"Bakit hindi mo sinabi na iyon pala ang dahilan kung bakit uwing-uwi ka palagi?" He asked after a long stretch of silence between them.
They're now inside his car parked just in front of her apartment. Doon sila dumiretso pagkatapos nilang ihatid si Lola Melba sa bahay nito.
"Hindi mo naman kasi kailangang malaman lahat tungkol sa akin," she replied. "Ayoko na ring madamay pa ang Lola sa ginagawa ko," she added.
"Dapat sinabi mo pa rin para alam ko."
Mapait siyang napangiti. "Okay lang 'yon. Tapos na rin naman, e. At saka… pagpasensiyahan mo na rin kung maraming kwento ang Lola tungkol sa akin. Iniisip niya lang siguro na malaki ang utang na loob niya sa akin gayong kusa ko namang ginagawa ang pag-aalaga sa kaniya. Ako pa nga iyong may utang na loob sa kaniya dahil kung hindi sa kaniya ay mas mangungulila talaga ako sa pamilya ko."
"Sa tingin ko nga ay kailangan ko pa siyang pasalamatan." Nagpakawala ang lalaki ng isang malalim na buntonghininga. "If it wasn't because of her, hindi ko pa malalaman kung gaano ka kabuting tao. I am really sorry for those hurtful words I said to you before."
"Okay na nga 'yon," natatawa nitong sinabi saka nito nilingon si Lazarus. "Hindi ka naman siguro nag-so-sorry ngayon para magawa mo ulit sa susunod ang mga nagawa mong mali, hindi ba?" She gently smiled at him. "Para mapatawad ka ng iba, siyempre patawarin mo na rin muna ang sarili mo kasi kahit hingi ka pa nang hingi ng sorry kung hindi mo naman pinapatawad ang sarili mo, palagi mo pa ring maiisip iyong kasalanan mo sa iba."
Natigil lamang sa pagsasalita ang dalaga nang mapansing nakatitig lamang sa kaniya si Lazarus.
"May dumi ba sa mukha ko? Bakit ganiyan ka makatingin?" Salubong ang kilay niyang tanong. She tried to wipe her face with her right palm to check pero wala naman siyang nakapang kung ano kaya mas lumalim ang kunot sa kaniyang noo.
"Nothing," Lazarus replied. "I mean, I was just… I was just wondering how can you say those words when I know your life has not always been that easy? You forgive so easily. You always see and think about things positively. How can you say such powerful and encouraging words when you've been hurt by it? Paano mo nagagawa ang lahat ng iyon?" Puno ng hiwagang tanong ni Lazarus.
Simple lang naman ang sagot doon ni Almirah, pero nasa tao na iyon kung paano niya iyon tatanggapin.
"Ang dami mo namang tanong, pero sige…" napailing na lang ito habang nangingiting inoorganisa ang mga salitang dapat niyang sabihin.
"Naniniwala kasi ako na iba't iba ang pananaw ng mga tao. May mga taong madaling magpatawad at merong hindi. Iyong mga hindi marunong magpatawad, hindi mo naman sila masisisi dahil may pinanggagalingan din naman sila, pero ako? Iniisip ko na lang na ano bang gagawin ko sa sama ng loob? Kapag ba hindi kita pinatawad sa mga nasabi mo sa akin, makakapag-move on ako? Ako lang din naman kasi ang mahihirapan, e. If I let myself be terrorized by your words, ako ang talo, but if I forgive and move on… ang taong nanakit ang talk kasi hindi ko hinayaang hilain niya ako pababa."
Titig na titig lamang sa kaniya ang kasama pero para makapagpatuloy siya ay hindi siya nagpaapekto sa mabibigat nitong pagtitig sa kaniya.
She loves to talk a lot, and to have someone who's willing to listen to her is a dream come true.
"Sa pagiging positibo? Wala naman akong choice. Ang baba na nga ng tingin ng ibang tao sa amin, mag-iisip pa ba ako ng negatibo?" Tanong nito sa kaniyang sarili. Umiling ito bilang sagot sa sariling tanong. "Iba't iba rin naman kasi ang pag-iisip ng mga tao, pero pinipili kong maging positibo dahil alam kong makatutulong iyon sa akin. Ayokong lunurin ang sarili ko sa problema. Sa halip na mag-focus ako sa kung anong wala ako, mas pinipili kong pahalagahan kung anong mayroon ako."
She blew a sigh of relief when she's finally done uttering those words from her heart. Kahit paano ay nabawasan naman iyong bigat nararamdaman niya.
"Eh, ikaw?" She turned her head to Lazarus. Umayos na rin siya ng upo para tuluyan niya itong makaharap. She wants to listen to whatever he has to share, too.
"What?" Nagtaas ng kilay si Lazarus na tila na tinatanggap ang hamong tanong ng kausap.
"Just by looking at you, alam kong meron ka ring gustong ilabas diyan sa dibdib mo. You're just afraid to let it out because you're scared that no one will listen to you, huh?" Mapanghamong sambit ni Almirah sa bawat katagang binitawan nito.
Lazarus tried to smirk the growing tension away from his body but he knew he can't just hide anything to Almirah. It was as if though she has a power to get through his head and emotion. Tila ba nababasa nito ang buo niyang pagkatao kahit sa pamamagitan lang ng mga mata.
"Tss. Walang interesante sa buhay ko. You'll just get bored," anito saka nag-iwas ng tingin. Ilang sandali pa ay inabot na ng kamay nito ang susi para buhayin ang makina sa nagbabadyang pag-alis.
"Bakit hindi mo ako subukan kung gan'on? Tingnan natin kung ma-bo-bore ba talaga ako sa mga sasabihin mo?" She raised a brow on him. Her hands are now on top of his right leg as she's trying to convince him to tell her about him.
Lazarus' eyes went down on her hands resting on his leg. Nagtagal iyon doon ng ilang segundo bago muling nagtagpo ang kaniyang mga mata.
No one was talking but they both knew that the tension was building fast between them as they stared longer at each other's eyes.
"What do you want to know about me?" He asked as he swallowed the bile on his throat.
In each tick of time, he could feel the atmosphere inside the car getting heavier and hot. He keeps getting distracted in her hands on his right leg. Hindi niya maalis doon ang kaniyang isip. Habang tumatagal iyon doon ay mas nagiging mabilis ang pagkalat ng bolta-boltaheng kuryente sa kaniyang katawan.
"Anything that you want to share," she said as she pulled her hand away from his leg.
Hindi alam ni Lazarus kung makakahinga na ba siya nang maluwag o madidismaya.
"I told you I have nothing to share. My life's boring as heck." He averted his gaze outside to distract himself.
"Okay… hindi na kita pipilitin kung gan'on. Huwag kang ma-pressure kasi ikaw naman 'yan. Kung gusto mo na at feel mo ay ready ka nang mag-share, nandito lang ako para makinig."
Lumalalim na rin ang gabi. Halos buong araw din silang namamasyal kaya gusto na sanang magpaalam ni Almirah nang naunahan siya ni Lazarus sa pagsasalita.
"Can we do it right now?"
She was taken aback by what he asked pero nakabawi rin naman at naintindihan kung anong ibig nitong sabihin.
"You mean sex? Oo naman. Why are you even asking? Kung gusto mo, e di go!"
"Puwede ka namang tumanggi."
For the nth time, she was surprised. "Ay weh? Hindi ko alam. Akala ko kasi ay hindi since trabaho ko 'to so hindi puwedeng mag-no?"
"You can say no right now and I would understand that."
"Oh sige na. Puwede na akong mag-no pero pumapayag naman ako. Game na ba?" She shifted on her seat again. Handa na sana siyang lumabas kanina kaya dumiretso na siya ng upo pero dahil sa gagawin nila ay nakaharap na ulit siya sa driver's seat. "Bawal sa apartment, e. Strict yung caretaker."
"We'll just do it quick here."
"Okay," mabilis nitong sinabi. Kung patatagalin niya na naman kasi ang usapan ay aabot na naman sila sa kung anong oras. "How will we do it, then? Masikip…" she looked around the car. Puwede naman sila roon sa likod pero sa paraan kung paano siya tingnan ni Lazarus ngayon, parang hindi na nito kaya pang paabutin pa sa likod.
"Straddle me," utos nito kay Almirah na kaagad naman nitong sinunod. She was now sitting on his lap. Almirah could feel his aching groin on her entrance even with her clothes still on.
"Fvck…" he groaned as he was trying to fee his member out of his pants. His movements were urgent and needy so Almirah thought of helping him do it and when he successfully freed his member, siya naman ang tinulungan nito para maibaba ang kaniyang underwear. Maybe it was his lucky day because she was only wearing a dress.
No time was wasted indeed as in the moment he managed to pull her underwear down, Almirah moaned in both pleasure and pain because of his sudden and forceful entrance.
It only took her a while before she finally released herself. Ilang sandali lang din ang lumipas ay sumunod naman si Lazarus. They both moaned as they let out a spasm of the release they have in almost at the same time.
They were still both panting as they tried to catch their breath when Lazarus buried his face in between his neck and shoulder blades. He whispered something on Almirah but she was too tired to even hear it.
Magpapahinga lang sana sa araw na iyon si Almirah ngunit nang imbitahin siya ni Lazarus sa kaarawan ng asawa ng kapatid nito ay pumayag na siya lalo pa at may bayad naman ito. Simpleng dinner lang naman daw iyon kaya hindi kailangang sobrang pormal na ang suotin. Ang mga magulang, kapatid at asawa lang nito naman ang naroon. Hindi na rin naman iyon ang unang pagkakataong makakasama siya sa gan'ong mga pagtitipon kaya hindi na siya gaanong kinakabahan. Alas sais ang dinner pero alas tres pa lang nang sunduin siya ni Lazarus sa kaniyang apartment. Bibili pa raw kasi sila ng regalo kaya kailangang maaga. Sa bahay na lang din ni Lazarus siya magbibihis para diretso na lang sila sa bahay ng kaniyang kapatid pagkatapos. Nagkausap na rin naman sila ni Marah— ang asawa ng kapatid ni Lazarus noon at nasabi nitong mahilig siyang magbasa ng mga libro kaya iyon ang napili niyang iregalo rito. Hindi nga lang niya alam kung ano ang paborito nitong genre at kung sino ang paborito nitong manunula
"Lazarus…" She was moaning his name as he slowly thrusted in and out of her. He was moving so gently and passionately that Almirah had to close her eyes tight to feel him some more. Mahigpit itong napakapit sa kaniyang braso nang bahagyang bumilis at lumalim ang pagdiin ni Lazarus sa kaniyang sarili habang ginagawa iyon. When they got home earlier, hindi na siya pinauwi ni Lazarus dahil masyado na ring gabi. He promised to take her home tomorrow morning para maasikaso nito ang kaniyang Lola Melba. "Open your eyes and look at me, Mirah," he demanded as he kissed her forehead. Almirah slowly opened her sleepy eyes. It was the first time they are doing it with lights on kaya ngayon ay malinaw nilang nakikita ang isa't isa. When their eyes met, Mirah can't help but to feel more aroused as she saw passion and lust combined through his eyes. As they stared at each other, he continues on thrusting in and out gentle and slow. It was already three in the morning pero mukhang wala na yatan
Mahirap ang mawalan ng mahal sa buhay, lalo na kung hindi mo naman inaasahan ang pagkawala nito. Hindi madaling kalimutan ang mga alaalang binubo ninyong magkasama at hindi rin madaling mag-adjust sa buhay na wala na sila. Ilang linggo na simula nang maiburol ang kaniyang Lola Melba pero ni minsan ay hindi magawang ngumiti ni Almirah. She just lost a very special and important person in her life kaya walang makapapawi sa sakit na nararamdaman niya sa oras ng pagluluksa. "Hey... ilang araw ka nang hindi maayos na nakakakain. You should at least eat," it was Lazarus. Ilang beses niya na itong kinumbinsing matulog at kumain nang maayos pero hindi niya iyon magawa dahil mabigat pa rin ang kaniyang loob sa pagkawala ng kaniyang Lola Melba. "Gusto ko munang mapag-isa, please?" Mahinang pakiusap ni Almirah saka nito pinunasan ang luhang nakatakas na naman sa kaniyang mga mata. She's been crying almost all the time, pero hindi pa rin nawawala ang sakit. Sa tuwing naiisip niya na wala na a
"Daddy!" Matinis ang boses na pagtawag sa kaniya ng kaniyang anak na babae dahilan para lingunin niya ito. Mas lumaki naman ang bawat hakbang niya para salubungin ito habang naka-ukit ang malapad na ngiti sa labi. He got off of work early today para masundo ang anak. Gan'on naman ang madalas niyang ginagawa nang nagsimula itong mag-aral pero nitong mga nakaraang araw kasi ay ang kapatid niyang si Lev lang muna ang sumusundo dahil sa pagkakaroon ng busy schedule. Dahil tapos na ang sunod-sunod na meetings ay mas may oras na ulit siya para makasama si Almiah. He crouched to reach for his daughter. Binuhat niya ito at kaagad naman siyang pinupog ng halik ng bata. "I'm back as your driver, princess. Are you happy to see me?" Lazarus asked his daughter as he kissed her cheek. The kid giggled as her smile grew wider. "I'm so happy po, Daddy! Akala ko po kasi si Tito Lev na palagi ang susundo sa akin," she replied. Ginulo naman ng ama ang kaniyang buhok saka ito muling nagtanong. "Bak
When Lazarus called one of his hired investigator for an update, muli na naman siyang nakaramdam ng disappointment dahil wala pa rin itong maibigay na positibong balita tungkol kay Almirah.Palagi na lang siyang umaasa na kahit katiting man lang na impormasyon ang ibigay sa kaniya pero wala pa rin. He thought that he was just wasting his money for paying them for giving him nothing. Ilang beses na siyang nagpapalit-palit ng investigator pero palaging bigo ang mga ito sa paghahanap sa target. "Dalawa lang 'yan, e. It's either incompetent ang mga binabayaran mo, o magaling talagang magtago si Almirah," said Leviticus when they were out drinking. Naiwan muna ang mga bata kay Marah dahil wala rin namang pasok ang mga ito kinabukasan. When it's weekend, Almiah stays on Leviticus' house to spend time with them. Umuuwi lang pagsapit ng Linggo. "Imagine, it's been over five years pero wala man lang tayong ideya kung nasaan siya?" Pagak na natawa pa ito habang umiiling. "I admire her for st
Halos paliparin na ni Lazarus ang kaniyang sasakyan para lang mas mabilis siyang makarating sa kaniyang bahay. At first, he felt happy that she finally came back after years, pero napalitan ang sayang iyon ng galit at pagkataranta pagkatapos niyang malaman ang dahilan kung bakit naroon si Almirah sa kaniyang bahay. When he was informed that Almirah wants to take his daughter with her, he felt rage. Hindi siya makapaniwala na pagkatapos ng ilang taon nitong pagtatago, bigla na lang itong babalik para kunin ang anak nila. Pagalit niyang hinampas ang manibela nang naabutan siya ng red light. Segundo lang naman kung tutuusin ang aabutin, but for him it felt like eternity to wait for the green light to show up. He sped up once again when it finally allowed him to go. Ilang beses niyang ipinagdasal na maabutan niya pa roon sa kaniyang bahay ang kaniyang anak, pati na rin si Almirah. When he finally arrived home, nagmamadali siyang bumaba sa sasakyan. May nakaparada ring sasakyan doon p
"We need to talk about this when we're both calm. Hindi puwedeng basta na lang mag-desisyon gayong galit tayo sa isa't isa," Lazarus said after a long stretch of silence between them. Kumpara kanina, mas kalmado na rin siya ngayon. Hindi kaagad nakapagsalita si Almirah. Mas humigpit lang ang hawak nito sa sling ng kaniyang bag. It's getting late and she needs to go home, at alam niyang kailangan niya ulit iwan ang anak niya sa pamamahay ni Lazarus kahit na ipinangako nito na uuwi siyang kasama na ito. "As much as I hate to accept the fact that my daughter will stay in your house, I'll say to you that it is only for the mean time. Babalikan ko siya bukas," Almirah uttered those words bitterly. "Iyon ay kung papayag akong makabalik ka pa rito bukas?" Lazarus teased, the reason why he earned a glare from Almirah. "Babalik at babalik ako," mariing sinabi ni Almirah. She made sure that she sound authoritative to make him feel that she's serious about her warnings. "Hindi nga ako papaya
"Dalhin mo na lang sa ipadadala kong address ang mga gamit ko, Bonny. Yes, thank you and pasensiya na sa abala. Pakisabi na lang kay Arthur na medyo matatagalan pa bago ako makauwi dahil may importante akong aayusin. I'll make it up to him when I get home. Yes, bye." Malalim na napabuntonghininga si Almirah bago niya inilapag ang cellphone sa bedside table."Who's Bonny and Arthur?" Bigla na lang sumulpot si Lazarus sa kaniyang likod. Kanina lang ay nasa CR pa ito at ni hindi niya man lang napansin na tapos na itong maligo. "They're none of your business. Stop being nosy sa buhay ko. It's personal so I am not obligated to explain anything to you," she fired before sitting at the edge of the bed. "I am just asking to make sure that they're not a threat to my daughter," mariin nitong sinabi. "Bakit ko naman ipapahamak ang anak ko?" Nagkibit balikat si Lazarus. "I don't know? I'm just making sure. Better safe than sorry," Lazarus said. Nang umangat na ang kamay nito upang tatanggali
Almirah is married to a future mafia boss. Isang katotohanang hanggang ngayon ay hindi niya pa rin mapaniwalaan. Nang akalain niyang higit na nang nagpakasal siya sa isang mayaman, maimpluwensiya, at kilalang businessman, hindi pa pala dahil may mas hihigit pa roon. "At least we can relate to each other with that, right? Parehong may naghihintay na mabigat na responsibilidad," natatawang ani Almirah habang naglalakad palapit sa isang wall kung saan nakasabit ang iba't ibang klase ng baril at katana. "I won't mind having that big of a responsibility as long as I have you and the kids by my side," sagot naman ni Lazarus. "Gan'on din naman ako. Dahil hindi na rin naman natin ito matatakasan, mas mabuting gawin na lang natin ang lahat ng makakaya natin para protektahan ang mga mahal natin sa buhay," Almirah said as she extended her arm to reach for one of the pistols on the wall. "That's a pistol, Glock 19... that's what it's called," Lazarus explained to his wife. Nakatalikod ito sa
When Almirah thought she knew her husband very well, napatunayan niya lang sa mga oras na nakapasok siya sa sikretong silid na iyon sa ilalim ng mansion nito na hindi pa pala. Matapos niyang makita ang kabuuan ng isang malawak na silid na iyon ay wala na siyang ibang naging reaksyon kung hindi ang pagkagulat. "Why are there so many firearms here?" Tanong niya sa wakas nang nagkaroon siya ng lakas para magsalita pagkatapos ng matagal na katahimikan dahil sa pagmamasid sa buong silid. Ni hindi niya matapunan ng tingin ang kaniyang asawa dahil abala pa rin siya sa paninitig sa iba't ibang armas na nakikita roon. Habang naghihintay ng sagot mula kay Lazarus ay hindi niya maiwasang pasadahan ng hagod ang bawat armas na nakikita niya roon. All those firearms, the katanas, and any other tools for combat…"I have this room… because I'm just like you," ani Lazarus dahilan para makuha niya ang buong atensiyon ni Almirah. When she looked at her husband, bakas sa mukha nito na hindi niya maint
"You're extra touchy today, huh? Siguro may nagawa kang kasalanan kaya ka ganiyan?" Nahihiwagaang paratang ni Almirah kay Lazarus habang nakayakap ito sa kaniya mula sa likuran. Kanina niya pa napapansin na sa tuwing nakakakuha ito ng pagkakataon para mahawakan siya ay wala itong pinalalampas. Hindi niya lang pinupuna dahil inoobserbahan niya pa, pero ngayong nakumpirma na ay saka lang isasaboses ang kanina pa niya napapansin sa asawa. "Bawal na ba akong maglambing ngayon?" anito bago mas isiniksik pa ang kaniyang sarili sa pagitan ng leeg at balikat ni Almirah. Nasa terasa sila ngayon ng kanilang silid, tanaw ang malawak na lupain sa harap ng mansion ni Lazarus, payapa ang paligid at tanging sariwang hangin lamang ang nanunuot sa kanilang pang-amoy. "That's not what I meant," si Almirah habang sinusubukang kalasin ang kamay ng kaniyang asawa sa kaniyang bewang, ngunit sa bawat kalas na ginagawa niya ay mas humihigpit lamang ang pagyakap nito sa kaniya. "Masyado lang kita na-miss
"You've got to be kidding me, Almirah. Isn't he the one who bought the artifact? The one that you're having transaction with?" Tanong ng kaniyang boss nang nakabawi ito mula sa mahabang katahimikan. "Yes, that's him," sagot niya, ngunit tipid lamang. "Then that means that you can give me that artifact sooner, right? Because he's your husband?" There was a glimpse of joy in his voice. "We haven't talked about that yet, but if you really want that artifact to be yours, please expect that my husband will have his conditions," she said as a matter of fact. When it comes to these things, Lazarus always comes with his own terms. "Whatever term that is, as long as that artifact will be mine soon," aniya dahilan para lalo siyang magtaka kung bakit gan'on na lamang nito kagusto na mapasakamay ang bagay na iyon. "What's with that artifact that you would do everything just so you could have it? Does it have magic or something?" Hindi na niya napigilan ang sarili sa pagtatanong. Sa halip n
"Papa..." Kabadong sinambit ni Almirah ang iisang salitang iyon nang sagutin nito ang tawag ng kaniyang ama. Isang araw pa lang simula nang nakabalik siya mula sa kanilang bahay ay palagi na itong tumatawag sa kaniya. Alam niya naman ang dahilan pero mas pinili niyang bumawi muna sa kaniyang mga anak kaya ngayon niya lang mapapaunlakang kausapin. "How are you doing there, my love?" Tanong nito kahit pa alam niyang atat na atat na itong kausapin siya tungkol sa desisyon nito. Marahil ay nakarating na ito sa kaniyang ama dahil ipinarating na ito ng mga tauhan na pagmamay-ari ng organisasyon. "I'm fine, Papa..." aniya habang pinapanood ang kaniyang mga anak na nanonood ng pambatang palabas sa silid nilang mag-asawa. Her father let out a deep sigh before he continued on the reason why he called his daughter. "Are you really sure about the decision you made, hija? You know by doing that, you've gotten them involved in our world," anito kagaya lamang ng inaasahan niyang sasabihin nito
"Sigurado ka na ba talagang uuwi ka na?" Tanong ni Arthur kay Almirah habang nasa hardin ang mga ito para sa isang mahalagang pag-uusap. Bukas kasi ang napag-usapan nilang pag-alis nito sa bahay ni Arthur para makabalik ito sa kanilang bahay. She misses her kids so much so she's looking forward to it, but still can't help but feel sad as she'd have to leave the house which has been part of her life for years now. She requested for just the two of them to have a conversation about her decision kaya nasa kaniyang silid si Lazarus ngayon dahil iyon sa kaniyang hiling kahit pa gusto rin sana nitong malaman kung ano ang pag-uusapan nila. "I can't just hide like this forever, Art. He wants to get involved at ilang beses ko mang itanggi, hindi ko rin siya matatakasan," aniya dahil iyon naman ang totoo. She tried to for so many times, but her she is again, failing. Kaya buo na ang desisyon niyang pagkatiwalaan ang kaniyang asawa na kaya nitong ibigay ang kaligtasan sa kanilang mga anak la
"Mabuti naman at naisip mong lumabas kahit sandali lang sa kwarto ng asawa mo?" Nakangising tanong ni Arthur kay Lazarus nang magpang-abot ang mga ito sa kusina. He was rummaging through the fridge when Arthur saw him kaya kinailangan niya pang pumihit para maharap ito nang marinig niya itong nagsalita. "I'm gonna cook us breakfast," simple niyang sinabi habang nilalapag ang mga nakuhang pagkain sa fridge. Arthur let out a soft chuckle. "Kung makakalkal ka sa fridge ko, parang bahay mo 'to, a?" Napailing-iling pa ito habang naglalakad palapit sa isang highchair. "Forward me your bank account at babayaran ko sa'yo kung magkano 'to lahat," ani Lazarus nang hindi siya binabalingan. Nagpatuloy ito sa pag-aayos ng mga gagamitin para sa pagluluto ng kanilang agahan. Arthur shook his head more. Nagbibiro lang naman siya at masyadong seryoso ang kaniyang kausap. "Hindi na kailangan," sabi rin naman nito kalaunan. "Almirah is like a sister to me, at dahil asawa ka niya, it's fine for me
When Lazarus woke up, mahimbing pa rin ang tulog ni Almirah kaya hindi rin muna siya gumalaw. He just stared at his peacefully sleeping wife. Hinawi niya ang ilang hibla ng buhok nitong tumatabing sa kaniyang mukha para mas malinaw niyang makita ang mukha nito. She looks so innocent, kaya lalo siyang nasasaktan kapag naiisip niyang ang dami nitong pinagdadaanang hindi niya alam. Kahit hindi naman nito sabihin sa kaniya, alam niyang marami itong iniisip at marami ring nakadagang responsibilidad sa dibdib nito. Dahan-dahan niyang hinaplos ang malambot nitong mukha at habang nakatitig siya rito ay hindi niya maiwasang maisip ang mga desisyong nagawa niya noon. "Are you sure you want this position, son?" His father asked. Pareho silang nasa opisina nito noon habang pinag-uusapan ang paglipat sa posisyon nito sa kaniya. "I trust in you, but you don't have to do this just because you're pressured. Kaya ko pa namang gampanan ang pagiging CEO ng kompanyang ito kaya ayos lang kung gagawin m
Madaling araw nang maalimpungatan si Almirah. Kumpara sa pakiramdam niya kahapon ay mas mabuti na ang ngayon. Nakakagalaw na rin siya nang mas maayos ngayon at nang nakaupo na sa kama ay namataan niya si Lazarus na nasa sofa, kaharap ng kama kung saan siya nakahiga. Gising pa rin ito habang seryosong nakatingin sa kaniyang laptop na tila ba may kung anong pinapanood o binabasa. His fist was on his chin making him look more serious on what he was doing, ngunit nang nakita ang paggalaw ni Almirah ay kaagad nitong isinantabi ang kaniyang laptop bago ito lumapit sa kaniya. "How are you feeling now?" Baka pa rin ang pag-aalala sa mukha at boses nito nang lumuhod ito sa gilid ng kama. Mabilis na dumapo ang likod ng kaniyang kamay sa noo ni Almirah para damhin kung mainit pa ba ito o mas bumuti na. He let out a sigh of relief when he felt that her body is now warm, not hot as last night. Parang may kung anong mabigat na bagay ang naalis sa kaniyang dibdib. "Hindi ka pa natutulog 'no?" S