผลที่ไข่มุกบอกกับมาวินและอลิส เวลาที่ทั้งคู่ถาม ว่าทำไมถึงไม่เคยเห็นตะวันมาหาไข่มุกบ้างเลย
2ทุกอย่างมันแค่เริ่มต้น “ฉันดีใจที่เธอยอมมานะอลิส ง้อเสียหลายรอบกว่าจะยอมใจอ่อนได้” ทามดีใจ ที่วันนี้เพื่อนของเขา ยอมมาเจอกับ รุ่นพี่ของทาม ที่เป็นช่างแต่งหน้า และยังเป็นคนที่คอยหานักแสดงหน้าใหม่ ไปแจ้งเกิดในวงการบันเทิงด้วย “ความจริงแล้วเราอยากมาตั้งนานแล้ว แต่ติดเรื่องเรียน” อลิสให้เหตุผล “ไม่จริงมั้ง ถ้าวันนี้ไข่มุกยังอยู่ เธอคงโดนห้ามแน่ๆ เฮ้อ ! พูดแล้วก็คิดถึง ชีวิตดี เกิดมาพร้อมทุกอย่าง แต่ทำไม เพื่อนเราถึงได้มาคิดสั้นแบบนี้” ทุกคนที่รู้จักไข่มุกต่างก็คิดไม่ออกว่าสาเหตุที่ทำให้เด็กสาว หน้าตาน่ารักเรียบร้อย เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมทุกอย่าง ทำไมถึงได้ตัดสินใจ ฆ่าตัวตายแบบนั้น “หนังเรื่องนี้ แน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าพี่ตะวันจะมาเล่นเป็นพระเอก”อลิสเปลี่ยนเรื่องพูด เพราะเธอไม่อยากได้ยินเรื่องนี้แล้ว ถึงแม้จะไม่อยากได้ยิน แต่เธอก็ไม่เคยลืม และจำได้ดี ว่าไข่มุก ตายเพราะใคร“แน่ใจสิ แล้วเขาอยากได้นางเอกหน้าลูกครึ่งแบบเธอด้วย ฉันว่าเธอผ่านแน่ๆ” ทามชื่นชมเพื่อน“ดูสนับสนุนจริงได้ค่าหัวคิวไหม ถามจริงๆ” อลิสส่งยิ้มแบบรู้ทันให้
3ทอดสะพาน “จำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหมครับ”ตะวันถามหญิงสาวตรงหน้า ที่กว่าเธอจะยอมมาดินเนอร์กับเขา ชายหนุ่มต้องใช้เวลาอ้อนวอนอยู่หลายครั้ง“วันไหน อลิสจำไม่ได้ พี่ตะวันจำได้เหรอคะ ไหนเล่าให้ อลิสฟังหน่อย”หญิงสาวในชุดสีขาวแขนกุด คอเสื้อของเธอผ่าลงเป็นรูปตัววีจนถึงร่องอก โชว์เนินอกอิ่ม ที่ทั้งขาวและดูอวบเต็มมือ จนชายหนุ่มในร้านต่างพากันมองอลิสเธอแกล้งจำในสิ่งที่ตะวันพูดถึงไม่ได้ เพราะอยากให้ชายหนุ่มตรงหน้า เล่าให้เธอฟัง“พี่คงไม่มีอะไรสะดุดตาพอ ให้อลิสจำได้แน่ๆ แต่สำหรับพี่ ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันพี่ก็จำผู้หญิงสวยที่เกือบล้มเพราะถูกพี่เดินชนได้ตลอด”ชายหนุ่มเอื้อมือไปวางทับมือหญิงสาวที่วางไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนที่อลิสจะดึงมือของเธอกลับ“พี่ตะวันความจำดีจังเลยค่ะ ส่วนอลิสจะเลือกจำเฉพาะคนที่ทำอะไรให้อลิสอยากจำเท่านั้น”น้ำเสียงที่อ้อนหวานของอลิส นางเอกดังในเวลานี้ ที่ใครๆ ต่างก็พากันชื่นชอบและติดตามผลงานของเธอ ฟังแล้วดูอ่อนหวานแต่เหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ในเสียงนั้น ตะวันสัมผัสได้ แต่เขาไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่“แล้วพี่ต้องทำยังไง ถึงจะได้เป็นคนที่อลิสจำได้”ชายหนุ่มปากหวาน ค
4มือที่สาม “วันนี้มากองถ่ายแต่เช้าเลยนะคะ” โยเกิร์ตนัดแสดงรุ่นพี่ เดินมาทักทายนางเอกคนใหม่ ด้วยท่าทีที่เป็นมิตร ทั้งที่หัวใจของเธอชังน้ำหน้า อลิสยิ่งนัก ละครเรื่องนี้ตอนแรกโยเกิร์ตกำลังจะได้เป็นนางเอก แต่ทางผู้จัด อยากได้นางเอกหน้าตาลูกครึ่ง และอลิสก็เหมาะกับบทนี้ โยเกร์ตจึงเป็นได้แค่รองนางเอกอีกทีหนึ่ง “เมื่อคืน ไม่ต้องกลับเองเลยถึงคอนโดไวหน่อยค่ะ” อลิสตอบไม่ตรงตามความจริง ใบหน้าก็แสดงเหมือนเมื่อคืนคนที่ไปส่งเธอคือคนสำคัญ “ใครกันนะ...ไปส่งนางเอกคนใหม่ของเราถึงคอนโด เพิ่งเข้าวงการใหม่ๆ ระวังจะดับโดยที่ยังไม่ทันดังนะจ๊ะ ไปไหนมาไหนก็ระวังตัวด้วย เลือกๆหน่อยจะไปกับใคร” รอยยิ้มที่ดูหวังดี และเป็นห่วงเป็นใยแต่บาดใจยิ่งกว่ามีดโกน ทำเอาอลิสต้องพยายามหายใจลึกๆเพื่อควบคุมอารมณ์ “ขอบคุณพี่โยเกิร์ตมากนะคะ แต่คนที่ไปส่งอลิส เขาต่างหากที่เลือก อลิส อลิสไม่ได้เลือกเขา” คำตอบของหญิงสาว แสดงให้เห็นว่าคนที่ไปส่งเธอไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เมื่อรู้ว่ากำลังได้เปรียบอลิสก็เดินออกจากตรงการสนทนากับโยเกิร์ตทันที
5เสียชื่อเสียง หลังจากการสัมภาษณ์ในครั้งนั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมง ข่าวของตะวันกับโยเกิร์ตก็ถูกพูดถึงไปทั่วในโลกโซเชียลมีเดีย “ตะวันเห็นข่าวหรือยัง ทำอะไรลงไป” ผู้จัดการส่วนตัวหยิบโทรศัพท์มาให้พระเอกหนุ่มดู “เอ้าทำไมกลายเป็นผมเป็นคนไม่ดีไปเสียล่ะ ทั้งที่เรื่องนี้ผมไม่ได้เริ่มเลย โยเกิร์ตพูดเองเออเองคนเดียว” ตะวันตกใจเมื่อได้เห็นคนในโซเชียลรุมด่าว่าเขา ว่าเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวเจ้าชู้ หลายใจ และต่างพากันให้กำลังใจโยเกิร์ต “ตะวันแกทำอะไรไม่คิด ตะวันไม่ผิดที่พูดความจริง แต่ผิดที่พูดช้าไป และมาพูดเอาตอนนี้” ชิงชิงไม่อยากต่อว่าอะไรนักแสดงหนุ่มให้มากกว่านี้ เพราะกลัวจะทำให้ตะวันยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ “ผมขอโทษด้วยครับพี่ แต่ผมแค่อยากให้เรื่องนี้มันจบๆเสียที” ตะวันยกมือขอโทษผู้จัดการส่วนตัว “ตะวันเอ๋ย เตรียมรับบทหนักได้เลย ผู้จัดคงต้องเรียกแกเข้าไปคุยแน่ๆ” ชิงชิงเป็นคนที่ดูแลตะวันตั้งแต่วันแรกที่เข้าวงการ เธอเป็นสาวประเภทสองที่มีความสามารถรอบด้าน ตอนนี้เธอก็กำลังหาวิธีที่จะช่วยกู้ชื่อเสียงของตะวันกลับคืนมาให้ได้
6เริ่มก่อตัวของความผูกพัน “อลิสทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ” ชายหนุ่มเดินมาจากข้างหลัง โอบกอดหญิงสาวไว้ ด้วยความรู้สึกชื่นชม ที่อลิสเป็นผู้หญิงสมัยใหม่แต่สามารถทำกับข้าวเป็น “เป็นสิคะ ตอนเด็กๆ แม่สอนทำตั้งหลายอย่าง ครอบครัวเราไม่ได้เกิดมาร่ำรวย ถ้าต้องซื้อเขากินทุกมื้อคงแย่แน่ๆค่ะ” หญิงสาวยังคงไม่วางมือจากการหั่นผักคะน้าและหมู ที่เธอกำลังจะผัด “พี่ฟังอลิสพูด พี่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของครอบครัวเรา บางครั้งเงินอาจไม่ใช่สาเหตุของความสุขก็ได้นะ” พระเอกคนดัง เอาคางวางตรงไหล่ของนางเอกสาว จนคนโดนกอดสัมผัสได้ ถึงความอ่อนแอของคนที่กำลังกอดเธอ “พี่ตะวันพูดเหมือน ครอบครัวของพี่ไม่มีความสุข เท่าที่อลิสรู้มา พี่ตะวันเกิดมาในครอบครัวที่คุณพ่อ คุณแม่อยู่ด้วยกัน ฐานะก็ร่ำรวย แล้วทำถึงพูดเหมือนไม่มีความสุขล่ะคะ” มือที่กำลังถือมีดหั่นผัก วางมีดลง และหันหน้ามาหาชายหนุ่มที่กอดเธอจากด้านหลัง“บางอย่างมันก็ไม่เหมือนอย่างที่คนภายนอกเห็นหรอก”มือหนาลูบผมหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่ดูเศร้าจนอลิสเองมองแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่
ตอนที่ 12ซาตานแพ้รัก ข่าวเสี่ยโดนยิงดังไปทั่วจังหวัดตอนนี้หมอแจ้งว่าไม่มีกระสุนฝังในและไม่โดนยิงในส่วนที่อันตรายจึงได้ทำการรักษาและพาขึ้นไปอยู่ที่ห้องพิเศษเพื่อพักฟื้น ผู้คนจากหลายตำบลต่างพากันมาเยี่ยม จนต้องทำสมุดให้เซ็นเพราะหมอไม่อยากให้เยี่ยมมากกลัวจะทำให้แผลติดเชื้อและคนไข้ไม่ได้พักผ่อน ตอนนี้คนที่เฝ้ากลางวันจะเป็นเสกส่วนกลางคืนจะเป็นโชคกับเดือนอ้าย “อ้ายขอน้ำหน่อย คอแห้ง” พยาบาลส่วนตัวรีบลุกไปหยิบแก้วน้ำดื่มให้กับคนเจ็บทันทีเพราะกกลัวชายหนุ่มจะพยายามขยับตัวแล้วจะมีผลต่อแผล “มากอดหน่อยสิ ปิดกันได้อย่างไรเรื่องท้อง พี่เป็นพ่อนะ” เสี่ยหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์หลอกให้เดือนอ้ายไปใกล้ ๆ เพื่อจะคว้าตัวเธอมากอด “ก็อ้ายเห็นเสี่ยไม่มาหาเลยก็คิดว่าคงลืมกันไปแล้ว ลูกคนเดียวอ้ายเลี้ยงได้ถ้าพ่อของลูกไม่ได้ตั้งใจให้มีเขาขึ้นมา” บู๊เอียงตัวหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเขาและรักสุดท้ายให้หันหน้ามามองสบตาและฟังในสิ่งที่เขาจะพูด “ฟังนะอ้าย ไม่ว่าเธอจะคิดอะไร จะมองว่าเสี่ยบู๊คนนี้เป็นแบบไหน แต่พี่ยืนยันว่าพี่ยังเป็นพี่
ตอนที่ 11คิดถึง หนึ่งเดือนผ่านไป บ้านซ่อมแซมเสร็จนานแล้วแต่เดือนอ้ายก็ยังคงไม่ย้ายออกมาจากไร่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมและในเกือบทุกคืนเธอกับอดีตเจ้านี้ก็มีความสัมพันธ์กันทั้งที่มันไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นแล้ว วันนี้หญิงสาวตัดสินใจเก็บของกลับบ้าน เธอมาแค่เพียงกระเป๋าใบเดียว เธอก็กลับไปเพียงแค่นั้น เธอบอกเรื่องนี้ให้เสี่ยรู้ตั้งแต่เมื่อคืน เธอคิดว่าเขาคงจะไปส่งเธอกลับบ้านแต่เขากลับให้โชคไปส่งเธอและเอาจักรยานของเธอขึ้นท้ายรถไป “เริ่มต้นใหม่นะอ้าย ว่าง ๆ ก็มาเที่ยวที่ไร่ได้นะ ทุกคนยินดีต้อนรับ” โชคบอกร่ำลาเพื่อนหลังจากที่ช่วยถือกระเป๋าไปไว้บนบ้านและเอาจักรยานของเธอลงไว้ที่ใต้ถุน “โชคดีนะโชค ขอบคุณที่ดูแลอ้ายมาตลอด” สองคนเพื่อนรักโบกมือลากันทั้งที่ความจริงไร่ห่มรักกับบ้านของเธออยู่ห่างไม่ได้มากอะไร บ้านหลังเดิมที่ไม่เหมือนเดิม หลังคาเปลี่ยนใหม่ผนังบ้านเปลี่ยนใหม่ จากที่เป็นบ้านโ ล่ง ๆ ตอนนี้ก็มีห้องนอนสองห้อง หน้าต่างติดเหล็กดัด มีโทรทัศน์เครื่องใหญ่ ตู้เย็นและมีห้องครัวอยู่ที่ระเบียงหลังบ้านที่ตอนนี้ไม่โล่งเหมือนเดิน
ตอนที่ 10คืนอิสระ โชคยิ้มให้กับตัวเองเมื่อเขาคิดไว้ไม่มีผิดไม่ถึงชั่วโมงเจ้านายของเขาก็ขับรถมาถึงทั้งที่ความจริงจากตัวจังหวัดมาที่ไร่เกือบชั่วโมงแต่คนปากแข็งใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบนาที “ไหนว่าจะไม่กลับอย่างไรล่ะครับเจ้านาย” โชคยิ้มแซวทั้งที่รู้ว่าเวลนี้เจ้านายของเขาคงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นด้วยก็ตาม “ลืมของโว๊ย!” บู๊ตะโกนตอบลูกน้องแบบไม่ใส่ใจเพราะรีบเดินเข้าไปยังห้องนอน “นายเขาลืมหัวใจไว้ เอ็งก็ทำเป็นไม่รู้นะไอ้โชค” เสกและลูกน้องอีกสองคนลงจากรถพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าที่ตั้งใจว่าคืนนี้จะไปนอนโรงแรมกัน เจ้าหนี้จอมปากแข็งเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เขานั่งข้าง ๆ เดือนอ้ายอยู่นานจนแน่ใจว่าเธอหลับสนิท เขาจึงเอาฝ่ามือแตะที่หน้าผากของเธอ “กินยาไปแล้วยังตัวร้อนอยู่เลย” บู๊ไม่คิดว่าเดือนอ้ายจะไม่สบายเป็นไข้ตัวร้อนหนักแบบนี้ ดีนะที่เขาตัดสินใจกลับมา ผ้าชุบน้ำแตะลงที่ตัวของคนป่วยเธอจึงค่อย ๆ ลืมตา พอเห็นว่าเป็นใครที่กำลังเช็ดตัวให้เธออยู่เธอก็หลับตาลงอีกครั้งด้วยความอ่อนแรง ทั้ง
ตอนที่ 9ฝังใจ สองสัปดาห์เต็มที่เดือนอ้ายมาอยู่ที่ไร่ห่มรัก เธอเพิ่งหาเงินใช้หนี้แค่เพียงสามหมื่นจากสองครั้งที่เขานอนกับเธอ หญิงสาวจึงตั้งใจจะพยายามวันนี้อีกครั้งและเป็นการพยายามที่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากที่เธอพยายามแบบธรรมดามาหลายคืนแล้ว คืนนี้ชายหนุ่มก็กลับบ้านดึกเหมือนเช่นทุกวันและเดือนอ้ายก็ยังคงรอเขากินข้าวเหมือนเดิม เธอพยายามพูดจาเอาใจชายหนุ่มในแบบที่ไม่ใช่เธอ ทั้งที่ตัวเธอเองก็สัมผัสได้ว่าคนฟังก็รู้ว่าเธอกำลังพยายามเอาใจเขาไม่ได้เกิดจากความรู้สึกที่แท้จริง ไฟทุกดวงปิดลงแสงที่ลอดผ่านม่านเข้ามาในห้องทำให้บู๊ที่ยังคงไม่หลับมองเห็นหญิงสาวตรงหน้าในสภาพเปลือยเปล่า “เธอทำอะไรของเธอ” ชายหนุ่มตะคอกด้วยความไม่พอใจ “ก็ทำให้เสี่ยนอนกับอ้ายไงล่ะ ทำไมคะในเมื่อเสี่ยอยากได้อ้ายมาบำเรอใช้หนี้แต่ตอนนี้เสี่ยกลับนอนเฉย ๆ ทุกคืน เสี่ยไม่พอใจอ้ายเหรอหรือว่าอ้ายมันไม่สวยไม่เก่งเหมือนผู้หญิงคนอื่น” หญิงสาวก้าวขึ้นเตียงเธอพยายามจะเอาตัวเองคร่อมล่างชายหนุ่มที่กำลังตกใจแต่ไม่สำเร็จเพราะสู้แรงอีกฝ่ายไม่ไหว บู๊ผลักร่างบางที่พยายามจะขึ้น
ตอนที่ 8ยืดเวลา อาหารมื้อเย็นวันนี้แม่ครัวคนใหม่ทำเมนูง่าย ๆ เพราะเธอยังไม่คุ้นชินกลับครัวที่นี่จากเคยใช้เตาถ่านก็เปลี่ยนมาใช้เตาแก๊สแทน “มื้อนี้ขอแบบเบา ๆ ก่อนนะคะ ยังไม่ชินกับครัวใหม่เลยกว่าจะใช้เตาแก๊สเป็นก็กลัวแทบแย่ ทำอีกสักครั้งสองครั้งก็คงดีขึ้น เสี่ยทน ๆ กินไปก่อนแล้วกัน” คนนั่งรอกินไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะสำหรับชายหนุ่มที่ชีวิตโหยหาคำว่าครอบครัวมานานแสนนานแค่ได้มีโอกาสได้กินข้าวที่บ้าน ณ ไร่ห่มรักโดยมีผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าตอนนี้เป็นเมียเขา ทำกับข้าวให้กินก็สุขใจเกินพอแล้ว “พรุ่งนี้ให้โชคพาไปดูในไร่หน่อยได้ไหมคะ ไม่อยากไปคนเดียวไม่รู้จักใคร” ตอนแรกอ้ายคิดว่าเธออยู่ที่นี่แค่ไม่นานคงไม่ทันเบื่อแค่คอยทำกับข้าวในแต่ละวันก็คงหมดวันแล้ว แต่พอมาคิดมาคิดไปเธอเริ่มอยากรู้ว่าในไร่ห่มรักมีอะไรบ้าง ทำไมจึงทำให้บู๊จากเด็กชายธรรมดามีฐานะดีขึ้นมาเร็วแบบนี้ “ได้สิ นัดกับโชคเอาแล้วกัน เพราะตอนนี้พี่ให้โชคอยู่เป็นเพื่อนเราทุกวัน มันก็คงไม่อยู่หน้าประตูไร่ก็เดินไปเดินมาแถวนี้แหละ” พรุ่งนี้งานนอกเข้ามาเสี่ยจำเป็นต้องไปจัดการสะสาง
ตอนที่ 7ความดีที่ไม่มีใครเห็น เดือนอ้ายเดินมาเพื่อขึ้นรถไปซื้อของตามคำสั่งของเจ้าหนี้เธอ ทั้งที่เธอก็คิดมาทั้งวันว่าเธอคงอยู่ที่นี่เต็มที่ก็แค่เดือนเดียวทำไมอีกฝ่ายต้องลงทุนให้ไปซื้อของเข้าครัวทำเหมือนเธอจะมาอยู่ที่นี่ เป็นปีหรือหลายปี “ทำไมยังไม่ไปคะ” หญิงสาวขึ้นมานั่งบนรถได้เกือบห้านาทีแล้ว เธอยังไม่เห็นว่าคนขับทำท่าจะขับออกไปเลยจึงถามด้วยความแปลกใจ “รอคนงาน เขาจะพาแม่ไปหาหมอจะขับไปพร้อมกัน ๆ ” “แม่เขาเป็นอะไรหรือคะ” คนถามได้ยินแบบนี้ยิ่งคิดถึงแม่ขึ้นมาเพราะเวลาที่เธอจะพาแม่ไปหาหมอแต่ละครั้งแสนลำบากยังดีที่รถรับจ้างคิดเงินเธอไม่แพงเพราะสงสาร “ปวดขาเฉย ๆ คนที่ไปหาหมอชื่อป้าพร มีลูกสองคนเป็น ฝาแฝดกันชื่อพีกับเพื่อน ป้าพรก็รู้จักอ้ายนะแต่อ้ายคงจำแกไม่ได้แล้วเพราะตั้งแต่แกมาทำงานในไร่ก็ไม่ค่อยออกไปไหนเลย” บู๊พูดจบรถคันใหญ่สีดำก็ขับผ่านหน้าเขาไปไม่ถึงสองนาที เขาก็ขับตามออกไป “ถ้าอยู่แต่บ้านแล้วมันเหงาไปช่วยงานในไร่ก็ได้นะ ลองปั่นจักรยานดูก็ได้ว่าอยากทำอะไร เพราะก็เลือกให้ไม่ถูกเหมือนกัน”
ตอนที่ 6เมีย เช้าแล้วแสงจากดวงอาทิตย์ลอดผ่านม่านสีน้ำตาล ลายดอกไม้ผ่านเข้ามายังห้องนอน เดือนอ้ายลืมตาช้า ๆ ค่อย ๆ พลิกตัวมองมายังข้าง ๆ ตัวเธอที่ตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า เมียปลดหนี้นอนหลับตาพยายามคิดว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงหรือแค่เพียงฝันไป เธอฝันมาตลอดที่จะได้มีครอบครัวที่แสนอบอุ่นแต่สุดท้ายชีวิตของเธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและตอนนี้เธอต้องกลายมาเป็นผู้หญิงที่ทำหน้าที่บำเรอชายเพื่อแลกหนี้ ประตูห้องถูกเปิดออกเดือนอ้ายจะแกล้งหลับต่อก็ไม่ทันแล้วเพราะคนที่เปิดเข้ามาส่งยิ้มหวานและมองสบตาเธอเรียบร้อยแล้ว “ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันได้แล้ว พี่ซื้อโจ๊กมาให้ร้านนี้อร่อยมาก” “แทนตัวว่าพี่ไม่กระดากปากเหรอคะเสี่ย” บรรยากาศกำลังดี ๆ เดือนอ้ายก็เตรียมจะทำลายมันด้วยคำพูดของเธอเสียอย่างนั้น คนตั้งใจซื้อโจ๊กมาฝากมองหน้าหญิงสาว สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเหมือนคนที่พยายามอดทนอย่างสุดกำลัง “ไปล้างหน้าเถอะ เอาเป็นว่าต่อไปนี้ฉันจะแทนตัวว่าพี่ ฉัน หรือผม มันก็สิทธิ์ของเจ้าของไร่แห่งนี้ อย่าทำลายบรรยากาศของอาหารมื้อเช้าเลย เสร็
ตอนที่ 5เรือนร่างแทนหนี้ เสี่ยหนุ่มกลับมาพร้อมกับถุงในมือจำนวนหนึ่ง สองคนลูกน้องรีบวิ่งไปรับหน้าทันที “นาย..ที่หลังจะไปไหนก็บอกกันบ้าง ผมสองคนเป็นห่วง” โชคจัดการต่อว่าเจ้านายของเขาทันทีที่เดินไปถึงตัวเพื่อช่วยถือข้าวของในมือ “ครับเสี่ยโชค” บู๊หันมาตอบลูกน้องคนสนิทด้วยรอยยิ้มแบบประชดประชัน จนโชคเองก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ที่ถูกเรียกว่าเสี่ยโชคกลับ “เสี่ยประชดเก่งเป็นผู้หญิงเลยนะครับ” ลูกน้องมือซ้ายถูกเจ้านายไล่เตะอย่างอารมณ์ดีเมื่อยังคงถูกลูกน้องว่าต่อ เดือนอ้ายแอบดูผ่านหน้าต่างของห้องนอน เธอไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของชายหนุ่มที่เธอกำลังจะต้องยอม ทำตามทุกอย่างที่เขาสั่งแบบนี้มานานมากแล้ว เสกได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้เอาถุงทั้งหมดมาให้กับ เดือนอ้ายและบอกให้เธอออกไปเจอเขาที่โต๊ะอาหารได้แล้ว หญิงสาวในชุดนอนที่เป็นแค่เพียงกระโปรงยาวแค่เข่า ผ้าซาตินเนื้อเบา เวลาโดนลมพัดยิ่งทำให้เห็นเนื้อขาวที่อยู่ด้านใน “นั่งลงสิ ไม่รู้กับข้าวจะถูกปากไหมเพราะน้าพิมพ์ทำมาให้แต่ต่อไปเธอต้องทำให้ฉันกินทุกวัน พรุ่งน
ตอนที่ 4ใครกันที่เปลี่ยนไป พระอาทิตย์ยังไม่ทันตกดินเดือนอ้ายก็ปั่นจักรยานกลับมาที่บ้านของเสี่ยบู๊ ทั้งที่ความจริงชายหนุ่มตั้งใจจะขับรถไปรับแต่เธอดันมาถึงก่อน “ให้อ้ายเอาเสื้อผ้าไปไว้ที่ไหนคะ” หญิงสาวกลับมาด้วยสีหน้าที่ดูแจ่มใสมากกว่าเดิมแต่ภายในดวงตากลมคู่สวยยังคงดูเหมือนคนที่ไม่มีหัวใจเช่นเดิม “ตามมา” ชายหนุ่มเดินนำไปที่ห้องนอนของเขาที่เขาสั่งให้แม่บ้านจัดไว้ให้เรียบร้อยเพื่อให้มีพื้นที่สำหรับที่เดือนอ้ายจะได้ใช้ส่วนตัว ประตูห้องถูกปิดลง บู๊หันหน้ามาหาหญิงสาวที่เดินตามมาด้านหลัง คว้ากระเป๋าจากมือของเธอวางลงและเปลี่ยนมาจับมือเล็กของเดือนอ้ายแทน “อ้ายเรากลับมาสนิทกันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เหรอทำไมเราต้องเปลี่ยนไปแบบนี้ด้วย” เสี่ยบู๊ที่เคยวางท่าว่าดูยโสไม่ได้สนใจอะไรในตัวหญิงสาวชาวบ้านอย่างเดือนอ้ายเท่าไหร่ก็เปลี่ยนเป็นคนละคนทันที มือเล็กบีมมือหนาที่จับเธอไว้แน่น หญิงสาวค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้กับเสี่ยหนุ่มจนหน้าแทบจะติดกัน “อ้ายยังเป็นอ้ายคนเดิม เด็กสาวที่เคยจนและก็จนมาถึงตอนนี้ อ้ายยังเป็นอ้ายที่ไม่เ