Sintido Pain Mga Nobela at Kwento

Mas lalong hindi nila pwedeng mahalata ito. Hinayaan ko muna silang mag-usap. Hinayaan kong makita si Dreymon na ngumingiti sa ibang babae. Hinayaan ko na kung ano itong nararamdaman ko dahil alam ko na unti- unti na rin akong nasasanay. Ang hinihintay ko nalang talaga ay iyong wala na akong maramdaman ni katiting na anumang sakit o selos. Iyon bang tuluyan na akong mawalan ng paki. Ika nga, ‘Just feel the pain until it hurts no more’.

He was with me at my weakest and he promised me that he won't let me feel the same pain. Suddenly I felt weak, nanghihina akong lumuhod sa buhanginan at doon ako humagulhol. I sobbed hard, clenching my fist while punching the soft sand. I feel the pain of the sand hurting my skin. But the pain I feel in my hands is nothing compared to the pain I feel inside my heart. Inangat ko ang tingin sa paligid. Madilim...sobrang dilim. Lalo pang dumilim ang tingin ko dahil sa mga luhang tumatabon sa aking mga mata.

Napahawak ako ng mahigpit sa upuan at nang may mainit na likido akong naramdaman na lumabas ay mabilis niya itong dinilaan at sinipsip na mas lalong nakapag painit sa akin. This man took me over and over again, I felt the pain of my delicate part.

I did not bring the sun glasses with me. Naramdaman ko ang namumuong pawis sa aking noo. Hindi ko na nagawang inumin ang wine ko at pasimpleng hinawakan ang aking puson. Tango lamang ang respond ko kay Elena. I couldn't talk because of the pain. I bit my lower lip when I feel like I couldn't endure the pain anymore. My back, hips and legs are in pain too. Nakaramdam ako ng hilo at panlalamig. I tried to hold it back. “Sadie. Are you okay?”

Parang pinipiga ng kung anong damdaming ang puso ko habang patuloy ko silang pinagmamasdan. Umalis na lang ako nang di ko na makayanan ang nararamdaman kong sakit. Para akong lutang na naglalakad habang iniisip na nabuhay lang yata ako para magdusa from the very start. And Vier is the hardest of all the pain I've got. STEFF'S POV

Tila libo-libong basag na salamin ang tumusok sa puso ko. My eyes watered as I felt the sharp pain crossed my chest going straight into my stomach. Napakapit ako sa gilid ng pinto dahil sa panghihina ng mga binti ko. The pain is too much for me to bear. I forced myself not to create any noise kahit na gustong-gusto ko ng sumigaw. I want to let this pain out, lashed out on them. Sa nanlalabong mata ay pilit kong ihakbang mga paa pero hindi ko kaya. Masyadong nanghihina ang kawatan ko, masyadong masakit sa puso ko ang ginawa nila.

Nakakatawa ngunit ang sakit lang. I can sense Lennon's heavy gaze at me ngunit hindi ko iyon pinansin dahil occupied ako sa kasalukuyan kong nararamdaman. My heart is pounding because of pain. I'm just hurt like that, ni hindi niya man lang alam. "G-Ganoon ba... gaano na kayo katagal?" tanong ko at sinisikap kong h'wag pumiyok ngunit may bahid ng nginig na sana h'wag niya mapansin.

Sana kasi, nandito sya. I was shaken cheaply and punched in the road. I didn't even feel any pain but I could already see every blood flowing every finger of mine. Where did it all start? I've had enough, haven't I? Where am I missing? .why do I have to suffer such pain putang ina. The pain every time I think of the words "YOU'RE JUST ENOUGH" then it comes from her mouth.

His body was back to this unexplainable pain again and he can't find the strength to continue. "Damn, what's this?" Sinalo niya ang kaniyang dibdib na animo'y kinakalmot ng matatalas na kuko, nagliliyab bigla ang kaniyang katawan at muli nitong tinutupok ang kanina lamang ay nag-uumapaw niyang lakas. "F*ck!"

POV ni Sophia Nagising ako sa sikat ng araw na pumapasok sa mga kurtina at sa sobrang sakit ng ulo ko na parang pinupukpok ng martilyo ang bungo ko. Sumasakit ang buong katawan ko, bawat kalamnan ay sumisigaw sa protesta. Magaspang ang lalamunan ko, namamaga ang mga mata ko — sinubukan kong gumalaw pero may kumirot sa buong katawan ko kaya napahingal ako.