Sumapit ang alas otso ng gabi. Suot ko ang isang puting roba habang tinatahak namin ni Tiyang ang ikalawang palapag. Hindi pa kami nakakarating sa VIP ROOM ay nanginginig na agad aking katawan sa nerbiyos. Wala pa naman akong suot sa panloob ko at tanging naka-panty at naka-bra lang ako na nagsisilbing panakip sa kahubaran ko. Paano kaya kung ipatanggal sa akin ang suot kong roba? Wala akong ibang gagawin kundi humindi at hindi ko gagawin kung may ipapagawa siya sa akin. Wala pa naman akong karanasan sa mga ganito gaya ng pagsasayaw.
Nasa tapat na kami ng pinto. Nangangatog na agad ang mga tuhod ko. Gusto kong umayaw ngayon ngunit narito na kami ni Tiyang. Mahigpit pa naman ang kapit niya sa aking braso ko at ramdam ko ang pagbaon ng mga kuko nito. Napabuntong hininga na lamang ako rito sabay tingin ko koya Tiyang habang may pag-aalala sa aking mga mata. "Tiyang, parang ayaw ko na po tumuloy. Please, kahit ibang trabaho na lang huwag lang po sa ganito. Hindi ko po ito kayang gawin." "Hindi pwede Siena!" Tutol ni Tiyang sa akin habang marahas ang mga titig niya. "Oh heto.... Bago ka pumasok sa loob, inumin mo muna ito." Inabutan ako ni Tiyang ng alak. May inihalo rin siyang gamot doon. Kinabahan ako sa gamot na nilagay niya dahil baka kung mapaano pa ako mamaya sa loob Umiling ako. "Hindi! Hindi ko iinumin 'yan Tiyang." Takot na takot ako na parang mangiyak-ngiyak na sabi ko rito. "Pampalakas ng loob ito Shiena. Dapat may lakas ka para sa ipapagawa sayo riyan sa loob. Alalahanin mo, huwag mong tatanggalin ang roba mo hangga't walang sinasabi sayo ng taong nakabili sayo." " Tiyang hindi ko po kayang gawin ang mga pinapagawa niyo sa akin. Hindi po ako sanay sa ganito." Hinablot ni Tiyang ang aking braso. Nanggagalaiti ang mukha nito sa galit. "Subukan mong umayaw Siena, malilintikan ka sa akin. Alalahanin mo na lang yung pamilya mo sa Probinsiya. Marami kayong mga bayarin na dapat niyong mabayaran. Yung lupa niyo ay nakasanla rin. Mag-isip ka ng mabuti Siena. Kung hindi mo itutuloy ito, Masasayang ang ipinunta natinng dalawa. Napayuko ako habang kuyom ang mga kamao ko. Wala akong nagawa kundi ituloy ito. Kailangan kong gawin ito para sa pamilya ko. Kinuha ko ang alak saka ko tinungga ito. Napapikit pa ko ng mga mata dahil sa pait nito na halos kumalat sa buong katawan ko ang init na dumaloy sa lalamunan ko. Tila nahilo na ako sa unang beses kong tumikim ng alak. First time kong malasahan ang lasa ng alak kaya naman parang maduduwal na ko rito. Ngunit tinuloy ko pa rin itong gawin. Pumasok ako sa loob. Medyo may kadiliman dito at parang wala namang tao ang narito. Naglakad ako ng paunti -unti hanggang sa marinig ko ang paglocked ng pinto. Huminto ako saglit at pinakiramdaman kung may tao ba rito sa loob ngunit wala namang tao nang igala ko ang aking paningin. Sadyang kaya ko LA naman ang sarili ko ngunit kumakalat na ang gamot sa aking katawan. Sobrang init sa pakiramdam at tila gusto kong hubarin ang suot kong roba. Pero hindi ko ginawa dahil naalala ko yung sinabi ni Tiyang. Bahagya akong naglakad ngunit bigla akong nagulat dahil sa boses na nagsalita. Isang baritonong boses na hindi ko alam kung saan ito nanggagaling. "Nasaan ka ba?" Nangangatal ang boses ko dahil sa kabang nadarama. "Come over here!" Sabi nito. Muli kong iginala ang mga mata ko pakaliwa at saktong nakita ko ang lalaking nakaupo sa pulang upuan. Hindi ko makita ang mukha nito dahil sa suot niyang maskara.. Napangiwi na lang ako rito sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung anong klaseng tao ito. Hindi naman makita ang mukha kaya naman lumapit pa ako ng paunti unti habang nangangatog ang mga tuhod ko. "I-Ikaw ba ang nagsalita kanina?" Pautal utal kong tanong. "Ako lang ang tao rito sa loob. I guess! Magaling kang gumiling. Now, put down your robe and. dance in front of me like you're seducing me." Maawtoridad na utos niya sa akin na ikinaawang ng aking ibabang labi. Hindi pa man ako nakakapag-umpisang maghubad ay may namumuong pawis na agad sa aking noo. Walang tutol na ginawa ko ito nang dahan-dahan ang pagtanggal ko sa tali ng aking roba. I open it in front of him. Sumayaw ako habang nakalantad sa harapan niya ang aking katawan. Habang ginagawa ko ito ay kitang kita ko ang pagbaba at pagtaas ng kan'yang adams apple. Kahit hindi ako marunong mang-akit ay nakukuha ko ang gusto niya. Hinalikan ko ang dulo ng aking daliri. Saka ko ito ipinasok sa aking bibig. Isinubo ko ito na parang lollipop. Labas masok ko itong ginagawa habang sumasayaw sa kan'yang harapan. At pagkatapos nito ay tuluyan ko ng tinanggal ang aking roba. Dumulas ito pababa sa aking katawan hanggang sa tuluyan na itong malaglag sa sahig. Kita ko ang pag-awang ng ibabang labi niya ngunit agad din nitong itinikom. Habang tumatagal ang pagsasayaw ko sa harapan niya ay nakakarami na rin siya ng iniinom nitong alak. Napapagod na rin ang ako sa pagsasayaw ko rito at gusto ko ng umupo. Wala sa sariling napaupo ako sa kan'yang kandungan with feelings and emotion. Ginawa ko na talaga ang lahat para matapos ko na ang aking trabaho. Habang nasa kandungan niya ako ay nakakaramdam na agad ako ng kakaiba mula sa kan'ya. Umalis agad ako mula sa kandungan niya at baka may magambala ako sa loob ng kan'yang suot na black pants. Sumasayaw pa rin ako sa harapan niya hanggang sa makita ko ang pamumukol sa gitnang parte niya. Doon lamang ako napalunok sa sarili kong laway dahil sa ginawa ko. Hindi ko sinasadyang magambala iyon tulad ng nakikita ko ngayon. "Are you a virgin?" Biglang tanong niya sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko dahil wala naman sinasabi sa akin si Tiyang na magtatanong siya ng ganito. Kapag sinabi ko kayang oo. Paghuhubarin kaya niya ako? Ngumiti ako na may nakakalokong ngisi. "I'm not a virgin anymore," sagot ko. Tumaas ang sulok ng kan'yang labi. "Then, do what I want. Remove your br* and underwear. I want to see your skin. Then, s*ck my p*nis. " Halos mabato ako sa kinatatayuan ko rito at hindi na sumasayaw. Tila nawala sa akin yung epekto ng gamot dahil sa sinabi niya. Nagulat ako at natakot. Hindi ako darating sa point na ito kung nagsabi ako ng totoo. Nagkamali ako ng sagot ko. Hindi ko dapat sinabi iyon. kung doon lang pala ako mapapahamak. Nagsisisi ako sa sinabi kong hindi na ko virgin. Ano na ang gagawin ko? "Why you stop! I'm waiting here. I want to see your skin!" Naiinis na sabi ng lalaking nakamaskara. "Hindi ko kayang maghubad sa harapan mo. Hindi ko rin kayang gawin ang mga pinapagawa mo. I'm sorry! Hindi ko na ito itutuloy." Mariing tanggi ko Tumayo siya at bahagyang lumapit ito sa akin habang may hawak ang kamay niya. Isang baso na may lamang alak. " Why? I paid you! And you said your not a virgin. May mga karanasan ka na because you're not a virgin anymore right?" Sabi nito habang humahakbang din akong papalayo sa kan'ya. Umiling ako. "I'm so sorry kung nagsinungaling ako. Virgin pa ako at wala pang karanasan sa mga pinapagawa mo sa akin. First time ko itong gawin sa tanang buhay ko." Pag-aamin ko. "So why are you here?" "Dahll kailangan ko ng pera kaya ako nandito!" Sagot ko. Pinagtapat ko na sa kan'ya ang lahat kaysa gawin ko ang pinapagawa nito sa akin. Bumalik siya mula sa kinauupuan niya.. "Get out of here now!" Nanggagalaiting sabi ng lalaking nakamaskara sa akin. Lumakas ang kabog ng aking dibdib dahil wala akong makukuhang pera sa kan'ya kung papaalisin niya ko. "Paano ang pera?" Tanong ko dahil need kong lumabas na hawak ang pera ko. . "If you need money. Do what I want. Ibigay mo sa akin ang gusto ko at ibibigay ko ang perang kailangan mo. Naiintindihan mo ba ko?" " Argghhh!!! Kahit kailan! Hinding hindi ko gagawin ang gusto mo! Sayong sayo na ang pera mo." Inis na sabi ko rito. " Then get out!" Turo ng lalaking nakamaskara sa pintong pinasukan ko kanina. "Okay!" Inis na pinulot ko ang roba saka ko ito sinuot sa aking katawan habang nakatingin lang sa kan'ya. Hindi ko makita ang itsura niya dahil sa suot niyang maskara. Bago pa ko umalis ay tinapunan ko muna siya ng masamang tingin. "Tandaan mo ang mukhang ito." Turo ko sa aking mukha. " Magsisisi ka sa ginawa mo sa akin." "As you wish!" Sabay senyas niya sa akin na umalis na raw ako rito. Naiinis na umalis ako rito sa VIP ROOM at patagong umalis para hindi ako makita ni Tiyang. Bahala na ako sa sarili ko at bahala na rin si Tiyang. Kahit pa-paano ay may nakuha siyang pera. Wala na siyang masasabi pa sa akin dahil ginawa ko naman yung gusto niya at iyon lang, uuwi akong walang pera.ZACH MONTEVISTA POV. "Argghhh Damn it!" Sigaw ko nang magising ako kinaumagahan nang maalala ko ang babaeng nakilala ko sa bar. Palagi siyang laman ng aking isip. Kahit pilitin kong kalimutan siya ay bigla ko na lang ito maaalala. Sa tuwing umaga ay laging nabubuhay ang aking alaga. Paano ko ito palalambutin kung siya lang ang hinahanap ng aking katawan. Sumagi na rin sa aking isip at baka may lahing witch ang babaeng iyon. At tama nga siya sa sinabi niya na pagsisisihan ko ang gabing hindi ko naibigay ang pera sa kan'ya. "Oh maygad! What's happening to me?" Usal ko rito sabay hilamos sa aking mukha. Tigas na tigas na rin ako ngayon at kailangan ko na namang mag release. Tatlong araw na mula ngayon nang mangyari ito sa akin. Araw araw ko itong ginagawa sa tuwing umaga. At kapag nasa opisina naman ako ay lagi niyang ginugulo ang isip ko. Dapat ko na talaga siyang ipahanap ngayon para mawala na itong init na laging dumadaloy sa aking katawan. Ngunit, saan ko uumpisahan ang paghahanap
SIENA POV. MAAGA akong naglalakad papuntang palengke. Katatapos ko lang din asikasuhin ang mga kapatid ko kanina at sila'y nagsipasok na rin sa eskwelahan. Sakay ng tricyckle ay nauna na sina papa at mama na magpunta roon sa palengke dahil sila ang mag-aayos ng aming mga panindang gulay. Ako ang naatasang maglalako ng mga gulay sa palengke dahil may gagawin pa silang dalawa sa bukid. Marami kasi kaming inani na gulay ngayon kaya naman naisipan kong magtinda na lang para makatulong sa mga magulang ko. First time kong magtinda ngayon sa palengke at tiyak na mapapaubos ko ang mga gulay. Ini-imagine ko na lang ngayon na marami akong hawak na pera pero bigla kong naalala yung lalaking naka-maskara. Hindi man lang niya ako nabigyan ng pera kahit bayaran man lang niya ang pagsasayaw ko. Halos mapagod ako sa kakasayaw ko ng gabing iyon para lang may maiuwing pera sa pamilya ko. Pero dahil hindi ko siya ponag-bigyan sa gusto niya ay pinaalis lang niya ko. Nagtataka na lamang ako sa lalaking
Gabi na, tahimik na ang buong bahay. Tulog na sina mama at papa. Ako ay hindi pa man nakakatulog dahil iniisip ko yung nangyari sa amin ng lalaki sa bar. Sana ay hindi siya iyon at sana ay mali ang hinala kong iisa lang sila. Galit kasi ako sa lalaking iyon. Sobra sobra yung galit ko sa kan'ya dahil sa pang-aasar niya sa akin. At kung sakali mang iisa lang sila ni Zach at yung lalaking naka-maskara ay hindi ko mapapalagpas ang kan'yang ginawa sa akin. Nilalamig at nilalamok na ko rito nang maisipan kong kontakin si tita. May pera akong naitabi rito. Gusto ko siyang bayaran dahil sa perang nagastos niya nang magpunta kami ng bar. Siya pa raw ang nalugi dahil sa akin. Hindi kasi ako binayaran ng lalaking iyon kaya naman umuwi kaming walang dalang pera. At ngayon maganda ang kita ng gulayan namin ay agad akong nagtabi ng dalawang libo para lang mabayaran ko siya kahit pa-paano. Ayaw ko lang na may naririnig akong galit mula sa kan'ya dahil ginawa ko naman ang best ko para lang makuha a
Malungkot na nakatingin si Siena sa palayan. Ang mga tanim na rice stalks ay nanghihina at ang ilan ay nalubog na sa baha. Hindi maikakaila na ang kanilang pananim ay halos masira na, at hindi pa rin ito nakaka-recover mula sa mga nakaraang bagyo. Ang mga magulang niya ay nawawalan ng pag-asa, at kitang-kita niya ang hirap sa mga mata ng kanyang ina at ama. Habang ang kanilang kabuhayan ay unti-unting nawawala, ang pag-asa nila sa magandang ani ay unti-unting naglalaho. Hindi maiwasan ni Siena na mag-isip kung ano ang kanilang magiging kinabukasan. Ang kanilang rice field ay ang kanilang tanging yaman, at kapag ito ay nawasak, wala na silang maaasahan. Naramdaman ni Siena ang bigat ng responsibilidad sa kanyang mga balikat. Siya ang panganay, at alam niyang siya ang may pananagutan sa mga magulang at sa kanyang mga kapatid. Habang nakatayo sa gilid ng palayan, si Siena ay kausap ang kanyang nakakabatang kapatid na si Farah. Pareho silang nakatanaw sa malawak na taniman, ang mga mata
Habang nakaupo si Siena sa tabi ng kama ng kanilang ina, ang mga mata niya’y puno ng pag-aalala at pagod. Nararamdaman niya ang bigat ng responsibilidad na iniatang sa kanyang mga balikat, ngunit alam niyang kailangan niyang maging matatag para sa kanilang pamilya. Tumingin siya kay Farah na nakatayo sa pinto, naghihintay ng mga susunod na sasabihin ni Siena. "Farah," simula ni Siena, ang boses niya’y malumanay ngunit puno ng determinasyon. "Kailangan ko munang mag-asikaso ng isang bagay. Alam kong mabigat ang lahat ngayon, pero ikaw na muna ang bahala sa mga magulang natin." Nagkatinginang saglit si Farah at suminghap. "Ate, anong ibig mong sabihin? Anong aasikasuhin mo?" Sinausap ni Siena ang kapatid ng may tapang sa kanyang mata. "May pagkakataon na dumating para makalabas tayo sa sitwasyong ito. Hindi ko pa alam kung ano, pero kailangan ko ng gawin ito. Magtiwala ka sa akin, Farah. Gagawin ko ang lahat para makapagbigay ng solusyon sa mga problema natin." "Pero, Ate..." nag-aal
Puno ng mga tanong at alalahanin ang isipan ni Siena habang naglalakad siya papunta sa presinto. Ang mga sinabi ni Clarence ay paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang utak. Ang kasunduan na alok ni Zach Montevista—isang kasal na puno ng mga hindi pa nasasagot na katanungan—at ang mga problemang bumabalot sa kanyang pamilya. Hindi niya alam kung paano magsisimula, kung anong hakbang ang susunod, at kung paano niya haharapin ang mga pagsubok na dumarating sa kanya. Pagdating niya sa presinto, nakaramdam siya ng bigat sa dibdib. Hindi pa rin makalimutan ang mukha ng kanyang ama nang siya ay arestuhin. Ang ama na laging nagsasakripisyo para sa kanila, ang ama na hindi kailanman humingi ng kahit anong kabayaran para sa mga sakripisyo nito. Hindi niya kayang tignan ang kalagayan nito ngayon—isang simpleng magsasaka na ngayon ay nakakulong dahil sa mga utang na hindi nila kayang bayaran. Pumasok siya sa presinto at agad nagtungo sa kwarto kung saan nakabilanggo ang kanyang ama. Habang binabayba
Hindi pa rin maalis sa isipan ni Siena ang mga sinabi ni Zach. Habang pinipilit niyang magpaliwanag, tila ba mas lalong lumalala ang tensyon sa pagitan nila. Naramdaman niyang ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila pinapalakas lamang ang pag-aalab ng galit at inis ni Zach. “Wala ka bang tiwala sa sarili mo?” tanong ni Zach, ang mga mata niya ay matalim at puno ng hindi maipaliwanag na emosyon. “Bakit parang takot na takot ka na gawin ang mga bagay na makikinabang ka? Hindi ko naman hinihingi na sumang-ayon ka agad, pero hindi mo ba nakikita ang mga oportunidad?” Si Siena, na napaka-determinado sa pag-iwas sa anumang alok na may kinalaman sa kasal, ay nagsimula nang mawalan ng pasensya. Hindi niya kayang tanggapin ang nararamdaman niyang pang-aasar ni Zach. “Hindi mo ba naiintindihan?” sigaw ni Siena. “Hindi ko kayang magdesisyon nang mabilis. Hindi ko kayang ibenta ang sarili ko para lang makuha ang gusto ko! Hindi ko kaya ang mga laro mo!” Nakita ni Zach ang bigat ng
Kinabukasan, maagang dumating si Farah sa ospital upang bantayan ang kanilang ina. Bagama’t magaan ang loob ni Siena na naroon ang kapatid, dama pa rin niya ang bigat ng responsibilidad sa kanilang pamilya. Hindi niya maaaring ipakita kay Farah ang labis niyang pag-aalala; kailangan niyang magpakatatag para sa kanila. Pagkahatid ng ilang bilin kay Farah, nagpaalam na si Siena. "Farah, ikaw na muna ang bahala kay Mama. May mga kailangang asikasuhin." "Oo, Ate. Ako nang bahala rito," sagot ni Farah, nag-aalala ngunit hindi na nagtanong pa. Pagkalabas ni Siena ng ospital, hinayaan niyang lamunin siya ng sari-saring iniisip. Ang tungkol sa plano ni Clarence, ang pagkakasakit ng kanyang ina, at ang kalagayan ng kanilang ama sa kulungan ay nagdudulot ng matinding alalahanin sa kanya. Gusto niyang mag-isip ng solusyon, ngunit parang wala siyang mahanap na sagot. Habang naglalakad siya pauwi, napansin niyang tila kakaunti ang mga tao sa dinaraanan niyang kalsada. Ang katahimikan ng
Pagkaalis ni Zach, hindi mapakali si Siena sa loob ng mansyon. Ramdam niya ang tensyon sa paligid, at ang bawat tunog ay tila nagdadala ng pangamba. Pinilit niyang abalahin ang sarili sa gawaing bahay ngunit paulit-ulit na bumabalik sa isipan niya ang pagtatagpo nila ni Clarence sa ospital. Sa kalagitnaan ng kanyang pag-iisip, biglang kumatok ang isa sa mga tauhan ni Zach, si Marco. "Ma'am Siena, may kailangan lang po akong sabihin," anito. "Anong kailangan mo?" tanong ni Siena, hindi maitago ang kaba sa kanyang boses. "May utos si Sir Zach na bantayan kayo, pero napansin naming may kakaibang galaw sa paligid. Mukhang may nagpaplano ng hindi maganda." Natigilan si Siena. "Ano'ng ibig mong sabihin?" "Si Clarence, ma'am. Mukhang hindi pa siya titigil. Kaya mas mabuting manatili kayo dito sa mansyon habang inaayos ni Sir Zach ang lahat," paliwanag ni Marco. Tumango si Siena, bagamat hindi siya komportable sa ideya ng pagiging nakakulong. "Salamat, Marco. Sasabihin ko kay Zach kapa
Habang tahimik si Zach matapos ibaba ang telepono, nagmadali siyang nagbihis ng coat at kinuha ang susi ng sasakyan. "Saan ka pupunta?" tanong ni Siena, bakas ang pag-aalala sa mukha niya. "Kailangan kong harapin ang ama ko," sagot ni Zach. "Hindi siya pwedeng makialam sa sitwasyon ko kay Victoria." Hinawakan ni Siena ang braso niya. "Hindi ka ba magpapaliwanag? Anong ibig sabihin nito? Ano pa ba ang hindi ko alam?" Huminga nang malalim si Zach at tumingin kay Siena, halatang nag-aalangan. "Ayokong madamay ka rito, Siena. Hindi mo kailangan makisangkot sa gulong ito." "Zach, kasal tayo. Ayoko ng palaging itinatago mo ang mga problema mo sa akin. Sabihin mo kung anong nangyayari!" Tila napagod na si Zach sa pagtatalo at tumango na lang. "Fine. Sumama ka kung gusto mo." Sa Mansyon ng Montevista Pagdating nila sa mansyon, sinalubong sila ng ama ni Zach, si Don Salvador Montevista. Malamig ang ekspresyon nito, ngunit bakas sa mukha ang pagkadismaya. "Zachary," malamig
Kinabukasan, sinubukan ni Siena na iwaksi ang mga sinabi ni Zach. Subalit, ang sinabi nitong “mahalaga ka sa akin” ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang isip. Gusto niyang maniwala, pero mas malakas ang kutob niya na may mas malalim na dahilan kung bakit siya ang pinili ni Zach na pakasalan. Habang nag-aayos ng mesa para sa almusal, dumating si Farah mula sa ospital. "Ate, mukhang pagod ka. Ayos ka lang ba?" tanong ni Farah habang inaabot ang isang baso ng tubig. "Pagod lang, Farah," sagot ni Siena, pilit na ngumiti. "Maraming iniisip." Ngunit bago pa sila makapag-usap nang maayos, dumating si Zach. Naka-casual na suot ito, ngunit ang presensya niya ay tila laging nangingibabaw sa paligid. "Good morning," bati ni Zach habang umupo sa mesa. "May kailangan akong sabihin." Tumingin si Siena kay Zach, ang kilay niya’y bahagyang nakakunot. "Ano na naman 'yan?" Napangiti si Zach, ngunit may halong pilyong ngiti iyon. "Gusto kong lumabas tayo ngayon." Nagulat si Siena. "Lumabas? B
Ang Alok ni Zach Tahimik na nakatitig si Siena sa kontrata na nasa kanyang harapan. Hindi siya makapaniwala sa naririnig. "Magpakasal tayo?" ulit niya, na tila sinisigurado kung tama ba ang narinig niya. Tumango si Zach. "Oo. Sa ganitong paraan, matutulungan kita at maiiwasan ko rin ang kasal na ayaw ko." "Hindi ba't sinabi mo na hindi ka na interesado sa mga babae?" tanong ni Siena, na pilit iniintindi ang motibo ni Zach. "Ikaw ang exception," sagot ni Zach, seryoso ang boses ngunit may bahagyang ngiti sa kanyang labi. Napailing si Siena, halos matawa sa kabila ng sitwasyon. "Exception? Hindi ito laro, Zach. Ang kasal ay hindi biro." "Alam ko," tugon ni Zach. "Kaya nga sinasabi ko sa'yo nang maaga. Hindi ko sinasabing magiging madali ito, pero gusto kong bigyan tayo ng pagkakataon." "Pagkakataon?" Halos mapaubo si Siena. "Hindi mo nga ako kilala nang lubos. At ako? Hindi ko rin alam kung sino ka talaga." Tumayo si Zach at lumapit kay Siena. Hinawakan niya ang kanyan
Matapos ang meeting, tumayo si Zach at iniabot ang kanyang kamay kay Siena. Sa kabila ng kaba, tinanggap niya ito at nagpaalam sila sa mga bisita. Habang naglalakad palabas ng conference room, ramdam ni Siena ang mga titig ng mga tao. Hindi niya alam kung ano ang mas nakakahiya—ang tawaging "fiancée" ni Zach o ang pilit na pagtitiis sa presyong kaakibat nito. Pagdating nila sa sasakyan, tahimik silang dalawa. Ngunit ang katahimikan ay naputol nang magsalita si Zach. "Impressive," sabi niya, nakatingin sa kanya habang pinapagana ang sasakyan. "Hindi ko akalaing kaya mong magdala ng sarili mo sa harap ng mga taong iyon." "Hindi ko ginawa ito para sa'yo," sagot ni Siena, pilit na pinapanatili ang lakas ng kanyang boses. "Ginawa ko ito para sa pamilya ko." Ngumiti si Zach, tila naaliw sa kanyang sagot. "Kahit ano pa ang dahilan mo, you played the role perfectly. Mukhang kumbinsido silang lahat." "Kung tapos na ang palabas mo, pwede na ba akong bumalik sa buhay ko?" tanong ni S
Hindi pa rin makapaniwala si Siena sa mga narinig mula sa ama ni Zach. Pakiramdam niya'y tinutulak siya sa isang laro kung saan wala siyang kaalam-alam sa mga patakaran. Tumayo siya sa gitna ng opisina, ang mga mata'y nag-aapoy sa galit at kaba. "Zach," tumingin siya nang diretso sa mga mata nito. "Ano ang tinutukoy ng ama mo? Anong dahilan? May hindi ka ba sinasabi sa akin?" Bumuntong-hininga si Zach, ang mukha nito'y tila nag-aalangan. Sa wakas, nagsalita siya, ngunit hindi sa paraang inaasahan ni Siena. "Siena, may mga bagay na mas mabuting malaman mo sa tamang panahon. Hindi mo kailangang mag-alala." "Hindi ako mag-aalala?!" sumabog si Siena, ang boses niya'y puno ng frustration. "Ikaw at ang ama mo, parang naglalaro lang kayo sa buhay ko. May karapatan akong malaman ang totoo, Zach!" Ang ama ni Zach, na kanina pa nakamasid, ay ngumiti nang bahagya. "Matapang ang babaeng ito, anak. Ngunit huwag kang mag-alala, hija. Hindi ka namin sinasaktan. Sa halip, gusto ka naming protekta
Halos manlambot si Siena sa narinig mula kay Zach. Magpapakasal agad-agad? Parang nilalamon siya ng lupa habang hinihintay ang susunod na sasabihin nito. "Hindi mo ako maaaring pilitin, Zach," mariin niyang sabi, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam ang kaba. Lumapit si Zach, seryoso ang mukha ngunit may halong panunukso ang mga mata. "Siena, hindi kita pinipilit. Binibigyan lang kita ng solusyon. Gusto mong iligtas ang pamilya mo, hindi ba? Ako lang ang sagot sa problema mo." "Pero... bakit kailangan magpakasal? Bakit hindi mo na lang tulungan ang pamilya ko nang walang kapalit?" tanong ni Siena, halos pumutok ang dibdib sa emosyon. Ngumisi si Zach, ang kanyang mga mata naglalaro ng kakaibang damdamin. "Hindi ako isang taong gumagawa ng bagay nang walang dahilan. Kung magpapakasal ka sa akin, magiging madali para sa akin na protektahan ka at ang pamilya mo. At saka... gusto ko lang na makita kung hanggang saan mo kayang isugal ang sarili mo para sa kanila." Napatingin si S
Pagkatapos ng ilang araw, sinimulan na ni Siena ang kanyang bagong buhay sa mansyon ni Zach. Bagama't maganda ang paligid at marangya ang lahat, ramdam pa rin niya ang pagkailang at bigat ng sitwasyon. Ang bawat sulok ng bahay ay tila nagtatago ng mga lihim na hindi niya pa nauunawaan. Isang gabi, habang naglalakad siya sa pasilyo upang maghanap ng maiinom na tubig, narinig niya ang isang pag-uusap mula sa opisina ni Zach. Tahimik siyang lumapit at sumilip sa bahagyang bukas na pinto. "Zach, sigurado ka ba sa plano mo?" tanong ng isang pamilyar na boses. Napakunot ang noo ni Siena. Tila boses iyon ng ama ni Zach. "Wala na akong ibang pagpipilian, Dad," sagot ni Zach. "Kung hindi ko gagawin ito, ikaw ang magdurusa." "Alam mo kung gaano kahalaga ang reputasyon ng pamilya natin," sabi ng ama ni Zach. "Pero sana, hindi mo ito pagsisihan." Hindi na narinig ni Siena ang sumunod na sinabi ni Zach dahil bigla siyang nadulas at naitulak ang pinto. "Sino 'yan?" tanong ni Zach, agad na t
Pagkagising ni Siena kinabukasan, agad siyang bumangon upang maghanda ng agahan. Sinubukan niyang magmukhang normal sa kabila ng bigat ng mga iniisip niya. Hindi siya mapakali dahil sa mga nangyari kahapon, lalo na sa plano ni Clarence. Habang nag-aayos sa kusina, biglang bumukas ang pintuan, at pumasok si Zach. "Maaga kang gumising," sabi ni Zach, habang nakapamulsa at tila nanonood lamang sa kilos ni Siena. "Ayaw kong maging pabigat dito," sagot ni Siena, pilit na ngumiti. "Kailangan kong magtrabaho kahit papaano." "Trabaho?" Naglakad si Zach papalapit sa kanya. "Siena, hindi mo kailangang gawin 'yan dito. May mga tao akong gumagawa ng mga bagay na 'yan." "Pero hindi ako sanay na nakaupo lang habang may problema ang pamilya ko," tugon ni Siena, hinahanda ang sarili sa magiging sagot ni Zach. Hindi sumagot si Zach. Tinitigan lang niya si Siena, tila nag-iisip ng kung ano ang susunod niyang sasabihin. Sa wakas, tumalikod siya at naupo sa mesa. "Kung gusto mong tumulong, may par