แชร์

27.ไม่พอใจ

last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-01-13 12:36:33

“ทางพระราชวังส่งจดหมายเชิญมาให้ท่านเซอร์อีกแล้วครับ ครั้งนี้เป็นการเข้าร่วมงานเลี้ยงพิธีบรรลุนิติภาวะของเหล่าเลดี้ในจักรวรรดิ..”

ดวงตาของเกรทนั้นเศร้าหมองชนิดที่ว่าเขาไม่อยากจะตื่นมาพบเจอกับความเจ็บปวดจากร่างกายอีกแล้ว สาบานได้เลยว่าในยามนี้เขาอยากจะตายไปซะจริงๆ เพื่อหลีกหนีความทรมานจากโรคร้ายที่เขาได้รับมา

“เขียนจดหมายตอบกลับเพื่อปฏิเสธไป ข้าอยู่ในสภาพเช่นนี้จะเข้าร่วมงานเลี้ยงของพระราชวังได้อย่างไรกัน”

ทหารคนสนิทของเซอร์เกรททำหน้าเศร้าเล็กน้อย

“แต่ครั้งนี้มีรายชื่อของเลดี้แอเรียนาเข้าร่วมพิธีการบรรลุนิติภาวะด้วยนะครับ..”

เมื่อได้ยินชื่อของลูกสาวที่เกรทคิดว่าตัวเองลืมเลือนไปแล้วเขาก็หลับตาลงอย่างช้าๆ ด้วยอาการเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ

“...ตอบตกลงไปก็ได้ เรียกหมอมาที่นี่เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าต้องการอะไร”

ทหารคนสนิทของเซอร์เกรทพยักหน้า อาการเจ็บปวดที่ไร้ที่มาของเจ้านายเขานั้นเขามองเห็นมาตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว ห้าปีแล้วที่ท่านเซอร์เผชิญหน้ากับความสิ้นหวังอันไร้หนทางรักษา หมอทุกคนต่างส่ายหน้าและกล่าวคำว่าขอโทษออกมากับอาการป่วยของท่านเซอร์

สิ่งที่ยังยื้อชีวิตของท่านเซอร์เอาไว้ได้ในยามนี้คือสารเสพติดที่หมอเถื่อนสกัดมันออกมาจากต้นฝิ่น ฤทธิ์ของสารเสพติดนั้นทำให้อาการเจ็บปวดบรรเทาลงแต่ก็แลกมากับอาการคลั่งที่ไร้สาเหตุ หลังจากรับยา อาการเจ็บปวดจะจางหายไปและหลังจากที่ท่านเซอร์เป็นคนปกติอยู่พักหนึ่ง เขาจะต้องรีบพาท่านเซอร์มามัดติดเอาไว้กับต้นเสาเพื่อยับยั้งอาการคลั่งที่ไม่เหมือนกับมนุษย์

เขาเองก็ไม่ได้อยากจะให้ท่านเซอร์ไปยุ่งเกี่ยวกับสารเสพติดพวกนั้นอีก แต่นี่คือครั้งแรกที่คุณหนูของแอเรียนาเปิดตัวอย่างเป็นทางการในแวดวงของสังคม แน่นอนว่าท่านดัชเชสไปที่นั่นไม่ได้เพราะชื่อเสียงของท่านดัชเชสไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก เขาถึงอยากให้ท่านเซอร์ไปที่นั่นเพื่อกล่าวอวยพรแก่คุณหนู..

.................

จูเลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ได้แปลกใจที่มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งทานข้าวกับท่านพี่โอฟีเลีย แต่สิ่งที่แปลกคือท่าทางสนิทสนมของคนทั้งคู่ต่างหาก หรือว่าชายผู้นี้คือว่าที่พี่เขยของเธอกันนะ

“จูเลียนนี่คือคาเซล ผู้ช่วยของข้า..”

จูเลียนก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการกล่าวทักทาย

“ข้ามีนามว่าจูเลียนค่ะ ในยามนี้ข้าเป็นนักบุญหญิงฝึกหัด..”

คาเซลพยักหน้าเพื่อเป็นการกล่าวทักทายกับน้องสาวของโอฟีเลีย เขาสืบเรื่องของเธอมาจนทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าโอฟีเลียมีน้องสาวต่างมารดาอยู่คนหนึ่ง และเพราะว่าเป็นโอฟีเลียสินะ นางถึงได้มีเมตตาและใจดีกับน้องสาวที่เกิดจากชู้ของพ่อเช่นนี้ หากเป็นสตรีอื่นเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจูเลียนจะพบเจอเรื่องแย่ๆ มากแค่ไหน

ฉันมองจานอาหารของตัวเองที่คาเซลตักทั้งเนื้อย่างและซุปแกะมาให้ บนใบหน้างดงามของโอฟีเลียกำลังยกยิ้มขึ้นมาทั้งๆ ที่ในใจของเธอไม่ได้เป็นเช่นนั้น เธอมองใบหน้าของคาเซลเพื่อจ้องมองดูปฏิกิริยาช่วงเวลาที่เขาพบเจอกับจูเลียน..

นี่คือตัวร้ายและนางเอกของเรื่องนี้เลยนะ คาลอสตกหลุมรักจูเลียนตั้งแต่แรกพบ เพราะว่าเธอยื่นมือมาช่วยเขาในช่วงเวลาที่เขาบาดเจ็บสาหัส พลังของจูเลียนคือพลังที่ล้ำค่าอย่างเช่นพลังของการรักษา ด้วยความที่เป็นนางเอกของเรื่องนี้จูเลียนจึงไม่ทันได้คิดว่าเธอไม่ควรยื่นมือไปช่วยเหลือตัวร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกคนอย่างคาลอส และเมื่อเขาตกหลุมรักจูเลียนสิ่งที่คาลอสทำคือการทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้จูเลียนมาครอบครอง

“เลดี้คะ วันงานเลี้ยงพิธีบรรลุนิติภาวะท่านมีคู่ควงแล้วรึยังคะ หากว่ายังไม่มีท่านสามารถเข้างานพร้อมกันกับข้าได้เลยนะคะ”

“มีแล้วครับ คู่ควงของคุณหนูคือข้าเอง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ท่านนักบุญหญิง”

รอยยิ้มของจูเลียนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ทั้งสองคนเป็นคนรักกันจริงๆ ด้วยสินะ อันที่จริงท่านพี่และบุรุษผู้นั้นดูเหมาะสมกันมากทีเดียว สวยหล่อแบบที่หากท่านพี่มีทายาท หลานของเธอคงจะน่ารักน่ากอดมากแน่ๆ

แต่ทำไมเขาถึงได้เรียกท่านพี่ว่าคุณหนูกันนะ คนรักกันไม่ได้เรียกชื่อกันหรอกเหรอ?

“เรื่องคู่ควง ท่านแม่จัดการให้ข้าตั้งนานแล้ว แล้วก็วันงานข้าจะไปรับเจ้าที่วิหารเอง เดินทางไปพร้อมกับท่าจะดี เจ้าเองก็ไม่เคยไปที่พระราชวังมาก่อนใช่ไหมล่ะ”

จูเลียนมองใบหน้าของพี่สาวด้วยแววตาเปล่งประกาย

“ขอบคุณนะคะเลดี้ ขอบคุณที่ท่านเป็นห่วงข้า..เช่นนั้นคืนนี้ข้าไปพูดคุยที่ห้องนอนของท่านได้ไหมคะ ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ข้าอยากจะเล่าให้ท่านฟัง...”

“คุณหนูต้องการพักผ่อนครับท่านนักบุญ หากว่าท่านมีเรื่องที่จะพูดคุยเช่นนั้นพรุ่งนี้ก็ค้างที่นี่อีกสักคืนสิครับ”

โอฟีเลียยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงคิดว่าคาเซลกำลังขัดขวางไม่ให้จูเลียนไปที่ห้องนอนของเธออยู่

จูเลียนก้มหน้าลงเล็กน้อย

“เช่นนั้นข้ารอพูดคุยพรุ่งนี้เข้าก็ได้ค่ะ”

ท่าทางหงอยๆ ของจูเลียนมันดูน่าสงสารมากทีเดียว

“เจ้ามาที่นี่ได้บ่อยเท่าที่เจ้าต้องการเลยนะจูเลียน หากเจ้ารับปากว่าจะมาบ่อยๆ ข้าจะจัดห้องชั้นบนที่ใกล้กับห้องนอนของข้าเอาไว้ให้เจ้า..ที่คฤหาสน์แอเรียนาจะมีห้องของเจ้าโดยเฉพาะ...”

มุมปากของจูเลียนกดลึกเป็นรอยยิ้ม หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เลย

“ข้าจะมาหาเลดี้บ่อยๆ เลยค่ะ ข้ารับปากท่านว่าจะมาที่นี่ ให้ตายเถอะข้ามาทุกวันเลยได้ใช่ไหมคะ..”

ยิ่งโอฟีเลียมองเห็นท่าทีของจูเลียนในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากเหลือเกินที่เธอคิดถึงความรู้สึกของน้องสาวช้าไปหน่อย ที่ผ่านมาช่วงเวลาที่จูเลียนอยู่ที่วิหารนางคงจะเหงามากเลยอย่างนั้นสินะ

“แน่นอน เจ้ามาที่นี่ได้มากเท่าที่เจ้าต้องการเลย”

เพนนีเช็ดน้ำตาที่รื้นออกมาที่หางตา เธอรู้สึกตื้นตันในใจอย่างบอกไม่ถูกเลย หลายๆ อย่างเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าเธอรับใช้ไม่ผิดคนเลยจริงๆ คุณหนูของเธอนั้นดีที่สุดในโลกเลย

มือของคาลอสกำลังกำแน่น ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ไม่ชอบยัยนักบุญหญิงนี่เลย เพราะว่าช่วงเวลาที่นางกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเขาและโอฟีเลีย โอฟีเลียได้พุ่งความสนใจไปที่นักบุญหญิงจูเลียนจนหมด นางไม่หลงเหลือความสนใจใดๆ เอาไว้ให้เขาเลย แม้แต่ซุปที่เขาตักให้นาง นางยังไม่ทานแม้แต่คำเดียว ทั้งที่ปกติในช่วงเวลาที่นางทานข้าว เราทั้งสองคนจะพูดคุยเรื่องราวมากมายด้วยกันแท้ๆ แต่วันนี้นางกลับไม่คุยกับเขาแม้แต่ครึ่งคำเพราะมัวแต่สนใจยัยนักบุญหญิงผู้นี้

บทที่เกี่ยวข้อง

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   28.หวานล้ำ NC

    อากาศในค่ำคืนนี้เย็นมากกว่าปกติ คาลอสเดินเข้ามาในห้องนอนของโอฟีเลียเหมือนกับทุกคืน เขาเอาแต่ใจกับเธอจนในที่สุดก็ได้นอนห้องเดียวกัน แต่ทว่าในคืนนี้เธอยังไม่เดินมาที่เตียงเลย โอฟีเลียกำลังอ่านเอกสารมากมายที่กองอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับน้ำชาร้อนๆ ที่วางเอาไว้หนึ่งแก้ว “ดึกมากแล้วนะครับ” เขากล่าวออกมาพร้อมกับเลิกผ้าห่มออกเล็กน้อยแล้วใช้มือตบลงบนเตียงเบาๆ เพื่อเรียกให้โอฟีเลียขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกันกับเขา “มานอนได้แล้วครับ จะเดินมาดีๆ หรือว่าจะให้ข้าเดินไปอุ้มท่าน..” เธอมองไปที่เตียงด้วยแววตาเรียบเฉย ยิ่งวันนี้อากาศเย็นมากเท่าไหร่กลิ่นหอมของดอกกุหลาบก็ยิ่งฟุ้งกระจายไปเท่านั้น ดอกกุหลาบสีแดงสดชูช่ออยู่ในแจกัน คาเซลไม่ยินยอมตั้งมันบนโต๊ะอาหาร เขายืนกรานเสียงแข็งว่าจะตั้งแจกันดอกกุหลาบนี้เอาไว้ในห้องนอนของเธอ เขาเหมือนกับกล่องแพนโดร่าที่เธอถือครองเอาไว้ ในใจของเธออยากจะเปิดมันออกมา แต่ทว่าอีกใจก็รู้สึกหวาดกลัวมากเหลือเกินว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นมันจะเลวร้ายในแบบที่เธอคิดเอาไว้ เพราะแบบนั้นในช่วงเวลาที่เธอสามารถดื่มด่ำกับความสุขล้นที่เขายังคงเป็นคาเซล ทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของเธอ โอฟีเลียก็ไม่

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   29.ถ้ามากกว่านี้จะเป็นยังไงกันนะ NC

    เธอจ้องมองแก่นกายที่แข็งตึงในมือด้วยแววตาที่ตกใจเล็กน้อยกับคำกล่าวของเขา และยังไม่ทันที่โอฟีเลียจะได้ตั้งตัวเขาก็ฉุดรั้งเธอให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ส่วนตัวของคาเซลเขายืนอยู่ข้างเตียงก่อนจะจับแท่งเนื้อถูไปมาบริเวณใบหน้าของเธอเบาๆ“อ้าปากออกสิครับ..”เขากล่าวพร้อมกับจับเข้าที่แก้มของเธอแล้วออกแรงบีบมันเล็กน้อยเพื่อให้ริมฝีปากของโอฟีเลียอ้าออก กลุ่มก้อนความร้อนที่แสนอ่อนไหวสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเธอใช้ปลายลิ้นสัมผัสมันด้วยขนาดของเขา การรับเขาเข้าไปทั้งหมดถือเป็นเรื่องที่เกินกำลังมากเกินไปหน่อย อีกทั้งเธอไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน โอฟีเลียจึงได้แต่ทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย“ใช้ลิ้นของท่านเลียไปรอบๆ สิครับ..แบบนั้น ตรงส่วนที่มีน้ำออกมาท่านดูดมันแรงๆ ได้เลย”เธอดูดเบาๆ ตรงส่วนปลาย ก่อนกดลึกเข้าไปในช่องปาก ครอบครองเขาเข้าไปให้ลึกที่สุดก่อนจะถอยร่นออกมาเป็นจังหวะ“อ่า..เก่งมากเลยครับ”คำชมเสียงกระเส่าของเขาทำให้เธอรู้สึกได้เลยว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ คาเซลจับเข้าที่เรือนผมของเธอแล้วลูบไล้ไปมาด้วยความอ่อนโยนและแผ่วเบาเธอไล้ปลายลิ้นโลมเลียไปตามส่วนปลายซึ่งอ่อนไหวมากที่สุด ใช้ลิ้นลากวนส่ว

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   30.คาดหวังนะ

    ใบหน้างามของจูเลียนงอง้ำ เมื่อเธอนั่งรถม้ามากับผู้ช่วยของท่านพี่มากกว่าที่จะเป็นท่านพี่ของเธอชายผู้นี้กล่าวว่าเมื่อคืนท่านพี่ของเธอทำงานหนักจนตื่นเช้าไม่ไหว เขาจึงต้องมาส่งเธอที่วิหารแทนท่านพี่“ท่านอยากจะออกมาจากวิหารไหมครับ”คำถามนั้นส่งผลให้จูเลียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย“หากให้ข้าตอบตามตรงข้าอยากจะออกมาจากที่นั่นค่ะ ข้าไม่ชอบที่ถูกนักบุญหญิงด้วยกันรังแก แล้วข้าก็ไม่ชอบที่ข้าไม่มีอิสระ เพียงแต่ข้ายังออกมาไม่ได้เพราะว่าท่านแม่ของข้าอยู่ที่นั่น..”คาลอสเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง กับบางคนก็มีชีวิตเพื่อทำลายชีวิตของผู้อื่นไปเรื่อยๆ จนกว่าตัวเองจะตายอย่างนั้นเองสินะ“เช่นนั้นก็รอคอยวันที่ท่านจะออกมาจากที่นั่นได้ ข้าจะมารับท่านเอง”ดวงตาของจูเลียนเปล่งประกายขึ้นมา“ท่านจะมาช่วยข้าอย่างนั้นหรือคะ ท่านพี่ให้ท่านมาช่วยข้าใช่ไหม อ๊ะ..ข้าหมายถึงเลดี้แอเรียนา”เด็กคนนี้ตรงไปตรงมามากกว่าที่เขาคิดเอาไว้ซะอีก นางมองเห็นโอฟีเลียเป็นพี่สาว เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่ของนางสินะแต่โอฟีเลียคือภรรยาของเขาต่างหาก เขาไม่ยอมให้โอฟีเลียไปเป็นพี่สาวของใครหรอก ชีวิตของนางแค่เป็นภรรยาของเขาก็เหนื่อยมากพอแล้ว

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   31.อีกสามรอบก็ไหว

    เหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนช้าลงเมื่อ คาเซลกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นมาให้เธอได้รับฟัง มันคล้ายว่าถ้อยคำเหล่านั้นคือการบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักอยู่ในนั้นเธออ้าปากออกเล็กน้อยเพื่อทานซุปมันฝรั่งที่เขาป้อน ก่อนจะดื่มน้ำชาร้อนๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา“หากในช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่ความทรงจำทั้งหมดของเจ้ากลับคืนมา แล้วเจ้ายังต้องการเป็นคาเซลของข้าอยู่ เราค่อยมาพูดคุยเรื่องนี้กันอีกที..ข้าก็คือข้า..คาเซล ข้าคือโอฟีเลีย แอเรียนา ว่าที่ดัชเชสคนต่อไปของแอเรียนา หากเจ้าต้องการจะเป็นคาเซลของข้าต่อไปเจ้าจะต้องมาอยู่กับข้าเท่านั้น เพราะว่าข้าไม่มีวันละทิ้งแอเรียนาไปเพื่อเจ้าหรอกนะ..”ชีวิตจริงกับบทกวีนั้นมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ที่แอเรียนานั้นเป็นมากกว่าบ้าน แต่ที่นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ โอฟีเลียไม่มีวันยินยอมแต่งงานเพื่อไปใช้ชื่อตระกูลของคนอื่น เธอไม่อยากให้ตระกูลแอเรียนาจบลงที่เธอ..บางทีเธอก็คิดนะว่าหากท่านแม่ไม่ได้หย่ากับท่านพ่อ เธอจะมีชีวิตที่มันง่ายดายมากกว่านี้รึเปล่า อาจจะไม่ได้ต้องสนใจสายตาของผู้อื่นมากมายขนาดนั้นก็ได้..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอก็กล่าวโทษท่านแม่ไม่ลงเหมือนกัน สิ่งที่ท่า

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   32.ผิดพลาด

    ซิลเวสเตอร์ตกใจเล็กน้อยที่นักบุญหญิงผู้นี้สามารถรู้ปัญหาที่เขากำลังพบเจอเพียงแค่นางมองเห็นจากภายนอกเท่านั้น“อืม นี่เป็นปัญหาใหญ่หลวงของข้ามากทีเดียว ขนาดที่ว่าหมอที่เก่งกาจมากที่สุดยังรักษาไม่หายเลย มีคนแนะนำให้ข้าเดินทางมาที่นี่ ข้าก็เลยลองมาดู”จูเลียนพิงไม้กวาดเอาไว้ที่ม้านั่ง เธอเช็ดมือของตัวเองเข้ากับผ้ากันเปื้อนที่ผูกอยู่ที่เอวก่อนจะจับมือของชายผู้นั้นเอาไว้ เขาน่าจะอายุ30กว่าๆ และที่มือของเขานิ้วหัวแม่มือก็ด้านจากการจับดาบเป็นเวลานานและทันทีที่นักบุญหญิงผู้นี้แตะมือของเธอลงบนร่างกายของเขา มันก็เหมือนกับมีสายลมอุ่นๆ จากฤดูร้อนพัดผ่านเขาไปในทันที เขารู้สึกได้เลยว่าความเหนื่อยล้ามากมายที่ตัวเองแบกมาทั้งหมดมันจางหายไปเป็นปลิดทิ้งนี่สามารถเรียกได้ว่าเขาพบเจอกับปาฏิหาริย์ได้ไหมนะ“พระเจ้าช่วย อาการเหนื่อยล้าของข้ามันจางหายไปหมด แค่เจ้าแตะมือคู่นั้นลงมา”จูเลียนส่งยิ้มให้เขา เธอรู้ดีว่าพลังของตัวเองมันมากมายแค่ไหนแต่เพื่อที่เธอจะได้ออกไปจากที่นี่เธอจึงปิดบังเรื่องนี้มาโดยตลอด“ข้าจะขอบคุณท่านมากหากว่าท่านปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ”เธอกล่าวพร้อมกับแบมือออกไป“ค่ารักษาค่ะ อย่างที

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   33.ข้อแลกเปลี่ยน

    เมื่อได้ยินคำถามนั้นทหารที่รับผิดชอบต่อคดีนี้ก็ยินยอมส่งมอบตราสัญญาลักษณ์ให้กับเลดี้แอเรียนาเรือนผมสีแดงนั่นทำให้สตรีผู้นี้โดดเด่นมากกว่าใครที่เขาเคยพบเห็นความงดงามที่ไม่มีใครรู้จักภายใต้ชื่อของแอเรียนา ทหารคนอื่นในที่แห่งนี้ก็อยู่ในอาการเหม่อลอยเช่นเดียวกันกับเขาโอฟีเลียยื่นมือไปรับตรานั้นมาตรวจดู เธอไม่อยากจะคิดแบบนี้เท่าไหร่เพราะว่านี่มันไม่ได้เป็นไปตามเนื้อเรื่องในนิยายเลย คนรักของจูเลียนจะต้องเป็นองค์รัชทายาทซึ่งเป็นหลานขององค์จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ในความคิดของเธอมันไม่แปลกหรอกที่จูเลียนและองค์รัชทายาทจะพบเจอกัน เรื่องราวแสนโรแมนติก มันเกิดขึ้นได้อยู่แล้วในนิยายเรื่องนี้“ในเมื่อเจ้าบอกว่าชายผู้นั้นให้เจ้านำตรานี่มอบให้ทหารที่หน้าประตู พวกทหารก็จะพาเข้าไปพบเขาเพื่อรับรางวัลใช่หรือไม่”จูเลียนพยักหน้า“ข้ารู้ว่าข้าผิดที่เอามันไปขาย แต่เพราะว่าข้าไปไม่อยากไปที่พระราชวัง พี่คะ..ข้าผิดไปแล้วจริงๆ พี่อย่าโกรธข้าเลยนะคะ”คาลอสส่งผ้าเช็ดหน้าของเขาให้กับนักบุญหญิงจูเลียน“ตั้งสติก่อนเถอะครับ แล้วก็หากอยากรู้ว่าตรานี่เป็นของใครเราก็แค่เอาตรานี่เดินทางไปที่พระราชวัง ข้าหวังอย่างยิ่งว่าทห

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   34.ตัวต้นเรื่อง

    “หัวหน้าของท่านชื่ออะไรหรือครับท่านเซอร์”ทหารที่ยืนอยู่หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาศีรษะแก้เขิน“ข้าไม่ใช่เซอร์อะไรหรอก เป็นแค่ทหาร ธรรมดาๆ เท่านั้น หัวหน้าของเราที่เดินไปกับคุณหนูของเจ้าเมื่อครู่ต่างหากที่เป็นท่านเซอร์ตัวจริง เซอร์บรูคลินน่ะ”คาลอสหัวเราะออกมาเบาๆ“อย่างนั้นเองสินะครับ ข้านึกว่าพี่ชายเป็นเซอร์ซะอีก ท่านดูภูมิฐานมากๆ ชุดเครื่องแบบก็เท่มากอีกด้วย”เมื่อได้รับคำชมทหารผู้นั้นก็ยืนหลังตรงในทันทีพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก“ฮะ..ฮ่า ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า”เมื่อได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้แล้ว คาลอสก็เดินออกมาเพื่อเดินไปหาจูเลียนเซอร์บรูคลินอย่างนั้นสินะ คอยดูเถอะเขาจะสั่งให้เบนทำลายทุกธุรกิจที่หมอนั่นทำอยู่เลย กล้าดีอย่างไรมาแตะต้องมือของโอฟีเลีย แถมยังมองนางด้วยสายตาน่ารังเกียจเช่นนั้นอีก“ท่านพี่จะกลับมาแล้วใช่ไหมคะ นางจะโกรธข้าไหม?”คาลอสถอนหายใจ“คราวหลังจะทำอะไรก็คิดให้มากหน่อยสิ หากมีของที่อยากขายก็ไปขายที่กลุ่มการค้าเทอรัน ปัญหาจะได้ไม่มี คุณหนูก็จะไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาในสภาพตกใจเช่นนี้ด้วย”จูเลียนขบเม้มริมฝีปากเบาๆ พี่สาวของเธอยังไม่ด่าขนาดนี้เลยนะ แต่หมอนี่ขยันด่าเ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13
  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   35.ชดใช้

    โอฟีเลียยกมือขึ้นมานวดขมับของตัวเองเบาๆ เธอกำลังนั่งอยู่บนรถม้าเพื่อเดินทางกลับไปยังแอเรียนา ส่วนจูเลียนไม่ได้กลับมาด้วยเพราะองค์จักรพรรดิยืนกรานเสียงแข็งว่าพระองค์ต้องการให้จูเลียนอยู่กับพระองค์ที่พระราชวังเลยเธอไม่ได้พูดคุยกับท่านพ่อแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อพูดคุยกับองค์จักรพรรดิเสร็จเรียบร้อยแล้ว คาเซลก็พาเธอเดินมาขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับไปยังแอเรียนา ท่านพ่อยืนมองเธอราวกับว่าเขามีเรื่องอะไรจะพูด แต่วันนี้เธอเหนื่อยมากเหลือเกิน เหนื่อยมากเกินกว่าจะรับรู้เรื่องราวที่อาจจะทำให้เธอรู้สึกบั่นทอนมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเพราะแบบนั้นเธอถึงได้เดินหนีขึ้นรถม้ามา..คาลอสยื่นมือมาปัดเส้นผมออกจากดวงตาของโอฟีเลียเพื่อให้เขามองเห็นหน้าของเธอได้ชัด เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะจับศีรษะของเธอให้เอนซบลงบนไหล่ของเขา เขาจุมพิตลงบนเรือนผมของเธอด้วยความทะนุถนอมและอ่อนโยนราวกับเขาหวาดกลัวว่าเธอจะแหลกสลายไปสายตาที่เคร่งขรึมของเขาถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“วันนี้ข้าทำซุปให้ท่านทานดีไหมครับ วันนี้เปลี่ยนเป็นซุปข้าวโพดบ้างดีว่าท่านน่าจะเบื่อซุบมันฝรั่งแล้ว..”เขายื่นนิ้วชี้ไปนวดหัวคิ้วที่กำลังขมว

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-13

บทล่าสุด

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   38.ไกล้จะรู้ความจริง (จบซีซั่น 2)

    บอกตามตรงว่าโอฟีเลียมักจะรู้สึกสั่นไหวในทุกครั้งที่เธอกล่าวถึงเรื่องความทรงจำของเขาที่มันจะกลับคืนมา หรือว่าเธอกลัวว่าเขาจะทอดทิ้งเธอไปจริงๆ อย่างนั้นหรือ?ทำไมถึงคิดว่าเขาจะใจร้ายมากขนาดนั้นกัน..บอกตามตรงว่าเธอไม่มีทางรู้อย่างแน่นอนว่าในยามนี้เขารู้สึกเช่นไรกับเธอ คาลอสสาบานได้เลยว่าเขาไม่เคยอยากได้ใครมากขนาดนี้มาก่อน สตรีใดก็เทียบไม่ได้กับโอฟีเลีย เทียบไม่ได้เลย..“ข้าต้องทำเช่นไรท่านถึงจะเชื่อว่าวาจาของข้านั้นไม่ใช่เรื่องโกหก ข้าชอบท่านมากจริงๆ และไม่มีวันทอดทิ้งท่านไปต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม”เขาซบใบหน้าลงบนฝ่ามือของเธอด้วยท่าทางออดอ้อน ราวกับคาลอสกำลังบอกกล่าวโอฟีเลียด้วยทุกอย่างที่เขามีว่าเขาจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมากก็ตาม แต่ทว่าความรู้สึกของโอฟีเลียมันแตกต่างกันเล็กน้อย เธอชอบเขา..ชอบมากในฐานะของคาเซล คราแรกที่เธอชอบเขาเพราะนิสัยที่ขยันเอาใจใส่เธอของเขา แต่ในช่วงเวลาต่อมาการที่เขาเข้ามาอยู่ในชีวิตของเธอมันทำให้เธอ..มีความสุข ทุกเรื่องเล็กน้อยของเธอมันคือเรื่องใหญ่สำหรับเขาเสมอ ช่วงเวลาที่ไร้ทางออกเมื่อหันหลังกลับไปมองเธอก็พบเจอคาเซลที่จะเดินเข้ามาจูงมือ

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   37.โอกาสสุดท้าย

    “ที่ดินตรงนั้นน่าสนใจไม่น้อยเลย แล้วทำไมนายหน้าการขายที่ดินอย่างบารอนคอนเนอร์ถึงได้คิดจะมาเสนอขายที่ดินกับเรากันนะ..”คาลอสเอ่ยถามเบนจามินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาแวะมาที่นี่เพราะยังเหลือเวลาอีกนานมากทีเดียวกว่าจะถึงเวลากลับไปที่แอเรียนา“เรื่องนั้นข้าได้สืบดูชื่อเจ้าของที่ดินคนเก่าแล้วครับ นางให้การว่าที่ดินตรงนี้เป็นมรดกตกทอดมานานแล้ว จึงได้ให้นายหน้าการค้าที่ดินอย่างบารอนคอนเนอร์ช่วยขาย แล้วทางบารอนก็อยากจะฟังราคาจากเราว่าเราจะให้ราคาได้เท่าไหร่..เขาน่าจะได้ส่วนแบ่งค่านายหน้ามากพอสมควร”ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในใจของคาลอสถึงได้คิดถึงชื่อของโอฟีเลียขึ้นมาทั้งๆ ที่มันไม่เกี่ยวข้องกันเลย เขาคงจะคิดมากไปเองรึเปล่านะ“เช่นนั้นเจ้านัดบารอนวันไหนล่ะ ข้าอยากจะฟังรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องการซื้อขายด้วย”“อีกสามวันข้างหน้าครับ..ว่าแต่นายท่านจะอยู่ที่แอเรียนาอีกนานมากแค่ไหนกันครับ ข้าทำงานแทนท่านมาหลายเดือนแล้วนะครับ..ข้าอยากมีวันพักผ่อนบ้าง อีกทั้งกับเรื่องบางเรื่องข้าตัดสินใจเองไม่ได้ก็ต้องรอคอยให้ท่านมาที่นี่ แล้วกว่าท่านจะมาบางทีลูกค้าของเราก็รอคอยไม่ไหวจนเขาไปที่อื่นกันหมด..นาย

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   36.หมดห่วง

    เจมม่าร่ำไห้ออกมาเสียงดัง เสียงสะอึกสะอื้นของนางนั้นมันเหมือนกับว่านางกำลังจะขาดใจตรงนั้นจริงๆ ช่วงเวลาที่ผ่านนาง นางไม่สามารถนอนหลับได้อย่างมีความสุขเลยสักคืน มันทรมานตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทุกครั้งที่หลับตาเหมือนกับว่านางถูกซาตานมาดึงรั้งวิญญาณของนางไป ความรู้สึกผิดและความละอายกอบกุมหัวใจของนางแน่น จนเจมม่ามองหน้าของจูเลียนไม่ได้เลยด้วยซ้ำนางผิดต่อท่านดัชเชส ผิดต่อลูกสาวผู้ล้ำค่าของนาง..นางทำให้จูเลียนเป็นบุตรนอกสมรสที่ต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าผู้ใด..เพราะความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าในความรักส่งผลให้ชีวิตของเจมม่าเป็นเช่นนี้“ข้าขอฝากท่านเซอร์ ขอโทษท่านดัชเชส ด้วยนะคะ..”เจมม่ากล่าวออกมาเสียงเบาบางราวกับลมหายใจของนางจะหมดลง นางล้มตัวนอนลงบนพื้นพร้อมกับมองหน้าของเซอร์เกรท“ท่านและข้าเราต่าง..เป็นคนสารเลว คำขอโทษของท่านข้าไม่ขอรับเอาไว้ เพราะมันไร้ความหมายเหลือเกิน..”เกรทหลับตาลงช้าๆ ความเจ็บปวดกำลังกอบกุมร่างกายของเขาเอาไว้เพราะฤทธิ์ของสารเสพติดที่ชะลอความเจ็บปวดนั้นกำลังจะหมดลง“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลยเจมม่า..เจ้าจะโกรธข้าก็ย่อมได้ ข้าจะขอชดใช้ให้เจ้าให้ชาติหน้าก็แล้วกันเพราะแบบนั้น..เจ

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   35.ชดใช้

    โอฟีเลียยกมือขึ้นมานวดขมับของตัวเองเบาๆ เธอกำลังนั่งอยู่บนรถม้าเพื่อเดินทางกลับไปยังแอเรียนา ส่วนจูเลียนไม่ได้กลับมาด้วยเพราะองค์จักรพรรดิยืนกรานเสียงแข็งว่าพระองค์ต้องการให้จูเลียนอยู่กับพระองค์ที่พระราชวังเลยเธอไม่ได้พูดคุยกับท่านพ่อแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อพูดคุยกับองค์จักรพรรดิเสร็จเรียบร้อยแล้ว คาเซลก็พาเธอเดินมาขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับไปยังแอเรียนา ท่านพ่อยืนมองเธอราวกับว่าเขามีเรื่องอะไรจะพูด แต่วันนี้เธอเหนื่อยมากเหลือเกิน เหนื่อยมากเกินกว่าจะรับรู้เรื่องราวที่อาจจะทำให้เธอรู้สึกบั่นทอนมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเพราะแบบนั้นเธอถึงได้เดินหนีขึ้นรถม้ามา..คาลอสยื่นมือมาปัดเส้นผมออกจากดวงตาของโอฟีเลียเพื่อให้เขามองเห็นหน้าของเธอได้ชัด เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะจับศีรษะของเธอให้เอนซบลงบนไหล่ของเขา เขาจุมพิตลงบนเรือนผมของเธอด้วยความทะนุถนอมและอ่อนโยนราวกับเขาหวาดกลัวว่าเธอจะแหลกสลายไปสายตาที่เคร่งขรึมของเขาถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“วันนี้ข้าทำซุปให้ท่านทานดีไหมครับ วันนี้เปลี่ยนเป็นซุปข้าวโพดบ้างดีว่าท่านน่าจะเบื่อซุบมันฝรั่งแล้ว..”เขายื่นนิ้วชี้ไปนวดหัวคิ้วที่กำลังขมว

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   34.ตัวต้นเรื่อง

    “หัวหน้าของท่านชื่ออะไรหรือครับท่านเซอร์”ทหารที่ยืนอยู่หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาศีรษะแก้เขิน“ข้าไม่ใช่เซอร์อะไรหรอก เป็นแค่ทหาร ธรรมดาๆ เท่านั้น หัวหน้าของเราที่เดินไปกับคุณหนูของเจ้าเมื่อครู่ต่างหากที่เป็นท่านเซอร์ตัวจริง เซอร์บรูคลินน่ะ”คาลอสหัวเราะออกมาเบาๆ“อย่างนั้นเองสินะครับ ข้านึกว่าพี่ชายเป็นเซอร์ซะอีก ท่านดูภูมิฐานมากๆ ชุดเครื่องแบบก็เท่มากอีกด้วย”เมื่อได้รับคำชมทหารผู้นั้นก็ยืนหลังตรงในทันทีพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก“ฮะ..ฮ่า ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า”เมื่อได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้แล้ว คาลอสก็เดินออกมาเพื่อเดินไปหาจูเลียนเซอร์บรูคลินอย่างนั้นสินะ คอยดูเถอะเขาจะสั่งให้เบนทำลายทุกธุรกิจที่หมอนั่นทำอยู่เลย กล้าดีอย่างไรมาแตะต้องมือของโอฟีเลีย แถมยังมองนางด้วยสายตาน่ารังเกียจเช่นนั้นอีก“ท่านพี่จะกลับมาแล้วใช่ไหมคะ นางจะโกรธข้าไหม?”คาลอสถอนหายใจ“คราวหลังจะทำอะไรก็คิดให้มากหน่อยสิ หากมีของที่อยากขายก็ไปขายที่กลุ่มการค้าเทอรัน ปัญหาจะได้ไม่มี คุณหนูก็จะไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาในสภาพตกใจเช่นนี้ด้วย”จูเลียนขบเม้มริมฝีปากเบาๆ พี่สาวของเธอยังไม่ด่าขนาดนี้เลยนะ แต่หมอนี่ขยันด่าเ

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   33.ข้อแลกเปลี่ยน

    เมื่อได้ยินคำถามนั้นทหารที่รับผิดชอบต่อคดีนี้ก็ยินยอมส่งมอบตราสัญญาลักษณ์ให้กับเลดี้แอเรียนาเรือนผมสีแดงนั่นทำให้สตรีผู้นี้โดดเด่นมากกว่าใครที่เขาเคยพบเห็นความงดงามที่ไม่มีใครรู้จักภายใต้ชื่อของแอเรียนา ทหารคนอื่นในที่แห่งนี้ก็อยู่ในอาการเหม่อลอยเช่นเดียวกันกับเขาโอฟีเลียยื่นมือไปรับตรานั้นมาตรวจดู เธอไม่อยากจะคิดแบบนี้เท่าไหร่เพราะว่านี่มันไม่ได้เป็นไปตามเนื้อเรื่องในนิยายเลย คนรักของจูเลียนจะต้องเป็นองค์รัชทายาทซึ่งเป็นหลานขององค์จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ในความคิดของเธอมันไม่แปลกหรอกที่จูเลียนและองค์รัชทายาทจะพบเจอกัน เรื่องราวแสนโรแมนติก มันเกิดขึ้นได้อยู่แล้วในนิยายเรื่องนี้“ในเมื่อเจ้าบอกว่าชายผู้นั้นให้เจ้านำตรานี่มอบให้ทหารที่หน้าประตู พวกทหารก็จะพาเข้าไปพบเขาเพื่อรับรางวัลใช่หรือไม่”จูเลียนพยักหน้า“ข้ารู้ว่าข้าผิดที่เอามันไปขาย แต่เพราะว่าข้าไปไม่อยากไปที่พระราชวัง พี่คะ..ข้าผิดไปแล้วจริงๆ พี่อย่าโกรธข้าเลยนะคะ”คาลอสส่งผ้าเช็ดหน้าของเขาให้กับนักบุญหญิงจูเลียน“ตั้งสติก่อนเถอะครับ แล้วก็หากอยากรู้ว่าตรานี่เป็นของใครเราก็แค่เอาตรานี่เดินทางไปที่พระราชวัง ข้าหวังอย่างยิ่งว่าทห

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   32.ผิดพลาด

    ซิลเวสเตอร์ตกใจเล็กน้อยที่นักบุญหญิงผู้นี้สามารถรู้ปัญหาที่เขากำลังพบเจอเพียงแค่นางมองเห็นจากภายนอกเท่านั้น“อืม นี่เป็นปัญหาใหญ่หลวงของข้ามากทีเดียว ขนาดที่ว่าหมอที่เก่งกาจมากที่สุดยังรักษาไม่หายเลย มีคนแนะนำให้ข้าเดินทางมาที่นี่ ข้าก็เลยลองมาดู”จูเลียนพิงไม้กวาดเอาไว้ที่ม้านั่ง เธอเช็ดมือของตัวเองเข้ากับผ้ากันเปื้อนที่ผูกอยู่ที่เอวก่อนจะจับมือของชายผู้นั้นเอาไว้ เขาน่าจะอายุ30กว่าๆ และที่มือของเขานิ้วหัวแม่มือก็ด้านจากการจับดาบเป็นเวลานานและทันทีที่นักบุญหญิงผู้นี้แตะมือของเธอลงบนร่างกายของเขา มันก็เหมือนกับมีสายลมอุ่นๆ จากฤดูร้อนพัดผ่านเขาไปในทันที เขารู้สึกได้เลยว่าความเหนื่อยล้ามากมายที่ตัวเองแบกมาทั้งหมดมันจางหายไปเป็นปลิดทิ้งนี่สามารถเรียกได้ว่าเขาพบเจอกับปาฏิหาริย์ได้ไหมนะ“พระเจ้าช่วย อาการเหนื่อยล้าของข้ามันจางหายไปหมด แค่เจ้าแตะมือคู่นั้นลงมา”จูเลียนส่งยิ้มให้เขา เธอรู้ดีว่าพลังของตัวเองมันมากมายแค่ไหนแต่เพื่อที่เธอจะได้ออกไปจากที่นี่เธอจึงปิดบังเรื่องนี้มาโดยตลอด“ข้าจะขอบคุณท่านมากหากว่าท่านปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ”เธอกล่าวพร้อมกับแบมือออกไป“ค่ารักษาค่ะ อย่างที

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   31.อีกสามรอบก็ไหว

    เหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนช้าลงเมื่อ คาเซลกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นมาให้เธอได้รับฟัง มันคล้ายว่าถ้อยคำเหล่านั้นคือการบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักอยู่ในนั้นเธออ้าปากออกเล็กน้อยเพื่อทานซุปมันฝรั่งที่เขาป้อน ก่อนจะดื่มน้ำชาร้อนๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา“หากในช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่ความทรงจำทั้งหมดของเจ้ากลับคืนมา แล้วเจ้ายังต้องการเป็นคาเซลของข้าอยู่ เราค่อยมาพูดคุยเรื่องนี้กันอีกที..ข้าก็คือข้า..คาเซล ข้าคือโอฟีเลีย แอเรียนา ว่าที่ดัชเชสคนต่อไปของแอเรียนา หากเจ้าต้องการจะเป็นคาเซลของข้าต่อไปเจ้าจะต้องมาอยู่กับข้าเท่านั้น เพราะว่าข้าไม่มีวันละทิ้งแอเรียนาไปเพื่อเจ้าหรอกนะ..”ชีวิตจริงกับบทกวีนั้นมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ที่แอเรียนานั้นเป็นมากกว่าบ้าน แต่ที่นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ โอฟีเลียไม่มีวันยินยอมแต่งงานเพื่อไปใช้ชื่อตระกูลของคนอื่น เธอไม่อยากให้ตระกูลแอเรียนาจบลงที่เธอ..บางทีเธอก็คิดนะว่าหากท่านแม่ไม่ได้หย่ากับท่านพ่อ เธอจะมีชีวิตที่มันง่ายดายมากกว่านี้รึเปล่า อาจจะไม่ได้ต้องสนใจสายตาของผู้อื่นมากมายขนาดนั้นก็ได้..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอก็กล่าวโทษท่านแม่ไม่ลงเหมือนกัน สิ่งที่ท่า

  • เมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ   30.คาดหวังนะ

    ใบหน้างามของจูเลียนงอง้ำ เมื่อเธอนั่งรถม้ามากับผู้ช่วยของท่านพี่มากกว่าที่จะเป็นท่านพี่ของเธอชายผู้นี้กล่าวว่าเมื่อคืนท่านพี่ของเธอทำงานหนักจนตื่นเช้าไม่ไหว เขาจึงต้องมาส่งเธอที่วิหารแทนท่านพี่“ท่านอยากจะออกมาจากวิหารไหมครับ”คำถามนั้นส่งผลให้จูเลียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย“หากให้ข้าตอบตามตรงข้าอยากจะออกมาจากที่นั่นค่ะ ข้าไม่ชอบที่ถูกนักบุญหญิงด้วยกันรังแก แล้วข้าก็ไม่ชอบที่ข้าไม่มีอิสระ เพียงแต่ข้ายังออกมาไม่ได้เพราะว่าท่านแม่ของข้าอยู่ที่นั่น..”คาลอสเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง กับบางคนก็มีชีวิตเพื่อทำลายชีวิตของผู้อื่นไปเรื่อยๆ จนกว่าตัวเองจะตายอย่างนั้นเองสินะ“เช่นนั้นก็รอคอยวันที่ท่านจะออกมาจากที่นั่นได้ ข้าจะมารับท่านเอง”ดวงตาของจูเลียนเปล่งประกายขึ้นมา“ท่านจะมาช่วยข้าอย่างนั้นหรือคะ ท่านพี่ให้ท่านมาช่วยข้าใช่ไหม อ๊ะ..ข้าหมายถึงเลดี้แอเรียนา”เด็กคนนี้ตรงไปตรงมามากกว่าที่เขาคิดเอาไว้ซะอีก นางมองเห็นโอฟีเลียเป็นพี่สาว เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่ของนางสินะแต่โอฟีเลียคือภรรยาของเขาต่างหาก เขาไม่ยอมให้โอฟีเลียไปเป็นพี่สาวของใครหรอก ชีวิตของนางแค่เป็นภรรยาของเขาก็เหนื่อยมากพอแล้ว

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status