ตอนที่3 สาวใช้คนเดิม
"อย่าดื้อกับยายนะลูก เดี๋ยวแม่มานะคะคนเก่ง!"
ฟอดดดดด!!!!!
โบตั๋นส่งเด็กอ้วนไปไว้กับผู้เป็นยายแล้วกดจมูกลงบนพวงแก้มซาลาเปาก่อนไปตลาด อย่างอาวรอาลัยไม่แพ้กับคนที่เบะปากกำลังจะปล่อยเสียงแหลมร้องก้องกังวานในไม่ช้านี้
โบตั๋นรีบยกมือขึ้นบ๊ายบายตัดใจรีบเดินจากไป แค่นี้ก็ทำให้คนเป็นแม่ใจอ่อนยวบได้ทั้งๆที่ก็ไปไม่นาน
แค่ห่างลูกไม่กี่ชั่วโมงก็ทำให้คลั่งแล้วจริงๆ เด็กอ้วนของเธอทำให้เธอเสพติดกลิ่นหอมจากตัวนุ่มๆนั่น กลิ่นแป้งเด็ก ทุกๆอย่างเลยจริงๆ
เป็นช่วงบ่ายของวันที่ร่างบางนั่งรถโดยสารมาถึงตลาดแต่เธอเกิดนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณหญิงท่าน ทำให้โบตั๋นนิ่งฉุกคิดไม่ยอมลงจากรถโดยสาร เพื่อจะไปเส้นทางหนึ่งที่กำลังจะมุ่งหน้าไปห้างสรรพสินค้าชื่อดัง
การเเต่งตัวของสาวใช้อย่างเธอก็ไม่มีอะไรมากกางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่งและเสื้อคอปกสีขาวสะอาดติดกระดุม เธอพกถุงผ้าเป็นกระเป๋า ขาเรียวยาวลงจากรถโดยสารเป็นที่เรียบร้อยแล้วสาวเท้าเข้าไปในที่หมายใหม่ในทันที
อันดับแรกโบตั๋นหาตู้กดเงิน เธอยืนกดเงินและมองยอดในบัญชีของตนเองอย่างพอใจ เพราะเธอมีเงินเก็บจำนวนหนึ่งเอาไว้เลี้ยงลูกไม่ให้อดๆอยากๆอย่างแน่นอน ด้วยความที่อยู่ฟรีกินฟรีจึงมีเงินเก็บ ไหนจะค่าคลอด ค่าใช้จ่ายที่คุณหญิงท่านอุปถัมภ์อีก เป็นสาวใช้ที่มีเงินใกล้แตะหลักแสนจริงๆ
เธอเป็นคนประหยัดมากถึงมากที่สุด สาวใช้อีกคนที่เป็นเพื่อนกันนั้นชื่อองุ่นจากประเทศเพื่อนบ้านนั้นชอบบอกว่าโบตั๋นขี้งก
แต่ในวันนี้สาวขี้งกอย่างเธอจะขอซื้อของราคาแพงให้กับบุคคลคนสำคัญในชีวิตเสียหน่อย เพื่อตอบแทนพระคุณท่านเล็กๆน้อยๆที่ดีกับเราเสมอมา
เมื่อโบตั๋นกดเงินจำนวนหนึ่งเสร็จสรรพ เธอเดินกระชับกระเป๋าผ้าเข้าไปในตัวห้างหรูแล้วกวาดสายตาหาและกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น จู่ๆก็มีร่างหนาของใครสักคนที่อยู่ในชุดสูทเข้ามาบดบังภาพเบื้องหน้าของเธอ ดวงตากลมจรดกับเนคไทพอดิบดอดี เขาสูงมากจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง
"คุณเขมนั่นเอง ตกใจหมดเลยค่ะ สวัสดีค่ะ!" โบตั๋นสะดุ้งตกใจเล็กน้อยเมื่อเป็นคนขี้ตกใจ กระนั้นก็ยกมือไหว้ชายหนุ่มที่แก่กว่าเธอตั้งเกือบรอบหรือราวสิบเอ็ดปีนั่นเอง
"ไม่เจอกันนานเลยนะโบตั๋น เธอยังทำงานอยู่ที่บ้านฉันหรือเปล่า?"
นักธุรกิจหนุ่มโพล่งคำถามขึ้นมาในทันทีอย่างมีจุดประสงค์แอบแฝง ใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มก็ไม่ได้แข็งกระด่างนักเมื่อจดจำได้ว่าโบตั๋นสาวใช้ของบ้านอนันต์ธการณ์มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก็จะขอสอบถามและปรึกษาคนสนิทของมารดาให้เป็นประโยชน์และโอกาสเหมาะเสียด้วย
คนอย่างเขมราชจะปากหวานก้นเปรี้ยวเฉพาะกับคนที่มีประโยชน์เท่านั้น นี่ยังดีเพราะส่วนมากชายหนุ่มไม่ลดตัวลงมาสนทนากับสาวใช้อย่างแน่นอน และนี่เห็นจะเป็นครั้งที่สองกระมัง
รอยยิ้มอ่อนผุดขึ้นมา มุมปากยิ้มมองมาอย่างรอฟังคำตอบ
"ทำค่ะทำ คุณเขมมีอะไรให้โบตั๋นรับใช้หรือคะ?" มือเรียวกุมประสานกันอัตโนมัติเพราะความเคยชิน ดวงตากลมหลุบมองต่ำอย่างเจียมตัว
"นี่มันนอกสถานณ์ที่ เธอไม่ต้องทำตัวเหมือนคนรับใช้ขนาดนั้นก็ได้ เวลานี้แค่เป็นที่ปรึกษาเรื่องหนึ่งให้ฉันก็พอ!?"
เขมราชเอามือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงชุดสูทของตนเองออกมา เลิกคิ้วดกดำอย่างเท่และดูเจ้าเล่ห์เอามากๆ ชี้นิ้วแกร่งไปที่ช็อปๆหนึ่ง เป็นร้านกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดัง เขาเดินนำเธอเข้าไปในนั้น
………….
"ฉันรู้ว่าพาเธอมาในร้านแบรนด์เนมแบบนี้ เธออาจจะไม่รู้จัก....หรือรสนิยมไม่ถึง" เขมราชลืมตัวเเละเเปรเปลี่ยนเป็นพูดกับเธอดีๆด้วยดังเดิม
"...."
"นั่นมันไม่ใช่ประเด็นหรอกนะ เพราะทั้งสีรวมถึงลักษณะ ส่วนประกอบของกระเป๋า คนสนิทอย่างเธอน่าจะรู้ดีว่าคุณหญิงขจีชื่นชอบอะไร.....จริงไหม?"
เขาเกริ่นขึ้นมาแล้วโบตั๋นก็ถึงบางอ้อในทันที เขมราชคงกำลังมองหาของขวัญวันเกิดให้กับคุณหญิงท่านอย่างแน่นอน
โบตั๋นยิ้มให้เขาโชว์แก้มบุ๋มๆ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจฉบับสาวใช้คนหนึ่ง เธอเดินเลือกกระเป๋าแบรนด์เนมแต่แล้วก็เลือกไม่ถูก สีที่ท่านชอบเป็นสีเรียบๆ สีขาวหรือสีเนื้อก็ได้ ทว่าเธอก็เลือกไม่ถูกจริงๆเพราะมันเยอะมากตระการตาไปหมด
แถมโบตั๋นก็รู้สึกกดดันให้กับสายตาของเหล่าพนักงานที่มองมาอย่างเหยียดหยันอีกด้วย
"ใบนี้แล้วกันค่ะคุณเขม!"
โบตั๋นลืมตัวจนหยิบกระเป๋าแบรนด์ดังขึ้นมาชูให้เขมราชดู เป็นกระเป๋าขนาดกลางสีครีมและมีผ้าซาตินผูกหูกระเป๋าสีสวยเก๋ เท่และหรูหราในเวลาเดียวกัน
เธอไม่รู้หรอกว่าคนรวยจะมีกระเป๋ากี่ใบกี่สี ใบนี้อาจจะซ้ำหรือไม่ แต่คุณหญิงน่าจะชอบแนวนี้มากที่สุดแล้วหากเดาไม่ผิด ในส่วนของราคาก็ต้องเอาที่แพงเว่อร์ไปเลยสำหรับคนรวยอย่างเขมราชที่จะซื้อของขวัญให้มารดาทั้งที
เพราะกับพวกสาวๆเขาเปย์ไม่อั้น ติดงอมแงมไม่ค่อยกลับมาเยี่ยมเยือนพ่อแม่ของตนเองนักหรอก
และรีบเลือกเพราะบวกกับสายตาที่มองมาแล้วแทบอยากจะวิ่งหนีออกจากร้านนี้ไปให้ไวที่สุด ถ้าเป็นไปได้.....
"คุณคะ วางลงค่ะระวังของทางร้านจะเสียหายนะคะ!!!"
เขมราชยืนตึงคิ้วในทันทีที่ได้ยิน เขาอยู่ตรงมุมไม่มีใครสามารถมองเห็นเขาได้ในตรงนี้ พนักงานมารยาททรามอีกตามเคยสินะ เขมราชคิดในใจที่รู้สึกขยักแขยงพวกมายา
จริงอยู่ที่เขมราชไม่เคยสนใจความรู้สึกของสาวใช้หรือใครเลยก็ตาม แต่เวลานี้โบตั๋นก็ถือว่าทำงานให้เขาอยู่ แถมยังเป็นคนที่รู้ใจคุณหญิงมากคนหนึ่ง นับว่าเธอสำคัญกับมารดามาก เขาจะเว้นเธอไว้สักคน
"เออ....ตะแต่ว่า" โบตั๋นสีหน้าไม่สู้ดีมองพนักงานสลับกับเขมราช
"ผมเอาใบนี้ มีปัญหาอะไรไหม?"
ทุกอย่างจบลงในทันทีเมื่อเขมราชปรากฏตัว
พนักงานหญิงคนนั้นหน้าเจื่อนลงในทันที ชายหนุ่มยื่นบัตรเครดิตให้กับเธอแล้วรอรับกระเป๋าด้วยตนเองเพราะกะจะแยกย้ายกับเธอแล้ว
"นี่ รับไปสิ ขอบใจมากที่มาช่วยเลือก!"
"ไม่เป็นไรค่ะคุณเขมเรื่องแค่นี้เอง อีกอย่างวันนี้โบตั๋นเองก็มาเลือกซื้อของขวัญให้คุณท่านเหมือนกันค่ะ!"
"อ้าวเหรอ งั้นเธอก็ต้องรับเงินของฉันไปสิ เอาไปซื้อของขวัญก็ได้นะ!"
"งั้นก็ได้ค่ะ!" โบตั๋นยกมือไหว้ขอบคุณกับจำนวนของเเบงค์สีเทาที่มากโข ยิ่งกว่าที่ตัวเธอเองกดออกมาเมื่อกี้เสียอีก รับมาใส่กระเป๋าในทันทีอย่างไม่คิดอะไร
"ฉันไปหล่ะ!" มือหนาหยิบเอาเเว่นกันแดดที่เหน็บอยู่ตรงอกขึ้นมาสวมแล้วเดินจากไปอย่างมาดเท่
ดวงตากลมมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพอร์เฟคดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง เขมราชและเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว โบตั๋นละสายตาจากเขาแล้วก้มลงมองเวลาที่ข้อมือก็พบว่าเธอใช้เวลาอยู่ที่ห้างนานเกินไปแล้ว จึงรีบไปตามหาของขวัญของคุณหญิงอีกชิ้นต่อ
......................
คุณแม่ลูกอ่อนยังสาวหอบของพะรุงพะรังกลับบ้านมาด้วยความรีบร้อน วางของๆลูกสาวเก็บเข้าที่แล้วไปตามหามารดาในทันทีด้วยความคิดถึงหนูน้อยของเธอ
แต่หอมเด็กอ้วนไม่ทันไรโบตั๋นก็ต้องมาลงมือทำเค้กวันเกิดต่อ โบตั๋นจะทำเค้กนมสดหน้าเค้กตกแต่งเป็นขนมจ่ามงกุฎที่คุณท่านชื่นชอบ ของขวัญที่อยู่ในกล่องอีกชิ้นคือผ้าพันคอผ้าลื่นราคาแพงสีสวยสดงดงาม น่าจะถูกใจคุณหญิงมากที่สุด
ความคิดสร้างสรรค์ รสชาติ ฝีมือการตกแต่งหน้าเค้กเกินคาดอยู่เเล้ว ใบหน้าสวยหวานยิ้มร่าและตกแต่งเค้กเสร็จสิ้นเป็นเวลาเดียวกันกับที่ได้ยินเสียงออดหน้าคฤหาสน์ดังขึ้น สงสัยเขมราชมาถึงแล้วในเวลานี้ และบ้านนี้ไม่มีแขกคนใดเลยนอกจากเขา
"แอ้ๆ!!!"
"หนูใบหม่อนหิวนมแล้วโบตั๋นเร็วๆหน่อยนะ!!!" องุ่นตะโกนเรียกเธอในขณะที่อาสาอุ้มหนูน้อยตัวอ้วนให้ ส่วนแม่ของเธอนั้นเตรียมอาหารมื้อค่ำอยู่อีกครัว
"จ้าๆเสร็จแล้วจ้า"
ตอนที่4 คนรู้ใจของคุณหญิงเค้กวันเกิดในปีนี้ของคุณหญิงมีเพียงก้อนเดียวนั้นคือจากโบตั๋นที่ตั้งใจทำให้กับคุณท่านของเธอเองครอบครัวอนันต์การณ์เพียงแค่รับประทานอาหารมื้อค่ำของวันนี้ร่วมกันเท่านั้น คุณหญิงต้องการแค่ลูกชายกลับบ้านมาหาก็เพียงพอแล้ว ส่วนเค้กวันเกิดก็ได้ในทุกปีจากท่านอดิศรสามีสุดที่รัก ปีนี้จึงสั่งกับทุกคนว่าไม่อยากได้เค้กอีกแล้วอายุปูนนี้ ต้องการเพียงความสุข...โบตั๋นให้คนมาเสริฟเค้กนมสดของเธอขึ้นโต๊ะอาหาร เพราะตัวเธอเองไม่มีเวลาว่างเลยจริงๆ หนูน้อยใบหม่อนกำเริบ ร้องหน้าดำหน้าแดงใหญ่เมื่อเห็นผู้เป็นแม่อยู่ตรงหน้าแล้วไม่เข้าไปอุ้มตนเสียที“ฝากขอบใจโบตั๋นด้วยนะองุ่น นังหนูคงพยศละสิถึงไม่ได้ออกมาให้ด้วยตนเอง!” ท่านรับกล่องของขวัญจากสาวใช้อีกคนพร้อมกับเอ่ยถึงแม่ลูกอ่อน“ค่ะคุณท่าน หนูใบหม่อนร้องลั่นยังไม่หยุดเลยค่ะ!”“พอพูดถึง ฉันก็อยากจะฟัดสะนี่ พรุ่งนี้อุ้มมาหาฉันด้วยหล่ะ!”“ค่ะคุณท่าน” องุ่นขานรับอย่างนอบน้อมไหนจะเค้กที่หน้าตาน่าทานนั่นอีก ไม่บอกก็รู้ว่าใครเป็นคนทำและรู้ใจจริงๆ นึกอยากทานขนมจ่ามงกุฎทว่าทานเยอะไม่ได้เบาหวานก็ขึ้นอีก และวันนี้ก็มีเค้กวันเกิดจนได้ อุตส่าห์จะงดห
ตอนที่5 หัดอุ้มเด็ก“อย่าตบแรงสิแม่ เดี๋ยวก็ได้พังกันพอดี!” “ก็มันของขึ้นนี่ ไอ่ตอนสำคัญๆเวลาพระเอกนางเอกจูบกันก็เป็นอยู่เรื่อย เอ็งจะไม่ให้แม่โมโหได้ยังไงหล่ะ!!!”ปึกก!!! ปึก!ยังคงตบไม่หยุด“แต่แม่ก็เลือกที่จะใช้ทีวีเครื่องเก่าเนี้ยนะ?”โบตั๋นเอียงคอถาม ในมือถือขวดนมที่ถูกปั๊มนมใส่มาถึงครึ่งขวดจนเสร็จสรรพแล้วยัดเข้าปากเล็กของเด็กน้อยที่นอนมองตาแป๋วแหวว เวลาสี่ทุ่มแม่เธอยังดูละครอยู่เลย แค่ฝากหนูใบหม่อนไว้แป๊ปเดียวก็แทนที่จะลดเสียงเบาๆหน่อยกลับทึ่งทีวีเสียงดังสะนี่ แม่นะแม่.....“โบตั๋น ไอ่อะไรนะ ผัวเอ็งหน่ะมันขับแท็คซี่มาจอดคอยเอ็งอยู่หน้ารั้วตั้งพักนึงนะวันนี้ สงสัยคงมาง้อขอคืนดีเอ็งแล้วหล่ะ จะเอายังไงต่อหล่ะ!”ดวงใจเอ่ยขึ้นเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าพ่อตาหนูมา ถอนหายใจพรืดยาวตามมาเมื่อรู้สึกได้ว่าแม่ยายอย่างตนจะเชียร์ให้ลูกสาวไปใช้ชีวิตครอบครัวให้พร้อมหน้า หรือเชียร์ให้ออกจากขุมนรกดี ดวงใจกำลังสับสนแทนโบตั๋นไปแล้ว มือหยาบยกขึ้นมากุมขมับทันที“พี่กบแม่ เขาชื่อพี่กบ” โบตั๋นบอกกับแม่เเละเเม่ก็ไม่เคยรู้จักชื่อและเคยเห็นหน้าคร่าตาเขาเลยสักครั้ง“มันระหองระแหงเกินไป แม่ว่าไปกันไม่รอดก็อย่าฝืน
ตอนที่6 โหงวเฮ้งดี“ก็ให้น้ำหวานจัดการเรื่องลูกทั้งหมด แค่นั้นก็จบแล้วไงครับคุณแม่” เขายังคงปฏิเสธอย่างไม่ยอมขยับตัวไปไหน คุณหญิงก็ทำเป็นหูทวนลมเดินอุ้มเด็กน้อยไปหาเขมราชที่นั่งไขว่ห้างปั้นหน้ายักษ์อยู่ตรงข้ามกัน อย่างแกล้งๆ“พ่อที่ไหนจะไม่เคยอุ้มลูกตัวเองกัน คิดแบบนั้นเมียคงเคืองตาย หอบหลานแม่หนี ทิ้งไปแน่ๆตาเขมเอ้ย! ให้เขาเลี้ยงลูกอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน ความคิดแบบนี้ใช้ไม่ได้เลยนะ!”“ก็ผม....!”เขมราชจำต้องยอมฝืนทนและส่งมือหนาไปรับเด็กตัวน้อยแล้วเอามาวางตรงหน้าตักของตนเอง คุณหญิงอมยิ้มในทันทีที่ได้แกล้งลูกชายเขาถอนหายใจพรืดยาวมองไปที่แม่ของเด็ก แถมสายตายังคาดโทษอีกด้วย ก็คนมันไม่ชอบเด็กจะให้ทำยังไงได้ และก็ยังไม่อยากแตะต้อง ยังไม่พร้อมยุ่งเกี่ยวกับเด็กเล็กในตอนนี้ แค่ทำงานก็ปวดประสาทจะแย่อยู่แล้วเอาไว้เขาใจร่มๆก่อนก็ไม่ได้ แล้วยัยเด็กรับใช้คนนี้ก็ดันมามีลูกให้แม่เขาคลั่งจนอดใจไม่ไหวอยากจะมีหลานเร็วขึ้นมาเร่งเขาอีก ทั้งที่ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่หวานใจของเขา เธอไม่ค่อยจะมีเวลาว่างแล้วจะผลิตหลานให้คุณแม่ได้อย่างไรทันใจท่านกัน“แอ้!”“ชื่อหนูใบหม่อนนะเขม เป็นไงน่ารักไหม?”“ครับน่ารักด
ตอนที่7 หวานใจนอกใจ nc+19.30น.“ทำไมถึงไม่รับสายสักทีนะ!”เขมราชโยนบุหรี่ทิ้งลงโถ พ่นควันขาวสุดท้ายออกมาจากปากและจมูกโด่งๆด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ ตาคมยังคงจดจ้องที่หน้าจอมือถือในมือก่อนจะถอนหายใจพรืดยาวตามมาเวลานี้เขมราชกลับมาที่เพนส์เฮ้าท์หรู เขาอยู่ที่ระเบียงมุมโปรดโดยการนั่งมองภาพวิวบนตึกสูงตระการตา มือหนาหยิบแก้วไวน์ข้างๆขึ้นมากระดกกำลังพินิจพิจารณาอยู่ว่าเขาจะยกโขยงครอบครัวไปหาหวานใจที่นั่นตามที่มารดาได้แนะเอาไว้ดีหรือเปล่าเมื่อช่วงเที่ยงในขณะที่รับประทานอาหารร่วมกัน ก่อนจะกลับ ท่านแนะเอาไว้แบบนั้นและเขาก็เห็นดีเห็นงามเพราะอดคิดถึงหวานใจคนสวยของตนเองไม่ไหวพอๆกับที่มารดาต้องการพบกับเธอ“…..”เเต่เวลานี้ชักไม่แน่ใจแล้วว่า คนที่ไม่มีเวลาอย่างน้ำหวานจะพึงพอใจหรือเปล่า เพราะเธอคงไม่คิดว่าเราไปรบกวนเวลาหรอกกระมัง………….“อื้ออส์ อ๊า!”อีกซีกโลก หญิงสาวดีไซน์เนอร์ชื่อดังเจ้าของหุ่นเพรียวเซ็กซี่ หรือน้ำหวาน กศิญา เธอเป็นหญิงสาวพราวเสน่ห์ที่เดินผ่านชายใดในทุกหย่อมหญ้าก็มักจะมีคนมองตาเป็นมัน เธอเป็นคนปากหวานชั่งพูดที่คุณสมบัตินี้ใช้ทำมาหากินและมัดใจแฟนหนุ่มของเธออีกด้วย แม้กระทั่งไม่มีเวล
ตอนที่8 ช่วยเหลือ“เเม็กเวลล์ดาราในดวงใจของฉันมาซั่มเธอแทบทุกวันแบบนี้ เธอจะให้ฉันนอนหมอนเปียกไปถึงไหนกันหะ?”เสียงของน้องสาวต่างมารดาเอ่ยขึ้นไม่จริงจังนัก เธอปรายตามองเพียงเล็กน้อย จากนั้นยักหัวไหล่ให้อย่างโนสนโนแคร์“แล้วแม็กซ์เวลล์มาบ้านทุกวันไม่ดีหรือไง เธอจะได้เห็นดาราดังทุกวันเลยนะ จะขอลายเซ็น ถ่ายรูปก็ว่ามาสิ กอด หอมได้หมด ขออย่างเดียวห้ามมีเซ็กส์ก็พอ!?” เธอว่าอย่างยิ้มๆและรู้ใจอะตอมดี เธอรู้ว่าน้องสาวของเธอก็รักเธอไม่ได้อิจฉาตาร้อนจริงๆสะหรอก เราทั้งสองคนเป็นพวกปากร้ายใจดีร่างระหงเดินนวดนาดไปหยิบแก้วมัคเทกาแฟแล้วยกขึ้นดื่ม“ดีเลยสิ ถ้ามาในฐานะอื่นอะ!” ยังคงว่าอย่างเสียงขุนมัวแบบปลงๆ เพราะอะตอมเห็นแม็กซ์เวลล์ทุกครั้งที่มาและเขินเอามากๆและเขาก็สุภาพบุรุษคุยเก่งสะจนอะตอมปลื้มแล้วปลื้มอีก ถึงกับปฏิญาณตนเลยว่ารักคนไม่ผิดและจะรักตลอดไป“แต่ขอโทษทีนะ เขาเป็นของฉันไปแล้วหน่ะ! เธอเป็นน้องของฉัน พี่น้องกันแบ่งกันไม่ได้หรอกนะ”น้ำหวานยังแหย่ผู้เป็นน้องไม่หยุดด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามความเคยชิน เพราะเพิ่งจะญาติดีกันได้ไม่นานและเธอก็รักน้องสาวมากเห็นแบบนี้ แต่เราสะดวกพูดคุยกันทำนองนี้ก็เท่าน
ตอนที่9 ที่ปรึกษา“เอ่อ....ขอโทษทีนะฉันไม่ได้ตั้งใจมอง!” เขมราชรีบละสายตาจากเต้าอวบๆขาวๆของแม่ลูกอ่อนในทันที ลำคอหนาลอบกลืนน้ำลายลงคอไปอย่างไม่เข้าใจตนเองเวลานี้ เพราะโบตั๋นมีเนื้อหนังมังสา ผิวพรรณเนียนละเอียดเปร่งปลั่ง หุ่นดี เอวคอด สมบูรณ์แบบไปหมดทุกส่วนรวมถึงใบหน้าคร่าตาของเจ้าหล่อน โบตั๋นมีดวงตาสีดำสนิทที่คมคาย เธอสวยเขารู้ดี เหมาะที่จะไปเป็นดารา นางแบบดีๆนี่เองเขาไม่ได้ชมเธอเกินไปจริงๆ เขมราชคิดแบบนั้นและไม่ได้เอ่ยออกมาให้เจ้าตัวได้ยินหรอก“ไม่เป็นไรค่ะ!”“เจ้าหนูนั่นป็นอะไรถึงเข้าโรงพยาบาลหล่ะ?” เขมราชก็เอ่ยสัพเพเหระขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ “ท้องเสียค่ะ!” เธอตอบเสียงเรียบไปแค่นั้นอย่างจ้องมองไปข้างหน้าโดยไม่ได้หันไปมองเจ้านายหนุ่ม“อ๋อ แล้วนี่หายดีเเล้วหรือไง?” เขมราชยังคงเอ่ยถามพลางคิดในใจถึงเจ้าเด็กอ้วนในอ้อมกอดแม่ ว่ากินเก่งแบบนั้นจนท้องเสียเฉยเลย น่าสงสารและน่าเอ็นดูขึ้นมาอย่างประหลาด คงเพราะหนูใบหม่อนเป็นเด็กคนแรกที่เขาได้สัมผัสเป็นครั้งแรกละมั้ง และคงติดเชื้อมาจากคุณหญิงขจี ที่คะยั้นคะยอให้รักเด็ก เขาเองก็มีความรู้สึกดีๆขึ้นมาหน่อยแล้ว“ค่ะ!”“ฉันมีเรื่องอยากจะขอปรึกษ
ตอนที่10 รอเพียงเธอ“แอ้!!!ๆ”“ชู่ว!!!อย่าร้องสิเจ้าหนู เดี๋ยวแม่ก็มาแล้ว”ดวงตาคมละสายตาจากแผ่นหลังของหญิงสาวแม่ลูกอ่อนมาสบตากับเด็กน้อยในอ้อมกอดที่ดวงตากลมเปียกท่วมไปด้วยน้ำตาสีใส เด็กน้อยหลับตาปี๋ร้องไห้ในทันทีเมื่อออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ได้ไม่นานมือหนาตบลงก้นของเด็กน้อยเบาๆด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ ที่ม้านั่งตัวยาวอย่างไม่กล้าขยับไปไหนเพราะกลัวจะทำเจ้าหนูหลุดมือ เขาอุ้มไม่เป็นแล้วยังเสือกให้ความช่วยเหลือเธอ ดวงตาคมยากที่จะละสายตาจากร่างของเธอและชายคนขับแท็กซี่คนหนึ่งที่เขาเห็นมันมาจอดรอใครสักคนตั้งนานแล้ว และคุณหญิงเคยพูดลอยๆให้ฟังว่าสามีของโบตั๋นเป็นคนขับรถแท็กซี่ ก็น่าจะเป็นชายคนนี้“แอ้!ๆ”ผ่านไปสักพัก โบตั๋นที่ได้ยินเสียงร้องไห้จากลูกน้อยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆจึงรีบตัดบทสนทนาในทันที“ขอบคุณนะคะคุณเขมที่อุ้มหนูใบหม่อนให้” โบตั๋นสังเกตุเห็นใบหน้าของเขาดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็นึกสงสัยว่าทำไมเขาต้องมาช่วยอุ้มลูกของเธอกัน“อื้ม ไม่เป็นไร!”เขาค่อยๆประครองตัวหนูน้อยส่งไปถึงมือแม่แล้วเอ่ยเสียงเรียบตามแบบฉบับของเขมราช “ฉันไม่ได้อยากจะดุเธอเรื่องนี้หรอกนะโบตั๋น แต่ไอ่ผู้ชายคนนั้น
ตอนที่11 ไม่เหมือนเดิม “โครตคิดถึงเธอเลย!” “ฉันก็ด้วย!” “โลกกลมจังเลยนะ แต่ก็ดีแล้วที่เราได้เจอกัน เด็กคนนั้นใช่ลูกของเธอหรือเปล่าโบตั๋น!” เมื่อเป็นความบังเอิญที่ลงตัว โบตั๋นก็ดีใจเช่นกันที่ได้พบกับเพื่อนรัก เราคุยกันผ่านโทรศัพท์นั้นเรานัดหมายที่จะไปเจอกันในวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ และหลังจากโผลกอดกันก็จับมือกันไม่ปล่อย ร่วมสี่ปีที่ไม่ได้พบกัน มันนานมากจริงๆ อะตอมหันไปพบเข้ากับเด็กน้อยตัวอ้วนที่อยู่ในอ้อมกอดของหญิงวัยกลางคน “ใช่แล้วอะตอม นี่หนูใบหม่อนลูกสาวของฉันเอง นี่แม่ของฉันจ่ะ!” “สวัสดีค่ะคุณน้า!” อะตอมส่งยิ้มให้อย่างเป็นกันเองและเป็นมิตรสุดๆ พร้อมกับพนมมือไหว้ “ไหว้พระเธอจ่ะหนู” ดวงใจยิ้มอย่างรู้สึกดีที่มีคนไฮโซคนหนึ่งมาเป็นเพื่อนของโบตั๋นและเป็นเพื่อนกันมานาน จำได้จากที่โบตั๋นเคยเล่าให้ฟังตอนเรียนมัธยมปลาย และแบบนี้แล้วนายหญิงคนใหม่คงเข้าถึงตัวได้ง่ายไม่แพ้ผู้เป็นน้อง ดวงใจคิดแบบนั้น... “น่ารักจังเลย ขออุ้มหน่อยได้ไหม?” “อะตอม เธอต้องไปล้างมือก่อนนะจะไปจับเด็กตอนนี้ได้ยังไงกัน!!!” น้ำหวานท้วงขึ้นอย่างเป็นห่วงเป็นใยเด็กน้อยที่กำลังจะได้รับเชื้อโรคจากอะตอม เราบินข้ามฟา
ตอนที่30 ปวดไปหมดเช้าวันใหม่ที่อากาศแสนจะร่มรื่นเย็นสบาย ผล็อยให้กายใจต้องการพักผ่อนบนเตียงหนานุ่มขนาดคิงไซส์ ภายในห้องที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทว่าคนทำงานนั้นไม่สามารถทำได้ในสิ่งที่ใจต้องการ ร่างหนาในชุดทะมัดทะแมงกางเกงยีนส์สีกากี เสื้อโปโลสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบ เสื้อผ้าบนร่างกายของชายหนุ่มล้วนเป็นแบรนด์เนมด้วยกันทั้งนั้น ยกเว้นเสียแต่ว่าหมวกนิรภัยสีขาวสะอาดตาที่เขมราชสวมอยู่ สิ่งนี้จะบ่งบอกได้ว่าเขาเป็นวิศวกร หรือไม่ก็ผู้บริหารระดับสูง สองขายาวก้าวเข้ามาดูงานที่ไซต์งานก่อสร้างในเขตปริมณฑล ที่แห่งนี้คือบ้านจัดสรร จำนวนยูนิต เพียง164 ยูนิต ราคาเริ่มต้นที่ 3.8 ล้านบาทเป็นอีกโครงการหนึ่งที่อนันตรากรุ๊ปดูแลและอีกหลายโครงการ แต่เห็นทีว่าวันนี้เขมราชจะยุ่งทั้งวัน เพราะที่นี่เกิดปัญหาขึ้นมา เขาจึงต้องมาด้วยตนเองเนื่องจากมีการประสานงานกันไม่ดีพอ ซึ่งปัญหานี้จะเจอบ่อยมากและมีผลกระทบพอสมควร ส่งผลให้งานล่าช้า แถมต้องกลับไปแก้ที่ต้นเหตุ อย่างที่ไม่ใช่เรื่องที่ควรต้องมาเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ร่างหนายืนอยู่เป็นจุดสนใจให้กับเหล่าช่างแผนกก่อสร้างและทุกๆคนทั้งหมด โดยมีเคนเลขาคนสนิทยืนประ
ตอนที่29 ของของฉัน“ฉันเห็นว่าหมอเป็นผู้ชาย ถ้ามันสนใจเธอขึ้นมาก็แย้งเธอไปจากฉันนะสิ!” เพียงประโยคนี้ประโยคเดียวก็มีอิทธิพลเข้ามาถ่าโถมหัวใจดวงน้อยได้มากขนาดที่โบตั๋นนั้นคิดหนักเพราะคำว่า ‘ตัดใจ’ มันเริ่มยากขึ้นมาเรื่อยๆ“คุณนั่งดีๆหน่อยได้ไหมคะ!”เมื่อไม่สามารถห้ามให้เข้ามาได้ เขมราชจึงนั่งหน้าสลอนไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่ใกล้ๆ ท่าทางของเขาราวกับกุ้ยในคลาบชายชุดสูทก็ไม่ปานตาคมดุลอบมองหมอหน้าหล่อสลับกันกับโบตั๋นอย่างไม่เมื่อยลูกกะตาเลยสักนิดด้วยความที่เป็นโรงพยาบาลเอกชน ความเป็นส่วนตัวก็มาเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนวัคซีนในวันนี้ก็ดีที่สุด ราคาแพงเพราะอิมพอร์ตจากอเมริกา ไร้ซึ่งการต่อคิวนาน แค่มีเงินทุกอย่างก็เป็นอันจบเมื่อเขาไม่ได้ฟังตามที่บอก โบตั๋นเองก็ลำบากใจ หล่อนยืนมองคุณหมอสลับกับเขาอยู่สักพักเช่นกันคุณหมอกำลังทิ่มเข็มฉีดยาลงบนแขนอ้วนๆของหนูใบหม่อน ด้วยมีพยาบาลอีกคนคอยช่วยอย่างกล่อมให้หนูน้อยอยู่หมัด ด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลและความเป็นมืออาชีพของพยาบาลสาว ทำเอาคนรอบข้างแทบอ้าปากหาวไปตามๆกันกับหนูใบหม่อนจึ้กกก!“แอ้ๆ!!!! แอ้!!”“แอ้ๆ!!”ตาแป๋วแหววละจากของเล่นของพยาบาลสาวแถมมืออ้วนๆยัง
ตอนที่28 อาการหวงของ“ไหนเธอบอกว่าครั้งนั้นมันจะมาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วทำไมมันถึงมายืนหน้าสะหรอนอยู่หน้าบ้านฉัน!?”แววตาแห่งความผิดหวังฉายออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัวและเจ็บใจขึ้นมาจริงๆ เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งของๆเขารวมทั้งโบตั๋นที่เป็นคู่นอนคนล่าสุดอีกด้วย แทบคลั่งและโมโหจนฟิวขาดเพราะอาการหวงของกำเริบ“อะไรของคุณคะ!!!! โบตั๋นไม่ได้จะไปกับรถแท็กซี่คันไหนทั้งนั้น....และถึงใครจะมา โบตั๋นก็ไม่ได้นัดและรู้ว่าเขาจะมา”ให้ยืนกรานนั่งยันนอนยัน คนเดือดปุดๆก็แทบจะไม่ฟังอยู่แล้ว แต่ก็ยังจะมาถามเธอแบบหาเรื่องไม่หยุด“ยังจะแก้ตัวอีกเหรอ?”เธอไม่ยอมอธิบายขยายความอะไรมากกว่านี้ จนเขาคิดเป็นอื่นไปไม่ได้แล้ว“น้าแช่ม รถมารอนานแล้วนะรีบไปสิ เอ๊ะแต่ว่าน้าแวะถามโบตั๋นมันด้วยหล่ะ ว่าจะไปด้วยกันทีเดียวเลยหรือเปล่า!”เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายอีกฝั่งที่น่าจะเป็นเสียงขององุ่น แต่ก็ทำให้ทั้งสองได้ยินชัดเจนทุกคำ เขมราชหน้าจ๋อยในทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น“ก็เธอไม่บอกฉัน”ดวงตาคมดุฉายแวววับเป็นประกาย ราวกับโล่งอก ก่อนจะหลุบตามองต่ำอย่างเหนียมอาย เสียงทุ้มคล้ายหวานละมุนผ่อนลงราวกับคนละคนเมื่อครู่ ราวกับเป็นคนแก่น่าเอ็นดูค
ตอนที่27 ลูกต้องมีพ่อเมื่อพร้อม“ฉันระแคะระคายให้กับความสัมพันธ์ของเธอสองคนมาตั้งแต่ลูกเธอเกิดมาได้ไม่กี่วันแล้วแหล่ะ หน้าลูกเธอเหมือนตาเขมราวกับแกะ!”“แต่ที่ฉันไม่แสดงความรับผิดชอบในฐานะย่าเพราะตอนนั้นตาเขมก็กำลังจะขอหนูน้ำหวานแต่งงาน!”“ฉันจึงตามน้ำเธอไปก่อน แล้วอะไรที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอกับตาเขมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ก็ตอนที่เธอท้องแก่ใกล้คลอด คงจำไม่ได้ว่าฉันประกาศให้ทุกคนตามหาแหวนเพชรที่ทำหาย!”“จนได้ไปย้อนดูกล้องวงจรปิด เธอหายเข้าไปในห้องนอนของตาเขมทั้งคืน”“หน้าตาของยัยหนูและภาพจากกล้องวงจรปิด มันชัดเจนขนาดนี้”“โบตั๋นขอโทษค่ะคุณท่าน ที่เผลอตัวเผลอใจ และที่สำคัญปล่อยให้หนูใบหม่อนเกิดมาท่ามกลางความผิดพลาดแบบนี้”“โบตั๋นขอโทษจริงๆค่ะ”“จะขอโทษทำไม เพราะเธอไม่ได้ผิดเลยโบตั๋น”“ตาเขมไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม?”“ค่ะคุณท่าน!”“ตอนนี้ตาเขมก็ไม่มีใคร ทำไมถึงไม่บอกเขาไปหล่ะ”“โบตั๋นว่าความผิดพลาดในครั้งนี้สมควรเปลี่ยนแปลงชีวิตของโบตั๋นเพียงคนเดียวค่ะ!”“คุณท่านลองนึกภาพว่าถ้าหากคุณเขมรู้ว่าหนูใบหม่อนเป็นลูก เขาจะทำหน้ายังไง แล้วเขาจะยังรักเด็กอย่างที่บอกหรือเปล่า!”“ภาพในหัวของโบตั๋นม
ตอนที่26 หน้าลูกเธอ"ไม่หล่ะ ถ้ามีเมียฉันคงแอบมาจิ้มเธออีกอยู่ดี สู้เอาเธอคนเดียวดีกว่า ไม่ต้องรู้สึกผิด!"คำพูดจากเขมราชยังคงดังก้องในหู มันก็ถูกต้องแล้วสำหรับข้อเสนอที่เขาต้องการเพียงแค่ตัวของเธอ เพื่อสนองตัณหาให้กับตัวเขาเอง แต่ทำไมยิ่งนานไป กลับยิ่งสร้างความเจ็บปวดให้กับโบตั๋นมากขึ้นทุกวัน...แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เธอทำได้แค่นอนถ่างขาใต้ร่างของเขมราชไปในทุกคืน แลกกับจำนวนเงินที่มากขึ้นเข้าบัญชีในทุกๆเดือน โบตั๋นคิดว่าหากนานไป สักวันเธอก็อาจจะมีเงินสร้างบ้านหลังเล็กๆได้เข้าสักวันวันนั้นคงหลุดพ้นจากคนไม่มีหัวใจอย่างเขมราช...เรื่องลับๆระหว่างเธอกับเจ้านายหนุ่มดำเนินผ่านไปจวบจนกระทั่งสามเดือน...............@สามเดือนผ่านไป"แอ้!!!"เสียงอ้อแอ้จากเด็กตัวกลมอายุได้ครึ่งปีที่ยิ่งนานวันเด็กน้อยนั้นก็มีหน้าตาที่เปลี่ยนไป โตขึ้นไม่พอ แต่ใบหน้าละม้ายคล้ายกับผู้เป็นพ่อ มันชัดขึ้นทุกวันจนโบตั๋นนึกหวาดกลัวขึ้นมาว่าจะมีคนมาจับสังเกตลูกเธอเอาได้คุณหญิงขจีพักนี้ยิ่งไม่ไปไหน เด็กอ้วนของโบตั๋นมักจะได้ไปอยู่ที่ห้องรับแขกกับคุณหญิงคุณท่าน สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนวัยเกษียณทั้งสองจนรักใคร่หนูใบหม่อน
ตอนที่25 ไม่ได้ตั้งใจนะ nc+เขมราชยืนกัดฟันกรอดข่มอารมณ์เดือดดาล เขาอุตส่าห์มาตรงเวลา อันที่จริงก็เลยเวลาไปไม่กี่นาทีเอง แน่นอนว่าเมาและเก็บทรงไม่อยู่ แต่ดูนาฬิกาไม่หยุดแถมตอนนี้ยังปวดหลัง ยุงก็กัดอีกต่างหาก ทำไมโบตั๋นถึงได้ใจร้ายขนาดนี้กัน อย่าให้ต้องใช้ไม้ตายเลยนะ แต่เห็นทีแม่สาวใช้คนนี้ชักเหิมเกริมไม่สนสโลแกนประจำตัวของเขาอีกแล้วร่างหนายืนจ้องเธอกับลูกน้อยในอ้อมแขนสลับกัน “ลูกเธอจะเป็นไข้เลือดออกเอานะโบตั๋น!!” เสียงทุ้มเอ่ยปนสะอึก นิ้วชี้ไปที่เด็กตัวกลมในอ้อมแขนของเธอที่นอนมองคนเป็นแม่ตาแป๋ว เด็กนี่ก็นอนดึกไม่เป็นใจเลยสักนิด เขมราชบ่นอุบในใจ“ชั่งลูกโบตั๋นเถอะค่ะ!”ไหง๋เป็นงั้นไป เขมราชเอามือเกากระโหลกงงไปทีหนึ่ง ด้วยความเมาจึงเผยนิสัยขี้เล่นบางอย่างออกมา“ทำไมพูดแบบนั้นหล่ะ?” คนเมาไม่เข้าใจ เธอเป็นแม่ที่รักลูก ไหง๋มายอมให้ลูกทนยุงกัด ดูแววตาใสแป๋วนั่นสิน่าสงสารจับใจ“ก็เพราะคุณทำให้เขาต้องโดนยุงกัด แล้วจะให้โบตั๋นทำยังไงได้คะ โบตั๋นไม่ต้องการให้คุณมานอนที่นี่เพราะมันไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย ถึงคุณเขมนอนไปก็จะพลานให้คุณโมโหหนูใบหม่อนแบบเมื่อเช้าอยู่ดี!!!!”โบตั๋นทำตัวเหมือน
ตอนที่24 คุณเขมเช็คชื่อ3ทุ่มเช้าจรดเย็น ประธานหนุ่มแห่งวงการอสังหาฯใช้เวลาอยู่ที่บริษัทอนันตรากรุ๊ปจนหมดวัน ความเหนื่อยล้ากระบอกตาทำให้เปลือกตาหนักอึ้งในขณะที่เอนหลัง นอนพักสายตาแหงนหน้ามองเพดานภายในใจว้าวุ่นไม่เป็นอันมีสมาธิและต้องการเหล้าเข้มๆมากจริงๆงานธุรกิจราบรื่นไม่มีอะไรต้องน่าเป็นห่วง กลับกันนั้นภายในหัวของเขามีแต่หน้าโบตั๋นลอยมาเขาเบื่อเธอเสียจริงที่ขัดใจไปสะทุกอย่าง ทั้งที่คิดว่าเธอน่าจะคุยสนุก คุยกันรู้เรื่อง คุยถูกคอแล้วแท้ๆแต่เธอดื้อมากเกินไป…ร่างหนาดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าไวๆออกจากห้องทำงาน“บอสคะ มีเมลล์กระทันหันและสำคัญที่บอสต้องอ่านภายในวันนี้ เดี๋ยวดิฉันจะส่งไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!” ก่อนที่เขาจะเดินพ้นออกไป เลขาสาวก็เอ่ยท้วงขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆแต่เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็ไม่ดุอยู่แล้ว เพราะเป็นเรื่องสำคัญก็ต้องรายงาน นั่นก็ถูกแล้ว“อืม!”เขมราชเพียงพยักใบหน้ารับแล้วเดินออกไปในทันทีประจวบเหมาะกับเวลาเลิกงานของพนักงานที่อยู่ด้านนอกเช่นกัน ผู้คนที่เดินขวักไขว่เมื่อเห็นประธานหนุ่ม ก็ต่างเดินหลีกหนีเขา ให้เป็นเส้นทางโล่งสำหรับเขมราชคนดุคนเจ้าระเบียบ กันอย่างอัตโนมัต
ตอนที่23 โมโหหิวเด็กทารกตัวอ้วนกลมในอ้อมแขนแกร่งสงบนิ่งลงไม่ร้องเลยสักแอะ หนังตาที่ปิดแหล่ไม่ปิดแหล่จ้องมองคนอุ้มอย่างไม่ละสายตา และแล้วหนูใบหม่อนก็เข้าสู่ห้วงนิทราของคนแปลกหน้าอย่างเขมราชโดยง่าย ราวกับดีดนิ้ว ตัดภาพมาที่แม่ของยัยหนู...“เห็นไหมว่าลูกเธอหลับแล้ว!?” ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมาจ้องมองแม่ลูกอ่อนที่นั่งเงียบ หน้าตึงอย่างเห็นได้ชัด “ค่ะ!” โบตั๋นไม่ได้เมินเขาและเธอจัดเบาะนอนให้ลูกสาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้หนูใบหม่อนโดนแย้งที่นอนไปโดยปริยาย โดยเธอจัดให้หมูอ้วนนอนข้างเตียงที่ต่ำลงไป ดีที่เบาะนอนแสนน่ารักที่มันค่อนข้างทันสมัย นุ่มนิ่ม ราคาแพงนั้นทำให้หมูอ้วนไม่ต้องนอนเหมื่อยจนตื่นตลอดทั้งคืน โบตั๋นคิดแบบนั้นเพราะรู้ราคาของเบาะนี่ดี กี่หมื่นนี่แหล่ะ....“วางลงเลยค่ะ แต่ค่อยๆนะคะ”“เตียงเธอเล็กเกินไปนะ!” เขมราชอุ้มเด็กน้อยลงเบาะนุ่มนิ่มอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ แก้มกลมๆของเด็กน้อยที่เปื้อนคลาบน้ำลายสีใสเป็นภาพที่สะกดสายตาของคนที่ได้มอง นึกอยากจะหอมสักฟอดอย่างไม่นึกรังเกียจ ทั้งที่เขาไม่ชอบเด็กแต่กับหนูใบหม่อน ทั้งแม่และลูก น่าเอ็นดูมากเหลือเกิน นึกเจ็บใจที่โบตั๋นไปเป็
ตอนที่22 พลังหื่น แสงสุดท้ายกำลังลาลับขอบฟ้า ระบายแสงสีส้มลงมาอาบผืนโลก ส่งผลให้ตกกระทบกับร่างเล็ก ผ่านทางกระจกรถข้างกายของนักธุรกิจหนุ่มที่พ่วงมาด้วยพลขับรถ เส้นทางขากลับเข้าไปยังบ้านอนันต์ธการณ์ เราใช้เวลาที่ห้างหรูนานพอสมควร รับประทานอาหารกลางวัน ซื้อของเล่น ของใช้ รถเข็นเด็ก เสื้อผ้าเด็ก ลามไปจนถึงมารดาของโบตั๋น โบตั๋นนั่งเงียบกุมมือวางไว้บนหน้าตักตนเอง สายตาทอดมองไปยังดวงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้าด้วยความเพลิดเพลิน แต่ห้วงความคิดยังวิตกกับข้อความของเพื่อนเขมราชที่ส่งมาเมื่อเที่ยงวัน เธอไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แต่ระหว่างเขมราชกับผู้หญิงคนนั้นที่บอกกว่าคลิปดังว่อนแบบนั้น หากสอดใส่....แล้วโรคที่ตามมาหล่ะ โบตั๋นชักไม่แน่ใจในตัวของเขมราชขึ้นมาแล้วจริงๆ หากติดโรคทางเพศสัมพันธ์เป็นทอดๆ แล้วหนูใบหม่อนตกไปเป็นภาระของผู้เป็นยายแบบนั้นนะหรือ....และลูกเธอต้องกินนมจากเต้าอีกด้วย Hrrrrrrr! “ฮัลโหลครับคุณแม่?” “ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ รักคุณพ่อคุณแม่นะครับ!” จู่ๆเสียงมือถือของคนข้างๆก็ดังขึ้นมา ทำให้โบตั๋นหลุดจากภวังค์ความคิดแล้วชำเลืองมองเจ้านายหนุ่มเล็กน้อย เขมราชเอ่ยตอบปลายสายไป