Semua Bab จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ: Bab 41 - Bab 50

117 Bab

บทที่ 41 งูพิษกัด

บทที่ 41 งูพิษกัดตอนนี้ทุกครอบครัวต่างก็มายืนเป็นแถวยาวตามจำนวนสมาชิกในครอบครัวที่จะมาทำงานในวันนี้ โดยมีหัวหน้าครอบครัวยืนอยู่ด้านหน้าแถว ทั้งหมู่บ้านมีด้วยกันทั้งหมด40 ครอบครัว พวกเขาต่างก็มากันหมด โดยบางครอบครัวก็แบ่งชายฉกรรจ์ไปทำงานก่อสร้างบ้านกับนายช่างใหญ่ จ้าวเว่ยเว่ยมองดูพวกเขาพลางคิดว่า 40 ครอบครัวก็ราวๆ 200-350 คน ไม่มากหากว่านางจะช่วยเหลือทั้งหมด เพราะบางบริษัทในยุคปัจจุบันยังมีพนักงานหลายพัน หลายหมื่นคนเลย ดังนั้นคนแค่ 200-300 คนแค่นี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับนาง แต่ว่าการจะให้เฉยๆมันจะเป็นการทำให้พวกเขาเคยตัวที่จะรับเพียงอย่างเดียวหากในวันหน้านางไม่ให้พวกเขาอาจจะบอกว่านางเอาเปรียบและเห็นแก่ตัวก็เป็นได้ เช่นนั้นก็ให้พวกเขาทำงานแลกเอาก็แล้วกัน เพียงแต่ให้มากกว่าปรกติหน่อยหัวหน้าหมู่บ้านเดินมาด้านหน้าพวกเขาอีกเช่นเคย (ทำงานดีจริงๆ)“เอาหล่ะพวกเจ้าทุกคนคงจะรู้เงื่อนไขเรื่องการปลูกมันฝรั่งและมันเทศนั้นก็คือ 1 หมู่ 4 ตำลึงนั้นเอง แต่ว่าคราวนี้แม่นางจ้าวนั้นเห็นว่าพวกเจ้ามากันทั้งครอบครัวคงจะไม่มีใครที่จะทำอาหารเที่ยงให้ ดังนั้นนางจึงได้เพิ่มมื้อเที่ยงเป็นค่าจ้างให้พวกเจ้าอีก 1 มื้อ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-11
Baca selengkapnya

บทที่ 42 ตระกูลเฟิงที่มาจากเฟิงมิ่งจูของท่านแม่

บทที่ 42 ตระกูลเฟิงที่มาจากเฟิงมิ่งจูของท่านแม่เมื่อจ้าวเว่ยเว่ยฉีดเซรุ่มแก้พิษงูให้กับเด็กน้อยเฉินอี้แล้วก็ให้ครอบครัวของเขากลับบ้านไปพักผ่อน ถึงแม้เฉินอี้จะไม่อยากจะไปมากแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจที่ฝืนร่างกายได้ ครอบครัวของเขาจึงจำต้องกลับบ้าน จ้าวเว่ยเว่ยนั้นทราบถึงความคิดของคนทั้งตระกูล จึงได้กระซิบบอกแม่เฒ่าชุนว่า ไม่ต้องกังวลยังมีงานอีกมากหากว่าเขาต้องการจะทำหลังจากหายแล้วนางก็จะยังรับเขาทำงานอีกครั้ง ตอนนี้ก็ตั้งใจรักษาตัวเองให้ดีก็พอ เมื่อได้ยินเช่นนี้พวกเขาจึงได้วางใจลงได้และให้เพื่อนบ้านอุ้มเจ้าหนูเฉินอี้กลับบ้านไป ชาวบ้านเมื่อเห็นว่าครอบครัวของเฉินอี้กลับบ้านไปแล้ว พวกเขาก็รีบกลับไปที่แปลงของตัวเองและรีบปลูกมันต่อทันที เพราะว่างานนี้คือหากว่าใครปลูกได้เยอะเงินก็จะเยอะตาม ดังนั้นทุกครอบครัวจึงได้รีบปลูกมากทำงานไม่นานแม่บ้านก็มาตีเกราะเป็นเวลาพักเที่ยงพอดี จ้าวเว่ยเว่ยนั้นได้จัดที่ล้างมือล้างหน้าเอาไว้ทั้งหมด 5 จุด ให้ชาวบ้านได้ล้างมือกันให้สะอาดก่อนที่จะมากินอาหาร นางจะเริ่มฝึกนิสัยการล้างมือก่อนกินอาหารทุกครั้งให้ชาวบ้านให้ได้ เมื่อพวกเขาได้ยินเสี่ยงเกราะต่างก็วางเครื่องมือและเด
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-12
Baca selengkapnya

บทที่ 43 แซ่หวังของข้านั้นเป็นรองแค่แซ่ของฮ่องเต้เท่านั้น

บทที่ 43 แซ่หวังของข้านั้นเป็นรองแค่แซ่ของฮ่องเต้เท่านั้น“ใครจะตั้งตระกูลเฟิงเช่นนั้นรึ”ผู้ที่ก้าวเข้ามาในบ้านเช่าหลังเล็กนี้คือ เสนาบดีอันดับที่หนึ่งของแคว้น ใต้เท้าหวังเทียนซานนั้นเอง วันนี้เขามาหาท่านหมอน้อยถึงที่หมู่บ้านเลียงเพราะว่ามีเรื่องด่วนที่อยากจะปรึกษา เมื่อเดินเข้ามาก็ได้ยินว่าท่านหมอน้อยกับแม่ของนางนั้นต้องการที่จะตั้งตระกูลของตัวเองพอดี“เป็นใต้เท้าหวังนั้นเองหรือเจ้าค่ะ เชิญ เชิญเจ้าค่ะ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าค่ะ หรือว่าฮูหยินท่านเจ้าเมืองเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ?”จ้าวเว่ยเว่ยนั้นเป็นเพียงคนเดียวที่ได้พบใต้เท้าหวังจึงเอ่ยทักทายและเชิญให้เขาเข้ามาในบ้าน และให้เจ้ารองรีบนำถ้วยชามาเพิ่มอีก 1 ชุด“ม่านม่านไม่ได้เป็นอะไร นางสบายดีข้อมือของนางก็เจ็บแต่ไม่มีปัญหาอะไร นี่พวกเจ้ากำลังจะตั้งตระกูลของตัวเองเช่นนั้นหรือ?” ใต้เท้าหวังถามขึ้นมา“และก็ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่าว่าให้เรียกว่าลุงหวัง เรียกว่าลุงหวัง ท่านหมอน้อยนี้ก็ขี้ลืมเสียจริง!”เขาต่อว่านางอย่างไม่จริงจังนัก จ้าวเว่ยเว่ยยิ้มและก็พยักหน้าและเอ่ยขึ้นมาว่า“ว่าแต่ท่านลุงมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”จ้าวเว่ยเว่ยเอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-12
Baca selengkapnya

บทที่ 44 ผ่าตัดใส่ขาเทียม

บทที่ 44 ผ่าตัดใส่ขาเทียม“ขาเทียมเช่นนั้นรึ? มันเป็นอย่างไรหรือหลานรัก บอกตามาสิ”ใต้เท้าหวังเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อเขาเล่าอาการให้หลานรักฟังและนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดนางก็บอกว่ายังพอมีทางนั้นก็คือการผ่าตัดใช้ขาเทียมนั้นเองหลังจากที่สองแม่ลูกรับปากจะเข้าตระกูลหวังอันยิ่งใหญ่ของใต้เท้าหวังเทียน เขานั้นก็ดีใจมาก จนหัวเราะออกมาเสียงดัง หัวหน้าหมู่บ้านที่ตอนแรกนั้นยังงวยงงว่าท่านผู้สูงศักดิ์ท่านนี้คือใครกันแน่ จนเมื่อใต้เท้าหวังเอ่ยถึงตระกูลหวังของเขาทำให้หัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังเก้าอี้อยู่ถึงกับทรุดลงคุกเข่ากับพื้น จะไม่ให้เขาทรุดได้อย่างไร เขาเพิ่งจะนั่งดื่มน้ำชาร่วมโต๊ะกับอัครเสนาบดีอันดับที่หนึ่งของแคว้นและที่สำคัญท่านอัครเสนาบดีถึงกับรินชาให้เขาเมื่อเห็นว่า เขาดื่มชาชั้นเลิศที่นางจ้าวเม่ยรินให้ตอนแรกนั้นหมดเร็วมาก ตอนนี้ขาของเขานั้นไม่มีแรงแล้วจริงๆใต้เท้าหวังนั้นบอกว่าไม่เป็นไร ให้เขาลุกขึ้นมานั่งตามเดิมได้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่บังอาจที่จะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว พูดอยู่นานหัวหน้าหมู่บ้านถึงอย่างไรก็ไม่ยอมลุก จนในที่สุดใต้เท้าหวังก็บอกว่าให้เขากลับไปก่อน เพราะเขานั้นมีเรื่องจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-12
Baca selengkapnya

บทที่ 45ท่านคือบัณฑิตจิ้นซื่อที่แต่งตั้งจากฮ่องเต้

บทที่ 45ท่านคือบัณฑิตจิ้นซื่อที่แต่งตั้งจากฮ่องเต้ด้านนอกห้องของฟู่จิ่งอวิ่นดูเหมือนว่าจะมีคนเดินมา เสียงสอบถามอาการจากพ่อบ้านดังขึ้นมาอยู่พักหนึ่ง ในตอนนั้นบ่าวรับใช้ทั้ง 3คน เมื่อเห็นว่ามีแขกเดินมาที่ห้องพวกเขาจึงได้เปิดประตูและรีบเดินไป เมื่อประตูเปิดออก ก็มีคนยืนอยู่ 4 คน ในนั้นมีผู้หญิงและเด็กผู้หญิงด้วย เมื่อเห็นว่าบ่าวที่เฝ้าเขาเอาไว้ตลอดเวลาทะยอยออกไปแล้วฟู่จิ่งอวิ่นหันไปมองด้านนอกห้องและมือของเขาที่กำเศษกระเบื้องอยู่จึงค่อยยกขึ้นมา เขาคิดที่จะใช้มันบาดเข้าที่ลำคอของตัวเองในครั้งเดียว เพื่อจะได้ไม่ทรมานและหมอจากที่ไหนก็ไม่อาจจะรักษาได้ ในขณะที่ยกเศษกระเบื้องขึ้นมานั้นเขาคิดถึงท่านปู่และขอโทษท่านอยู่ในใจฉับพลันจ้าวเม่ยก็เงยหน้ามองเข้าไปข้างในห้องพอดี นางเห็นหลานชายของใต้เท้าฟู่ท่านนี้กำลังยกเศษกระเบื้องที่แหลมคมขึ้นมา แสงจากเศษกระเบื้องวาววับขึ้นมาแว็บหนึ่ง นางยกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมาและยื่นไปด้านหน้าเพียงพริบตาเดียวเส้นแสงสีทองก็พุ่งออกจากปลายนิ้ว และกระแทกอย่างจังเข้ากับเศษกระเบื้องที่แหลมคมชิ้นนั้น จนมันกระเด็นหลุดมือของฟู่ชิ่งอวิ่นที่ตอนนี้แดงฉานไปด้วยเลือดเพราะว่าเขาก
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-13
Baca selengkapnya

บทที่ 46 ตระกูลฟู่ติดหนี้บุญคุณครั้งใหญ่แล้ว

บทที่ 46 ตระกูลฟู่ติดหนี้บุญคุณครั้งใหญ่แล้วเขาค่อยๆ หลับตาลงและผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความหวัง ด้วยความช่วยเหลือจากท่านปู่ของเขา เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ในตอนนั้นสายตาของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของปู่ของเขา และคลื่นแห่งความรู้สึกผิดและความเสียใจก็ถาโถมเข้ามาสู้หัวใจของเขา ท่านปู่ผู้ที่เคยเป็นแม่ทัพผู้หยิ่งใหญ่ที่ใครเห็นก็ต้องก้มศีรษะคำนับ ท่านปู่ที่ครั้งหนึ่งเคยภาคภูมิใจและน่าเกรงขาม ผู้ซึ่งได้รับความเคารพนับถือจากทุกคน บัดนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบที่โหดร้ายจากสวรรค์ จากเส้นผมที่เคยดำขลับของท่านเวลาเพียงไม่นานที่เกิดเหตุขึ้นกับเขา ตอนนี้เส้นผมของท่านปู่กลายเป็นสีเงิน เคราของเขารุงรังไม่ได้รับการดูแล ดวงตาของท่านปู่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยสดใสและเต็มไปด้วยชีวิตและพลัง กลับปกคลุมไปด้วยความโศกเศร้าและความสิ้นหวังในตอนนี้นั้นความรู้สึกผิดทับถมจนเขาหายใจแทบจะไม่ออก เขาหันไปมองหน้าของแม่นางน้อยที่ตอนนี้เก็บของเรียบร้อยแล้วและนางเดินไปที่ขาข้างที่ขาดออกของเขา เขามองนางประหนึ่งมองเห็นแสงสว่างและความหวัง และแล้วน้ำเสียงแหบแห้งของเขาก็ด
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-13
Baca selengkapnya

บทที่ 47 เหตุใดท่านถึงได้อยู่ที่นี่!!???

บทที่ 47 เหตุใดท่านถึงได้อยู่ที่นี่!!???“เรือนนี้เป็นเรือนที่ใหญ่ที่สุดและยังว่างอยู่ มันเคยเป็นของท่านแม่ของตาหรือว่าก็คือท่านยายทวดของหลานๆ นั่นแหละ ที่ท่านตาทวดของหลานสร้างเป็นเรือนสำรองเอาไว้ให้นางเอาไว้พัก แม้ว่านางจะจากไปหลานปีแล้ว แต่ว่าตายังคงให้บ่าวดูแลเอาไว้เป็นอย่างดี ตอนนี้พวกหลานก็พักที่นี่ก่อนในระหว่างที่ตาจะสร้างเรือนหลังใหม่ให้พวกเจ้า”เมื่อออกจากจวนของใต้เท้าฟู่เสี่ยวหานใต้เท้าหัวงก็รีบพาลูกหลานที่ได้มาใหม่ (เหมือนเก็บมาจากข้างถนนเลย 555) มาที่จวนทันที ก่อนหน้านั้นเขาได้ให้นายทหารคนสนิทกลับไปแจ้งที่ฮูหยินผู้เฒ่าแล้วให้เตรียมเรือนหลังนี่เอาไว้ พอพวกจ้าวเว่ยเว่ยมาถึงเขาจึงพามาสำรวจเรือนทันที จ้าวเว่ยเว่ยมองไปที่เรือนโบราณที่สวยงามจนตกตะลึง ป้ายไม้ เขียนด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามติดอยู่เหนือประตูหน้าเรือน บ่งบอกชื่อเรือนว่า "เรือนอีหลัน" ( เรือนสะบันงา ) เรือนอีหลัน ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า สะท้อนความงดงามแบบโบราณที่ชวนให้หลงใหล จ้าวเว่ยเว่ยรู้สึกตะลึงงันกับภาพที่เห็นเรือนอีหลันถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมโบราณที่งดงาม หลังคามุงด้วยกระเบื้องสีเขียวมรกต ผนังบ้านสีขาวประดั
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-13
Baca selengkapnya

บทที่ 48 หวังหย่งเล่อ

บทที่ 48 หวังหย่งเล่อ“เช่นนั้นก็ให้เป็นเช่นที่เขาต้องการเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อบุญธรรม หากว่าเขาจำพวกเราไม่ได้แล้วก็แล้วไปเถิด”จ้าวเม่ยนั้นเมื่อมองไปที่ดวงตาของหวังหย่งเล่อที่มองมาที่นางเหมือนกันกับมองคนแปลกหน้า ในนั้นไม่มีความรู้สึกของคนที่รัก และห่วงหาอาทรณ์กันอยู่เลย มันว่างเปล่าไหนเขายังจะบอกอีกว่านางไม่สวยอีก (ฮึได้เลย! ได้เล้ย!!!) ท่านแม่จ้าวเม่ยนั้นคิดเคืองคนความจำเสื่อมคนนั้นอยู่ในใจ ไม่อยากจำก็ไม่ต้องจำ!!!.“ตกลงเรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่ พวกเจ้าเล่ามาให้ตากับยายฟังสิ เอาทีละคน เริ่มจากเจ้าก่อนเลยลูกพ่อ”จากเหตุการณ์ในสวนที่เกิดขึ้นใต้เท้าหวังคิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ เขาจึงได้พาทุกคนไปที่เรือนของตัวเองที่ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้ออกมาแล้ว เมื่อทุกคนนั่งลงและดื่มชาแก้หนาวกันหมดไป 2 ถ้วยเขาก็เป็นคนเริ่มถามก่อน โดยให้ท่านแม่เจ้าเม่ยเป็นคนเล่าก่อน ตอนแรกจ้าวเม่ยนั้นจะต้องนั่งเก้าอี้ที่ติดกับคุณชายหวังหย่งเล่อ แต่ว่านางนั้นไม่อยากมองหน้าและอยู่ใกล้ชายความจำเสื่อมที่โง่เง้าคนนี้ นางจึงลุกขึ้นอย่างเสียมารยาทและไปนั่งข้างๆ ลูกสาวคนโตแทน ที่ตอนนี้นั่งอยู่ไกลสุด ท่านแม่มากระซิบข้างหูจ้าวเว
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-14
Baca selengkapnya

บทที่ 49 ไวน์แดงเท่านั้นที่จะเยียวยาอาการนี้ได้ 

บทที่ 49 ไวน์แดงเท่านั้นที่จะเยียวยาอาการนี้ได้ ขณะที่พวกเขากำลังสืบสวนสอบสวนกันอยู่นั้น บ่าวรับใช่ก็เดินมากระซิบบอกมามาที่ดูแลฮูหยินผู้เฒ่าว่า“คุณหนูชุ่ยชุ่ย จากจวนหยางโหวมาขอพบเจ้าค่ะ เห็นสาวใช้บอกว่านำรังนกทองคำที่ได้จากแดนใต้ฝากฮูหยินเฒ่าและคุณชายเล็กหย่งเล่อเจ้าค่ะ”เสียงของมามานั้นไม่ดังและไม่เบานั้นแต่ก็ได้ยินกันทั้งหมด จ้าวเม่ยนั้นหันไปจิกตามองเจ้าความจำเสื่อมที่นั่งทำหน้าตาขรึมอยู่ไกลๆ นั้นทันที ฮึ ผู้หญิงมาหาถึงบ้านนี้เองถึงได้จำลูกเมียไม่ได้...“ตอนนี้พวกเรากำลังปรึกษาเรื่องสำคัญกันอยู่บอกให้คุณหนูชุ่ยชุ่ยกลับไปก่อนเถิด” เป็นฮูหยินเฒ่าที่หันมองหน้าคนที่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่ว่าหากเป็นลูกสะใภ้เล็กจริงๆ นางก็...เออก็ต้องยอมรับ ถือว่าเจ้าเล็กตาไม่ดีเองก็แล้วกัน“ให้คุณหนูชุ่ยชุ่ยไปรอที่สวนเถิดประเดี๋ยวข้าจะตามไปเอง” ในขณะที่มามากำลังจะให้บ่าวไปแจ้ง คุณชายเล็กหย่งเล่อก็เอ่ยออกมา และใช้หางตาเหลือบมองสาวชาวบ้านที่ไม่สวยคนนั้นที่มาบอกว่าเขาเคยเป็นสามีของนางและยังมาบอกว่าเขาโง่เง้าจนนางต้องสอนการเขียนอักษรให้อีก.ฮึ ใครอยากจะให้เจ้าสอนกัน.. ตอนนี้ทุกคนต่างก็หันไปมองหน้าเขาไม่เว้นแ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-14
Baca selengkapnya

บทที่ 50  ข้ามาจากชนบทเจ้าค่ะ เป็นสาวชาวบ้าน

บทที่ 50 ข้ามาจากชนบทเจ้าค่ะ เป็นสาวชาวบ้าน“เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้าฮะ เจ้าเล็กทำไมถึงได้ทำแบบนั้นกับลูกเมียของตัวเอง”เมื่อครอบครัวของจ้าวเม่ยจากไป ใต้เท้าหวังก็หันมาจัดการเจ้าหน้านิ่งที่เดินกลับมาหลังจากที่รับรังนกทองคำจากแม่นางชุ่ยชุ่ยเสร็จและส่งนางกลับทันทีเขามองดูท่านพ่อของเขาด้วยดวงตาเฉยเมย พลางถอนหายใจและเอ่ยออกมาว่า“แล้วท่านพ่อแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกเขาเป็นลูกเมียของข้าจริงๆ พวกเขาอาจจะแอบอ้างก็ได้ เพราะรู้ว่าข้าความจำเสื่อมนี่ขอรับ” หวังหย่งเล่อเอ่ยพลางเอนไปด้านหลังและยกมือขึ้นกอดอกหน้าตาไม่แยแสที่ท่านพ่อพูดมาสักนิด“เจ้าบ้า!!! นี้! นี้! เจ้านอกจากความจำเสื่อมแล้วยังเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ หรือนี่พวกเขาจะรู้ได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาเพิ่งจะเข้ามาเมืองหลวงพร้อมกับข้า และข้าก็เป็นคนพาพวกเขามาที่จวนเองด้วย เฮ้ยยย โมโห โมโห!! ทำไมข้าถึงได้มีลูกโง่ขนาดนี้”จากนั้นเขาก็หันไปมองหน้าฮูหยินของเขาเหมือนจะบอกว่า ลูกนางก็เหมือนกับนางนั่นแหละ“ท่านพ่อขอรับเรื่องของข้านั้นดังจะตายหากคนที่มาที่นี่ย่อมรู้ว่าข้าความจำเสื่อม เขาจะพูดอย่างไรก็ได้นิน่า แค่นี้ท่านพ่อก็ตามไม่ทันเขาแล้วรึ ฮึ!” หวังหย่งเล่
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-14
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
34567
...
12
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status