PAKIRAMDAM ni Amelia ay lutang ang isip niya sa mga sandaling iyon. Hindi siya naka-react nang ngitian sila ni Cormac. "Fashion magazine? Please sit down."
"Ate Amelia, ano ba ang iniisip mo?"
Kung hindi lang siya pinaalalahanan ni Matet na nasa tabi niya ay hindi pa siya babalik sa tamang kaisipan niya. Kurap-kurap na naupo siya sa sofa kasama ni Matet at ng iba pa.
Pinagulong naman ni Cormac ang wheelchair palapit sa kanila.
"Mr. Fortalejo, can we start?" Excited na tanong naman ni Matet. Halatang interisado na itong may malaman tungkol sa lalaki.
"Please," walang emosyong sagot nito.
Hindi man lang tiningnan ni Cormac si Amelia mula umpisa hanggang dulo, na para bang hindi sila magkakilalang dalawa.
Dahil sa malayong ugali na pinapakita ni Cormac sa mga oras na iyon, naisip ni Amelia kung ang lalaking kaharap nila ngayon ay kamukha lang ba ng kanyang asawa na si Cormac?
Tumikhim si Matet. "Um... Mr. Fortalejo, you are so mysterious that no one even knows your full name. Do you mind telling us your name?" namumula ang mukhang tanong nito.
"Cormac Fortalejo," mabilis nitong sagot.
Ang dalawang eleganteng salita ay maayos na lumabas mula sa manipis na mga labi ng lalaki na nasa kanyang harapan ngayon na agad na bumasag sa huling pantasya ni Amelia. Cormac Fortalejo.
Siya nga talaga si Cormac Fortalejo. Ang lalaking pinakasalanan niya!
"Cormac Fortalejo, it's really a nice name." Mapangakit na ngumiti si Dona, "Next, we want to ask you a few questions," sabi pa nito.
Nang matapos magsalita ni Dona ay agad na napatingin ito sa kanya, ngunit nang makitang nakatulala pa rin siya kay Cormac ay hindi nito maiwasang mabalisa at palihim siyang kinurot.
"Aray!" Mahinang daing niya sa sakit.
Para sa interview ngayon, napagkasunduan kasi nila na siya ang gagawa ng interview habang sina Matet at Dona naman ang magsusulat.
Nang makita niya ang pagtatakang tingin ni Dona sa kanya ay mabilis niyang pinakalma ang naguguluhan niyang puso at professional na humarap kay Cormac. "Mr. Fortalejo, may I ask if you are from Alta Syudad?" pag-uumpisa niya.
"I guess so." Hindi tulad ng pagkabalisa ni Amelia, si Cormac ay kalmado lang mula umpisa hanggang dulo. "Ipinanganak ako sa Alta Syudad, pero nagpunta ako sa America noong bata pa ako."
Nang marinig ni Amelia ang sagot nito, hindi niya maiwasang hindi matawa. Ang lalaking nakaupo sa tapat niya ay ang kanyang asawa, pero wala man lang siyang kaalam-alam na kahit na anong impormasyon tungkol sa lalaki.
Dahil nasa trabaho siya ngayon, mabilis na inalis ni Amelia ang magulong kaisipan at pinagpatuloy ang pagtatanong isa-isa ng mga inihanda niyang tanong kanina
Naging maayos ang interview. Bagama't napakalamig ni Cormac pero ito ay napaka-cooperative, na itinama ang mga hindi magandang imahe ng lalaki ayon sa kumakalat na balibalita.
Pinilit ni Amelia magseryoso sa oras ng interview at pansamantalang kinalimutan na ang lalaking nasa harapan niya ay ang kanyang asawa, ngunit nang tumuon ang mga mata niya sa susunod na tanong ay bigla siya muling nabulunan at natahimik ang lahat.
Siniko siya ni Matet. "Ate Amelia, anong ginagawa mo?" May pagtatakang tanong nito.
"I'm sorry, Mr. Fortalejo, this question is a bit personal, pero naniniwala ako na marami sa aming mambabasang babae ang magiging interesado sa tanong na ito." Pilit na pinipigilan ni Amelia ang kakaibang nararamdaman sa puso niya at tsaka nagpatuloy sa pagtanong, "Are you single?"
Sa sandaling lumabas ang katanungan na iyon sa bibig niya ay gusto niyang kagatin ang dila sa mga oras na iyon.
Alam niyang wala itong kabuluhan dahil alam naman kasi niya kung single pa si Cormac o hindi na, pero dahil walang kaalam-alam sila Matet at Dona na nasa tabi niya ay hindi niya iyon maiwasang itanong.
Pagkatapos tanungin ni Amelia si Cormac ay kinabahan siya. Hindi niya alam kung ilusyon lang ba ang nakita niya dahil ang mga mata ni Cormac na kanina pa kalmado ay tila may sumilip na ngiti sa mga sandaling iyon.
Ngunit ang ngiti na iyon ay panandalian lang, napakabilis kaya hindi maiwasan ni Amelia na mag-isip kung ito ba ay sariling ilusyon lang o hindi.
"This question..." Marahang sagot ni Cormac, na may hindi mahuhulaang tono sa boses nito. "I wonder what do you think, Miss Reporter?"
SA SANDALING iyon ay naramdaman ni Amelia ang pagbilis ng tibok ng kanyang puso.Siya ba ang pinapahula nito? Ano naman kaya ang dapat niyang isagot? Dapat ba niyang sabihin na ikinasal na ito gayong ikinasal naman na sila?Kahit pa walang kasiguraduhan ang sasabihin niya ay kusang buka ang kanyang bibig para sagutin ang tanong nito."Y-you look handsome... I guess... I guess you're married?"Dahil sa sinabi niya ay nakaramdam siya ng pagkakunsensya at hiya at hindi na magawang tumingin pa kay Cormac. Pero mapaisipsiya. Bakit naman siya makokonsensya at mahihiya? Kasalanan ba niya na wala siyang kaalam-alam sa pagkato nito? Isa pa, ito naman ang unang nagkunwaring hindi sila magkakilala.Habang nagtatalo ang sarili at isipan ni Amelia, nakita ni Cormac ang pagbabago ng ekspresyon sa kanyang mukha.Lihim na napangiti si Cormac. Bago pa man maganap ang interview, alam na niya na si Amelia ang isa sa mag-iinterview sa kanya. Nang malaman niya na sa Fashion magazine ito nagtatarabaho ay p
SA MGA oras na iyon, ayaw isipin ni Amelia kung tama nga ba ang nakikita niya na may pagnanasa sa mga mata ni Cormac dahil hiya ang nararamdaman niya sa mga oras na iyon. Ni hindi nga siya naglakad ng loob na tingnan ito.Umalis siya mula sa pagkakaupo sa kandungan nito at nagmamadaling tumakbo papasok sa loob ng banyo.Nang maisara ni Amelia ang pinto, dinama niya ang kanyang dibdib. Parang nasa karera ang puso niya sa sobrang bilis ni'yon. Alam niyang kapag hindi siya umalis sa tabi ni Cormac alam na niya ang pwedeng mangyari.It was almost...Hindi niya mapigilan na matakot kanina pero sa kabila ni'yon ay napaisip siya. Legal na silang mag-asawa ni Cormac kaya wala naman sogurong mali kung meron mang mangyari sa kanilang dalawa. Pero hindi niya maiwasang makaramdam ng takot nang makita niya ang pagnanasa sa mga mata ni Cormac kanina.Isa pa, ito ang ikatlo palang pagkikita nila ng lalaki kaya hindi pa niya makuhang masanay sa mga pangyayari nagaganap sa buhay niya ngayon.Pero kung
DAHIL sa pagkabigla niya nakalimutan na niya ang umupo sa hapagkainan. Doon nagtaas ng tingin sa kanya si Cormac."May problema ba?" kunot ang noong tanong nito.Nakita niya ang pagtaas ng isa nitong kilay nang dumapo ang mga mata nito sa kaliwang palasing-singan niya na walang laman. "And where is your wedding ring?"Nakaramdam siya ng hiya, tinago nga niya iyon dahil pakiramdam niya hindi bagay kay Cormac ang binili niyang wedding ring, pero hindi niya akalain na mahahanap nito ang sing-sing na tinago niya.Nahihiyang kinuha niya ang sing-sing na itinago niya bag at agad iyong sinuot. "Pasensya na, mumurahing sing-sing lang ang binili ko."Tumaas ang sulok ng labi nito. "Ayos lang. Maganda nga siya.Hindi alam ni Amelia kung ano ang isasagot niya kay Cormac kaya minabuti na lang niya ang maupo sa katabing upuan na kinaroroonan nito at tahimik lang siyang kumain."Ihahatid na kita sa trabaho mo," anito na tiniklop na ang hawak na peryodiko. Tapos na itong kumain tulad niya."Naku! Hi
"MERON ng mga nakuhang inpormasyon," maikli niyang sagot."Mabuti naman kung ganu'n," anito pagkakuway tumawa ito ng pagak. "Iniisip ko nga kung paano mo ko masusuklian. Akala ko papakasalan mo ko pero hindi ko akalain na mas pipiliin mong maikasal sa iba."Hindi na lang niya pinansin ang nakakahiyang pinagsasasabi ni Lance.Umiling-iling si Lance at bumaba ang tingin nito sa wheelchair na kinauupuan niya kuway pumalatak ito. "Umh... Sinabi mo na ba sa asawa mo ang tungkol sa legs mo?Nagsimula na siyang mag-browse para mag sumite sa Finance Department. Pero napahinto siya nang marinig niya ang tanong nito."Hindi," mahina niyang sabi.Nangunot ang noo ni Lance. "Cormac, hindi ko gustong mangialam sa'yo kahit pa anong dahilan mo kung bakit mo siya pinakasalan, pero mag-asawa na kayo. Pero balak mo bang ilihim sa kanya?" Saglit itong tumigil at muling nagpatuloy. "Siguro, subukan mong tanggapin at mahalin ang asawa mo. Hindi pwedeng patuloy kang mabuhay sa anino ng nakaraan habang buha
ANG LALAKI na nasa kanyang harapan ngayon ay tulad pa rin sa kanyang ala-ala. Marahil dahil na rin sa lumipas na panahon, mas naging mature ang mukha nito kay sa dati. Ang maamo nitong mukha dati ngayon ay naglaho na.Abala itong nakikinig sa reports ng mga subordinate nito. Paminsan-minsan tumatango ito at nagbibigay ng ilang instructions. Parang ang mga nata nito ay hindi gustong tumingin sa kanya at diretsong naglakad papunta sa opisina nito na napapalibutan ng mga ibang ibang empleyado.Ramdam ni Amelia ang pagkaputla ng kanyang mukha sa mga oras na iyon.Jerome... Anas ng isipan niya.Kailan pa siya bumalik at bakit pa siya bumalik?Umalis ito at iniwan siya nito noon ng walang paalam, pero bakit ito ngayon bumalik?Dalawang taon na ang nakalipas at humigit-kumulang ay pinabayaan na niya ito, ngunit hindi niya inaasahan ang pagbabalik nito at ang muli nilang pagkikita.Sa pagkikita nila ngayon, hindi niya alam kung nakilala ba siya nito sa una nilang pagkikita tulad ng pagkakila
TUMATAKBONG lumabas ng company building si Amelia. Pagkalabas niya sinalubong siya ng malakas na ulan, at nakalimutan pa niya ang payong niya sa opisina pero hindi na niya magawang bumalik sa loob para kunin ang payong dahil alam niyang kasalukuyan pang nandoon si Jerome.Napaka-duwag niya talaga.Dahil malakas ang ulan, gusto ni Amelia ang sumakay ng taxi pero malabo sa mga oras na iyon, maliban sa rush hour ay sobrang traffic naman, idagdag pa ang malakas na ulan.Wala siyang pagpipilian kundi ang sumugod sa malakas na ulan. Ginawa niyang payong ang bag niya at kagat ang ibabang labi na tinakbo niya ang daan papunta sa subway station.Pagkarating niya sa subway station, hinihiling niya na sana huminto na ang ulan, pero mukhang gusto siyang parusahan ng kalangitan at gustong makiramay sa nararamdaman niya sa mga oras na iyon.Dahil hindi pa rin siya makakuha ng taxi wala siyang pagpipilian kundi ang maghintay sa gilid ng subway station.Doon tila bumalik sa ala-ala niya dalawang taon
KINABUKASAN, bumuti na ang pakiramdam ni Amelia matapos siya malagyan ng IV drip. Dahil 'dun nagpasya siyang pumasok na.Nang aayusin na niya ang mga gamit niya para sa pagpasok sa trabaho, doon lang niya namalayan na wala bag niya at napalitan ng isang mamahaling bag.Eksakto naman ang pagpasok ni Nanay Maris para asikasuhin siya."Nay, nasaan ho ang bag ko?" tanong niya rito."Nasira ang bag mo dahil sa ulan kagabi, Señorita. Kaya nag-utos si Señorito para bilhin ang bagong bag na 'yan," anito na tinuro ang hawak niyang bag.Biglang nakaramdam ng hiya si Amelia.Isang kilalang bag ang binili sa kanya ni Cormac. Isa iyong Channel na nagkakahalaga ng ilang dolyares. Paano niya iyon babayaran sa pamamagitan lang ng sahod niya? Pero wala na yung dati niyang bag kaya wala siyang choice kundi gamitin ang ibinili sa kanya ni Cormac.Pagkatapos niyang maligo at mag-ayos ay bumaba na siya para mag-almusal. Nang matapos, tatawag na sana siya ng taxi gamit ang cellphone niya nang may magsalita
KUNG dati, palaging nag oovertime si Amelia ngayon maaga na siya umuuwi mula noong si Jerome na bagong boss ng kumpanya.Pagka-uwi niya sa mansion, agad niyang binagsak ang katawan sa malabot na sofa. Dahil sa hindi pa siya gaanong gumagaling, pakiramdam niya masakit ang buo niyang katawan.Mabilis na bumangon si Amelia nang marinig niyang merong papalapit sa kinaroroonan niya, doon nakita niya si Cormac sakay ng wheelchair nito na palapit sa kanya at huminto sa tabi niya.Hindi tulad ng palagi nitong suot na kulay puting t-shirt, ang suot niya ngayon ay isang casual gray sweater na bumabagay sa perpektong pangangatawan nito.Bahagya siyang nagulat dahil hindi nito ugaling umuwi ng maaga. "Maaga ka atang umuwi ngayon?" aniya. Tinitigan ni Cormac ang mukha ni Amelia. Maputla ito at ang mga mata nito at bahagyang namumula, halatang galing ito sa pag-iyak."Yeah." Tulad pa rin noong una, walang kaemo-emosyon si Cormac."Handa na ang hapagkainan, kumain na tayo," anito na nagpatiuna.Nat
Hindi mapigilang humalagapak ng tawa ni Cormac dahil sa naging reaksyon ni Amelia sa mga oras na iyon. May napagtanto si Amelia at mabilis na isinara ang kanyang bibig at sinubukang tumayo. Sa hindi inaasahang pagkakataon, sa pagtayo niya, biglang hinawakan ni Cormac ang kanyang kamay at hinila siya palapit sa bisig nito. Nahulog si Amelia sa kandungan nito at bahagyang makasigaw dahil sa gulat. Hinawakan ni Cormac ang kanyang baba at aga siyang siniil ng halik sa kanyang manipis na labi. Hindi tulad ng magaan na halik kanina lang, ang halik na ito ay bahagyang mapusok. Mabilis niyang ibinuka ang mga labi at ang mga kamay nito ay tila naging mapangahas, na humahaplos sa kanyang likuran. Matapos ang mahabang paghalik, nag-aatubiling binitawan ni Cormac si Amelia. Sa pagtingin sa babae na nasa kanyang mga bisig na may namumulang mukha na parang mansanas, ang kanyang puso ay lumambot. "Amelia, salamat sa pagtitiwala mo sa akin," anas niya sa tainga nito.
Seryosong sagot ni Amelia. Ang bawat salita na sinabi ng dalaga ay tila tumatagos sa puso ni Cormac. Bahagyang nakaramdam ng panlalamig ang puso ni Cormac at hindi niya maiwasang hawakan nang mahigpit ang kamay ni Amelia. Sa napakaraming taon, kahit ang kanyang lolo na nagpalaki sa kanya ay hindi magawang maniwala sa kanya. Bagama't hindi niya pinapansin ang mga opinyon at pananaw ng ibang tao, pero iba kung ano man ang sinasabi ni Amelia sa kanya. Kung inisip din ni Amelia na siya yung tipo ng tao na iiwan ang taong nagpapahalaga sa kanya, baka masaktan pa siya. Pero sinabi nito na naniniwala ito sa kanya at ikinagagalak niya iyon. Sa pagtingin sa maningning na mga mata ni Amelia, nakaramdam siya ng bahagyang init sa kanyang puso, ngunit sa parehong sandaling iyon ay hindi niya maiwasang mapangiti ng mapait, "Pero, Amelia, alam mo ba, minsan, kahit ako ay hindi ko magawang paniwalaan ang sarili ko." Natigilan si Amelia, "Anong ibig mong sabihin?" "N
Natigilan si Amelia. Paanong ang pagbuo ng pangyayari na ito ay katulad ng sitwasyon ng sunog na naranasan niya makapamakaylan lang? Ngunit hindi niya ito masyadong inisip, dahil alam niyang pinag-uusapan na ngayon ni Cormac ang mahalagang punto, kaya't itunuon na lang niya ang sarili at nakinig nang mabuti kay Cormac. Paano nakatakas si Cormac pagkatapos magising sa pangyayaring iyon? Iniwan ba niya ang kanyang kasintahang si Serena? Tumingin si Cormac sa lapida na nasa harapan niya at nagpatuloy sa pagsasalita nang dahan-dahan. "Pagkagising ko, nalaman ko na lang na nakalas na ang tali sa mga kamay ko. Hindi lang 'yon, nawala rin si Serena sa tabi ko." lalong natigilan si Amelia. Nagtataka pa rin siya noon na si Cormac at si Serena ay nakatali kaya paano nga naman nakawala si Cormac sa lubid at saka, bakit nawala si Serena? Hindi inaasahan ni Amelia ang ganoong sagot, at hindi maiwasang magtanong, "Sigurado ka ba?" Pagkatapos ay tumingi
Mula nang marinig niyang sinabi sa kanya ni Dona ang tungkol sa kaso ng kidnapping, talagang gusto na niyang hanapin si Cormac para humingi ng linaw. Pero kung tutuusin ay isa iyong pribado at sobrang bigat ng nakaraan, hindi talaga niya makuhang tanungin si Cormac. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, ikinuwento iyon ni Cormac sa sarili niyang inisyatiba. Ibig sabihin willing talaga itong buksan ang puso nito para sa kanya? Hawak ni Cormac ang kamay ni Amelia sa oras na iyon, at ang init ng palad nito ay dumampi sa palad niya. Pagtingin sa lapida na nasa harapan niya, bahagyang kumislap ang mga mata niya, "I think you should know who she is?" Saglit na nag-alinlangan si Amelia, ngunit sa bandang huli ay tumango siya bilang pagsangayon, "Medyo kilala ko siya." "Kung gayon naniniwala ako na maaaring nakarinig ka ng maraming tsismis tungkol sa kaso ng pagkidnap noon." Si Cormac ay may mahinang ekspresyon pa rin, at walang emosyong maririnig sa kanyang tono
Hanggang sa kaso ng kidnapping sampung taon na ang nakararaan, nang mawalan ng mga paa si Cormac, naisip niya na sa wakas ay nawala na ang banta nito para sa kanya. Ngunit hindi niya inaasahan na makalipas ang ilang taon, bumalik si Comrac mula sa America, bagama't ito ay naka-wheelchair, pero nagdala ito ng mas malaking banta para sa kanya! Sa loob ng napakaraming taon, mula noong dumating si Comrac, ang basurang ito, mula sa ibang bansa upang patakbuhin ang Brightonix Group, lalo iting naging banta sa kanya. Sinusubukan niya ang lahat ng paraan upang kalabanin ang kanyang kapatid, ngunit hindi niya inaasahan na si Cormac ay parang bakal na pader na hindi niya magawang tibagin. Sa loob ng ilang taon na pakikipagkumpitensya rito, hindi man lang niya ito nakitaan ng kahinaan. Hanggang sa dumating si Amelia at nagpakita ng malasakin si Cormac rito, tanda lang na ang babaeng iyon ang magiging kahinaan nito, ang tanging kahinaan ng isang Cormac Fortalejo. Sa napak
Tanga at walang kwentang anak! "Dad, hindi kita kinokontra!" Namutla ang mukha ni Jerome, ngunit nagsalita pa rin siya, "Ang akin lang, wala namang ginawang masama sa'yo si Amelia. Kung si Cormac lang naman talaga ang pakay mo, bakit mo dinamay si Amelia?!" "Anong alam mo?!" Sigaw ni Dominic, "Maraming taon nang walang karelasyon si Cormac at sinasabi na hindi siya maaaring magkaanak, kaya hindi siya maaaring magdulot sa atin ng banta. Ngunit ngayon ay nariyan na itong si Amelia at kapag siya ay nagsilang ng tagapagmana ni Cormac, sa tingin mo ba may laban tayong makipagkumpitensya kay Cormac!" Namutla ang mukha ni Jerome, "Paano magkakaanak si Cormac kung siya ay isang baldado-" "Anong masama sa pagiging baldado?" Lalong nairita si Dominic habang nagsasalita, "Kahit na siya ay isang lumpo, maaari siyang magkaroon ng anak. Higit sa lahay, ang market value at taunang kita ng kanyang kumpanya ay malayong nauuna kaysa sa kumpanyang aking pinamumunuan. Ayokong ipamuk
Naramdaman ni Cormac na lalong uminit ang taong nasa kanyang mga bisig, tumawa, at sa wakas ay tumigil sa pagpapahirap sa kanya. Tinulungan lang niya itong takpan ang kubrekama at bumulong, "Matulog ka na." Sumandal si Amelia sa dibdib ni Cormac at narinig niya ang malakas na tibok ng kanyang puso. Bigla na naman siyang natahimik at inaantok. Ito ay talagang nakapagtataka. Kapag nasa tabi niya si Cormac, maaaring siya ay labis na kinakabahan na ang kanyang puso ay malakas na tumitinok, o kaya siya ay napakalma na siya ay nakatulog nang mahimbing. Noong gabing iyon, napakasarap ng tulog niya. Ang ikinagulat ni Amelia ay talagang nanatili si Cormac sa ward sa mga susunod na araw. Paminsan-minsan, may pumupunta para kay Cormac upang pag-usapan ang tungkol sa kumpanya, ngunit gaano man kalaki ang negosyo, walang balak umalis si Cormac sa kanyang tabi. At tuwing gabi, natutulog sila sa iisang kama kasama nito. Si Amelia ay hindi naapektuhan, ngunit palagi s
"Ang kwintas na ito ay may espesyal na bahagi sa puso ko." Nagulat si Amelia, direktang inamin ito ni Cormac. Nkaramdam ng kalungkutan si Amelia na halos nangingilid na ang luha sa kanyang mga mata, ngunit nawala iyon nang marinig niya ang aunod na sinabi ni Cormac, "Ngunit kung ipagsapalaran mo ang buhay mo para sa kuwintas na ito sa susunod, mas gugustuhin kong basagin na lang ito." Natigilan si Amelia. Tila may sinabi si Cormac sa isang katulad na bagay noong araw, ngunit sa oras na iyon, naisip niya na siya ay pabigla-bigla lamang, kaya hindi niya ito inisip. Ngunit sa oras na ito, talagang seryoso iyong sinabi ni Cormac. Sa tahimik na gabi, tila may kapangyarihan ito, at bawat salita ay tumatak sa puso ni Amelia. "Kaya sa hinaharap, anuman ito, huwag mong ipagsapalaran ang iyong buhay para dito. Kung talagang nagmamalasakit ka sa aking nararamdaman, protektahan mo ang iyong sarili, dahil sa akin, ikaw ang pinakamahalaga," sabi pa nito sa mababang boses
Si Cormac ay karaniwang nagsusuot ng mga kamiseta at pormal na damit, ngunit ang pakiramdam sa ilalim ng kanyang kamay ay napakakinis at maluwag. Ito ay malinaw na sutla na pajama na karaniwang isinusuot ni Cormac. Ngunit bakit hindi umuwi si Cormac para matulog, pero heto katabi pa niya sa kama at naka-pajama? Habang iniisip ito ni Amelia, mas kakaiba ang pakiramdam nito. Hindi niya maiwasang gamitin ang dalawang kamay para mas maingat na maramdaman si Cormac. Ngunit pagkatapos ng pagpindot na ito, ang focus sa kanyang isip ay biglang naging mali - well, bagama't nakita na niya ang magandang pigura ni Cormac noon, iba talaga ang pakiramdam kapag nahahawakan. Palagi niyang naririnig na sinasabi ng mga tao na parang ice cubes ang eight-pack abs, at palagi niyang iniisip na exaggerated ito, pero napatunayan niya na ganu'n pala talaga iyon. Naroon din ang linya sa may bandang puson nito, na may kakaibang kurba at bangin, ito ay simpleng... Medyo nasas