บทที่ 32 ความลับธันวาวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเพื่อนๆ พลางชี้นิ้วไปที่หน้าต่างห้องบดินทร์ทำให้กาแฟหกเละเทะหมด"อะไรของมึงเนี่ย ใจเย็นก่อนได้ไหม ไม่ได้แดกแล้วกาแฟกู" ปกป้องรับแก้วกาแฟจากธันวามาวางไว้ก่อนแล้วเงยหน้ามองหน้าต่างห้องบดินทร์ตามที่เพื่อนบอก "ไหน อะไร กูไม่เห็นมีส้นตีนอะไรเลย""แต่กูเห็นจริงๆ นะเว้ย กูเห็นผู้หญิงผมยาวยืนมองกูอยู่ในห้องไอ้ดิน""…" บดินทร์นั่งเงียบ เขาตวัดสายตามองเพื่อนอย่างนึกรำคาญ "ปัญญาอ่อนอีกคนแล้วเหรอ ผีพ่อมึงสิมาหลอกคนตอนกลางวัน""ดิน มึงไม่เชื่อกูเหรอ งั้นเราขึ้นไปดูกัน!" ธันวาตั้งท่าไม่ยอมอย่างเดียว ก็เพื่อนๆ ไม่ยอมเชื่อเขานิ แค่คำพูดของเขาก็ทำให้เพื่อนอีกสี่คนพยักหน้ารับพร้อมกับลุกขึ้นยืนพร้อมเพรียงกัน"ไปดูให้มันจบๆ" โอโซนพูดขึ้นตามด้วยปรินที่หยิบขนมขึ้นมาคาบไว้แล้วชูหมัดขึ้น"แดกก่อนค่อยพูด" ปกป้องทำหน้าระอาใส่ปริน"กูจะต่อยแม่งให้หน้าหงายเลย กล้าดียังไงมาหลอกเพื่อนกู" ปรินกัดฟันแล้วเดินมากอดคอธันวา ขุนเขากับโอโซนต่างพร้อมใจกันส่ายหน้าไปมาเบาๆ แต่จู่ๆ บดินทร์ก็พูดขัดขึ้น"ห้องกูไม่ใช่สถานที่เด็กเล่น มันจะไปมีอะไรกูก็เพิ่งลงมาจากห้อง ถ้ามีจริงๆ กูก็ต้องเห
33 ความลับ(ต่อ)"นี่มึงกับน้องปะ..อุ๊บ!" บดินทร์กระโดดลงจากเตียงมาปิดปากขุนเขาไว้แน่นแล้วถลึงตาใส่เขา ก่อนจะลากตัวขุนเขาออกมาจากห้องนอนเพราะกลัวแป้งปั้นตื่นพอออกมาไกลพอสมควรแล้วขุนเขาก็แกะมือหนาออกจากปาก"อะไร ยังไงเล่า!""ก็อย่างที่เห็น" บดินทร์ตอบเพียงสั้นๆ"มึงกับน้องแป้ง..คบกันเหรอวะ" ขุนเขาทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เพราะก่อนหน้านี้ท่าทางของบดินทร์ไม่ทำให้เขาคิดไปไกลเลยว่ากำลังชอบแป้งปั้นอยู่ เพราะบดินทร์ค่อนข้างเกรี้ยวกราดและไม่ชอบเด็ก อีกอย่างบดินทร์ก็เคยพูดว่าไม่ชอบเด็กแบบแป้งปั้น "มึงซ่อนน้องมันไว้นานแค่ไหนแล้ววะเนี่ย""กูเพิ่งตกลงคบกับแป้งปั้นเมื่อวานมั้ง""เออ แล้วมันยังไงวะเนี่ยกูงงไปหมดแล้ว""อย่าเซ้าซี้ได้ไหมวะ และมึง! อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเข้าใจไหม! ห้ามคือห้าม" บดินทร์ชี้หน้าขุนเขาอย่างคาดโทษ"เออ แต่…หึหึ..ต้องมีอะไรมาปิดปากกันหน่อย""จะต่อรองอะไรกับกูน่ะ มึงคิดดูดีๆ ว่ากูรู้อะไรเกี่ยวกับมึงบ้าง" บดินทร์เลิกคิ้วให้เพื่อนแล้วชะเง้อมองทาง"เออว่ะ มึงก็รู้ความลับกูเยอะ แถมยังลับสุดยอดด้วย ถ้าไอ้พวกนั้นรู้มีหวัง..เออ! เอาวะ กูจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ลับสุดๆ ไปเลยและมึงห้า
บทที่ 34 คู่อริจิ้มๆแป้งปั้นจิ้มเอวบดินทร์เบาๆ แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มอย่างที่คิดไว้ เธอหันมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่มีใครสนใจแล้วจึงก้มลงแล้วกระซิบถามบดินทร์"อยากกินขนมไหม แป้งซื้อขนมมาให้ด้วยนะ" แป้งปั้นหยิบถุงขนมอีกถุงออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้บดินทร์ ชายหนุ่มหยุดนิ่ง ปรายตามองคนตัวเล็ก"เอาขนมมาล่อว่างั้น?""เปล่าค่ะ แต่ซื้อมาให้เฉยๆ แล้วทำไมต้องทำหน้าบึ้งด้วย ไม่ชอบเหรอ""ไม่ชอบ" บดินทร์บอกพร้อมกับแย่งถุงขนมมาเปิดกินคนเดียว "ไม่ชอบที่เธอทำตัวสนิทสนมกับคนอื่นไปทั่ว""คนอื่นเหรอ ไม่เห็นมีคนอื่นเลยนิคะ มีแต่คนกันเองทั้งนั้นเลย" แป้งปั้นตอบกลับทันทีและคำตอบนั้นช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย บางครั้งเขาก็มีคำถามมากมายที่อยากจะถามแป้งปั้น แต่พอได้รับคำตอบจากปากเธอก็รู้สึกเกิดคำถามใหม่ๆ ขึ้นมาซ้ำๆ จนบางทีเขาก็งงว่าแป้งปั้นเป็นคนยังไงกันแน่ "คิ้วชนกันอีกแล้วนะคะ คิดอะไรอยู่เหรอ""เปล่า ไปนั่งไกลๆ หน่อยไปเดี๋ยวน้ำมันเครื่องกระเด็นถูก" บดินทร์เอ่ยบอกคนตัวเล็กเสียงเข้มพร้อมกับวางถุงขนมลงบนเก้าอี้ข้างตัว ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ แป้งปั้นถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินออกมานั่งกินขนมกับพี่ๆ ต่อ"พรุ่งนี
บทที่ 35 หวิดมีเรื่องแป้งปั้นบีบมือบดินทร์ไว้แน่นก่อนที่ฝั่งตรงข้ามจะเดินเข้ามาหาพวกเขา ปรินกับขุนเขาเดินอาดๆ เข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว"พี่ดินอย่านะคะ" แป้งปั้นรั้งตัวชายหนุ่มไว้แน่นก่อนที่เธอจะวิ่งไปห้ามปรินกับขุนเขาไว้ด้วยการเอาตัวเองบังทั้งสองคนไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายทำอะไร เมื่อเห็นแบบนั้นบดินทร์จึงรีบปรี่เข้ามากันแป้งปั้นไว้"ทำบ้าอะไรของเธอ" บดินทร์ชักสีหน้าใส่คนตัวเล็กอย่างไม่สบอารมณ์ แต่อีกฝ่ายกลับพูดขึ้นมาเพื่อยั่วโทสะฝั่งบดินทร์"แหมๆ..ไม่นึกเลยว่าจะเจอกันที่นี่ ถ้าไม่ใช่ในห้างหรูๆ แบบนี้คงได้ปะมือกันแล้วสินะ""มึง!" บดินทร์ขบกรามแน่นสะบัดตัวออกจากพันธนาการของแป้งปั้นจนเธอกระเด็นไปชนปกป้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง บดินทร์พุ่งตัวไปกระชากคอเสื้อฝ่ายตรงข้ามไว้แน่น "เด็กคนนั้นกูขอได้ไหมวะ""ส้นตีน!"ปรี๊ด!เสียงนกหวีดดังขึ้นกลางห้างสรรพสินค้า รปภ.วิ่งเข้ามาห้ามและแยกพวกเขาออกจากกัน บดินทร์กำหมัดแน่นจนแขนสั่นเทิ้มขณะเดียวกันแป้งปั้นก็ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังเขา เธอไม่เคยเห็นบดินทร์โกรธมากขนาดนี้มาก่อนแม้ตอนที่เขามีเรื่องก็ไม่ได้รู้สึกว่าน่ากลัวขนาดนี้"พี่ดิน" เสียงหวานใสช่วยเรียกสติบดินทร
บทที่ 36 ข้อตกลงใหม่เด็กสาวทำหน้าบึ้งแล้วแกะมือหนาออกจากข้อมือตัวเอง เธอมองหน้าบดินทร์โดยที่ไม่เอ่ยอะไรแล้วยกมือขึ้นมาลูบผมเบาๆจนกระทั่งเห็นแผลเป็นบนศีรษะข้างขวาของบดินทร์"รอยแผลนี่เกิดจากความใจร้อนใช่ไหม""อืม""แล้วทำไมไม่บอกให้เพื่อนไปช่วย ทำไมต้องทำแบบนั้นคนเดียว""เจ็บคนเดียวเพื่อนก็ดูแลได้ แต่ถ้าเจ็บกันหมดทุกคนใครจะมาดูแล" แป้งปั้นยอมกับคำตอบของบดินทร์ เธอพ่นลมหายใจออกเบาๆ แล้วผละมือออกจากศีรษะบดินทร์แต่ทว่าเขากลับจับมือเธอไว้แน่น "บางทีเรื่องทุกอย่างมันก็ควรจบที่คนคนเดียว""แป้งว่า.." แป้งปั้นสบตากับบดินทร์อีกครั้ง เธอชักมือกลับมาวางข้างลำตัว แล้วจึงหันมาหยิบเอาหนังสือและกระเป๋าสะพาย "แป้งจะกลับบ้านแล้ว พี่ดินกลับไปเถอะ วันนี้แป้งให้คนที่บ้านมารับแล้วค่ะ" บดินทร์ถอนหายใจ ก่อนที่จะคว้าแขนแป้งปั้นแล้วพาเธอเดินออกมาจากตรงนั้น เดินตรงไปหารถมอเตอร์ไซค์คู่ใจเขา"อยู่นิ่งๆ""พี่ดินทำตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้นะ แป้งไม่ใช่หุ่นยนต์ที่จะให้พี่สั่งทำอะไรก็ได้""อย่าดื้อ""พออธิบาย พอพูดอะไรก็ว่าแป้งดื้อ เมื่อคืนก็รอแล้วก็ไม่โทรมาหา พี่เป็นคนยังไงกันแน่" สุดท้ายแล้วแป้งปั้นก็ยอมพูดว่าจริงๆ แ
บทที่ 37 เลือดบริสุทธิ์วันต่อมา17:00บดินทร์มารับแป้งปั้นมาเดินห้างตามที่สัญญากับเธอไว้ แป้งปั้นจูงมือเขาเดินไปที่ร้านไอศกรีม เธอสั่งไอศกรีมมาสองอันแล้วยื่นให้บดินทร์"ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ""แล้วผู้ใหญ่กินไอติมไม่ได้เหรอ" เธอถามกลับทันที บดินทร์ถอนหายใจแล้วรับไอศกรีมมากัดกิน แป้งปั้นอมยิ้มแล้วยกมือขึ้นมาบีบแก้มบดินทร์ "ไม่ดื้อแบบนี้น่ารักมากค่ะ""ใครดื้อ เธอต่างหากที่ดื้อ" บดินทร์เบี่ยงตัวหลบมือแป้งปั้น ก่อนจะจูงมือเธอเดินไปที่ตู้คีบตุ๊กตา เขาอมยิ้มแล้วหันมาถามคนตัวเล็ก "อยากได้ไหม ฉันคีบเก่งนะ""ไม่ค่อยอยากได้เท่าไหร่ แต่ถ้าพี่ดินคีบให้ก็ได้ค่ะ เอาก็ได้" เด็กสาวพยักหน้าให้แล้วยืนลุ้นอยู่ข้างๆ บดินทร์ เขาคีบตุ๊กตาหมีให้เธอได้หนึ่งตัว"เป็นไง เอาอีกก็ได้นะ" บดินทร์เลิกคิ้วให้อย่างภูมิใจแล้วหันมาคีบตุ๊กตาอีกหนึ่งตัว แป้งปั้นยิ้มจนตาหยีรับตุ๊กตามากอดไว้ทั้งสองตัว"เก่งอย่างที่บอกจริงๆ ด้วย" เด็กสาวปรบมือให้ชายหนุ่มก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปนั่งที่ม้านั่งหน้าร้านอาหาร บดินทร์เอานิ้วจิ้มตุ๊กตาในอ้อมแขนเด็กสาว"อยากมาอีกก็บอก จะพามาเอง..แล้วไม่ซื้ออะไรเหรอ" บดินทร์ถามพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์อ
บทที่ 38 ลึกซึ้งแป้งปั้นเบือนหน้าหลบสายตาที่บดินทร์มองมา เธอเผลอครางเบาๆ เมื่อถูกความคับแน่นเล่นงาน ทั้งรู้สึกเจ็บแสบและรู้สึกแปลกๆ"อืม.." บดินทร์ครางเบาๆ ก่อนที่จะเร่งจังหวะการกระแทกกระทั้นแรงขึ้นเรื่อยๆ แป้งปั้นหลับตาแน่น เปล่งเสียงครางออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปนเสียวจากการปรนเปรอของชายหนุ่ม"พี่ดิน..อื้อ~ แป้งรู้สึกแปลกๆ อ๊า~" เด็กสาวตวัดแขนขึ้นมากอดชายหนุ่มไว้หลวมๆ จังหวะการกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงขึ้นทำให้เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกำยำจนเกิดรอยแผลเป็นทางยาว บดินทร์ขบกรามแน่น มองทางเชื่อมต่อของเขาและเธอด้วยความพอใจก่อนที่จะหยุดชะงัก "ทำไมเหรอคะ..อื้อ!!" แป้งปั้นเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อถูกความเสียวซ่านเล่นงาน จู่ๆบดินทร์ก็ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยจุดกระสันของเธอแล้วส่งนิ้วที่เปื้อนเลือดบริสุทธิ์เข้าปากอย่างหิวกระหายแป้งปั้นหลับตาพริ้มรับสัมผัสวาบหวามจากบดินทร์อย่างเต็มใจ แต่ตอนนี้ช่องทางรักเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อจากการถูกเสียดสีเป็นเวลานาน แถมเลือดแดงสดกับน้ำหล่อลื่นที่ภายในขับออกมายังเปรอะเปื้อนกลีบดอกไม้งามอวบนูนอีกปลายนิ้วแกร่งค่อยๆ ระรัวจุดกระสันแป้งปั้นแล้วลูบไล้เนินเนื้ออวบนูน สัมผั
บทที่ 39 แฟน=เมียบดินทร์แสยะยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดีตลอดเวลาที่อาบน้ำ ภาพห้วงเวลาที่มีความสุขฉายเข้ามาในหัวเขาตลอดเวลาจนไม่อาจหุบยิ้มได้"พี่ดิน" จู่ๆ แป้งปั้นก็เอ่ยเรียกเขา บดินทร์เอี้ยวหน้ากลับไปมองประตูห้องน้ำซึ่งเป็นกระจกฝ้า เห็นเงาแป้งปั้นยืนอยู่หน้าประตูก็รีบขานรับ"มีไร""แป้งหิวข้าวค่ะ""อืม เดี๋ยวทำให้กิน""ค่ะ" เมื่อได้คำตอบแล้วแป้งปั้นก็เดินมานั่งลงบนเตียงนอนที่เพิ่งผ่านศึกมาเมื่อครู่ เธอดึงผ้าห่มผืนหนามาห่อตัวเองไว้ นั่งทำตาปริบๆ สลับกับทำหน้าเหยเกเมื่อตอนที่ขยับตัว ใจกลางความเป็นสาวเธอร้าวระบมและยังแสบๆ คันๆ "ถ้าคุณพ่อรู้เรื่องเรากับพี่ดิน พี่ดินจะถูกยิงไหมเนี่ย ไหนจะพี่อชิ ไหนจะคุณอาคนอื่นๆ อีก.." แป้งปั้นทำหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงวันที่ทุกคนรู้ความจริง แต่เธอไม่ทันได้มองว่าบดินทร์เปิดประตูออกมาแล้ว"ทำหน้าเศ้ราทำไม เสียใจที่ทำได้ไม่นานเหรอ""อะไร แป้งแค่เป็นห่วงพี่ดินต่างหาก ถ้าคุณพ่อกับคุณอารู้พี่ดินตายคาตีนแน่""พ่อกับอาโหดเหรอ" บดินทร์ถามหน้านิ่ง แป้งปั้นเม้มริมฝีปากแล้วคลี่ยิ้มบางๆ อย่างนึกสนุก เธอส่ายหน้าปฏิเสธ"ไม่โหดค่ะ ไม่มีใครโหดเลย""อืม รอยยิ้มเธอมันโหดกว่าคำพูดอ