Share

5. ดวงตาปีศาจ

last update Last Updated: 2025-01-21 01:37:54

กิ่งฟ้าหลับไปในความฝัน เธอเห็นดวงตาปีศาจปรากฏอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ ขณะกำลังเดินเล่นเพลินๆ อยู่นั้นเอง

“เฮ้ย... ดา แกทำอะไรน่ะ” เธอถามดารณีขณะสาวตาหยีโผล่พรวดมาจากหลังพุ่มไม้แล้วเดินเข้ามาหา

“ฉันเอาหนอนมาให้...” ดารณีรู้ว่าเพื่อนรักเกลียดตัวหนอนเป็นที่สุด

“หูย...หยี เอาไปให้พ้น” เธอหลับตาแต่ยังแอบหรี่ตาข้างซ้ายมองว่า เพื่อนสาวเอาออกไปหรือยัง

“ไม่... มันคือผีเสื้อ” จากนั้นดารณีโยนเจ้าหนอนสีเขียวขึ้นไป กลับกลายเป็นผีเสื้อปีกสีเขียวขยับบินร่อนอยู่ตรงหน้าเธอ

“โห... สวยจังเลย” ดารณียิ้มเมื่อได้ยินเพื่อนสาวเบื้องหน้าเอ่ยปากชื่นชม

ไม่นานดารณีหายวับไป ในขณะที่กิ่งฟ้ากำลังวิ่งไล่ตามผีเสื้อที่บินวนเวียนหยอกเย้าเธอ

“อ้าววว... ดา แกมาเงียบๆ แล้วก็หายไปเงียบๆ” เธอขำเบาๆ จากนั้นจึงวิ่งหมุนวนอยู่กลางสวนสวย และแล้วจู่ๆ หน้าของชายหนุ่มแปลกประหลาดนายหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงกลางหน้าของสาวน้อย

“คุณชอบผีเสื้อหรือ...ผมมีอะไรมาให้ดู” เขายื่นหินกลมๆ สีฟ้าตรงกลางเป็นสีขาวกลม และวงกลมในสุดเป็นสีฟ้าสวยงามมากในความรู้สึก เธอไม่เคยเห็นหินชนิดนี้มาก่อน

“หินอะไรคะ” เธอถามขณะเห็นหน้าชายหนุ่มแปลกหน้า เขามองจ้องตาเธอ แววตาเหมือนใครที่เคยรู้จัก

“ดวงตาปีศาจ” เขาตอบเธอ

“สวยมาก แต่ทำไมชื่อน่ากลัวจัง” เธอถามกลับไป

“ชื่อของมันคือ Evil Eye ชอบไหม ถ้าชอบเอาไปเลย” เขากำลังจะยื่นส่งให้เธอ แต่เธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ค่ะ ชื่อไม่เป็นมงคล” 

“บอกว่าสวย เอาไปเถอะ ผมให้” เขาพยายามจะยื่นให้เธออีกจนได้

“ไม่... ฉันไม่อยากได้แล้ว” เธอรีบหันหลังเพื่อเดินหนีเขา

ชายหนุ่มพยายามดึงข้อมือเธอกลับไป แล้วเอาหินที่กำอยู่ในมือเอาใส่มือของเธอ

“ไม่...ไม่...ไม่” เธอปฏิเสธเสียงดังลั่น ขณะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ปรากฏว่าชายหนุ่มหายไปแล้ว

“อ้าววว... เฮ้อ หายไปไหนล่ะ” เธอถอนหายใจอย่างแรงด้วยความกลัว ดวงตาปีศาจอยู่ในกำมือ พอเธอพยายามจะเอาขึ้นมาดูอีกครั้ง กลับกลายเป็นหน้าของเพื่อนรักกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่เสียงดังลั่น

“เฮ้ย... เป็นแกเองเหรอ” กิ่งฟ้ามองจ้องหน้าดารณีอย่างไม่เข้าใจ

เสียงเคาะประตูห้องดังรัวถี่อยู่หลายครั้ง ทำเอากิ่งฟ้าสะดุ้งตกใจผวาลุกขึ้น เธอร้องตะโกนถามอย่างสงสัย

“แม่เหรอคะ ...” เธอค่อยลากเท้าลุกลงจากเตียง อาการปวดระบมแผ่ซ่านไปทั่วร่าง 

“เอ้า... แกนั่นเอง ทำไมเคาะประตูซะรัวขนาดนั้น”

“ฉันนึกว่าแกเป็นบ้าไง... ส่งเสียงร้องดังลั่น” ดารณีมาอยู่หน้าประตูห้องนานแล้ว ได้ยินเสียงร้องตะโกนโวยวายของเพื่อนรักที่อยู่ข้างใน 

“ฝันเห็นแกนั่นไง... อยู่ๆ ก็โผล่หน้าซะงั้น” กิ่งฟ้าแกล้งพูดเฉไฉ จริงๆ แล้วเธอกำลังตะโกนใส่ชายหนุ่มในฝัน หน้าตาไม่รู้ว่าเป็นใคร...ไม่เคยเห็น

“แม่บอกว่า แกถูกรถชน ฉันตกใจมากรีบบึ่งมาหาแกก่อนไปทำงาน ... เออ วันศุกร์นี้ช่วยไปทำหน้าที่แทนหน่อยได้ไหม” สาวตาหยีหย่อนบั้นท้ายลงบนเตียง แล้วขยับเข้าไปนั่งลงข้างเธอ 

“อะไรวะ... ฉันยังเจ็บอยู่เลย” ดารณีกอดเพื่อนรัก แล้วหยิกแก้มก่อนพูดยั่ว

“หาแฟนใหม่ให้... ไม่เอาเหรอ” 

“ฮ่า... ตลกฝืด” กิ่งฟ้าไม่อยากให้เพื่อนเปิดแผลกลางหัวใจอีกครั้ง เธอพยายามหลบตาไม่ยอมสบสายตาเพื่อนรัก ด้วยกลัวว่านางจะรู้ว่าเธอยังไม่หายเจ็บใจ

“แม่ฉัน...นางจะให้หนูดาคนนี้ไปเจอ หนุ่มนักเรียนนอก” ดารณีรีบจบประโยคเพื่อให้เพื่อนรักหันไปสบตาด้วยความแปลกใจ แต่กิ่งฟ้ารู้แกวไม่หันไปหาเธอเลย ในที่สุดสาวตาหยีทนไม่ได้ต้องเอามือไปเชยคางแล้วดึงหน้าหันมาจ้องตากัน

“ไปสิ... ฉันขอเวลาพักร่างและ...ใจ ด้วย” เพื่อนรักสาวมั่นเบื่อเรื่องพวกนี้เต็มทน

“น่า... นะ กิ่ง แกเป็นเพื่อนที่สวยที่สุด ฉันแอบชอบแกมาตั้งแต่มัธยม ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ แต่จะให้เป็นทอมแอบรักแก คงไม่ใช่เพราะฉันไม่ใช่ทอมว่ะ แม่จะจับคู่แหงๆ แต่อ้างว่า...ให้ฉันเอาสินค้าไปนำเสนอขายนายคนนี้ เขาน่าจะเป็นลูกเจ้าของบริษัทใหญ่ซึ่งกำลังหาสินค้าเพื่อขยายตลาด” ดารณีสาธยายอีกยืดยาว เธอจะเดินทางไปสัมมนาที่ภูเก็ตวันรุ่งขึ้น

“ว่าแต่จะไม่ให้ฉันเห็นหน้าคนที่จะพบก่อนเลยหรือ...” กิ่งฟ้าถามขึ้น

“ไปถึงก็รู้เองแหละ นัดเจอกันแถวโรงแรมตรงใกล้กับห้าง” ดารณีพูดจบก็ส่งข้อมูลให้สาวหน้าสวยที่ไลน์

“ต้องไปให้ได้นะ ไม่งั้นฉันถูกแม่บ่นแถมด่าอีก รำคาญนางมากเลย พ่อฉันน่ะเก่งมากเลยที่ทนแม่ได้จนถึงทุกวันนี้” กิ่งฟ้ารู้นิสัยเพื่อนรักดี นางเคยหนีไปเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่เกือบสองเดือนเพราะรำคาญแม่ของนาง

“เฮ้ยแล้ว ฉันต้องทำยังไงบ้างล่ะเนี่ย” เธอโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ไม่อธิบายว่าต้องทำอะไรแค่ส่งข้อมูลสินค้าให้เท่านั้น 

“แก... ทำสมอ้างเป็นฉันก็เท่านั้น”

“โห... มันจะเนียนได้หรือไง หากต้องดีลกันต่อ แล้วแกจะมองหน้าเขาได้หรือ”

“ก็ไม่ต้องเจอไง ให้แกแทนฉันไปเลย จบปะ...” 

“มันจะไม่จบนะสิ... แกชอบหางานให้ฉันลำบาก”

“เออ... ฉันจะซื้อสร้อยมุกมาฝาก” ดารณีเอาของฝากมาล่อ

“เห็นฉันเป็นคนงก... ของฝาก ไม่ต้องเลย ฉันไปแค่หนนี้นะ ต่อไปแกบรรเลงเอง อย่าหาทำว่ะ ไม่คุ้ม”

“ไม่คุ้มยังไงว่ะ... เผื่อแกขายออก”

“ฮะ... ยัยบื้อ!!! ฉันคงไม่ได้เตะตาใครขนาดนั้น” กิ่งฟ้าซัดกลับ

“ไม่แน่นะ... เผื่อว่าเขาชอบแก ฉันจะได้รอดตัว”

“อะไรนักหนา...” เพื่อนรักรำคาญ ไล่ส่งให้รีบไปทำงาน

ทั้งวันกิ่งฟ้านั่งคิดว่า จะต้องทำยังไงกับตนเองที่ถูกเพื่อนยัดเยียดงานยากให้ ความฝันเมื่อคืนหญิงสาวยังรู้สึกสับสน หรือว่ามันคงเชื่อมโยงกับการนัดหมายนี้หรือเปล่า วันรุ่งขึ้นเธอจำเป็นต้องขอลางานอีกหนึ่งวัน แผลที่ระบมอยู่เริ่มดีขึ้นเล็กน้อย ทำให้เธอจำต้องนอนอยู่บนเตียงอีกหนึ่งวัน ในใจคิดวางแผนว่าอีกสองวันจะทำอย่างไรดีกับนัดหมาย หรือว่าเอาสินค้าของเธอนำเสนอแทน 

‘เล่นบ้าบอแบบนี้ ต้องเจอหักเหลี่ยมโหด’ กิ่งฟ้าคิดสะใจที่แก้แค้นดารณี 

แม่กรรณิการ์เอาข้าวต้มขึ้นมาบริการให้ลูกสาวถึงห้อง และเจ้ากี้เจ้าการถามเรื่องที่ไม่น่าถาม

“นังกิ่ง... ผู้ชายคนนั้นที่มาส่ง เขาจ่ายเงินค่าทำขวัญให้หรือเปล่า” กิ่งฟ้าสะดุ้งทันที

“แม่คะ... หนูบอกแล้วว่า หนูซุ่มซ่าม เขาพาไปโรงพยาบาลและจ่ายค่ารักษาให้แล้ว ก็ควรจบล่ะ” เธอชักสีหน้ารำคาญ

“แกนี่นะ... แล้วรู้หรือเปล่า ภายในร่างกายเรามันบอบช้ำส่วนไหน” 

“ไม่ทราบ หนูไม่ใช่หมอ” เธอตอบกวนได้ใจ แม่ค้อนให้สองครั้งแล้ววางถาดข้าวต้มให้เธอจัดการกินให้เรียบร้อย 

“เออ... ฉันจะไม่ยุ่ง แกเป็นอะไรมากกว่านี้ แม่จะไม่ถามอีก” นางกะบึงกะบอนงอนเดินก้าวฉับๆ ออกจากห้องไป 

กิ่งฟ้าเตรียมตัวไปทำงานแบบทุลักทุเล วันรุ่งขึ้นไปถึงที่ทำงานเพื่อนร่วมงานเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง แล้วหัวหน้าเธอมอบหมายให้เธอไปพบลูกค้ารายหนึ่ง

“กิ่ง... วันเสาร์ว่างไหม ลูกค้านัดไปพบ”

“ทำไมนัดวันเสาร์” เธอทำหน้างุนงง ลูกค้านัดพบเรื่องงานวันหยุด

“เขารีบนัดเรา เพราะจะเอาสินค้าไปนำเสนอวันจันทร์ที่ฮ่องกง” ภูผารีบสรุปสั้นๆ และยื่นแฟ้มรายชื่อลูกค้าให้เธอ ก่อนจะรีบออกไปประชุมกับลูกค้าอีกราย

กิ่งฟ้านำแฟ้มกลับมาเปิดอ่านที่บ้าน เธอประชุมกับสายงานทั้งวัน ไม่มีเวลาเปิดอ่าน แล้วมือสั่นเทาขณะเปิดแฟ้มค้าง ความรู้สึกของเธอสับสน...

พันธ์พิสุทธิ์ พงศ์กุล ผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร บริษัทสหพันธ์กรุ๊ป จำกัด

เธออ่านชื่อซ้ำแล้วซ้ำอีก จำได้ว่าชื่อนี้อยู่ในนามบัตรที่เคยยื่นให้เธอที่สนามบินวันนั้น

“อะไรกันเนี่ย ... นายคนนี้อีกแล้ว เฮ้อ” เธอถอนหายใจยาว ไม่เข้าใจว่าชีวิตต้องมาวนเวียนกับเขา เพื่ออะไร หรือว่า...

“โชคชะตา ... มันมาแปลกๆ เพิ่งจะโบกมือลา ไสหัวคนนั้นไปไม่นาน แล้วก็ให้มาเจอคนนี้ล่ะหรือ!!!” เธอพึมพำขณะใจยังคิดไปถึงความฝันเมื่อวันก่อน 

วันศุกร์ตามนัดหมายเวลา 10.30 น. สาวน้อยหน้าสวยนึกขำกับคำนี้ที่เป็นฉายาที่ดารณีชอบตั้งให้ ... เธอก้าวเข้าไปยังลอบบี้โรงแรมที่นัดหมาย เธอถามหาชื่อของชายหนุ่มกับเจ้าหน้าที่รีเซฟชั่น เมื่อรู้ว่าเขานั่งรออยู่ที่เก้าอี้โซฟาตรงด้านซ้ายตามที่หนุ่มรีเซฟชั่นชี้พุ่งเป้าให้แล้ว เธอจึงค่อยตั้งสติก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแนะนำตัว

“เอ่อ... สวัสดีค่ะ” เธอเลี่ยงไม่เอ่ยชื่อของดารณี กลัวตนเองสับสนอาจถูกจับได้

“สวัสดีครับ คุณดารณี” เขาทักทายชื่อของเพื่อนรักทันที

“เชิญคุณที่ห้องประชุมเล็ก ... เชิญครับ” เขาลุกขึ้นก้าวเดินนำทางไปมุมซ้ายของลอบบี้มีบันไดเดินขึ้นไปชั้น M มีห้องประชุมเล็ก ซึ่งเขาน่าจะมีทีมงานรออยู่

ชายหนุ่มสวมสูทสีดำเข้ม สวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนไม่ผูกไท กางเกงสแล็กสีเทาเข้มทรงฟิตแบบวัยรุ่นเดินนำขึ้นบันได แต่หันหน้ามามองเธอ 

“ค่อยเดินนะครับ ขาคุณเป็นอะไรครับ เห็นเดินกะเผลก” เขาหันมาถามเป็นมารยาท แล้วผายมือมาเพื่อให้เธอจับ 

“ขอบคุณค่ะ ดิฉันแค่หกล้มเมื่อหลายวันก่อน” เธอไม่จับมือเขาขณะตอบเลี่ยงๆ

เธอเดินตามเข้าห้องประชุม เขาหันมายิ้มให้แล้วแนะนำตนเองขณะนั่งลงตรงกันข้าม 

“แสนภพครับ ... ผมรับผิดชอบผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เรากำลังอยากเปิดตัว ผมอยากนำเข้าสินค้าของบริษัทคุณ ทีมงานผมเขาเป็นหมอ ต้องการส่งเสริมเรื่องสุขภาพและความงาม” เขาแนะนำชื่อตนเองขณะยื่นนามบัตรให้เธอ

“ค่ะ... สินค้าตามใบแนะนำนี้นะคะ และคุณสามารถแสกน QR code เข้าไปดูสินค้าต่างๆ ได้ที่เว็บไซด์ของบริษัทได้เลยนะคะ” กิ่งฟ้าแอบมองหน้าตาหนุ่มลูกครึ่งพูดไทยชัดเว่อร์

“คุณแม่ผมเป็นคนไทยครับ...” เขายิ้มให้เธอทันทีที่กิ่งฟ้าขมวดคิ้วมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา

“มิน่าล่ะ ภาษไทยชัดกว่าดิฉันอีก” เธอพูดเยินยอจนเขาเลิกคิ้ว

“คุณเป็นลูกครึ่งหรือครับ”

“เปล่าค่ะ ฉันเป็นคนต่างจังหวัดแถบอีสานค่ะ” เธอยิ้มให้ชายหนุ่ม

“โอเค ผมนึกไปไกล ขอโทษครับ” ชายหนุ่มดูดีและสุภาพ เทียบกับนายคนที่แย่งกระเป๋ากับเธอวันนั้น

“ผมมีของฝากจากคุณป้ามาให้นะครับ ท่านฝากมาให้คุณ” เขายื่นพวงกุญแจ เป็นด้วยพลาสติกสีฟ้าใสราวแก้ว เธอหวนนึกถึงความฝันทันที

“ฮะ...” เธอสะดุ้งเผลออุทาน

“เคยเห็นมันมาก่อนหรือ” เขายิ้มให้เธอ

“ไม่เคยค่ะ แต่ทำไม...” เธอเงียบทันที ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอมีความเชื่อเรื่องโชคลาง

“นี่คือ Evil Eye ดวงตาปีศาจ” เขาเล่าสั้นๆ แต่คำนี้มันอยู่ในฝันคืนนั้น แม้จะไม่ได้เห็นหนุ่มในฝันชัดเจน แต่น่าจะเป็นเขาอย่างแน่นอน เธอสับสนว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไร

“เอาไว้ทำอะไรคะ ชื่อดูน่ากลัวจัง” เธอตอบกลับเบาๆ

“พวงกุญแจ คุณป้าเพิ่งไปเที่ยวมา คงอยากให้ลูกสาวเพื่อนท่าน” กิ่งฟ้าเข้าใจทันทีคุณป้าของชายหนุ่มน่าจะผูกสัมพันธ์ให้เขากับดารณี 

“ฝากบอกคุณป้าว่า ขอบคุณมากนะคะ เป็นเครื่องรางไหมคะ” เธอถามเฉยๆ แต่อยากรู้เช่นกัน

“ครับ คนแถบชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เชื่อเรื่องดวงตาปีศาจจะช่วยปกป้องคนที่คิดร้าย”

“ดีจังเลย แล้วช่วยเรื่องเคราะห์ร้ายต่างๆ ด้วยใช่ไหมคะ” 

“ครับ... เอ่อ ทีมงานผมมาพอดี” เขาได้ยินเสียงเคาะประตูด้านนอก แล้วหนุ่มสวมสูทสีกรมท่าผูกไทสีฟ้าผลักประตูเข้ามา เขาทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นสาวน้อยหน้าสวยนั่งอยู่ตรงข้ามกับแสนภพ

“อ้าว... คุณเป็นยังไงบ้าง” เขาทักทายเธอ ทำเอาสาวหน้าหวานสะดุ้ง ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นึกในใจหากเขาโพล่งชื่อเธอออกไป แย่แน่ๆ...

“รู้จักกันเหรอ งั้นฉันขอตัว” แสนภพลุกให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา...ได้นั่งเก้าอี้แทนเขา

“ไว้เจอกันที่ออฟฟิศ... บอกแดดนายด้วย วันนี้ไม่ไปดินเนอร์อยากกลับบ้านเร็วหน่อย” เขาตะโกนไล่หลังหนุ่มที่สาวเท้าอย่างเร่งรีบออกไป

“โอเค... bye ฝากดูแลคุณดารณีด้วย” แสนภพเอ่ยชื่อ... ทำเอากิ่งฟ้าสะดุ้ง

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มอมยิ้มเอ่ยถามเบาๆ อย่างใจเย็น

“ตกลง คุณชื่ออะไรกันแน่ ผมงง... ดารณี ชื่อคุณ หรือ กิ่งฟ้า ชื่อปลอมหลอกผม” เขาทำหน้าล้อเลียนทันที

“นี่คุณ ฉันมี Evil Eye จะเสกให้คุณหายไปได้ไหมเนี่ย” เธอยกพวงกุญแจขึ้นหมุนโชว์ขณะพูดอย่างขำๆ กับคำพูดของตัวเอง

“ผมมีอยู่เยอะเลย อยากได้สักกี่อัน” เขายกกระเป๋าเอกสารวางบนโต๊ะและเปิดออกให้เธอดู เห็นพวงกุญแจแบบเดียวกันนี้ละลานตา แถมมีแบบเป็นกำไลข้อมือด้วย

“โห... เยอะจริง ไม่ได้โม้” เธอพูดขณะจ้องตาเขาระริกอย่างท้าทาย

“ผมว่า... คุณคงอยากได้กำไล เอา...เลือกตามใจชอบ” 

“ขอบคุณมากค่ะ ใจดีจัง ขอสามอันนะคะ” เธอหยิบดูและขออนุญาตอันสวยๆ มาสามอัน

“อยากได้แบบกระเป๋าก็มี ถ้าคุณชอบผมจะเอาไปให้ที่บ้าน วันนี้ไม่ได้ติดมา” เขาคะยั้นคะยอ

“ใจดีที่สุดเลยนะคะ... ชอบมากเลยค่า” เธอลากเสียงยาว ในใจนึกอยากทดสอบว่าเขาเป็นคนยังไง ท่าทางจะใช้ของสวยๆ ล่อสาวๆ

“คุณคงเป็นคนเชื่อโชคลาง... superstitious ใช่ไหม” 

“แน่นอน... วันนั้นที่สนามบิน คิดไว้แล้วต้องมีอะไรแปลกๆ”

“ผมว่า... ไม่ใช่ วันนั้นผมว่าผมคงจำผิด...”

“ไม่น่าใช่ โชคชะตามากกว่า” 

“เรื่องพวกนี้ ... ในความคิดผม idiot ปัญญาอ่อน” เขาพูดเสียงชัดเจน ภาษาอังกฤษก็ใช่ ภาษาไทยก็ชัดเว่อร์ เธอหน้าแดงด้วยความโกรธ ไหงมาว่ากัน...ให้เธอปัญญาอ่อน

'ด่ากันแรงขนาดนี้เลย...' กิ่งฟ้านึกตำหนิในใจ

น้ำเสียงเข้มข้นของชายหนุ่มต้องการค้นหาตัวตนของสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า

“ขอโทษ พูดตรงๆ ตกลงคุณชื่ออะไรกันแน่” กิ่งฟ้านึกด่าอยู่ในใจ อีตาบ้า... เปลี่ยนเรื่องกะทันหันให้เธอกลายเป็นคนถูกด่าไปโดยปริยาย แถมยังเค้นเอาเรื่องกับชื่อของเธออีก

“ดวงตาปีศาจ... Evil Eye ค่ะ” เธอยอกย้อนกลับ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Related chapters

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   6. ตัวแทน (stand-in)

    ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะ จ้องสายตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้านิ่ง แววตาของเขาท้าทายในความรู้สึกของเธอยิ่งนัก“เฮ้อ... ผมคงเจอนักลวงโลก the world scammer!!!” เขาเปรียบเปรยเห็นภาพลอยอยู่ตรงหน้าเธออย่างชัดแจ้ง“นี่... พูดให้ดีๆ นะ ฉันฟ้องคุณได้” กิ่งฟ้าเหลืออด ถลึงตาใส่ชายหนุ่ม“ได้เลย... ผมยินดี ถ้าไม่จริง บอกมา คุณชื่ออะไร” เขายังบังคับกลายๆ จะไม่ยอมเปลี่ยนเรื่อง“เอ่อ... กิ่งฟ้า” เธอจำยอมในที่สุด ก้มหน้าลงกับพื้นโต๊ะ “อ้าววว... แสนภพเพิ่งบอกผมว่า คุณชื่อ ดารณี หรือว่าผมฟังผิด” เขาเอากำปั้นทุบโต๊ะ ทำเอากิ่งฟ้าสะดุ้งพรวดเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา“นี่คุณ... ทำอย่างกับฉันเป็นผู้ต้องหา ฉันมาเสนอขายสินค้า” เธอมองสบตาชายหนุ่มนิ่งขณะกล่าวตอบ“เหรอครับ... แล้วสินค้านี้หลอกผมด้วยไหมเนี่ย” เขาหัวเราะเยาะเย้ยเธอ“โอเค... ถ้าคุณยังพูดอะไรแบบนี้ ต้องขออนุญาตลากลับนะคะ” เธอเอ่ยเบาๆ จำยอมไม่อยากตอบโต้ใดๆ ขณะจ้องแววตาของเขาที่ระริกหยอกล้ออยู่ในดวงตาคมคู่นั้น“อาการคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ... ขอผมดูหน่อยได้ไหม” เขาลุกขึ้นก้าวมายืนค้ำหัวเธอ ผายมือขอร้องอย่างสุภาพ“ดีขึ้นนิดหน่อย ข้อเท้าแพลงคงอาจหลายวันค่ะ

    Last Updated : 2025-01-23
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   7. เล่ห์กามเทพ

    พันธ์พิสุทธิ์ไม่ได้ตอบคำถามใดใด สายตาของเขาเต็มไปด้วยแววเล่ห์เพทุบาย ต้องการแก้เผ็ดหญิงสาว“ผมจะพาคุณไปหาหมอ เผื่อเป็นอะไรมากกว่านี้” เขาทำหน้าตารู้สึกผิดเล็กน้อย ในความรู้สึกของกิ่งฟ้า มาดคุณหมอไม่มีเลยตั้งแต่พบกันครั้งแรกจนมาถึงครั้งนี้ หากไม่บอกถึงอาชีพการงาน เธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นนักธุรกิจมากกว่า“ค่ะ... ยังเจ็บเอวอยู่เลย” สีหน้าของสาวน้อยเบื้องหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาให้เห็น ชายหนุ่มรู้ดีว่าน้ำหนักตัวของเขาคงกระแทกเธออย่างจังตอนลงไปถึงพื้นบันได ใจของเขากระตุกทันทีเมื่อหวนนึกถึงความรู้สึกที่วาบหวิว ร่างกายของเขาและเธอทาบทับกันนิ่งขณะนั้น ทำให้เขารู้สึกถึงประจุไฟปรารถนากำลังปะทุขึ้นจนอณูของเซลส์เกิดแรงสั่นสะเทือนกิ่งฟ้าถูกชายหนุ่มพยุงร่างบอบบางไปถึงยังลานจอดรถ เขาตัดสินใจอุ้มเธอเดินก้าวไปยังที่รถยนต์ซึ่งจอดห่างออกไปเกือบสองล็อก ลมหายใจของเขารดยังต้นคอของเธอจนรู้สึกสยิวไปทั่วร่าง“อืม... จริงๆ ฉันก็เดินได้อยู่น่ะ” เธอกล่าวปฏิเสธไป แต่ในใจรู้สึกยินดีเหลือล้น เขาดูเป็นสุภาพบุรุษมากกว่าทุกครั้ง อาจเป็นเพราะท่าทีดูนุ่มนวลขึ้นกว่าครั้งก่อน“กอดผมแน่นๆ ไม่งั้นคุณอาจหล่นได้ ผมไม่เคยอุ้มใค

    Last Updated : 2025-01-26
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   8. อย่าล้อเล่น

    ทันทีที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามลุกขึ้น ก้าวเข้ามาและยิ้มยั่วเธออย่างไม่สนใจกับท่าทีของอีกฝ่ายว่า กำลังจะเตรียมปกป้องตนเอง“นี่...หยุดเลย เรากำลังออกนอกลู่นอกทาง” กิ่งฟ้าเสียงแหวดุชายหนุ่มที่กำลังจะก้มลงมาทำอะไรเธอ ขณะที่เธอเองลุกขึ้นยืนจังก้ากำหมัดอยู่“อยากพิสูจน์... ไม่ใช่หรือ” เขาก้าวเข้ามารวบเอวเธอทันทีที่พูดจบ แล้วก้มหน้าลงมากดริมฝีปากของสาวน้อยในอ้อมกอดชายหนุ่มผงะหน้าหงาย เมื่อกิ่งฟ้าตั้งสติได้จึงกัดริมฝีปากเขาโดยอัตโนมัติ แล้วเอาฝ่ามือดันหน้าของเขาออกไปอย่างแรง“โอย... ทำร้ายผม” เขาร้องเสียงหลง เลือดกบปาก ทำเธอตกใจรีบหยิบทิชชูจากในกระเป๋าออกมากดห้ามเลือดตรงเนื้อบางๆ ด้านในริมฝีปากที่ถูกเธอฝังเขี้ยวไว้ค่อนข้างแรงทีเดียวมือไม้ของเธอสั่นเทาขณะควักเอาห่อทิชชูในกระเป๋าออกมา ดึงกระดาษออกมาปั้นเป็นกำแล้วกดลงไปไม่ให้เลือดไหล เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้เลยระหว่างเธอกำลังช่วยห้ามเลือด แต่พันธ์พิสุทธิ์นึกกระหยิ่มในใจ... อยากอยู่ต่อหน้าเธอคนนี้ให้นานเท่าที่หัวใจกรุ่นละมุนของเขาต้องการเท่านั้น เธอเป็นคนแรกที่เขาเคยพบสาวๆ มาทั้งคนไทยและต่างชาติในต่างประเทศ ไม่มีคนไหนที่กล้าปฏิเสธ

    Last Updated : 2025-02-05
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   9. สลับคู่ (สลับรัก)

    ระหว่างเดินทางกลับบ้านของหญิงสาว พันธ์พิสุทธิ์แวะไปทำแผลด้านในตรงกลางริมฝีปากที่คลินิกซึ่งคือที่ทำงานของเขานั่นเอง “ขอคุณลงไปเป็นเพื่อนผมหน่อย” เขาพยักหน้าแววตาคะยั้นคะยอ ทำให้สาวน้อยนั่งข้างๆ ใจอ่อนอีกตามเคย “ยังไง พรุ่งนี้คุณต้องมาพบผมที่นี่อยู่ดี” เขายังกำชับเพื่อให้เธอตัดสินใจเขาก้าวไปยืนอยู่หน้าคลินิกหันกลับมามองว่า สาวน้อยลงจากรถตู้หรือไม่ ปรากฏว่ากิ่งฟ้ากำลังก้มลงมองพื้นเพื่อก้าวตามลงไป‘ต้องบังคับให้ไปฮ่องกงให้ได้ คอยดูว่านางจะว่ายังไง’ เขาคิดวางแผนอยู่ในใจ ขณะจ้องมองเธออย่างกระหยิ่มประหนึ่งผู้มีชัย“ค่ะ... นำฉันเข้าไปสิคะ” กิ่งฟ้ามองจ้องเขากลับ ขณะหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม“ครับบ... เชิญคุณกิ่งฟ้า อ้อ... ดารณี” เขาเริ่มกวนประสาทเธออีกครั้ง แต่สาวน้อยไม่ตอบโต้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรอีกขณะก้าวตามชายหนุ่มไป เธอเหลือบไปเห็นแสนภพ ชายหนุ่มคนเมื่อวานที่พบกันในโรงแรมแห่งนั้นกำลังเดินสวนมาพอดี“อ้าว คุณดารณี มาถึงที่นี่เลย” เขายิ้มทักทายเธอทันที“เอ่อ...ค่ะ” กิ่งฟ้าไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ในใจคิดแต่เพียงอยากหลบหน้าชายหนุ่มทั้งคู่“คุณหมอ... ฉันขอไปนั่งรอที่รถดีกว่านะคะ” เธอเดินตามเข้า

    Last Updated : 2025-02-05
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   10. ต่างฝ่ายต่างมีทีเด็ด

    คุณปู่เข้ามากระซิบกิ่งฟ้าและขยิบตาให้สาวน้อย ก่อนจะกล่าวคำอำลา...“ไปเถอะ...หลับให้สบาย ปล่อยให้หนุ่มๆ เขาจัดการเถอะ เรื่องมันเลยเถิดแล้ว ก็เลยตามเลยนะหนู” เสียงขำเบาๆ ทำให้เธอรู้สึกใจชื้น เกรงว่าคุณปู่จะไม่เข้าใจแล้วเคืองเธอและดารณีกิ่งฟ้าพยายามห้ามพันธ์พิสุทธิ์ไม่ให้นั่งรถตามไปส่งถึงบ้าน แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่ยอมอยู่นั่น หัวดื้อยิ่งกว่าเธอเสียอีก“ผมนั่งไปเป็นเพื่อน เผื่อช่วยคิดวางแผนให้ไม่ดีกว่ารึ” เขาอมยิ้มนัยน์ตาวาวราวกับวางแผนแก้เผ็ดทั้งเธอและดารณี“เฮ้ออออ...” เสียงถอนหายใจยาวของสาวน้อยที่นั่งข้าง ทำให้ชายหนุ่มนึกอยากแกล้งเธออีก“พรุ่งนี้ เราเจอกันอีกครั้ง ผมมีนัดแสนภพให้มาเจอคุณอีกครั้ง ว่าไง” น้ำเสียงของเขาคะยั้นคะยอ แถมขึ้นเสียงตอนท้ายอย่างเป็นต่อ“เอ่อ... ฉันไม่มีข้อมูลอะไรนำเสนอนะ คุณหมอ” เธอวิงวอนเบาเชิงขอร้อง“ดีเลย... ไปตามเพื่อนคุณมา เจอกันหน่อยดีไหม” เขาคาดคั้น“ไม่ได้... อาจทำให้คุณแสนภพโกรธพวกเรา” เสียงดุของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากเล่นบทกวนประสาท“โธ่...โถ ขนาดนี้แล้ว ยังจะปิดบัง!!! คุณปู่ขนาดต้องเล่นละครตีบทแตกให้พวกคุณ” เขารู้สึกสนุกในใจอยากยั่วยวนสาวน้อยนางน

    Last Updated : 2025-02-07
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   11. แผนมัดใจ

    พันธ์พิสุทธิ์ไม่รอช้า เขาเร่งพาเธอไปขึ้นรถตู้เพื่อไปส่งที่คลินิก ซึ่งเมื่อวานได้แวะไปทำแผลมาแล้ว เขาเอ่ยถามเบาๆ ขณะนั่งอยู่ข้างกันตรงเบาะกลางด้านหลังคนขับ“วันนี้ แสนภพจะมาประชุมแทนผม เขาอยากรู้สินค้าที่ดารณีนำมาเสนอ ผมยังไม่ได้คุย ช่วยนำเสนอให้ด้วย” เขาแอบอมยิ้มกระหยิ่มยิ้มอยู่ในใจ นึกอยู่ในใจว่า สาวน้อยนางนี้จะแก้ไขปัญหานี้ยังไง“ช่วยบอกเขาว่า รอก่อนได้ไหม วันอังคารจะมีคนรู้เรื่องสินค้าที่เขาต้องการมานำเสนอ จะดีกว่านะ...นะ” น้ำเสียงถอนหายใจยาวของเธอ ทำเอาชายหนุ่มนึกอยากแกล้งต่อ ดูสิพวกเธอจะงัดอะไรมาแก้ลำ“พวกคุณเล่นเกมอะไรกัน ผมไม่เข้าใจ แต่อย่าลืมว่าคุณปู่กลายเป็นตัวละครที่ไม่ควรถูกดึงมาเล่นให้ท่านพลอยเสียคนไปด้วย” เขาทำขึ้นเสียงเพื่อข่มขู่สาวน้อยหน้าสวยที่นั่งอยู่ด้านข้าง“ฉันจะไปรู้หรือว่า นายจะแกล้งพาฉันมาเจอท่าน นี่ทำฉันกลัวจนแย่แล้วนะ งานนี้ฉันอาจจะถูกเจ้านายไล่ออกเลย...” น้ำเสียงหงอยๆ ของเธอ ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อน“ไม่เป็นไร มาทำงานกับคุณปู่ ท่านมีเงินเดือนพอจ้างอยู่หรอก” “ฮะ... จริงนะ... จะให้ฉันทำอะไร กระซิบก่อนได้ไหม” เธอแกล้งเอาข้อศอกไปถองเอวเขาโดยไม่รู้ตัว อารมณ์เล่นแผลง

    Last Updated : 2025-02-16
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   12. ความเชื่อโชคลาง

    กิ่งฟ้าถูกชายหนุ่มผิวเข้มคะยั้นคะยอให้กลับไปที่คลินิกของเขา เพื่อดูอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าหลังจากได้รับประทานอาหารมื้อเที่ยงที่โรงแรมเดิม ซึ่งเคยใช้เป็นสถานที่นัดให้ไปนำเสนอสินค้าขณะลงจากรถตู้หมอหนุ่มคนนี้เกิดสะดุดอะไรบางอย่างที่หล่นอยู่ที่พื้นรถ หน้าคะมำลงไปนั่งคุกเข่าจับกบ เธอเกือบหลุดเสียงหัวเราะขำที่ร่างสูงโย่งอายหน้าแดงและร้องเสียงหลง “Ouch! ผมสะดุดของที่คุณทำหล่นไหม” เขาหันหลังถามขณะค่อยทะลึ่งตัวขึ้น“ไม่น่านะ... กระเป๋าก็วางอยู่ตรงเบาะ ไม่ได้เอาลงมา” เธอรีบปฏิเสธและพยายามเอามือทั้งสองข้างยกแขนข้างหนึ่งของเขา ช่วยพยุงชายหนุ่มตัวโย่งขึ้นมา“โห... เข่าผมแตกไหม เจอคุณหลายวันมานี้เจ็บตัวด้วย จะมีเรื่องตามมาอีกไหมครับ” เขาพยายามพูดกับเธอดีๆ ไม่ขึ้นเสียงให้เธอรู้สึกรำคาญ“คงไม่ใช่แต่นายคนเดียว ฉันอาการหนักกว่านายนะ” เธออมยิ้มนึกขำในใจ“แย่จังเลย” น้ำเสียงเขาดูหงุดหงิดขึ้นมา“อย่าพูดอย่างนั้น กลายเป็นฉันไม่ดี... คนโบราณคงว่า ฉันเป็นตัวซวย” เธอพูดเบาๆ ไม่อยากให้เจ้าหน้าที่ในคลินิกได้ยิน “งั้น... ผมจะไปให้เจ้าหน้าที่เรียกพยาบาลมาช่วยตรวจ” เขาเดินกะเผลกมีกิ่งฟ้าคอยพยุงช่วย ทั้งที่เธอเอง

    Last Updated : 2025-02-17
  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   13. คำปรึกษาแสนอบอุ่น (1)

    ทั้งคู่พาร่างราวกะปลกกะเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวทำหน้าเจื่อนๆ ในใจไม่รู้คิดอะไรอยู่ แต่น่าจะกลัวคุณปู่แซวกลับมา ทำให้ได้อายจนหน้าแดง เขาเป็นชายหนุ่มผิวสีแทนดูคมเข้มหล่อเหลา ถ้ามองให้ดีเหมือนคนมีสุขภาพดีกว่าญาติของเขาที่มีผิวขาวเสียด้วยซ้ำ ขณะที่เขาก้าวผ่านประตูเข้าไป ผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลทักขึ้นทันทีขณะมองจ้องมาที่คนทั้งคู่อย่างรื่นรมย์“เอ้า... เจ้าหลานรัก ไปทำอะไรเธอล่ะนั่น ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า” คุณปู่หันมาหาสาวน้อยที่เดินเข้ามายืนข้างหลานชาย“ไม่ค่ะ ... ตอนลงจากรถเขาสะดุดขาตัวเอง เลยกระแทกกับพื้นหน้าคลินิก” เธอตอบช่วยเขาไม่ให้เขินอาย“เหรอ... คงซุ่มซ่าม ตั้งแต่เห็นหนูมาหาปู่บ่อยขึ้น” คุณปู่ยังขำเขาอยู่ไม่ยอมหยุด ทำให้ผู้สูงวัยอารมณ์ดีมีความสุขกว่าวันแรก ที่กิ่งฟ้าได้เข้ามาร่วมโต๊ะทานข้าวมือเที่ยงเมื่อสามวันก่อน“ค่ะ... หนูพลอยเจ็บตัวไปด้วย” เธอทำหน้าจ๋อยขณะสบสายตาคุณปู่ แววตาท่านกำลังล้อเล่นกับหลานชาย“อย่าให้มันบ่อยนักล่ะ เป็นหมอยังไงไม่ระมัดระวัง” ท่านผายมือให้ทั้งคู่นั่งลง แล้วทำท่าสั่งให้หลานชายออกไปบอกแม่ครัวให้ลำเลียงอาหารเข้ามาระหว่างท

    Last Updated : 2025-02-19

Latest chapter

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   22. สองสาว (ต่าง) พบเล่ห์อลวน (1)

    กิ่งฟ้านัดให้ดารณีไปเจอกันที่คฤหาสน์ของคุณปู่ตอนเย็น ทำเอาดารณีไม่พอใจหลังจากเห็นข้อความในไลน์ขณะออกจากห้องประชุมช่วงพักมื้อกลางวัน“นี่แก จะยัดเยียดให้ฉันไปคนเดียวนี่นะ” เสียงโทรเข้าไลน์ของกิ่งฟ้า สร้างความไม่พอใจให้คนที่รับสายเช่นกัน“เออ... ฉันไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”“ให้ฉันไปรับแกที่ทำงาน แล้วไปด้วยกันไม่ได้รึ”“ไม่ได้!!!” กิ่งฟ้าขึ้นเสียง“เฮ้ย... อะไรของแกวะ” ดารณีโมโหเสียงดังขณะนั่งกินข้าวที่ห้องอาหาร เพื่อนร่วมงานมองไปที่ต้นเสียง ทำเอาสาวหน้าตุ๊กตาญี่ปุ่นรู้สึกตัวก้มหน้าเงียบ เธอกดจบการสนทนาทันทีและเงยหน้าขึ้นกินข้าวต่อไปเงียบๆ และแล้วเสียงเตือนในไลน์ดังขึ้น... เธอเปิดอ่านข้อความใหม่ที่เข้ามาเป็นของชายหนุ่มนามว่า แสนภพ‘บ่ายสามโมง ผมจะไปประชุมกับหัวหน้าคุณ เจอกันครับ’ ข้อความสั้นๆ เหมือนสั่งงานเธอไปโดยปริยายดารณีรู้สึกเซ็งกับเรื่องราวของครอบครัวนี้ ตั้งแต่ชายหนุ่มลูกครึ่งไปจนถึงคุณปู่ของเขาที่เจ้ากี้เจ้าการไม่วางมือ ทำเหมือนเธอและกิ่งฟ้าเป็นลูกไล่... สั่งโน่นนี่นั่นไปเรื่อย“เฮ้อ... เหมือนเล่ห์กลอะไรไม่รู้ ทำฉันหัวหมุนเป็นลูกข่างแล้วเนี่ย” ดารณีบ่นพึมพำบ่ายสามโมงตามเวลาน

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   21. กรรม (ดล) บันดาล

    พันธ์พิสุทธิ์ขับรถไปส่งกิ่งฟ้าถึงหน้าประตูรั้วบ้าน เขาฝากกราบลาแม่กรรณิการ์กับหญิงสาวก่อนจะเลี้ยวกลับรถตรงมุมในสุดของซอย เขายังเปิดกระจกรถยกมือบายให้เธอก่อนจะบึ่งรถออกไป ในใจของเขารู้สึกเห็นใจความทุกข์ของเธอ เป็นอารมณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยแม้จะมีคนไข้ปรึกษาเรื่องเหล่านี้มาก่อน อาจเป็นความสัมพันธ์ที่ค่อยคืบคลานเข้าสู่หัวใจดวงน้อยของเขา ซึ่งเรียกว่า ความผูกพัน...เสียงถอนหายใจดังเป็นระยะจนกระทั่งเขาขับรถถึงบ้าน ตัวตึกด้านหน้ายังเปิดไฟอยู่แสดงว่าคุณปู่ยังอยู่ในห้องหนังสือ เขาก้าวเข้าประตูใหญ่เพื่อเข้าไปทักทายท่านและไม่รู้ทำไมอยากปรึกษาอะไรบางอย่างกับท่านด้วยชายหนุ่มค่อยย่องเข้าไปส่องดูหน้าประตูห้องหนังสือ ซึ่งเป็นประตูกระจกแต่มีม่านลูกไม้กางกั้นอยู่ตรงกลางบาน เขามองเข้าไปเห็นชายสูงวัยผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของตระกูลกำลังเปิดอ่านข้อมูลอะไรบางอย่างในแฟ้มเขาเคาะประตูเบาๆ สามครั้งก่อนแง้มประตูเมื่อเห็นคุณปู่เงยหน้าขึ้นและพยักหน้าให้เขาเปิดประตูเข้าไป“สวัสดีครับ... ผมเข้ามารบกวนไหมครับ” น้ำเสียงของหลานชายดูเกรงใจ“เอ่อ... หลานมีอะไรกับปู่ไหม” “ผมอยากปรึกษาว่า วันเสาร์นี้หลังจากเดินออกกำลังแล้

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   20. ชั้นเชิงคำว่า ‘บารมี’

    ชายหนุ่มไม่อยากเปิดเผยความเป็นตัวตนที่เป็นมุมมืดของเขา ด้วยอาชีพหนึ่งและคุณธรรมในใจที่ถูกปลูกฝังจากแม่ของเขาหนึ่ง จึงไม่อยากเอ่ยถึงมันเลยหากไม่มีใครสะกิดใจขึ้นมา“ผมมีมุมเล็กๆ ที่อาจเรียกว่ามุมลึกลับก็ได้ หากมันโผล่ขึ้นมาวันใด ก็อาจทำร้ายคนรอบข้างได้เหมือนกัน” เขาพูดประหนึ่งความลับในชีวิตของเขาอาจกำลังถูกไขออกมาให้คนที่รับฟังเห็นเป็นรูปธรรม“เฮ้อ... ขอบคุณนะคะสำหรับความช่วยเหลือ ฉันอาจขอรับคำปรึกษาจากคุณหมอไม่วันใดก็วันหนึ่ง” เธอยิ้มให้เขาขณะยกแก้วชาสีแดงกุหลาบแสนหอมนี้ชูขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณ“ด้วยความยินดีและเป็นเกียรติ ถ้าคุณจะให้ผมช่วย” เขาฉีกยิ้มกว้าง แต่ในใจยังรู้สึกอยากแกล้งเอาคืน เพราะหัวเข่าของเขายังเจ็บระบมอยู่ในขณะนี้“เอ่อ... วันเสาร์นี้ คุณและแสนภพ จะไปออกกำลังกายด้วยไหม” เธอยังอยากถามเรื่องนี้ด้วยรู้สึกกังวลกับคุณปู่“ทำไม... คุณปู่ใจดีมาก ไม่เคยชวนใครไปทำกิจกรรมกับท่านเลยนะครับ” แววตาของเขาดูมีความลับอะไรซ่อนอยู่“อย่าลืมนะครับ ท่านไม่ชอบคนตื่นสาย และผิดนัดด้วย” “ตายล่ะ เผื่อฉันตื่นสายล่ะก็ แย่เลย” เธอรู้สึกถึงพฤติกรรมของคนรุ่นโบราณเช่นท่าน คงไม่สบอารมณ์แน่ๆ ถ้าพวกเธอ

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   19. แค้นต้องชำระ

    พันธ์พิสุทธิ์พากิ่งฟ้าไปกินข้าวมื้อเย็นที่โรงแรมเดิม แต่เปลี่ยนเป็นห้องอาหารที่มีบาร์นั่งดื่มและฟังเพลงหลังจากมื้อค่ำแล้ว“คืนนี้กลับดึกหน่อยได้ไหม ผมอยากนั่งดื่ม chillin’ at my place สบายอารมณ์หน่อยในที่ของผม ไม่ต้องห่วง...ผมจะโทรไปบอกคุณแม่เอง ท่านจะได้สบายใจลูกสาวไม่ได้หายไปกับใคร” เขาอมยิ้มขณะกำลังเลี้ยวเข้าลานจอดรถ“เอาเลย... อยากทำอะไร เชิญ” น้ำเสียงของเธอตอนนี้สุดรำคาญ ชายหนุ่มเริ่มก้าวเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเธอไปแล้ว“อ้าวว... ผมแค่ทำให้ถูกต้อง” เขาขมวดคิ้วสงสัยขณะจอดรถหันหน้ามามองเธอ แต่กิ่งฟ้ายังไม่ยอมหันไปมองเขา ยังหน้าหงิกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะคืนนี้อยากกลับบ้านเร็วหน่อยเพื่ออยากระบายอะไรบางอย่างกับดารณี“หรือไม่อยากนั่งดื่มต่อก็ได้ ผมจะไปส่งคุณเลยดีไหม” น้ำเสียงของเขาเริ่มกังวลกับความรู้สึกของสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ“เฮ้อออ...” กิ่งฟ้าถอนหายใจยาวมาก“ไม่สบายใจที่ผมมารับ... ใช่ไหม” เขาเริ่มมีน้ำเสียงกังวล“ใช่... ฉันอยากกลับบ้านน่ะ” คำตอบสั้นๆ เพียงเท่านี้ทำให้เขาเริ่มรู้สึก“ได้... งั้นทานข้าวเสร็จ ผมไปส่งคุณที่บ้าน” บรรยากาศระหว่างนี้ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดี เธอคงกั

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   18. เอาคืน (ให้สาสม)

    ระหว่างการนำเสนอผลิตภัณฑ์ของบริษัทต่อหน้าฝ่ายการตลาดของบริษัทสหพันธ์กรุ๊ป ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ระดับผู้บริหารทั้งหมด 5 คน หนึ่งในนั้นคือ วิชพันธ์ ลุงของแสนภพ ซึ่งขอถือโอกาสเข้ามาสังเกตการณ์ตามคำเชิญของหลานชาย ดารณีตื่นเต้นจนระหว่างการบรรยายและฉายภาพสไลด์บนจอเกิดอาการสะดุด เธอขาดสมาธิใจเต้นไม่เป็นส่ำ เพราะชายหนุ่มที่พูดจากวนประสาทเธอตลอด แกล้งถามคำถามที่ไม่สมควรกลางที่ประชุม“ผมรู้สึกว่าการนำเสนอไม่ professional คุณดารณีต้องไปฝึกมาใหม่ดีกว่า” เขาพูดจาดูถูกเธอกลางที่ประชุมฝ่ายบริหาร “ค่ะ... ขอบคุณมากที่ประเมินดิฉันโดยปริยาย” น้ำเสียงเธอสะอื้นเล็กๆ แต่ในใจกลับอยากกระชากนายคนนี้ออกไปจากที่ประชุม แล้วชกปากสักสามหมัดวิชพันธ์ส่ายหน้าห้ามแสนภพไม่ให้เข้าไปต่อว่าดารณีอีกครั้งหลังจากจบการประชุม“อย่าไปตอแย... Don’t make her angry...” ลุงของเขาเตือน แต่ชายหนุ่มกำลังคิดอยากเอาคืนทั้งหมด ที่สาวน้อยคนนี้สร้างเรื่องให้เขารู้สึกเสียหน้าและยังเจ็บตัวอีกเมื่อวานแสนภพถูกวิชพันธ์ย้ำด้วยคำพูดเตือนสติ...“หากแกอยากเอาคืน แบบนี้ยิ่งทำให้เธอแค้นอยากตอบโต้ ผู้ชายยังไงก็เสียเปรียบ”“คุณลุงครับ... นางทั้งโกหกทั

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   17. เรื่องจริง (ไม่ได้) อยากหลอก

    รุ่งขึ้นดารณีต้องเข้าไปบริษัทเพื่อรายงานการเข้าร่วมประชุมกับธุรกิจแฟรนชายส์ เธอไปถึงที่ทำงานแต่เช้า ขณะผลักประตูก้าวเข้าห้องประชุม เธอตกใจชะงักทันใดชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังคุยอยู่กับหัวหน้าของเธอ“เออ... นี่คุณดารณี” ภูผาแนะนำเธอ ทั้งคู่จ้องหน้ากันเงียบ เธอตะลึงตัวชาเงียบไป“สวัสดีครับบบ... คุณดารณี” เธอหลบสายตาทันทีขณะที่ชายหนุ่มจ้องกลับ“เอ่อ... อ่ะ สวัสดีค่ะ” สาวหน้าตุ๊กตาญี่ปุ่นพึมพำตะกุกตะกัก“คุณดารณี เพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ครึ่งปี แต่เธอสามารถสร้างเครือข่ายได้ทะลุเป้าหมาย คุณจะได้คำแนะนำที่ดีจากเธอ” ภูผาแนะนำสรรพคุณของเธอเป็นการเป็นงาน“ครับ... ไว้ขอผมนัดมาคุยที่บริษัทอีกครั้ง”“เอ้า... วันนั้นคุณดารณีไม่ได้ไปพบหรือครับ”“เอ่อ... ครับ ครับ แต่ผมต้องการ detail เพิ่มเติม” แสนภพหันไปจ้องหน้าเธออีกครั้ง แต่สาวน้อยเบือนหน้าไปจ้องหัวหน้า รู้สึกอึดอัดจึงเอ่ยขึ้นเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย เธอรู้สึกหน้าตึงจนฟันขบกัน“ต้องขอโทษหัวหน้านะคะ คือขอดาเคลียร์เรื่องนี้กับคุณแสนภพอีกครั้งนะคะ แล้วจะนำเรื่องเข้าที่ประชุมสัปดาห์หน้า”“แต่คุณแสนภพมาปรึกษาผม ขอให้คุณไปนำเสนอสินค้าของเราที่ฮ่องกงสัปดาห์หน้า

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   16. พบตัวจริง (2)

    “ยัยดา... ฉันว่าไม่ต้องขับรถฉันไป เราเรียกแกร็บไปเถอะ” เธอคิดไว้นี้ เพราะไม่อยากให้นางขับรถ กลางคืนนางขับรถหลงทิศบ่อยๆ“เออ... ใช่ฉันรู้...แกกลัวฉันพากลับผิดทาง เผลอๆ คืนนี้ได้เข้าโรงแรม” เธอหัวเราะเยาะเย้ยตนเอง“เออ... คงถูกล่ะ ตระกูลนี้เพิ่งไป take over โรงแรมหนึ่ง”“ฮ่า... รวยนะเนี่ย”“เสียดาย แกคิดผิดให้ฉันไปแทน ฉันชอบแสนภพคนนี้ว่ะ หล่อโคตร ลูกครึ่งนะแก” กิ่งฟ้ายั่วนาง“เหรอ งั้นจะได้เจอไหมเนี่ย...”“ไม่รู้เลย... ฉันกลัวว่าคุณปู่จะ...” กิ่งฟ้ามีอะไรในใจ แต่ไม่อยากพูด“ยังไง บอกมานังกิ่ง” ดารณีขึ้นเสียง“จับผิดคู่...ล่ะสิ” เพื่อนอย่างกิ่งฟ้า อยากแก้เผ็ด“เฮอะ... งั้นฉันไม่ไปดีกว่า”“เฮ้ย... ไม่ได้ แกจะทำฉันอดได้งานสำคัญชิ้นนี้ ดีไม่ดีแกด้วยนะ ชวดหมดทั้งคู่” “นี่ ฉันหายไปไม่กี่วัน แกมีคนมาจีบแล้วสิ” ดารณีขึ้นเสียง“โห... จะเป็นนางเสือปืนไวขนาดไหนกันเชียว” กิ่งฟ้ารำคาญกับยัยเพื่อนตัวแสบ จะทำให้เธอมีปัญหา ดารณีเหมือนจะเป็นสาวไม่ยึดติดกับเพศนักหนาเมื่อทั้งคู่เดินทางไปถึง กิ่งฟ้าก้าวเข้าประตูหน้าของตัวตึกใหญ่ สาวรับใช้คนเดิมเดินออกมาต้อนรับให้เข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขก เธอบอกว่าพันธ์พิ

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   15. พบตัวจริง (1)

    กิ่งฟ้ากลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกหนักใจ นึกถามในใจว่าวันรุ่งขึ้นจะหอบร่างกายกระย่องกระแย่งแบบนี้ไปทำงานไหวไหม เธอก้าวเข้ามานั่งที่โซฟารับแขกเงียบๆ แต่แม่กรรณิการ์แอบสังเกตลูกสาวตั้งแต่ลงจากรถตู้ กระทั่งเดินลากเท้าเข้ามาถึงภายในตัวบ้าน “แม่ขา... มีของฝากค่ะ” เธอยกกล่องที่อยู่ในถุงผ้าจากแม่ครัวบ้านคุณปู่ ยื่นส่งให้แม่ แล้วกระแอมเบาๆ“นี่ไปทำงานหรือว่าไปอ่อย...ฮะ ถึงได้กับข้าวกับปลากลับมา” แม่มองเธอด้วยหางตา“เห็นหนูเป็นคนอย่างว่า หรือไงคะ หนูไปทำงานไม่ใช่ไปจับผู้ชายนะ” น้ำเสียงเธอรำคาญแม่ แต่ก็ปากคันอยากตอบโต้“เอ่อ... แล้วนี่จะให้แม่ช่วยอะไรไหม เดินแทบจะไม่ไหวแล้วเนี่ย” แม่กรรรณิการ์ก้มลงมองข้อเท้าซ้ายบวมแดงคล้ำ“หนูพอเดินได้ค่ะ หนูอยากนอนแล้ว รู้สึกไม่ค่อยสบาย” เธอลุกขึ้นก้าวอย่างช้ากำลังจะขึ้นกระได แม่เอากล่องอาหารไปเก็บในครัวแล้วออกมาเห็น จึงช่วยพยุงเธอขึ้นไปชั้นบนแม่ส่ายหัวอย่างหนักใจ หลังจากได้ยินลูกสาวสั่งให้นางโทรไปลางานให้แต่เช้า นางเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง“หยุดงานแบบนี้ จะไม่ถูกไล่ออกหรือ ยัยกิ่ง” นางจ้องดวงหน้าแดงระเรื่อทั่วใบหน้า ของเธอ น่าจะไข้ขึ้นจากอาการระบม“กินยาแก้

  • เล่ห์อลวน คู่อลเวง   14. คำปรึกษาแสนอบอุ่น (2)

    กิ่งฟ้าออกจากห้องน้ำแล้วเดินเข้าไปในครัว เห็นป้าแจ่มกำลังง่วนกับการเตรียมผลไม้และของหวานไว้เสิร์ฟ เธอจึงเดินตรงเข้าไปขอน้ำมะนาวเพื่อมาแก้อาการสำลักให้ชื่นใจ“ป้าคะ พอมีน้ำมะนาวไหม หนูสำลักอาหารค่ะ” เธอมองหน้าป้าแม่ครัวด้วยแววตาวิงวอน“ต้องทำ... รอสักครู่ค่ะ” เธอเห็นป้าสั่งพี่แววสาวรับใช้วัยเดียวกับเธอ“คุณรอแป๊บนะ เดี๋ยวแววทำให้ค่ะ” สาวน้อยนั่งรออยู่ตรงโต๊ะเล็กๆ ในครัว กวาดสายตามองผลไม้ที่กำลังจัดอยู่ในจาน ส่วนของหวานนั้นเป็นกระท้อนลอยแก้ว หน้าตาดูดีมากหลังจากกิ่งฟ้าดื่มน้ำมะนาวอุ่นมีเกลือหยอดลงไปนิดหน่อย ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก จึงเดินกลับเข้าไปที่ห้องอาหารอีกครั้ง สายตาของผู้สูงวัยที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ตรงหัวโต๊ะ มองมายังเธอแสนอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เธอค่อยก้าวเข้าไปยังเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งถัดจากชายหนุ่ม“เป็นยังไง ดีขึ้นแล้วใช่ไหม มา...มาทานข้าวกันต่อ ปู่เห็นว่าหนูผอมไปหน่อยนะ” ท่านพูดขึ้นแบบนี้ทำเอาสาวน้อยสะดุ้ง“ไม่ค่ะ... น้ำหนักเพิ่มตั้งแต่ไปเมืองนอก!!!” เธอโพล่งออกไป“หนูไปไหนมาหรือ... เล่าให้ปู่ฟังหน่อย อยากรู้ว่าเมืองนั้นเป็นยังไง” ท่านยิ้มแล้วหันไปมองหน้าหลานชาย“ซิดนีย์ค

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status