Share

บทที่ 0012

Penulis: สายธารสะท้อนเงา
“เจ้าลืมวันมงคลของทุกเดือนไปแล้วหรือ?” ตงฟางหลีกล่าว “วันรุ่งพรุ่งนี้ เจ้าจักต้องเข้าวังพร้อมกับข้า ทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับต่างก็จัดเตรียมเอาไว้ให้เจ้าครบหมดแล้ว”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันทีว่า วันพระบรมราชสมภพขององค์จักรพรรดินั้นเป็นวันยี่สิบสามของเดือนหนึ่ง ฉะนั้นแล้ววันที่ยี่สิบสามของทุกเดือนนั้น จึงถือว่าเป็นวันมงคล ดังนั้น ทุก ๆ วันของวันนี้ เหล่าสมาชิกภายในราชวงศ์ทั้งหลายต่างก็จำเป็นต้องเข้าไปเข้าเฝ้า

แท้จริงแล้ว ถือเป็นวันกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันภายในครอบครัวทุกเดือนเสียมากกว่า

นับว่าราชวงศ์นี้น่าสนใจไม่น้อยเลย บรรดาเหล่าท่านอ๋องและพระชายาที่อาศัยอยู่นอกพระราชวังนั้น หาได้จำเป็นต้องเข้าวังเพื่อมาเข้าเฝ้าทุกวันไม่ มีเพียงวันมงคลเท่านั้นถึงจะได้เข้าวังเพื่อมาเข้าเฝ้าพร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้

เนื่องจากฉินเหยี่ยนเย่ว์ถือเป็นสะใภ้ของราชวงศ์ นางย่อมต้องเข้าร่วมงานนี้ด้วยเช่นกัน

“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปมองตงฟางหลีที่กำลังยืนแผ่กลิ่นอายเย็นชาอยู่ด้านข้างประตู

บุรุษผู้นี้ เสมือนกับก้อนเมฆก็ไม่ปาน ลอยไปลอยมาหาได้มีตัวตนจับต้องได้ไม่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สังเกตคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ทว่า นางหาได้เห็นร่องรอยความไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาไม่ เสมือนกับว่าเรื่องราวเจ็ดวันก่อนมิได้เกิดขึ้นเลยสักนิด นางถึงได้วางใจลง "ท่านอ๋องเดินทางมาบอกกับหม่อมฉันด้วยตนเองเช่นนี้ หม่อมฉันรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักเพคะ"

ตงฟางหลีเหลือบมองนางด้วยท่าทีเย็นชา "หากองครักษ์ของข้ามาได้ยินเช่นนี้ แต่ละคนคงได้ตกใจขวัญผวาเป็นแน่"

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงหัวเราะออกมาในทันที "ข้าหาใช่เสือไม่ จักไปจับพวกเขากินได้อย่างไร?"

“วันรุ่งพรุ่งนี้เช้า เจ้ามาที่ตำหนักหมิงอวี้ อย่าได้ชักช้า” ตงฟางหลีกล่าว “วันมงคลพรุ่งนี้นับว่าพิเศษกว่าทุกครั้ง อีกทั้ง นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เจ้าเข้าร่วมอีกด้วย เจ้าอย่าได้อยู่ห่างกายข้าเป็นอันขาด อย่าได้คิดที่จะทำตัวโดดเด่นด้วยเล่า”

“เพคะ หม่อมฉันจะพยายามถ่อมตัวเข้าไว้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

ตงฟางหลีมิคิดเลยว่านางจักตกปากรับคำอย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกายจากไป “ข้าเพียงแค่มิอยากตัดกิ่งก้านที่แผ่เข้ามาเท่านั้น”

ตงฟางหลีหาได้คิดที่จะหยุดฝีเท้าไม่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงนั้น จ้องมองไปยังร่างสูงของตงฟางหลีที่ค่อย ๆ เดินจากไป จู่ ๆ ก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะตะโกนร้องเสียงสูงไล่ตามหลังไปว่า "ท่านอ๋องเพคะ เมื่อไม่นานหม่อมฉันสั่งให้คนมาทำการซ่อนแซมหลังคาเรือน ทั้งยังเพิ่มเครื่องเรือนใหม่ ๆ เข้ามาอีกด้วย ทั้งหมดรวมเป็นสามร้อยตำลึงเพคะ หม่อมฉันให้คนลงชื่อท่านเอาไว้แล้ว ท่านอย่าลืมไปจ่ายให้หม่อมฉันด้วยเล่า”

ร่างของตงฟางหลีพลันหยุดชะงักไปชั่งครู่

“กลิ่นอายสังหารที่ท่านปล่อยออกมาในคราที่แล้ว ทำเอาแจกัน กาน้ำชา แก้วและของอีกมามายแตกหักไปหมดแล้ว เดิมทีนี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านอ๋องต้องชดใช้ให้กับหม่อมฉัน อีกทั้ง หม่อมฉันยังสั่งให้คนช่วยสร้างโรงครัวเล็ก ๆ ขึ้นมาอีกด้วย ทั้งยังให้ทางกองคลังช่วยจัดสรรปันส่วนเรื่องเงินและอาหารการกินตามที่ตำแหน่งพระชายาเช่นหม่อมฉันควรจักได้ก็พอแล้วเพคะ…”

ในยามที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังเอ่ยเจื้อแจ้วต่อไปไม่มีหยุดนั้น ตงฟางหลีก็ได้เดินจากไปไกลแล้ว

“พระชายาเพคะ” เฟ่ยชุ่ยพลางเดินเข้ามาหา “เมื่อครู่บ่าวเพิ่งพบกับท่านอ๋องไปเพคะ สีหน้าของท่านอ๋องดูไม่ค่อยดีนัก”

“มิต้องไปสนใจเขาหรอก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “มา เจ้าไปเอาเก้าอี้มานั่งตรงนี้”

เฟ่ยชุ่ยมีท่าทีประหม่าไปในทันที “เอ่อ บ่าวจักกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร? ให้บ่าวยืนเถิดเจ้าค่ะ”

“ให้เจ้าไปเอาเก้าอี้มา ก็ไปเอามาเสีย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวออกมาด้วยท่าทีเบื่อหน่าย “เจ้าจักพูดมากไปไย เร็วเข้า”

เฟ่ยชุ่ยจึงเดินไปขยับเก้าอี้ตัวเล็กมา ก่อนจะนั่งลงด้วยท่าทีไม่ค่อยสบายใจนัก

“มีข่าวดีหนึ่งเรื่องและข่าวร้ายอีกสองเรื่อง เจ้าอยากฟังเรื่องใดก่อน?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยถาม

“ข่าวร้ายเพคะ” เฟ่ยชุ่ยกล่าว

“ข่าวร้ายเรื่องแรกก็คือ โรคปอดของเจ้าเป็นเจ้าแมวตัวนั้นที่แพร่เชื้อมาให้ ถึงแม้ฟังดูแล้วมันอาจจะตลกไปบ้าง ทว่า นี่คือเรื่องจริง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่มองเห็นสีหน้าแปลกประหลาดใจของเฟ่ยชุ่ยนั้น จึงเอ่ยขึ้นมาอีกว่า “ข่าวร้ายเรื่องที่สองคือ ข้ายังมิมีตัวยาใดมารักษาเจ้าให้หายขาดได้ มีเพียงแต่ต้องรักษาไปตามอาการเท่านั้น เจ้าอาจจะต้องทนกับอาการเช่นนี้ไปอีกสักพัก”

“เช่นนั้น ข่าวดีล่ะเจ้าคะ?” เฟ่ยชุ่ยพลันกำมือแน่นขึ้นมาในทันที

“ข่าวดีก็คืออาการป่วยของเจ้าหาใช่วัณโรคไม่ แต่เป็นการติดเชื้อจากปรสิต โรคปอดอักแสบจากปรสิตนั้นหาใช่โรคที่มิอาจรักษาให้หายได้ไม่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงกล่าวขึ้นมาอีกว่า “เจ้ากินยาแก้อักเสบก่อนเสีย แล้วข้าจึงจักเขียนเทียบยาอีกตัวที่ไปฆ่าเชื้อปรสิตเหล่านั้น แล้วจึงคอยรักษาอาการที่เหลืออยู่ของเจ้า ไม่นานก็คงหายขาด”

มิน่าเล่าแหวนของนางจึงมิตอบสนองอันใดออกมาเลย นั่นเป็นเพราะเฟ่ยชุ่ยเป็นโรคปอดอักแสบจากปรสิต เพียงแค่ใช้ยาปฏิชีวนะต้านเชื้อแบคทีเรียจึงได้ประโยชน์ไม่มากนัก

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานั้น ภูมิคุ้มกันของนางต่ำลงเนื่องจากปรสิตที่อยู่ในปอด ทั้งยังมีอาการติดเชื้อแบคทีเรียและมีอาการอักเสบเพิ่มด้วยเช่นนี้ เพียงใช้แค่แอสไพลินก็สามารถจัดการปัญหาทุกอย่างได้แล้ว

อีกทั้ง แคปซูลแอสไพรินเองก็ปรากฏขึ้น ก่อนที่นางจะพบเจออาการป่วยของเฟ่ยชุ่ยเสียอีก

ที่แท้ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้หมดแล้ว

“ในเมื่อเรื่องทุกอย่างเป็นเช่นนี้แล้ว ยินดีด้วยเฟ่ยชุ่ย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “เจ้าลงไปพักผ่อนเสียเถอะ”

ภายในใจของเฟ่ยชุ่ยนึกสับสนยิ่งนัก ก่อนที่จะโค้งคำนับลงเพื่อขอบคุณ ยามที่นางกำลังจะเดินออกไปด้วยท่าทีมึนงงนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางเอ่ยขึ้นมาเสียก่อนว่า

“เฟ่ยชุ่ย เจ้าอย่าได้โทษแมวตัวนั้นเลย การที่พวกเจ้าทั้งสองได้มาพบกันนั้นถือว่าเป็นโชคชะตาที่นำพา ทว่า ก่อนที่เจ้าจักเลี้ยงเหล่าหมาหรือแมวจรจัดมาเลี้ยงนั้น จักต้องมีการป้องกัน รับผิดชอบตัวเองให้ดีเสีย ความดีมีเมตตาของเจ้านั้น สักวันจักต้องบังเกิดผลอย่างแน่นอน "

เฟ่ยชุ่ยพยักหน้าลง ก่อนจะโค้งกายทำความเคารพแก่ฉินเหยี่ยนเย่ว์

หลังจากฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ทานอาหารแบบง่าย ๆ จนเสร็จแล้วนั้น ร่างกายของนางเหนื่อยยิ่งนัก เพียงเดินไปมาอยู่ภายในห้องไม่กี่รอบ ก็ล้มตัวลงนอนในทันที

หลังจากที่วินิจฉัยอาการป่วยของเฟ่ยชุ่ยได้แล้วนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็หาได้มีท่าทีเป็นกังวลอีกต่อไป

โรคที่เกิดจากการติดเชื้อนั้น ไม่ว่าจักเป็นยุคไหน ๆ ล้วนแต่เป็นศัตรูตัวฉกาจต่อสุขภาพของมนุษย์เรา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันยกมือขึ้น ก่อนจะจ้องมองไปยังแหวนในมือของตนเอง

หินที่ฝังอยู่บนแหวนนั้นทำมาจากวัสดุธรรมดา ที่มีเพียงสีเหลืองอ่อน อีกทั้งรูปร่างของมันก็ยังดูแปลกตาเป็นอย่างยิ่ง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกอยู่เสมอว่า เหมือนนางจักเคยเห็นรูปร่างแบบนี้มาจากที่ไหนสักแห่ง ทว่า เมื่อนางกลับมาคิด ๆ ดูแล้วนั้น ก็หาได้คิดออกไม่

แหวนที่ปู่ทำขึ้นมาเอง รวมไปถึงแหวานที่สามารถฉายภาพลวงตาของโรงพยาบาลขึ้นมาได้นั้น พร้อมทั้งหยูกยามากมายที่ไม่อาจปรากฏขึ้นมาได้ในยุคเช่นนี้ นับว่าการมีอยู่ของแหวนวงนี้ อยู่นอกเหนือจินตนาการของนางพอสมควรเลย

เป็นไปได้หรือไม่ว่าสมบัติล้ำค้าที่ชายชุดดำตามหานั้น ก็คือแหวนวงนี้?

ทว่า พวกเขาเองก็ตรวจดูแหวนวงนี้แล้วไม่ใช่หรือ หากแต่แหวานหาได้แสดงปฏิกิริยาอันใดออกมาไม่ ในยามที่วิญญาณของเจ้าของร่างเดิมได้เข้ามาอยู่ในร่างของนางนั้น เมื่อทั้งสองคนร่วมร่างเข้าด้วยกันแล้วนั้น แหวนจึงได้เกิดปฏิกิริยาขึ้นมา

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น ดูน่ามหัศจรรย์ทั้งยังทำให้รู้สึกยากที่เชื่อได้อีกด้วย ทว่า ก็ไม่อาจไม่เชื่อได้

ทุกอย่างดูมิค่อยเป็นมงคลมากนัก

ทว่า เป็นเพราะการมีอยู่ของแหวานและโรงพยาบาลนั้น ทำให้จิตใจของนางรู้สึกสงบมากขึ้น

ในยามที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำลังครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ มากมายภายในห้องที่อบอุ่นนั้น ไม่นานนางก็ผล็อยหลับไป

มิรู้ว่านางหลับไปนานเท่าไหร่แล้วนั้น จู่ ๆ พลันได้ยินเสียงกรีดร้องของเฟ่ยชุ่ยดังขึ้นมา

ทำเอาฉินเหยี่ยนเย่ว์สะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้นมาในทันที

ยังมิทันที่จะได้เปิดประตู ฉินเหยี่ยนเย่ว์กลับเห็นเฟ่ยชุ่ยวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่นเสียก่อน “พระชายาเพคะ รีบ รีบไปช่วยหู่พั่วหน่อยเพคะ หู่พั่วกำลังจะตายแล้ว”

"หู่พั่ว?" ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

หลังจากที่นางไล่หู่พั่วออกไปนั้น หู่พั่วก็ออกจากจวนท่านอ๋องเจ็ดไปในทันที สาวใช้ที่มิมีความจงรักภักดีให้แก่นายของตนนั้น ไปได้ก็ดี นางเองก็หาได้สนใจมากไม่

“นางมิได้ออกจากที่นี่แล้วไปพึ่งใบบุญจวนท่านอ๋องสามแล้วหรือ? จักมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร??” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะเดินออกไป

ทันทีที่เดินออกมานั้น ก็พบกับกองหิมะเนินใหญ่ พร้อมทั้งเกร็ดหิมะมากมายที่ปลิวว่อนไปมา ทำเอาทั่วทั้งเรือนของนางเสมือนกับถูกย้อมไปด้วยสีขาว

ลมหนาวพร้อมด้วยหิมะที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่นั้น อากาศหนาวที่เต็มไปด้วยเย็นยะเยือกพื้นดินที่แห้งแข็ง แม้ว่าจะสวมใส่อาภรณ์ตัวหนาแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อาจป้องกันสภาพอากาศที่หนาวเย็นเช่นนี้ไปได้เลยแม้แต่น้อย

“บ่าวก็มิรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นเพคะ เมื่อครู่บ่าวกำลังคิดที่จะเข้าไปในห้องครัวเพื่อเคี่ยวโจ๊กนั้น ก็เห็นหู่พั่วนอนจมอยู่บนกองหิมะเพคะ” เฟ่ยชุ่ยกล่าว“นางสวมใส่เพียงอาภรณ์ชั้นเดียวเท่านั้น กับทั่วร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย รอบตัวนางมีแต่รอยเลือดเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด ดูน่ากลัวมากเลยเพคะ หม่อมฉันยังคิดว่านางตายไปเสียแล้ว เมื่อเอามือเข้าไปจับดูนั้น ปรากฏว่านางยังมีชีวิตอยู่เพคะ แต่ก็ใกล้จะหมดลมเต็มทีแล้ว”

“พระชายาเพคะ ได้โปรดเถิดเพคะ ท่านช่วยเมตตาเหลือหู่พั่วด้วยเถิดเพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงเดินก้าวเข้าไปที่สนามหน้าเรือนในทันที

ยามฤดูเหมันต์ที่หนาวจัดเช่นนี้ ทว่า หู่พั่วกลับสวมใส่เพียงอาภรณ์ตัวบางเท่านั้น ทั้งยังขาดหลุดลุ่ยอีกด้วย

ริมฝีปากของนางที่กลายเป็นสีม่วงคล้ำ ใบหน้าของนางที่ซีดเผือดราวกับกระดาษ พร้อมด้วยลมหายใจที่ใกล้หมดลงเต็มที

เฟ่ยชุ่ยพลันถอดเสื้อคลุมของตนเองในทันที ก่อนจะนำไปคลุมตัวหู่พั่วเอาไว้ พร้อมทั้งหยาดน้ำตาที่ค่อย ๆ หยดลงมาไม่ขาดสาย

สีหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันดูไม่ดีไปในทันที

บาดแผลภายนอกบนร่างกายของหู่พั่วนั้น พลันเปรอะเปื้อนไปทั่วอาภรณ์ พร้อมทั้งกองหิมะที่อยู่รอบ ๆ ตัวนางจนกลายเป็นจุดสีแดงหย่อม ๆ

สีขาวและสีแดงที่สลับตัดกันไปมาเช่นนี้ ช่างสดใหม่เข้าตายิ่งนัก

ฉากตรงหน้ามิต่างอะไรกับนรกสำหรับคนที่เป็นโรคกลัวเลือดเช่นนางเลยแม้แต่น้อย
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Komen (1)
goodnovel comment avatar
Chatree Sedakum
ชอบคุณครับ
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terkait

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0013

    “เฟ่ยชุ่ย พาคนไปอยู่ในที่อุ่น ๆ ที” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันกำมือของตนเองเอาไว้แน่น “ข้ามิอาจสัมผัสเลือดได้ คุณทำเอง ได้หรือไม่?”เมื่อเฟ่ยชุ่ยได้ยินเช่นนั้น นางจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็วในทันที "พระชายามิจำเป็นต้องลงมือเองก็ได้เพคะ บ่าวทำได้ บ่าวทำได้เพคะ”เฟ่ยชุ่ยจึงพาหู่พั่วไปที่ห้องของนางในทันทีฉินเหยี

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0014

    “เฟ่ยชุ่ย เจ้าไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ของตนเองเสียก่อน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เย็นชา “เจ้าไปดูแลหู่พั่วที่อยู่ในห้องให้ดี ข้าจักออกไปดูข้างนอกเสียหน่อย”“พระชายาเพคะ” ใบหน้าของเฟ่ยชุ่ยพลันซีดลงไปในทันที ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “พระชายาอ๋องสามหาได้มาดีไม่ อีกทั้ง นางยังพาแม่น

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0015

    “ทั้งหู่พั่วและเฟ่ยชุ่ยช่วงนี้ต้องเก็บตัวเพื่อรักษาอาการป่วยอยู่ มิอาจให้พบผู้ใดได้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันกล่าวออกมา “หากพวกนางรักษาตัวจนหายเมื่อใดแล้ว ข้าจักให้หู่พั่วไปที่จวนท่านอ๋องสามเพื่อขอเข้าเฝ้าเจ้าเอง”หลังจากได้ยินฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยออกมาเช่นนั้น มุมปากของฉินเสวี่ยเย่ว์พลันยกยิ้มได้ใจขึ้นมาใ

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0016

    “อุ๊ยตาย ขออภัยด้วยเพคะ บ่าวทำงานหนักจนเคยชินแล้ว แรงเลยมากเกินไปหน่อย ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเพคะ” แม้ปากของนางสกุลเฉินจะกล่าวขอโทษ แต่บนใบหน้าไม่ได้มีเจตนาขอโทษเลยสักนิดหลังจากฉินเหยี่ยนเย่ว์ยืนตรง ขมวดคิ้วแน่นยายเฒ่าผู้นี้ จงใจทำ จงใจออกแรงผลักไสนางการกระทำเมื่อครู่นี้ในมุมมองของคนนอกนั้นไม่ได้ท

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0017

    “พระนาง บ่าวจะประคองท่านเข้าเรือนก่อนเพคะ” ตอนที่เฟ่ยชุ่ยเดินเข้ามา รองเท้าได้สัมผัสกับรอยเลือดแล้วรอยเท้าประทับลงไปบนพื้นหิมะ ทำให้สีค่อย ๆ จางลงสีขาวซีดและสีแดงสด สีสันที่อยู่ภายในความทรงจำมาโดยตลอด สีเหล่านั้น เป็นสีที่เข้าใกล้กับความตายมากที่สุดฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองเลือดสีแดงสดที่ใกล้เข้ามาเ

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0018

    ฉินเหยี่ยนเย่ว์จิตใจไม่สงบนางไม่อยากทนรออีกต่อไป จึงสวมเสื้อคลุม ถือตะเกียงแล้วเดินไปทางห้องครัวใหญ่เปลวไฟภายในห้องครัวใหญ่กำลังส่องสว่างตอนนี้เป็นเวลาอาหาร คนในจวนท่านอ๋องเจ็ดไม่มาก หลังจากที่ส่งอาหารไปให้บรรดาเจ้านายแล้ว ก็เป็นเวลาที่บรรดาบ่าวรับใช้ทานอาหารตอนที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ผลักประตูเข้ามา

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0019

    เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วพวกเขาต่างก็คิดไม่ถึงว่า ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ท่าทางดูอ่อนแอจะสามารถพลิกคว่ำโต๊ะได้ ยิ่งคิดไม่ถึงว่า นางจะมีกำลังมากถึงขนาดนี้หม้อไฟและหม้อน้ำแกงเนื้อวัวที่อยู่บนโต๊ะ ไม่ว่าจะตกอยู่บนตัวของผู้ใด ก็อันตรายยิ่งต่อให้เป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำในห้องครัวหลาย ๆ คนก็ไม่กล้

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 0020

    “ผู้ที่โดนน้ำร้อนลวกสองสามคนนั้น พวกเจ้าไปจัดการตนเองเสียก่อน ที่ข้ามียาสูตรลับ ทาแล้วแทบจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ หากทำตัวดีข้าจะให้ยาสูตรลับแก่พวกเจ้า หากทำตัวไม่ดี เช่นนั้นก็อย่าได้โทษข้า”ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดจบ ก็พาคนไปที่ห้องเลี้ยงนกพิราบภายในห้องครัวเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง พวกเขาถูกทำให้ตกตะลึง

Bab terbaru

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1347

    แต่มูสเค้กอะไรนั่นเขายังกินไม่พอเลยรอยยิ้มฮ่องเต้หายไปทันที หลังจากหาข้ออ้างมาตำหนิตงฟางหลีอย่างรุนแรงหนึ่งยกไปแล้ว ก็โบกมือไล่พวกเขาสองสามีภรรยาออกไปตงฟางหลีสีหน้าสับสนเมื่อครู่เสด็จพ่อยังหัวเราะฮ่าฮ่าเสียงดังพลางเรียกฉินเหยี่ยนเย่ว์มา จู่ ๆ พลันเปลี่ยนสีหน้ามาตำหนิเขาหนึ่งยก และยังไล่พวกเขาออกไ

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1346

    หลังจากนั้นอีกหลายวันหลังจากฉินเหยี่ยนเย่ว์กลายมาอยู่ในสภาพไม่สนใจเรื่องโลกภายนอก ก็ติดคนอย่างยิ่งตงฟางหลีเดินหนึ่งก้าว นางก็เดินตามหนึ่งก้าว ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียวอยู่ห่างแม้เพียงเล็กน้อย นางก็จะร้องไห้น้ำตาไหลอย่างที่เห็นแล้วรู้สึกสงสารตงฟางหลีทนเห็นท่าทางเช่นนี้ของนางไม่ได้ที่สุดเมื่อทำอะไรไ

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1345

    ตู้เหิงจึงรีบยกมือขึ้นอุดปาก พูดเสียงเบา “ท่านไม่ไล่กระหม่อมไปแล้วแน่ ๆ เลย”ลู่ซิวอับจนหนทางกับตู้เหิงที่แสนจะซื่อบื้อนักเขาถอนหายใจ ตบบ่าของตู้เหิงอย่างแรง พูดเพียงว่า “ดูแลตัวเองด้วย” แล้วเดินเข้าห้องไปสายตาขอความช่วยเหลือของตู้เหิงเบนไปทางเฉียนชิงหยางและเฟยอิ่ง“พวกท่านสองคนช่วยขอร้องแทนข้าที”

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1344

    ตงฟางหลีนึกถึงภาพที่ฝันเห็นหลังจากที่เขาผสานรวมเข้ากับฉินเหยี่ยนเย่ว์ ราวกับเป็นสายลมฝนในวสันต์ฤดูเหยี่ยนเย่ว์กลายเป็นเช่นนี้ก็ไม่เป็นไรขอเพียงมีใจตรงกัน พวกเขาก็สามารถพบเจอกันได้ทุกเมื่อนิ้วของตงฟางหลีสอดผ่านเส้นผมของนาง วางไว้บนริมฝีปากแล้วจุมพิตเบา ๆ “พักผ่อนดี ๆ ล่ะ ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าบ่อย ๆ”ร

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1343

    ประมาทไปชั่วขณะ ก็ถูกพวกเขาแอบฟังเสียแล้วตงฟางหลีกวาดสายตาเย็นชามองพวกเขาครั้นเฟยอิ่งเห็นว่าเรื่องถูกเปิดโปงแล้ว ก็ไม่กล้าปากแข็ง รีบคุกเข่าลงทันที “ขอท่านอ๋องโปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ลู่ซิวอับจนคำพูดกับตู้เหิงจอมปากสว่างมาก จึงตบเขาไปอย่างแรง “ท่านอ๋อง ท่านอย่าไปฟังที่ตู้เหิงพูดโม้เลยพ่ะย่ะค่ะ ตอน

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1342

    ตอนที่ตงฟางหลีตื่นขึ้นมาตู้เหิงกำลังนอนคว่ำอยู่ข้างกายเขา ร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ด้านหลังตู้เหิงนั้น คือเฉียนชิงหยางและเฟยอิ่งที่มาทันทีหลังจากทราบข่าว รวมถึงลู่ซิวที่ถูกลากมาอย่างรีบร้อนคนทั้งห้องล้วนจับจ้องไปที่เตียงตงฟางหลีใบหน้าทะมึนประหนึ่งก้อนถ่านก่อนผล็อยหลับเขา

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1341

    อำนาจของเงามีมากเพยงใด เขารู้ดีอยู่แก่ใจสกุลโจวที่ควบคุมอำนาจมากมาย ไม่มีวันเป็นฝ่ายถอยไปเองแน่นอนทว่า ในยามนี้เงาก็ถูกควบคุมอยู่ในกำมือของอ๋องอี๋หยางในระหว่างนี้จะต้องเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นอย่างแน่นอน“หม่อมฉันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีบางอย่าง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูด “ในบันทึกเล่มนี้บอกว่าขุนนางสกุลโจวคน

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1340

    “สมุดบันทึกที่พวกศิษย์พี่ลู่จิ้นเก็บรักษา ส่วนใหญ่เป็นกรณีตัวอย่างของการรักษา น่าจะเป็นบันทึกที่ท่านปู่บันทึกไว้ทันที ไม่มีประโยชน์อะไรมาก”“แต่บันทึกที่จงใจทิ้งไว้ที่นี่ต่างออกไป ด้านในได้บันทึกของที่หม่อมฉันไม่รู้จักไว้อีกมาก และยังมีเบาะแสที่มีคุณค่ามากอีกจำนวนหนึ่งด้วยเพคะ”ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลากตงฟ

  • ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน   บทที่ 1339

    “ศิษย์พี่ไม่รู้”“เขาเองก็เป็นศิษย์ของนักพรตเต๋าเทียนหลิงเหมือนกัน” ตงฟางหลีพูด“ท่านโง่หรือเปล่า?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดอย่างขุ่นเคือง “ศิษย์พี่มิใช่ผู้ที่ปรับตัวกับหินจันทราได้เสียหน่อย ต่อให้ได้แหวนไปก็ไร้ประโยชน์ เขาไม่สามารถเข้ามาในโรงพยาบาลแห่งนี้ได้ ย่อมไม่มีทางเข้าใจพวกนี้”ตงฟางหลีครุ่นคิด พลั

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status