มือที่กำลังหยิบไข่ไก่ใบที่สามต้องหยุดแล้ววางของในมือลง ชายหนุ่มเงียบไปดื้อๆ ดวงตาคมเริ่มหลี่ลง ลูกอย่างงั้นเหรอ? จะว่าไปเขาก็ไม่เคยมีเรื่องลูกอยู่ในหัวแม้สักครั้งเดียว เพราะมันจำกัดเรื่องนั้นตั้งแต่เขาไม่ได้คิดอยากจะมีครอบครัวแล้ว
“เป็นอะไรคะ” ความเงียบของเขาทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของปารวีเริ่มเจื่อนลง
“เปล่าหรอก พี่ยังไม่เคยนึกถึงตัวเองตอนที่มีลูก”
คราวนี้รอยยิ้มไม่หลงเหลือบนใบหน้าของปารวีแม้แต่น้อย เขาพูดเช่นนี้หมายความว่าไม่เคยนึกถึงอนาคตของชีวิตคู่ในวันข้างหน้าเลยงั้นเหรอ
“แล้วพี่เรอยากมีลูกไหมคะ” ปารวีอ้อมแอ้มถามด้วยหัวใจเต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะสักเท่าไร
“ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าไม่มีก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้ามีก็คงจะเลี้ยงได้มั้ง”
“เหรอคะ แต่ลูกปลาอยากมีลูกกับพี่เรนะคะ”
ราเดนมองใบหน้าหวานด้วยสีหน้าราบเรียบ “เรื่องนั้นค่อยว่ากัน จะสอนพี่ทำไข่เจียวไม่ใช่เหรอ”
“ค่ะ” ปารวีหันมาสนใจถ้วยที่ราเดนตอกไข่ใส่เอาไว้ เธอจะพักเรื่องลูกเอาไว้ก่อน จะว่าไปอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้จะปฏิเสธเรื่องนี้เสียทีเดียว เธอจึงยังพอใจชื้นได้บ้าง หากผ่านเวลาไปนานกว่านี้อีกสักหน่อยเขาอาจจะตัดสินใจเรื่องลูกเด็ดขาดได้ แต่เธอก็ยังภาวนาในใจว่าให้เขาคิดตรงกันกับเธอ
ปารวีสอนราเดนทำไข่เจียวอยู่ครู่หนึ่ง ครั้งแรกของการทำอาหารของเขาก็ไม่ได้แย่ไปเสียทีเดียว แม้ไข่จะไม่เป็นแพสวย ทว่าก็ดีที่ยังไม่มีรอยไหม้มากเท่าไรนัก
เมื่อจัดโต๊ะอาหารเรียบร้อยปารวีก็ตักไข่เจียวชิ้นเล็กเข้าปาก เมื่อลิ้นรับรสสัมผัสก็พยักหน้าน้อยๆ “ถึงหน้าตามันจะไม่ค่อยโอเค แต่รสชาติใช้ได้เลยนะคะ” เธอเคี้ยวจนหมดปากก็ป้อนไข่เจียวชิ้นเล็กให้กับราเดน
“อืม...ต้องขอบคุณคุณครูคนนี้” เขาเคี้ยวอาหารได้สองสามครั้งก็อมยิ้มมุมปาก นับว่าการทำกับข้าวครั้งแรกของเขามันก็ไม่เลวเสียทีเดียว
“หอมแก้มแทนคำขอบคุณค่ะ” ปารวีทิ้งตัวนั่งตักราเดนและยื่นแก้มเข้าไปใกล้ใบหน้าของเขา
ฟอด เสียงหอมแก้มฟอดใหญ่จบลงสาวเจ้าก็ยิ้มหน้าบาน “หอมไหมคะ”
“ก็หอมนะ แต่หอมกลิ่นไข่เจียว”
“พี่เร...” เธอรีบหยิบทิชชู่ขึ้นมาถูแก้มตัวเองสองสามครั้ง ไม่ได้อยากให้ตัวเองกลายเป็นกลิ่นไข่เจียว ทว่าเธอก็ดันให้เขาหอมไม่รู้เวลาเอง
“ก็พี่พูดเรื่องจริง”
ปารวีรีบผุดลุกออกจากตักราเดนเมื่อเห็นสามภพเดินเข้ามาในบ้าน เดาได้เลยว่าอีกฝ่ายเห็นพฤติกรรมของเธอกับราเดนเมื่อครู่แน่นอน ไม่เช่นนั้นคงไม่ยืนยิ้มหน้าบานเช่นตอนนี้ แม้จะเขินคนมาใหม่ว่าก็ต้องยิ้มทักทายอีกฝ่ายปกติ
“อ้าวพี่สาม มาทานข้าวกลางวันด้วยกันสิคะ นี่พี่เร สามีลูกปลาเองค่ะพี่สาม”
ราเดนลุกยืนต้อนรับสามภพขณะที่ปารวีแนะนำตัวของเขากับอีกฝ่าย เขาพอจะรู้ตัวว่าเป็นมิตรกับอีกฝ่ายได้ เพราะผู้ชายตรงหน้าสายตาไม่ได้มีพิษมีภัยเท่าชวิน
“สวัสดีครับคุณเร ผมสาม อยู่ไร่ข้างๆ รู้จักกับลูกปลาตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ ได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว วันนี้ได้รู้จักกันสักทีนะครับ”
“ยินดีเช่นกันครับ”
ทั้งสองทักทายกันเสร็จเรียบร้อยก็ได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลางวันกัน
“ลูกปลาบอกพี่สามเอาไว้ว่าจะให้คนในไร่พี่สามมาช่วยไถที่หลังจากเอาต้นองุ่นออกไปแล้วน่ะค่ะ” เธอเอ่ยกับราเดนขณะตักผัดคะน้าใส่จานของเขา
“ค่าใช้จ่ายเท่าไรบอกได้เลยนะครับ” ราเดนเอ่ยกับสามภพ
“ผมจะมาคุยเรื่องนี้ครับ พ่อผมบอกว่าจะช่วยฟรีเพราะก่อนหน้านี้อาวิทย์ก็ช่วยงานในไร่ผมฟรีๆ หลายครั้งเหมือนกัน”
“เกรงใจค่ะพี่สาม” ปารวีรู้ว่าคนงาน ไหนจะค่าน้ำมันรถไถ มันมากมายหลายบาท อีกฝ่ายเอ่ยจะช่วยฟรีเธอก็อดเกรงใจไม่ได้
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า เราคนกันเอง อืม...พี่ได้ยินว่าเราจะสร้างรีสอร์ทใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ แต่น่าจะหลังจากเสร็จเรื่องฟื้นฟูไร่แล้วนะคะ”
“พี่ว่าจะคุยกับลูกปลาแล้วก็คุณเร คืองี้ครับคุณเร ผมมีโครงการอยากจะทำโรงบ่มไวน์ แต่เงินทุนยังไม่มากพอ คุณเรสนใจเป็นหุ้นส่วนไหมครับ ทางผมจะลงแรงมากหน่อย ส่วนผลผลิตที่จะใช้ทำไวน์ก็เอาจากไร่ผมกับไร่ของลูกปลา ถ้าทุกอย่างไปได้สวยก็จะรับซื้อจากเกษตรกรที่นี่ แก้ปัญหาเรื่องราคาผลผลิตตกต่ำในบางฤดูไปด้วยครับ”
“ก็ดีนะ คุณร่างสัญญากับแจงแผนงานมาให้ผมดูก่อนละกันครับ” ราเดนเห็นว่าข้อเสนอของสามภพเข้าท่า ทว่าเขาจะมีเงินมากมายเพียงใด แต่ก็ยังต้องเห็นแผนงานของคนที่จะให้เขาร่วมหุ้นลงทุนเสียก่อน
“ครับ ผมจะรีบจัดการให้นะครับ”
“คิดไว้นานแล้วใช่ไหมคะพี่สาม” ปารวียังคงจำได้เสมอว่าพี่ชายคนสนิทของเธอฝันอยากจะมีโรงบ่มไวน์เป็นของตัวเองมานานมากแล้ว
“อืม แค่ติดแค่หานายทุนที่ไว้ใจได้มาร่วมลงทุน”
“ทำไมเชื่อว่าผมจะไว้ใจได้ล่ะ” ราเดนยังติดใจกับคำว่าไว้ใจของสามภพ
“ก็ลูกปลาพูดถึงความดีคุณตลอด ผมเลยเชื่อว่าคุณไว้ใจได้”
“พี่สามคิดถูกแล้วล่ะค่ะ พี่เรของลูกปลาเป็นคนดีที่สุดในโลกเลย” ปารวีเอียงหัวไปซบอยู่กับบ่าของราเดน
“หวานเกินไปแล้วมั้ง” ภาพความหวานของคู่สามีภรรนาตรงหน้าทำเอาหนุ่มโสดอย่างสามภพอดที่จะตาร้อนผ่าวไม่ได้
ราเดนนั่งรับประทานอาหารเงียบๆ ในขณะที่เสียงของปารวีและสามภพยังคงมีเข้าหูของเขาอยู่ตลอดเวลา เขาค่อนข้างสนใจเรื่องการเป็นหุ้นส่วนโรงบ่มไวน์พอสมควร ทว่าก็ไม่มั่นใจว่าจะได้ร่วมหุ้นกับสามภพหรือเปล่า เพราะเชื่อได้เลยว่าอีกไม่นานเขาก็คงไม่ใช่คนดีในสายตาของทุกคนเช่นที่เป็นอยู่แน่นอน
หลังจากสามภพกลับไปได้พักใหญ่ ปารวีก็ได้ข่าวสำคัญจากเพื่อนๆ ว่าตอนนี้หมวดตะวันและพันแพรวาพากันหนีไปแล้ว เธอจึงรู้สึกสลดใจเล็กน้อย
“ลูกปลาได้ข่าวพิ้งค์กี้กับหมวดตะวันมาค่ะ” เธอเอ่ยกับราเดนขณะนั่งรับประทานของว่างยามบ่ายแก่ๆ อยู่ในห้องนั่งเล่น“อะไรเหรอ” ราเดนพอจะรู้ว่าเรื่องราวมันจะดำเนินเดินไปเช่นไร ทว่าก็ยังทำไขสือไม่รู้ไม่ชี้“สองคนนั้นพากันหนีไปแล้วค่ะ”“หึ่...” ราเดนรู้ว่าการหลบหนีมันไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นไปกว่าเดิมสักนิด แม้ไม่ได้ลำบากในคุก ทว่าก็ต้องระหกระเหินอยู่ไม่ติดที่ และไม่สามารถใช้ชีวิตอิสระได้ มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการติดคุกอยู่ดี ดีไม่ดีหากสองคนนั้นยอมรับผลของกฎหมาย ก็อาจจะได้กลับมาใช้ชีวิตอิสระเช่นเดิมภายในเวลาไม่นานก็ได้ ทว่าคนโง่ก็ย่อมเลือกวิธีโง่ๆ อยู่แล้ว“ตอนแรกลูกปลาก็สมน้ำหน้าสองคนนั้นที่โดนจับนะคะ แต่ตอนนี้เวทนายังไงก็ไม่รู้”“เลิกคิดเรื่องคนพวกนั้นได้แล้ว”“ค่ะ อืม... แล้วคุณมักซิมเค้ากลับไปทำธุระอะไรเหรอคะ แล้วจะกลับมาที่นี่วันไหนเหรอ”“บอกได้แค่ว่าแม็กซ์จะกลับมาอาทิตย์หน้า ส่วนธุระเรื่องอะไร เดี๋ยวแม็กซ์กลับมาลูกปลาก็รู้เอง”“โอเค...ไม่อยากรู้ตอนนี้ก็ได้ค่ะ”“แต่ตอนนี้รู้ตัวรึเปล่าว่าจะถูกทำอะไร” ราเดนพุ่งตัวขึงคนตัวเล็กเอาไว้กับโซฟาดวงตาคู่สวยเริ่มเบิกกว้าง กลืนน้ำลายไม่ลงคอ เมื่อ
“สวยหรือไม่สวยบอกลูกปลาด้วยนะคะ” ปารวีเปลี่ยนจากการถือตะกร้าหวายใบขนาดกลางที่มีองุ่นสีสวยลูกโตอยู่เต็มตะกร้า มาเป็นการคล้องตะกร้าเอาไว้ที่แขน จากนั้นก็ยื่นมือไปจับองุ่นพวงสวยที่ห้อยอยู่ไม่ไกลจากใบหน้าของเธอ“เมียพี่สวยตลอดเวลาอยู่แล้ว”“พี่เร...” เขาชมเธอมาแบบนี้เธอก็ปั้นหน้าไม่ถูกกันพอดีทว่าวินาทีที่หญิงสาวกำลังยิ้มเขินแล้วถือตะกร้าหวายที่มีองุ่นลูกโตสีสวยเต็มตะกร้า ทำให้ราเดนต้องรีบรัวกดชัตเตอร์ ความเป็นธรรมชาติของเธอนี่แหละเป็นภาพที่สวยที่สุดในสายตาของเขาทั้งสองอยู่ในบ้านหลังเล็กด้วยกันตั้งแต่วันที่เห็นซากต้นองุ่นที่ถูกไฟไหม้ ผ่านวันที่เห็นเหล่าคนงานช่วยกันเอาต้นองุ่นที่ถูกเผาออกจากไร่ ผ่านวันที่คนที่ไร่ผูกรักริมธารร่วมแรงร่วมใจกับคนที่ไร่สหายเสือร่วมกันไถที่ปรับหน้าดิน ช่วยกันฉีดสารบำรุงดินที่ผ่านความร้อน จนมาถึงวันที่ต้นกล้าองุ่นนับพันมากองอยู่ตามผืนไร่เตรียมลงปลูกและคนที่จะลงมือปลูกองุ่นชุดใหม่เป็นคนแรกก็คือราเดน คนที่ช่วยเหลือเยียวยาทั้งคนทั้งไร่แห่งนี้เป็นครั้งที่สอง“เรียบร้อย ใช้ได้ไหมครับลุงหงวน” ราเดลงต้นองุ่นในหลุมแรกกลางไร่ เมื่อเขาย่ำดินกดให้ยึดกับต้นองุ่นจนพอสวยแล้ว
“ไหนคุณบอกให้ฉันเชื่อใจคุณไง ฮือ ฮือ ฮือ...”“ใช่ แล้วคุณก็เชื่อใจผมเอง”“คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงคะ ฉันรักคุณ ให้เกียรติคุณทุกอย่าง ทำไม...” ปารวีเริ่มโวยวายกระชากคอเสื้อราเดนด้วยความโมโหโกรธเคืองเป็นที่สุด“ผิดหวังมากก็หย่ากับผมไปสิ”มือทั้งสองที่กำคอเสื้อราเดนแน่นเริ่มไร้เรี่ยวแรง คำว่าหย่าที่เขาพูดออกมาเมื่อครู่ เขาพูดมันออกมาอย่างง่ายดายโดยที่ไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของเธอแม้แต่น้อย มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนที่เป็นคนดีพร้อมอย่างเขาถึงได้มากระทำให้เธอชอกช้ำหัวใจเช่นนี้ราเดนยื่นเอกสารให้หญิงสาวที่กำลังนั่งปากดน้ำตาลวกๆ “เอานี่ไปอ่านให้ถี่ถ้วน แล้วผมจะกลับมาคุยกับคุณอีกรอบ แต่ตอนนี้ผมต้องขอตัว” พูดจบก็ปล่อยให้หญิงสาวได้อยู่กับตัวเอง ส่วนเขาก็ออกไปนั่งรอที่จะคุยกับเธออีกรอบข้างนอกปารวีพยายามตั้งสติ อยากจะรู้นักว่าเขาเอาอะไรมายัดมือของเธอ ทว่าเมื่ออ่านข้อความในเอกสารไม่กี่บรรทัด หัวใจของเธอก็เต้นแรง ทั้งยังปวดหนึบมากขึ้นเท่าทวีเหมือนมีมือของใครมาคอยบีบเอาไว้ไม่ยอมปล่อยในเอกสารพิมพ์เอาไว้ว่าหากเธอได้จดทะเบียนสมรสกับราเดนเรียบร้อยแล้ว ไร่ผูกรักริมธารก็จะตกเป็นของสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายทั
เช้าของวันใหม่ปารวีเลือกที่จะขับรถออกมาจากบ้าน พร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าหนึ่งใบ เธอเหยียบคันเร่งพารถเก๋งคู่ใจไปเรื่อยๆ โดยที่ยังนึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหน ขอแค่ให้ออกพ้นมาจากไร่ก็พอหญิงสาวขับรถช้าๆ ไปด้วยสายตาที่เหม่อลอยได้ครู่หนึ่งก็ต้องจอดรถและตั้งสติใหม่อีกครั้ง เพราะหากเธอยังคงเหม่อลอยไปเรื่อยเช่นนี้อาจจะเป็นอันตรายต่อตัวเองและคนมที่ใช้รถใช้ถนน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยว“น้ำตกเหรอ” ที่แรกที่ขึ้นมาในการหาข้อมูลคือรีสอร์ทที่อยู่ถัดไปอีกจังหวัดที่เธออยู่ ที่นั่นมีวิวทิวทัศน์ภูเขา เต็มไปด้วยความสงบ และธารน้ำตกอันสวยงาม ปารวีเลือกที่จะปักหมุดจุดหมายไปที่นั่นจากนั้นก็ตั้งใจขับรถตจรงไปยังจุดหมายทันทีหญิงสาวขับรกเก๋งคู่ใจไม่ได้หยุดพักร่วมชั่วโมงกว่าจนมาถึงรีสอร์ทขนาดใหญ่ ที่พักที่นี่มีทั้งโซนที่เป็นตึกห้องพัก มีสระว่ายน้ำรวมกว้างใหญ่ และเป็นบ้านพักหลังใหญ่แยกต่างหาก รวมไปถึงห้องพักสไตล์แคมป์ปิ้งที่อยู่ติดกับธรรมชาติที่สุดปารวีเลือกที่จะไปเช็กอินและเลือกห้องพักสไตล์แคมป์ปิ้งที่อยู่ติดกับธรรมชาติมากที่สุดอย่างไม่มีกำหนดว่าจะกลับวันไหน เพราะเธอต้
“เปล่า แค่ไม่อยากเอาเรื่องไม่ดีเล่าให้พวกแกฟัง” ปารวีเอ่ยกับเพื่อนทั้งสามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและเริ่มที่จะมีน้ำตาพรั่งพรูออกมาอีกรอบปารวีซุกใบหน้าบนบ่าของไก่หวาน ตัวของเธอสั่นเทาจนเพื่อนๆ รับรู้ได้ว่าความทุกข์ในใจของปารวีนั้นมีมากจริงๆ ทว่าก็ยังอยากจะรู้ว่ามันคือเรื่องอะไรที่ทำให้ปารวีทุกข์ได้มากขนาดนี้อารยาและมุขรินทร์เข้าไปกอดปารวีพร้อมกัน และเป็นอารยาที่เริ่มเอ่ยออกมา “แล้วแกจะมีเพื่อนไว้ทำไม พวกฉันพร้อมรับฟังแกทุกเรื่องนะลูกปลา แกสุขใจพวกฉันก็ดีใจด้วย แต่ถ้าแกทุกข์ใจเรื่องอะไรพวกฉันก็พร้อมช่วยแก้ปัญหา”“พี่เร... พี่เรกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น”“ฮะ!” ทั้งสามอุทานพร้อมกันเสียงดัง ทั้งยังมองหน้ากันด้วยความงงงวยพูดอะไรกันไม่ออก และไม่รู้จะเริ่มถามคำถามอะไรต่อไปเพราะยังตกใจกับเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้กันพอสมควรเป็นไก่หวานทีเริ่มจะตั้งสติได้คนแรกจึงดึงตัวปารวีไปนั่งที่เก้าอี้ จากนั้นเพื่อนๆ ก็เข้ามาล้อมวง“มันเกิดอะไรขึ้น พอจะเล่าให้ฉันฟังได้ไหม” ไก่หวานยังคงจ้องปารวีที่กำลังนั่งสะอึกสะอื้นไม่วางตาปารวีพยายามสงบอารมณ์ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มเล่าเล่าเรื่องราวที่ได้เจอมาให้กับเพื่อนๆ ได้
“ถ้าคุณยอมรับที่จะเป็นที่สองได้ผมก็โอเค” ราเดนเริ่มยกยิ้มมุมปาก ยิ่งเห็นนาทาเลียประสาทเสียมากแค่ไหน เขาก็ยิ่งสาแก่ใจมากเท่านั้น เพราะคนที่ทำให้น้องสาวของเขาต้องเจ็บปวดจนคิดฆ่าตัวตาย บทเรียนแค่นี้ยังน้อยไป“แล้วผมก็อยากจะบอกให้คุณได้รับรู้เอาไว้ว่าผมไม่ใช่นักธุรกิจ ผมเป็นหัวหน้าคุมคลังอาวุธขององค์กร จะเรียกผมว่ามาเฟียก็ได้ แล้วผมก็เป็นอดีตพี่เขยของแพทริค พูดแค่นี้เข้าใจใช่ไหม”“ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณหลอกใช้ฉันสินะ!”“ผมไม่เอาชีวิตคุณก็ถือว่าปราณีมากแล้ว ต่อไปนี้อย่าคิดจะมายุ่งกับผมหรือทำลายชื่อเสียงของผม เพราะไม่อย่างงั้นข่าวที่คุณทำตัวเป็นนกสองหัวทรยศแฟนเก่าตัวเองได้แพร่ถึงหูนักธุรกิจหลายคนแน่ อีกอย่างถ้าเกิดผมเรื่องถึงหูจนผมไม่พอใจเข้า ก็อาจจะทำให้คุณสูญชื่อไปง่ายๆ เลยก็ได้”“ไอ้คนเฮงซวย!” นาทาเลียชี้หน้าราเดน เธอโกรธเกรี้ยวจนสั่นไปทั้งตัวเมื่อรู้ว่าไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้“ส่งเธอกลับ”“ครับ”ออกคำสั่งมักซิมเรียบร้อยราเดนก็หันหลังเดินออกไป ก่อนหน้านี้เขาแค่ทำดีกับนาทาเลีย คอยส่งของขวัญแพงๆ พร้อมช่อดอกไม้ให้กับหญิงสาวโดยให้เธอเข้าใจว่าเขาเป็นนักธุรกิจที่กำลังจีบเธอเมื่อเห็นว่าเธอเล่น
“มาที่นี่ได้ไง”“ผมอยากคุยกับคุณ ลงมาคุยกับผมได้ไหม”สาวเจ้าขมวดคิ้วมุ่นถอนหายใจอ่อนและพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความจำยอม “โอเค” ไหนๆ เขาก็มาที่นี่แล้วก็คุยกับเขาต่อหน้าไปเลยก็แล้วกันมุขรินทร์เลือกที่จะไปคุยกับซีโวลอดในรถของเขา เพราะไม่อยากเปิดไฟที่ห้องรับแขกในบ้าน ด้วยรู้ว่าคนเป็นแม่จะต้องคิดว่าผู้ชายที่มาหาเธอในเวลานี้เป็นแฟนของเธอแน่นอน“จะคุยอะไรกับฉันก็รีบๆ คุยมา” ขึ้นมานั่งบนรถได้ก็เอ่ยเสียงห้วน ทั้งยังไม่คิดจะมองหน้าอีกฝ่ายให้เต็มตา หากไม่ใช่เพราะอยากจะให้ซีโวลอดช่วยคุยกับราเดนเรื่องที่ดินของปารวี เธอไม่ยอมมานั่งใกล้เขาอยู่ตรงนี้แน่“ผมรู้ว่าคุณโกรธผมเรื่องที่ผมโกหกคุณ แต่ที่ผมอยากให้คุณอยู่กับผมนานๆ เพราะผมชอบคุณนะ”ใบหน้าสวยหันขวับมองจ้องหน้าซีโวลอดตาเขม็ง นับว่าที่เพื่อนๆ เธอเดาเรื่องเอาไว้ไม่ผิดคาด เธอคงจะรู้สึกดีกับเขาได้บ้างหากเขาไม่คิดโกหกเธอตั้งแต่เข้าหาครั้งแรก “ชอบก็บอกดีๆ สิ ทำไมต้องโกหก”“บอกดีๆ คุณก็ไม่คิดจะให้โอกาสผมได้ทำคะแนนกับคุณอยู่ดี ดูจากตอนที่คุณหนีผมวันแรกก็รู้แล้วว่าคุณไม่ชอบหน้าผมแค่ไหน”มุขรินทร์นั่งหน้ามุ่ย จะว่าไปที่เขาพูดมาก็ถูก ทว่าตอนนี้เธอก็ไม่อยากจะเสี
“ฉันว่านายเอาอดีตของทุกคนในครอบครัวนายมาตัดสินชีวิตตัวเองว่ามันจะต้องเป็นเหมือนคนในครอบครัวเป็นไม่ได้ ถามจริงๆ ตลอดเวลาที่นายอยู่กับลูกปลาถึงจะเป็นเวลาไม่นานก็เถอะ นายไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลยเหรอ”ราเดนถอนหายใจก่อนจะวางทุกอย่างในมือ “คิดหรือไม่คิดฉันก็อยากอยู่ตัวคนเดียวอยู่ดี”ซีโวลอดลุกยืนเท้าเอวเดินไปมา มีหรือเขาจะมองไม่ออกว่าราเดนสนใจปารววีแค่ไหน จนถึงตอนนี้แล้วก็ยังไม่ยอมรับว่าหัวใจตัวเองต้องการอะไร เขาล่ะเชื่อเพื่อนเขาเลย ซีโวลอดหันหลังกลับมามองคนที่ก้มหน้าก้มตานั่งเงียบด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยเลศนัย ก่อนจะกลับเข้ามานั่งตรงข้ามราเดนอีกครั้ง“ฉันว่าลูกปลาเธอน่ารักมากเหมือนกัน ถ้านายไม่ว่าอะไร ฉันก็อยากจะใช้ของต่อจากนายบ้าง” ไม่ทันขาดคำคอเสื้อของเขาก็ถูกรั้งกระชากจนแทบขาดวิ่น“อย่ายุ่งกับเธอ”ซีโวลอดผลักราเดนให้กลับไปนั่งที่เดิมและจัดคอเสื้อตัวเองให้เป็นระเบียบ “หึ่... ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองต้องการอะไรอีก”“ถึงฉันจะไม่เคยเห็นตอนนายอยู่กับเธอ แต่มองจากสายตานายวันที่มองลูกปลาฉันก็รู้ว่านายสนใจเธอ แต่เรื่องนั้นชั่งมันเถอะ ฉันอยากให้นายคืนที่ดินให้ลูกปลา หรือจะให้ฉันซื้อก็ได้
“อ้าวพี่เร ไหนบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ไงคะ”“ธุระเสร็จไวพี่ก็เลยรีบกลับ ลูกๆ บ่นคิดถึงพี่บ้างรึเปล่า” ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีดำเข้ามาสวมกอดพร้อมกอดหอมพวงแก้มนวลของคนเป็นภรรยาฟอดใหญ่“คนตามใจไม่อยู่ทั้งคนจะไม่บ่นถึงได้ยังไงล่ะคะ”“รู้สึกเหมือนกำลังโดนบ่นยังไงก็ไม่รู้”“แล้วทานอะไรมารึยังคะ”“เรียบร้อยครับ แล้วสิ่งที่อยากทานตอนนี้ก็คือเมีย” เขาช้อนก้นอุ้มคนตัวเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะก่อนจะแทรกตัวกึ่งกลางขาเรียวทั้งสอง จากนั้นก็รวบใบหน้าหวานด้วยมือทั้งสองประคองบดจูบด้วยความโหยหาปารวียกแขนทั้งสองคล้องคอคนเป็นสามีอย่างรู้งานก่อนจะแลกลิ้นอุ่นนุ่มกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ใช่ว่าเขาโหยหาเธอเพียงฝ่ายเดียว เธอเองก็เฝ้าคิดถึงสัมผัสของเขาแทบทุกวินาทีที่ต้องห่างเช่นกันราเดนละมือจากใบหน้าหวานเลื่อนลงมาปลดกางเกงปลดปล่อยแท่งร้อนที่กำลังผงาดหัวปูดเป่งออกมาเผชิญโลกกว้างก่อนจะถลกชุดคลุมตัวบางจากหัวไหล่มนคนเป็นภรรยาให้ไปกองอยู่กับหน้าโต๊ะเมื่อคนตัวเล็กล่อนจ้อนเผยผิวเนื้อนวลเนียนชวนสัมผัสเขาก็วาดแขนประคองแผ่นหลังบางไล่พรมจูบตั้งแต่ลำคอระหงส์สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ให้เต็มปอดจนมาบรรจบอยู่ที่เนินอกอวบ
วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผันนานร่วมสามปีกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากมายโดยเฉพาะชีวิตของปารวี จากก่อนหน้านี้เธอเป็นเพียงเจ้าของไร่ผูกรักริมธาร มีหน้าที่บริหารไร่ และต้อนรับนักท่องเที่ยวตอนนี้เธอกลายเป็นคุณแม่ลูกสองที่ทำหน้าที่ดูแลลูก และเป็นผู้บริหารรีสอร์ทยักษ์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดไปแล้ว หลังจากที่เธอคืนดีกับราเดนได้ เขาก็เข้ามาพัฒนาไร่ของเธออย่างเต็มที่ ส่วนงานที่คลังอาวุธก็ยังคงบินไปดูแลอยู่บ่อยๆ แต่ส่วนใหญ่เขาก็จะใช้ชีวิตอยู่กับเธอที่ไร่ส่วนเพื่อนๆ ของเธอตอนี้ต่างคนต่างก็มีชีวิตเช่นที่ฝัน ไก่หวานเปิดธุรกิจร้านเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วดูท่าทุกอย่างก็กำลังไปได้สวย ส่วนอารยาก็เป็นเภสัชอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือร้านยาของเธอได้ขยายไปอีกสามสาขาส่วนมุขรินทร์ตอนนี้ก็เลิกทำงานเป็นบัญชีฟรีแลนซ์ แล้วเข้าไปช่วยสามีบริหารงานอยู่ที่รัสเซีย ใช่แล้ว ตอนนี้สองคนนั้นแต่งงานกันเรียบร้อย และตอนนี้ก็กำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจออกมาลืมตาดูโลกแล้วด้วยส่วนสามภพก็กลายเป็นนักธุรกิจเต็มตัว ไหนจะดูแลไวน์ที่โรงบ่ม และยังเป็นนักขายตัวยงที่หาลูกค้าได้เก่งมากๆ จนราเดนไม่ต้องเข้าไปช่วยทำอะไรในส่วนของชวิน ต
ราเดนได้แต่ก้มหน้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้จะเห็นว่าปารวีไม่ได้อยากจะเชียร์เขาสักนิด ทว่าเขาก็ยังอยากจะทำในสิ่งที่รับคำท้าชวิน วันนี้เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า เขา หรือ ชวิน ที่จะเป็นผู้ชนะในการแข่งครั้งนี้พักใหญ่แล้วที่เสียงของท่อไอเสียรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ดังลั่นสนั่นไปทั้งสนาม บีบให้หัวใจของคนที่เฝ้ามองไม่ละสายตาได้เต้นแรงตามเสียงนั้นไปด้วยปารวีแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นว่าราเดนแทบจะหลุดโค้งทุกครั้งที่เข้าโค้ง ทว่าชวินกลับขับรถในสนามได้อย่างชำนาญ แต่ก็ทิ้งห่างราเดนได้ไม่ไกลมากนัก“รอบสุดท้ายแล้ว ใครจะชนะล่ะเนี่ย”เสียงของไก่หวานยิ่งทำให้ปารวีใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอกลืนน้ำลายไม่ลงคอและจับจ้องไปยังรถของราเดนตาไม่กระพริบ ยอมรับกับหัวใจตัวเองเลยว่าตอนนี้เขาอยากให้เป็นราเดนที่เข้าเส้นชัยไม่ใช่ชวิน ทว่าเหมือนเธอจะมองไม่เห็นโอกาสนั้นเลยและในโค้งสุดท้ายก่อนจะเข้าเส้นชัย รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สองคันก็ได้ตีคู่กันมาติดๆ เล่นเอาคนที่เกาะขอบสนามแทบจะหยุดหายใจเพราะลุ้นไปตามๆ กัน ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น“อ๊าย...พี่เร!...” ปารวีร้องเสียงหลงเมื่อรถของราเดนพุ่งออกไปจากสนามแข่งแล้วไ
หวังว่าการยอมลงทุนเรียกคะแนนความสงสารจากคนตัวเล็กจะทำให้เธอกลับมาเป็นของเขาได้โดยเร็ว เขาจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลกับไอ้หนุ่มหน้าละอ่อนที่พยายามจะขโมยหัวใจของเขาไปเช้านี้ชวินเลือกที่จะไปเยี่ยมราเดนพร้อมกับทุกคน เพราะเมื่อคืนเขาเจอหลักฐานเด็ดที่ทำให้เห็นว่าการที่ราเดนต้องเข้าโรงพยาบาลมันไม่ใช่เหตุสุดวิสัย ทว่าเขาเชื่อว่าราเดนต้องการเรียกร้องความสนใจจากปารวีต่างหาก“ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ”ทุกคนมองไปยังชวินกันเป็นตาเดียวที่เห็นเขาเข้าไปหาราเดนเป็นคนแรกทั้งที่ก็ไม่ค่อยจะชอบหน้ากันสักเท่าไร“อืม ก็ดีขึ้นมากแล้ว” ราเดนพยักหน้าน้อยๆ ตอบชวินเสียงห้วน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาไม้ไหนถึงได้แสดงออกว่าเป็นห่วงเป็นใยเขาก่อนทุกคน“เมื่อวานผมดูกล้องวงจรปิดแล้ว ผมเห็นว่าคุณเข้าไปเล่นกับลูกหมาตัวนั้นเอง ไม่ใช่ลูกหมาตัวนั้นวิ่งมาหาคุณ เรียกคะแนนสงสารจากลูกปลาสินะครับ” เมื่อเห็นว่าทุกคนอยู่กันครบ ชวินก็ไม่รีรอที่จะเผยธาตุแท้ของราเดน โดยเฉพาะปารวี เขาอยากให้เธอรู้ว่าราเดนกำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของเธออีกแล้ว ดูสิว่าหากหญิงสาวรู้แล้วมันจะเป็นยังไง“จริงเหรอคะ” ปารวีมองจ้องคนตัวโตที่นั่งห้อยขาอยู่บนเตียงด้วยแววตาผิ
“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไปร่วมโต๊ะล่ะ”“ไม่ กลัวอดใจกระทืบคนไม่ได้”“หึ่...” ซีโวลอดขำพรืดกับคำตอบของเพื่อนรัก นับว่าไม่ผิดหวังกับคำตอบที่ออกมาจากปากของราเดน“ขำอะไรของนายนักหนา”“ก็ตั้งแต่คบกันมาฉันไม่เคยเห็นแกหึงผู้หญิงนี่หว่า เอาน่า... ฉันเชื่อว่าแกเอาลูกปลากลับคืนมาได้อยู่แล้ว แต่อย่าใจร้อนทำให้เธอโกรธอีก ห้ามบังคับ แต่ควรหัดใช้สมองให้เป็น”“พูดให้มันเข้าใจง่ายๆ หน่อยสิ” ราเดนเริ่มขมวดคิ้วระหว่างส่งเครื่องดื่มให้ซีโวลอด“เรื่องอื่นล่ะเก่งเหลือเกิน มาตกม้าตายเพราะเรื่องผู้หญิง” พูดจบก็ยกแก้วดื่มน้ำเมาสีสวยอึกใหญ่ ทั้งอมยิ้มน้อยๆ ให้เพื่อนที่ดูจะไร้เดียงสาเรื่องหัวใจ“ขอความเห็น ไม่ใช่ให้มาด่าฉัน”“ฉันว่ายังไงลูกปลาก็ยังหลงเหลือความรักให้นายอยู่ แค่ทำตัวน่าสงสารให้เธอเห็นใจนาย เดี๋ยวเธอก็ใจอ่อนกับนายเอง แต่ตอนนี้ห้ามทำอะไรให้เธอโกรธเด็ดขาดถึงจะหมั่นไส้หมอนั่นแค่ไหนก็ช่าง เข้าใจไหม”ราเดนนั่งเงียบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังกลุ่มคนที่ร่วมโต๊ะดินเนอร์กันที่ริมชายหาด ไม่ค่อยชอบใจนักที่เห็นปารวีนั่งหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับชวิน เพราะรอยยิ้มที่เธอให้ชวินมันควรจะเป็นของเขา เขาหลี่ตามากขึ้นเรื่
“ก็ฉันจะอยู่รีสอร์ทพี่โชน ทำไมคะ หรือจะบังคับเอาฉันไปขังที่อื่นอีก บอกเลยนะคะว่าให้ฉันเจ็บตัวมากกว่านี้เพื่อหนีไปจากคุณฉันก็ยอม” สาวเจ้าในชุดมินิเดรสคอบัวแขนสั้นสีชมพูนั่งกอดอกบุ้ยปาก ดวงตามีแต่ความแข็งกร้าว ทำเอาคนที่มองจ้องอยู่ต้องถอนหายใจอ่อน“จะให้พี่ทำยังไงถึงจะหายโกรธพี่” ว่าจะไม่พูดเรื่องนี้เขาก็อดไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายเริ่มที่จะประชดประชันเขาขึ้นมา“ก็แค่เซ็นใบหย่ากัน แล้วก็ต่างคนต่างอยู่ค่ะ”“ถ้าพี่บอกว่าจะยอมเซ็นใบหย่าให้ จะไปอยู่รีสอร์ทอื่นได้ไหม”“คุณมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับฉันคะ”ราเดนยืนกัดฟันถอนหายใจและเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็ต้องทำตามใจปารวี เมื่อเก็บของเรียบร้อยก็พาเธอไปที่รีสอร์ทของชวินเมื่อมาถึงเขาก็ต้องพยายามสงบอารมณ์ให้มากที่สุดเท่าที่เคยทำมา เพราะหลังจากชวินรู้ว่าปารวีกลับมาพักที่รีสอร์ทของตัวเองก็รับเดินทางจากบ้านมาหาภรรยาของเขาทันที แถมยังทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ พูดคุยกันอย่างออกรสทำเหมือนว่าเขาไม่ได้อยู่ด้วย จนเขาต้องเดินหนีมาหาที่สงบอารมณ์ดีที่เขารู้ว่าซีโวลอดกับมุขรินทร์ยังเที่ยวด้วยกันอยู่แถวนี้เลยได้โทรตามให้ทั้งสองมาที่นี่ อย่างน้อยเขาก็ยังมีซีโวลอดเป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก สองสายตามองไปยังประตูห้องหลังจากได้ยินเสียงเคาะ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นมุขรินทร์ก็เดินนำหน้าซีโวลอดเข้ามาข้างใน“แกเป็นไงบ้าง” หญิงสาวหน้าสวยในชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาวเดินพุ่งตรงมายังเตียงคนป่วยทันที มุขรินทร์กวาดสายตามองบริเวณของของปารวีที่มีผ้าพันแผลพันเอาไว้จนหนาก็อดรู้สึกเจ็บแทนเพื่อนไม่ได้“ไม่เป็นไรมากแล้ว” ปารวีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ใจชื้นที่เห็นเพื่อนเธออยู่ตรงนี้ จะได้ถือโอกาสนี้ให้มุขรินทร์อยู่เฝ้าเธอเสียเลย“รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” ซีโวลอดเขายื่นกระเป๋าที่เตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ในนั้นให้กับราเดน“อืม” ราเดนรับของจากซีโวลอดได้ก็พุ่งตัวไปที่ห้องน้ำทันทีให้หลังราเดนไปได้ซีโวลอดก็หันมายิ้มให้ปารวี “แล้วต้องอยู่โรงพยาบาลอีกนานไหมครับ”“คุณเรบอกว่าประมาณอาทิตย์นึงค่ะ แล้วนี่คุณเรโทรให้มาเยี่ยมเหรอคะ”“เปล่าครับ ผมรู้เรื่องจากเรก็เลยรีบมา”“แล้วทำไมเพิร์ลมาด้วย หรือว่าทุกคนรู้เรื่องที่ฉันเจ็บตัวหมดแล้วคะ” ใบหน้าหวานซีดเซียวเริ่มมีสีหน้าของความกังวล เธอกลัวว่าพ่อกับแม่จะรู้เรื่องนี้ด้วย“เปล่าครับที่เพิร์ลมาด้วยเพราะผมไปหาเธอที่บ้านพอดี ตอนนี้คนอื่นๆ ยังไม่รู้เรื่อง
หลังจากซีโวลอดวางสายจากราเดนได้ มุขรินทร์ก็รู้ว่าสิ่งที่เธอคาดการณ์เอาไว้ไม่ผิด ตอนนี้ปารวีบาดเจ็บจนต้องนอนโรงพยาบาลเพราะต้องการหนีจากราเดน เธอจึงรีบเดินทางไปหาราเดนและปารวีพร้อมกับซีโวลอดในทันทีชวินบินจากภูเก็ตได้ก็ตรงมายังไร่ผูกรักริมธารเพราะคิดว่าปารวีจะอยู่ที่นี่ ทว่ามาถึงเขาก็ไม่เจอใคร เขาจึงขับรถเข้ามาหาสามภพที่ไร่สหายเสือ แล้วก็ได้รู้เรื่องที่น่าหงุดหงิดใจที่เพื่อนของเขากำลังร่วมหุ้นหับราเดนทำโรงบ่มไวน์โดยที่ไม่คิดจะปรึกษากับเขาสักคำ“แกกำลังจะทำโรงบ่มไวน์กับราเดนทำไมไม่บอกฉัน”“แล้วแกโมโหไรวะ” สามภพเท้าเอวขมวดคิ้ว มองเพื่อนตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงน เพราะไม่รู้ว่าทำไมชวินถึงได้มาอารมณ์เสียกับเรื่องแค่นี้ เพราะไม่ช้าไม่นานเขาก็ต้องบอกให้ชวินรับรู้อยู่แล้ว“ฉันไม่ชอบหน้าหมอนั่น” ชวินสบถเสียงแข็ง“ฉันมองออกว่าแกคิดอะไรกับลูกปลา แต่ก็ไม่ควรพาลมาเรื่องงานของฉันนะโว้ย”“แกไม่รู้หรือไงว่าราเดนทำอะไรกับลูกปลาไว้ เค้าทำให้เธอเสียใจ หลอกเธอให้เธอจดทะเบียนด้วยแล้วก็หักหลังเธอจะไปแต่งงานกับคนอื่น” ชวินละล่ำละละลัก เรื่องไม่พอใจที่ราเดนได้ปารวีไปครอบครองเขายอมรับ ทว่าเขาก็ไม่อยากให้เ
ปารวีมองตามหลังคนตัวโตจนเขาเดินออกไปพ้นประตูจากนั้นเธอก็รีบเดินไปล็อคกลอนแน่นหนาก่อนจะสาวเท้ามาที่หน้าต่างเพื่อดูทางหนีทีไล่ เธอไม่ได้สนใจข้าวผัดกับกุ้งย่างตัวโตบนถาดอาหารแม้ท้องจะหิวแค่ไหน ตอนนี้เธออยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้นคนตัวเล็กสูดหายใจก่อนจะปีนออกไปทางหน้าต่าง ดีที่บ้านหลังนี้ไม่สูงมากไม่เช่นนั้นเธอคงได้เจ็บตัวก่อนที่จะหนีไปหาคนอีกฝั่งของเกาะแน่นอนราเดนกลับมานั่งหน้าเศร้าที่เก้าอี้หน้าชานบ้าน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแทบจะผูกโบว์ ไม่ชอบเวลาที่เห็นปารวีเมินเฉยต่อตัวเองแม้แต่น้อย ทว่าก็ยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรให้เธอได้ยอมเปิดใจให้อภัยไม่ทันที่จะได้คิดตก ความหูไวของเขาก็หูทำให้รู้สึกถึงสัญญาณไม่ดีบางอย่างที่ข้างบ้าน แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าห้องนอนใหญ่มีหน้าต่าง เขารีบสาวเท้าไปชะโงกหน้ามองตามเสียงกิ่งไม้หักก็เห็นหลังไวๆ ของปารวี ตอนนี้เธอวิ่งหนีเขาเข้าป่าไปแล้ว“ลูกปลา มันอันตราย” ราเดนตะโกนจนสุดเสียง เขาไม่น่าประมาทเธอเลย“อ๊าย...”ตะโกนยังไม่ทันขาดคำเสียงกรีดร้อง ของหญิงสาวก็ดังขึ้นเขาจึงรีบสาวเท้าสับวิ่งไปหาเธอทันที วิ่งตามได้ไม่กี่วินาทีเขาก็อยู่ชะงัก อ้าป