(Lira’s POV)
Excited ako habang nakaupo sa bus, nakatitig sa labas ng bintana. Ang dami kong iniisip—kung anong magiging buhay ko sa Maynila, kung paano ako tatanggapin ng pamilya ng mama ko, kung ano ang pakiramdam ng mamuhay sa isang malaking bahay. Ilang taon akong lumaki sa probinsya, at ngayon lang ako magkakaroon ng pagkakataong baguhin ang kapalaran ko.
Pinangako ng lola ko na pag-aaralin niya ako, bibigyan ng magandang buhay—isang bagay na hindi ko inakalang posible pagkatapos mamatay ni Mama. Pero kahit anong pilit kong maging excited, hindi ko maiwasang kabahan. Paano kung hindi nila ako matanggap? Paano kung hindi ko kayanin ang buhay sa siyudad?
Naputol ang pag-iisip ko nang bumagal ang takbo ng bus. Tumigil ito sa isang stopover. May ilang bumaba para magbanyo, kaya naisip kong sumabay na rin. Iniwan ko ang gamit ko sa upuan, sigurado namang walang kukuha.
Maling-mali pala ‘yon.
---
Matagal ako sa loob ng CR dahil sa mahabang pila. Paglabas ko, malamig na ang hangin. Mas tahimik na rin kaysa kanina.
Napahinto ako.
Dahil ang bus... wala na.
Napatakbo ako palabas ng convenience store, pilit hinahanap kung nasaan. Pero kahit anong lingon ko, wala akong makitang kahit anong senyales nito.
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Naiwan ako.
Nanlamig ang buong katawan ko. Wala akong cellphone. Wala akong pera. Wala akong gamit.
Sinubukan kong humingi ng tulong sa mga tao—sa ilang pasaherong papasok ng convenience store, sa empleyadong nag-aayos ng paninda. Pero karamihan umiwas lang, habang ang iba, tinignan ako nang may halong duda.
Sino ba naman ako sa paningin nila? Isang babaeng walang dalang anuman, mukhang naliligaw.
Napilitan akong maglakad palayo sa stopover, umaasang may masakyan ako. Pero habang lumilipas ang oras, lalo lang akong napagod.
Hanggang sa dumilim ang langit.
At gutom na gutom na ako.
Nagpalakad-lakad ako maghapon nang walang direksyon. Naghahanap ng kahit anong pwedeng gawin, pero sa huli, napaupo na lang ako sa isang gilid, malapit sa convenience store.
Doon ko siya nakita.
Isang lalaking nakaupo sa lamesa, suot ang puting polo, hawak ang cellphone niya.
Mukhang mayaman. Matangkad. Gwapo. Pero hindi ‘yon ang unang napansin ko sa kanya.
Halos nakayuko siya, mahigpit na hawak ang cellphone habang nagsasalita sa kabilang linya.
"Give me another chance," mahina niyang sabi. "I’ll fix it, I swear. Don’t do this to me."
May desperasyon sa boses niya, para bang nagmamakaawa. Pero sa isang iglap, natapos ang tawag.
Napapikit siya, marahang napailing. Isinandal niya ang siko sa mesa, pinisil ang sentido niya na parang iniinda ang matinding sakit ng ulo.
Dapat hindi, pero lumapit ako.
"Ah… excuse me, sir…" mahina kong sabi.
Hindi siya agad tumingin, pero nang gawin niya, para bang sinukat niya ako mula ulo hanggang paa. Matangkad siya, masyadong pormal ang suot para sa ganitong lugar. Pero ang pinakamahalaga, hindi siya mukhang palakaibigan.
"Anong kailangan mo?" malamig niyang tanong.
Nilunok ko ang kaba. "A-ano kasi e… naiwan ako ng bus. Wala akong pera o gamit. Baka puwede mo akong tulungan?"
Saglit siyang nanahimik. Tumingala siya, parang inis na napabuntong-hininga bago muling tumingin sa akin.
"Nothing in this world is free," mahina niyang sabi. "If I help you… what will you give me in return?"
Nalaglag ang puso ko.
"A-Anong kapalit?" tanong ko, naguguluhan.
"Since I'm lonely now, make me happy then."
Napalunok ako. Ano ‘yon?
"P-Paano kita papasayahin?"
Nagtaas siya ng tingin at ngumisi—isang mapanganib na ngiti. Isang ngiti na parang hinuhusgahan ako.
"Your body."
Parang may kumurot sa dibdib ko.
Napalunok ako. Hindi ako makapagsalita.
Nakatingin lang siya sa akin, tahimik, naghihintay ng sagot.
Alam kong dapat akong umalis. Dapat akong maghanap ng ibang paraan. Pero wala akong ibang mapupuntahan. Kung hindi ako papayag, baka kung ano ang mangyari sa akin ngayong gabi.
Nanlamig ang kamay ko nang bumaba ako ng tingin.
"S-Sige… pero may isang kondisyon."
Tinaasan niya ako ng kilay, halatang hindi inaasahan ang sagot ko.
"Anong kondisyon?"
Hinaplos ko ang tiyan kong kumakalam. "Pakainin mo muna ako."
Napatingin siya sa convenience store, bago bumalik ang tingin sa akin.
Saglit siyang natigilan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, tumawa siya.
"Damn," inis niyang sabi, pero kita ko ang amusement sa mukha niya. "You’re something else." Tumayo siya, saka ako nilingon. "Halika na."
At sumama ako sa kanya—sa lalaking hindi ko kilala.
Papunta sa isang lugar kung saan alam kong mawawala ang isang bahagi ng sarili ko.
(Xavier’s POV)Tahimik akong nakaupo sa isang table sa labas ng convenience store, hawak ang cellphone ko. Hindi ko alam kung ilang beses ko nang sinubukang tawagan si Melissa, pero sa bawat missed call at cold rejection, parang lalo lang akong nababaliw."Give me another chance," mahina kong sabi sa telepono. "I’ll fix it, I swear. Don’t do this to me."Walang sagot. Ilang segundo lang, nawala na ang tawag.Napalunok ako, ramdam ang bigat sa dibdib. T***, wala na ba talaga? Isang iglap lang, nawala lahat ng pinaghirapan ko. All because of one stupid mistake.Pinisil ko ang sentido ko, pilit kinakalma ang sarili. Hindi ko pwedeng hayaan na ganito lang ako.Pero kahit anong gawin ko, nag-iisa ako ngayon.Kaya naman nang marinig ko ang mahinang boses ng isang babae, hindi ko agad inintindi."Ah… excuse me, sir…"Tumingala ako, at sa isang iglap, nagbago ang focus ko.Isang babae. Bata pa mga nasa early 20s. Maamo ang mukha, inosente. Maputi, maganda, kahit walang kahit anong ayos. Pero
(Lira’s POV)Tahimik akong naglakad sa likod niya habang papasok kami sa elevator. Ang tunog ng pagsara ng pinto ay parang bumalot sa akin ng hindi maipaliwanag na bigat.Hindi ako sigurado kung anong mas nangingibabaw—ang kaba o ang takot. O baka pareho.Sa loob ng makintab na elevator, halos marinig ko ang sariling paghinga ko. Si Xavier, sa kabilang banda, ay tahimik lang, nakapamulsa habang nakatingin sa harapan, parang walang iniintinding iba. Pero kahit wala siyang ginagawa, ang presensya niya ay parang sapilitang pumipigil sa akin na huminga nang malaya.Ding!Nang bumukas ang elevator sa pinakamataas na palapag, para akong biglang napalunok.Alam ko kung ano ang susunod.Naglakad siya papunta sa isang pinto at binuksan iyon gamit ang isang keycard. Mabilis siyang pumasok, hindi man lang lumingon sa akin. Nanginginig ang kamay ko nang hawakan ko ang door handle at sumunod sa loob.At doon, tuluyan akong napatigil.Parang ibang mundo ang sumalubong sa akin.Napakalaki ng kwarto.
Maya-maya ay naramdaman kong hinila niya ang tali ng suot kong robe.Napadilat ako, pero huli na. Bumagsak ang tela sa sahig, iniwan akong walang saplot sa harapan niya.Napasinghap ako at agad na tinakpan ang katawan ko gamit ang braso, pero mabilis niyang hinawakan ang kamay ko at marahang ibinaba.""Don't hide it," mahinang bulong niya.Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.Nakatingin lang siya sa akin, pero para bang nasusunog ako sa ilalim ng titig niya.Dahan-dahan nyang inilapit ang mukha nya sa mukha ko. Ramdam ko ang init ng hininga nya.And in that moment, I knew—there was no turning back."I want you to obey everything I tell you." Hindi ako nagsalita kundi tumango lang ako.Dahan-dahan nyang inilapit ang labi nya sa labi ko. Naramdaman ko ang lambot ng labi nya na dumadampi sa aking labi. Sinimulan nyang angkinin ang labi ko.1st kiss ko ito kaya kinakabahan ako. Pakiramdam ko naninigas lang ako hindi makagalaw. Sinimulan nyang sipisipin ang labi ko.Huminto sya
"Hah—" Napasinghap ako nang bigla siyang umayos ng posisyon, ang mainit niyang kamay gumapang pababa sa hita ko, dumaan sa balat kong nag-aapoy sa init at kaba. Hindi ko alam kung alin ang mas matindi—ang matinding pangamba o ang nagliliyab na sensasyon na unti-unting bumabalot sa buong sistema ko."Relax," malamig niyang bulong, pero sa likod ng boses niya, naroon ang matigas na pag-aangkin. "Let me take control."Wala akong ideya kung paano ko dapat sundin iyon. Hindi ko rin maintindihan kung bakit sa kabila ng dapat kong pagtutol, ang katawan ko ay kusa nang sumusunod sa bawat galaw niya.Naririnig ko siyang nagmumura sa pagitan ng kanyang paghinga—mahina, halos parang sarili niya lang sinasabi. Hindi ko alam kung dahil iyon sa akin, sa ginagawa namin, o sa kaguluhan sa loob niya. Bawat kilos niya ay nagpapadama kung sino ang may kontrol. Hindi niya ako tinatanong kung kaya ko, kung gusto ko. Basta niya ako ginagalaw kung paano niya gusto, parang isang laruan na tinuturuan niyang
Masakit ang buong katawan ko. Bawat kilos ko ay parang may pumipigil—parang pinupunit ang kalamnan ko. Dahan-dahan akong dumilat, at ang una kong nakita ay ang anino ng isang lalaki sa gilid ng kama.Nakapagbihis na si Xavier. Nakatalikod siya habang isinasara ang kanyang sinturon, pero nang gumalaw ako, agad siyang lumingon.Ngumiti siya. “Oh, look who’s finally awake.” May amusement sa boses niya, para bang inaasar niya ako. “I thought you’d sleep all day after… passing out last night.”Nanlaki ang mga mata ko. Napasinghap ako, agad na hinila ang kumot para takpan ang katawan ko.Natawa siya, bahagyang umiling. “After everything, you’re still shy?”Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano haharapin ang sitwasyon na ‘to. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ganito siya makatingin sa akin—parang pinag-aaralan ang bawat reaksyon ko.Lumapit siya, marahang hinawakan ang baba ko at itinaas ang mukha ko para tumingin sa kanya.“Tandaan mo ‘to, Lira,” mababa at bahagyang paos ang boses
Nakatayo ako sa harap ng isang napakalaking mansyon, ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa balat ko, pero hindi nito kayang pahupain ang kaba sa dibdib ko. Ngayon ko lang makikita ang pamilya ng mama ko—ang mga taong may dugong dumadaloy rin sa akin, pero kailanman ay hindi ko nakilala.Ano kaya ang magiging tingin nila sa akin? Tatanggapin kaya nila ako? O isa lang akong hindi kilalang pangalan sa kanilang dugo at yaman?Hinawakan ko nang mahigpit ang strap ng bag ko, pilit na pinapalakas ang loob ko. Wala na akong babalikan sa probinsya. Ito na lang ang natitira kong pagkakataon para magkaroon ng mas magandang kinabukasan.Napatingin ako sa napakataas na gate na ngayon ay unti-unting bumubukas. Isang lalaking naka-itim na suit ang lumapit sa akin—malamang butler ng pamilya. Ang ekspresyon niya ay walang emosyon, parang sanay na siyang tumanggap ng bisita, pero hindi niya itinago ang pagsukat sa akin mula ulo hanggang paa."Ikaw ba si Lira?" malamig pero magalang ang boses n
Nakatayo ako sa harap ng isang napakalaking mansyon, ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa balat ko, pero hindi nito kayang pahupain ang kaba sa dibdib ko. Ngayon ko lang makikita ang pamilya ng mama ko—ang mga taong may dugong dumadaloy rin sa akin, pero kailanman ay hindi ko nakilala.Ano kaya ang magiging tingin nila sa akin? Tatanggapin kaya nila ako? O isa lang akong hindi kilalang pangalan sa kanilang dugo at yaman?Hinawakan ko nang mahigpit ang strap ng bag ko, pilit na pinapalakas ang loob ko. Wala na akong babalikan sa probinsya. Ito na lang ang natitira kong pagkakataon para magkaroon ng mas magandang kinabukasan.Napatingin ako sa napakataas na gate na ngayon ay unti-unting bumubukas. Isang lalaking naka-itim na suit ang lumapit sa akin—malamang butler ng pamilya. Ang ekspresyon niya ay walang emosyon, parang sanay na siyang tumanggap ng bisita, pero hindi niya itinago ang pagsukat sa akin mula ulo hanggang paa."Ikaw ba si Lira?" malamig pero magalang ang boses n
Masakit ang buong katawan ko. Bawat kilos ko ay parang may pumipigil—parang pinupunit ang kalamnan ko. Dahan-dahan akong dumilat, at ang una kong nakita ay ang anino ng isang lalaki sa gilid ng kama.Nakapagbihis na si Xavier. Nakatalikod siya habang isinasara ang kanyang sinturon, pero nang gumalaw ako, agad siyang lumingon.Ngumiti siya. “Oh, look who’s finally awake.” May amusement sa boses niya, para bang inaasar niya ako. “I thought you’d sleep all day after… passing out last night.”Nanlaki ang mga mata ko. Napasinghap ako, agad na hinila ang kumot para takpan ang katawan ko.Natawa siya, bahagyang umiling. “After everything, you’re still shy?”Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano haharapin ang sitwasyon na ‘to. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ganito siya makatingin sa akin—parang pinag-aaralan ang bawat reaksyon ko.Lumapit siya, marahang hinawakan ang baba ko at itinaas ang mukha ko para tumingin sa kanya.“Tandaan mo ‘to, Lira,” mababa at bahagyang paos ang boses
"Hah—" Napasinghap ako nang bigla siyang umayos ng posisyon, ang mainit niyang kamay gumapang pababa sa hita ko, dumaan sa balat kong nag-aapoy sa init at kaba. Hindi ko alam kung alin ang mas matindi—ang matinding pangamba o ang nagliliyab na sensasyon na unti-unting bumabalot sa buong sistema ko."Relax," malamig niyang bulong, pero sa likod ng boses niya, naroon ang matigas na pag-aangkin. "Let me take control."Wala akong ideya kung paano ko dapat sundin iyon. Hindi ko rin maintindihan kung bakit sa kabila ng dapat kong pagtutol, ang katawan ko ay kusa nang sumusunod sa bawat galaw niya.Naririnig ko siyang nagmumura sa pagitan ng kanyang paghinga—mahina, halos parang sarili niya lang sinasabi. Hindi ko alam kung dahil iyon sa akin, sa ginagawa namin, o sa kaguluhan sa loob niya. Bawat kilos niya ay nagpapadama kung sino ang may kontrol. Hindi niya ako tinatanong kung kaya ko, kung gusto ko. Basta niya ako ginagalaw kung paano niya gusto, parang isang laruan na tinuturuan niyang
Maya-maya ay naramdaman kong hinila niya ang tali ng suot kong robe.Napadilat ako, pero huli na. Bumagsak ang tela sa sahig, iniwan akong walang saplot sa harapan niya.Napasinghap ako at agad na tinakpan ang katawan ko gamit ang braso, pero mabilis niyang hinawakan ang kamay ko at marahang ibinaba.""Don't hide it," mahinang bulong niya.Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.Nakatingin lang siya sa akin, pero para bang nasusunog ako sa ilalim ng titig niya.Dahan-dahan nyang inilapit ang mukha nya sa mukha ko. Ramdam ko ang init ng hininga nya.And in that moment, I knew—there was no turning back."I want you to obey everything I tell you." Hindi ako nagsalita kundi tumango lang ako.Dahan-dahan nyang inilapit ang labi nya sa labi ko. Naramdaman ko ang lambot ng labi nya na dumadampi sa aking labi. Sinimulan nyang angkinin ang labi ko.1st kiss ko ito kaya kinakabahan ako. Pakiramdam ko naninigas lang ako hindi makagalaw. Sinimulan nyang sipisipin ang labi ko.Huminto sya
(Lira’s POV)Tahimik akong naglakad sa likod niya habang papasok kami sa elevator. Ang tunog ng pagsara ng pinto ay parang bumalot sa akin ng hindi maipaliwanag na bigat.Hindi ako sigurado kung anong mas nangingibabaw—ang kaba o ang takot. O baka pareho.Sa loob ng makintab na elevator, halos marinig ko ang sariling paghinga ko. Si Xavier, sa kabilang banda, ay tahimik lang, nakapamulsa habang nakatingin sa harapan, parang walang iniintinding iba. Pero kahit wala siyang ginagawa, ang presensya niya ay parang sapilitang pumipigil sa akin na huminga nang malaya.Ding!Nang bumukas ang elevator sa pinakamataas na palapag, para akong biglang napalunok.Alam ko kung ano ang susunod.Naglakad siya papunta sa isang pinto at binuksan iyon gamit ang isang keycard. Mabilis siyang pumasok, hindi man lang lumingon sa akin. Nanginginig ang kamay ko nang hawakan ko ang door handle at sumunod sa loob.At doon, tuluyan akong napatigil.Parang ibang mundo ang sumalubong sa akin.Napakalaki ng kwarto.
(Xavier’s POV)Tahimik akong nakaupo sa isang table sa labas ng convenience store, hawak ang cellphone ko. Hindi ko alam kung ilang beses ko nang sinubukang tawagan si Melissa, pero sa bawat missed call at cold rejection, parang lalo lang akong nababaliw."Give me another chance," mahina kong sabi sa telepono. "I’ll fix it, I swear. Don’t do this to me."Walang sagot. Ilang segundo lang, nawala na ang tawag.Napalunok ako, ramdam ang bigat sa dibdib. T***, wala na ba talaga? Isang iglap lang, nawala lahat ng pinaghirapan ko. All because of one stupid mistake.Pinisil ko ang sentido ko, pilit kinakalma ang sarili. Hindi ko pwedeng hayaan na ganito lang ako.Pero kahit anong gawin ko, nag-iisa ako ngayon.Kaya naman nang marinig ko ang mahinang boses ng isang babae, hindi ko agad inintindi."Ah… excuse me, sir…"Tumingala ako, at sa isang iglap, nagbago ang focus ko.Isang babae. Bata pa mga nasa early 20s. Maamo ang mukha, inosente. Maputi, maganda, kahit walang kahit anong ayos. Pero
(Lira’s POV)Excited ako habang nakaupo sa bus, nakatitig sa labas ng bintana. Ang dami kong iniisip—kung anong magiging buhay ko sa Maynila, kung paano ako tatanggapin ng pamilya ng mama ko, kung ano ang pakiramdam ng mamuhay sa isang malaking bahay. Ilang taon akong lumaki sa probinsya, at ngayon lang ako magkakaroon ng pagkakataong baguhin ang kapalaran ko.Pinangako ng lola ko na pag-aaralin niya ako, bibigyan ng magandang buhay—isang bagay na hindi ko inakalang posible pagkatapos mamatay ni Mama. Pero kahit anong pilit kong maging excited, hindi ko maiwasang kabahan. Paano kung hindi nila ako matanggap? Paano kung hindi ko kayanin ang buhay sa siyudad?Naputol ang pag-iisip ko nang bumagal ang takbo ng bus. Tumigil ito sa isang stopover. May ilang bumaba para magbanyo, kaya naisip kong sumabay na rin. Iniwan ko ang gamit ko sa upuan, sigurado namang walang kukuha.Maling-mali pala ‘yon.---Matagal ako sa loob ng CR dahil sa mahabang pila. Paglabas ko, malamig na ang hangin. Mas