Share

ตอนที่4

last update Terakhir Diperbarui: 2025-04-01 22:48:40

ณ หอพักxxx

"เอ่อ...ห้องกูรกนิดนึงนะ" ฉันหันไปพูดกับเขาในขณะที่ไขกุญแจ

"เออ"

"แอ๊ด" ร่างบางเปิดประตูแล้วเดินนำเข้าไปด้านใน แล้วรีบวิ่งไปเก็บพวกเสื้อผ้าที่กองทิ้งไว้ โยนใส่ตระกร้าผ้า จากนั้นจึงเดินไปตรงตู้เสื้อผ้าแล้วพูดต่อว่า "เดี๋ยวกูเอาผ้าขนหนูให้"

"ขอบใจ" ร่างสูงตอบ

"เจอแล้ว...ของใหม่เลยนะ" ฉันแกะกล่องผ้าขนหนูที่ได้เป็นของขวัญปีใหม่ยื่นให้เขา จากนั้นจึงชี้ไปที่ห้องน้ำ เขาจึงรับผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

ประมาณห้านาที เขาก็ใส่ชุดลำลองเดินออกมา

"ทำไมอาบน้ำไวจังวะ?"

"ก็ปกตินะ"

"เหรอวะ?"

"ห้องมึงน่ารักดีนะ" เขามองไปที่เตียง โต๊ะอ่านหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้ง ที่จัดเป็นสัดเป็นส่วนสไตล์มินอล แต่ตกแต่งด้วยของน่ารักกุ๊กกิ๊กเอาไว้ด้วย

"น่ารักเหมือนกูแหละ"

"..."

"กูโคตรเกลียดหน้ามึงตอนนี้เลย เชี่ยมาก!" ฉันตีแขนเขาเบาๆ แล้วทำหน้าตาหมั่นไส้ เพราะหน้าเขาแสดงออกประมาณว่า'หน้าอย่างมึงเนี่ยนะ'

"หยอกๆ ฮ่าๆ" เขาหัวเราะ

"ครืด ครืด" เสียงมือถือของเขาดังขึ้น เขาหยิบมือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอให้ฉันดูชื่อคนโทรมาซึ่งก็คือ'ฉลาม'

"กรี๊ด~" ฉันหวีดร้องเบาๆ

"มึงก็เว่อร์เกิน" เขาส่ายหน้าแล้วจึงกดรับสาย ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งข้างๆแล้วส่งสายตาไปหาเขา

"ว่า?"

"เออ"

"ที่ไหน?"

"มีใครไปบ้าง?"

"เออๆ ไว้เจอกัน" เขาพูดจบก็กดวางสาย

"นัดเจอกันเหรอ?" ฉันถามด้วยความตื่นเต้น

"ใช่"

"กูขอไปด้วยนะ สัญญาว่าจะนั่งอยู่ไกลๆ แค่อยากไปนั่งดูฉลามเฉยๆ"

"ก็ได้"

"ว่าแต่นัดเจอกันที่ไหนเหรอ?"

"สนามฟุตบอล"

"กรี๊ด~" ฉันกรีดร้องเพราะจินตนาการถึงความเท่ของฉลามที่กำลังเล่นฟุตบอล

"โอ๊ย...จะกรี๊ดทำไม...แสบแก้วหู" เขาเอามือป้องหู

"โทษทีๆ" ฉันยิ้มแหย

"แล้วมึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าไหม?"

"เปลี่ยนสิๆ...ใส่ชุดอะไรดีน๊า~" ฉันรีบลุกมาเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดมาให้เขาช่วยเลือก

"ชุดนี้ดีไหม?"

"มึงจะไปเชียร์บอลหรือไปเป็นฤาษี" เขาพูดเมื่อเห็นชุดสีน้ำตาลลายเสือ และหมวกขนสัตว์ของฉัน

"ฤาษีบ้านมึงสิ ไอ้ฟาย! นี่มันสไตล์กรามู(Glamour) กำลังฮิตเลยนะ"

"ก็สีมันคล้ายๆกันอ่ะ...แต่ว่ามึง...พวกเราแค่จะไปเชียร์บอลเองนะ"

"มันต้องแต่งเริ่ดๆสิ ฉลามจะได้มองกู"

"มึงจะใส่จริงเหรอ"

"ใส่สิ"

"แน่ใจเหรอ" เขาถามย้ำอีกครั้ง

"แน่ใจสิ"

"แต่กูว่า..."

"ไม่มีแต่...ตัวกูจบปิ๊ง!" ฉันพูดตัดบท เขาก็เลยได้แต่เลยตามเลย

ฉันเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ พอเดินออกมา เขาก็หันมามองด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

"ไอ้พรีม"

"อะไร?"

"ส่วนบนโอเคแล้ว แต่มึงลองเปลี่ยนไปใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นไหม กูว่าน่าจะเข้ากว่า ส่วนหมวกไม่ต้องสวมไปหรอก" เขาแนะนำเมื่อเห็นฉันใส่เกาะอกเสือดาวแมงกระพรุน และสวมกระโปรงลายเสือดาวยาวกรอมเท้าทำให้ดูเทอะทะ และสวมหมวกขนสัตว์บนศีรษะ ปล่อยผมยาวรุงรัง

"กูว่าสวยดีออก"

"เชื่อกูเถอะ สายตาผู้ชาย"

"งั้นเชื่อก็ได้" ฉันพูดจบ ก็ไปรื้อกางเกง หยิบให้เขาดูประมาณตัวที่ห้า เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ

หลังจากเปลี่ยนกางเกงแล้ว จึงมานั่งแต่งหน้าทำผม

"เชี่ย!"

"อะไรของมึง" ฉันตกใจเสียงเขาอุทาน

"พอถอดแว่นแล้วบวกกับมึงแต่งตัวแบบนี้ มึงรู้ตัวป่ะว่ามึงสวย"

"พูดดีๆ คิกๆ" ฉันหัวเราะด้วยความพอใจ

"กูจริงจังนะเนี่ย"

"ขอบคุณนะ น่ารักที่สุด" ฉันยิ้มกว้าง จากนั้นจึงแต่งหน้าบางๆ เพราะยังแต่งไม่เก่งมาก กลัวแต่งเยอะไปแล้วหน้าจะวอก

"กูมัดผมให้เอาไหม?" เขาเสนอ

"มึงมัดเป็นด้วยเหรอ?"

"เป็นดิ" เขายักคิ้วให้ฉันผ่านกระจกเงา

"แสดงว่ามัดให้สาวบ่อย"

"รู้ดี" เขาโบกศีรษะของฉันไปหนึ่งที แล้วหยิบหวีมาหวีผมให้

"ดูแลผมบ้างนะ" เขาพูดขึ้นเมื่อหวีแล้วผมมันติดกัน

"ผมยาวดูแลยาก"

"มึงอย่ามาอ้าง" เขาตั้งใจหวีผม ก่อนจะมัดผมรวบขึ้นเป็นหางม้า แล้วติดกิ๊บรูปดาวที่ข้างผมให้

"เรียบร้อย" เขามองฝีมือตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

"เก่งมาก...ขอบคุณนะมึง" ฉันตบมือให้เขา

"อืม เสร็จแล้วก็ไปกันเถอะ" พวกเราสองคนจึงออกจากห้อง แล้วมุ่งหน้าไปยังสนามฟุตบอลบอลที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัย

เมื่อมาถึงสนามฟุตบอล ฉันกับเขาก็เดินเข้าไปที่ข้างสนาม ในขณะที่ฉันกำลังจะผละตัวจากไปนั่งเชียร์ฉลามแบบเงียบๆคนเดียว เขาก็ดึงมือฉันไว้

"มึงจะไปไหน?"

"ไปนั่งตรงนู้น" ฉันชี้ไปที่ที่นั่งบนอัฒจันทร์ ซึ่งเป็นคนละที่กับที่เพื่อนๆเขานั่งอยู่

"กูว่ามึงมานั่งกับกูดีกว่า" เขาพูดพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ

"ทำไมวะ?"

"ไม่ต้องถามมาก ตามมาเหอะ" เขาพูดจบก็จูงมือฉัน เดินนำไปด้านหน้า ก่อนจะชะงักเหมือนคิดอะไรได้ แล้วหันมาพูดกับฉันเบาๆว่า "ดึงเสื้อมึงขึ้นด้วย แถวนี้ผู้ชายเยอะ จะล่อตาล่อใจพวกมันเปล่าๆ "

"โอเค" ฉันพยักหน้าแล้วดึงเสื้อขึ้นตามคำแนะนำของเขา

"ไอ้รา" เสียงเพื่อนๆเรียกชื่อเขา

"คิกๆ" ฉันหัวเราะกับชื่อที่เพื่อนเขาเรียก เขาจึงหันมาส่งสายตาถมึงทึงให้ฉัน

"เฮ้ย! มึงมากับเด็กใหม่เหรอวะ?" เพื่อนเขาเอ่ยแซว แล้วพากันมองมาที่ฉัน

"ยัยนี่ไม่ใช่เด็กกู...นี่มันเพื่อนเรา...พวกมึงจำเด็กห้องคิงไม่ได้เหรอ?"

"ใครวะ?" เพื่อนคนอื่นๆพากันงง มองหน้ากันก็จำไม่ได้ว่าฉันเป็นใคร เพิ่งผ่านมาไม่นานเองนะ ทำไม่มีใครจำฉันได้สักคนเลยล่ะ(⁠T⁠T⁠)

"ไอ้รา มาแล้วเหรอวะ" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ฉันกัดปากตัวเองเบาๆ แล้วเปลี่ยนเป็นยื่นมือทั้งสองข้างไปบีบแขนเขาแน่นเผื่อสะกดความตื่นเต้นเอาไว้

"แล้วเห็นกูป่ะล่ะ" เขาตอบฉลาม

"กวนส้นตีนจริงๆนะมึง...แล้วนี่ใคร? โห สวยจังเลย" ฉลามหันมาสนใจฉัน และคำชมของเขาก็ทำฉันแทบลอย

"เพื่อนห้องคิง"

"อ๋อ...เพื่อนกันนี่เอง" ฉลามยิ้ม

"จำเราได้เหรอ?" ฉันถาม

"จำไม่ได้" ฉลามตอบ

"อ้าว" ฉันทำหน้าเหวอ

"ก็เดี๋ยวจำได้แล้วนี่ไง...ใช่ไหมครับเธอ" ฉลามพูดจบหัวเราะ

"งั้นจำเราให้ได้นะ...เราชื่อซูพรีม" ฉันแนะนำตัวอย่างเขินอาย

"จะจำใจให้ขึ้นใจเลยครับ" ฉลามยิ้มกว้าง

"จะยืนคุยกันอีกนานไหม กูเมื่อย" ร่างสูงพูดขึ้นมา

"จริงด้วยๆ ซูพรีมๆ เชิญนั่งครับ" พวกผู้ชายพากันเช็ดถูที่นั่งแล้วผายมือเชิญฉัน ฉันหัวเราะกับการกระทำของพวกเขา

"ขอบคุณค่ะ" ฉันส่งยิ้มให้ทุกคน

"ไอ้รา เตะบอลไหม" ฉลามถาม

"อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?" เขาหันมาถามฉัน

"ได้ๆ" ฉันผงกศีรษะรัวๆ

"เดี๋ยวพวกกูดูแลเอง" เพื่อนผู้ชายคนอื่นๆพูด เขากับฉลามจึงลงสนาม โดยอยู่ทีมเดียวกัน

ส่วนฉันก็นั่งเชียร์พวกเขาทั้งสองคน นั่งสักพักใหญ่ก็รู้สึกว่าคอแห้ง จึงขอตัวเดินออกไปซื้อน้ำ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terkait

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่5

    ฉันเดินไปยังร้านขายของที่ตั้งห่างจากสนามฟุตบอลเล็กน้อย แล้วจึงซื้อน้ำเปล่ากับโคล่าอย่างละ3ขวด จากนั้นจึงแวะเข้าห้องน้ำ หลังจากทำธุระเบาเสร็จ ฉันก็เดินมายังบริเวณอ่างล้างมือ ที่มีผู้หญิงในชุดนักศึกษายืนจับกลุ่มประมาณ5-6คน ฉันจำได้ว่าพวกเขานั่งเชียร์ฟุตบอลอยู่ที่อัฒจันทร์ด้านข้าง"แรด" เสียงผู้หญิงในกลุ่มพูดขึ้น ทุกคนในกลุ่มนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก "เอ่อ...ขอทางหน่อยได้ไหมคะ?" ฉันหันไปส่งยิ้มให้ "อุ๊ย โทษทีๆ" ผู้หญิงในกลุ่มพูดพร้อมขยับออกให้ ฉันจึงกดสบู่มาถูมือแล้วล้างมือให้สะอาด จากนั้นจึงหยิบถุงหิ้วใส่น้ำที่ซื้อเมื่อครู่ขึ้นมาถือเดินออกจากห้องน้ำ "ว้าย~" ฉันกรีดร้องเบาๆ เมื่อโดนกระชากแขนให้เดินตามไปที่ด้านหลังของห้องน้ำ จะกรี๊ดก็ไม่ได้เพราะโดนปิดปากไว้ จะหนีก็ไม่ได้เพราะพวกนั้นล้อมฉันเอาไว้ "ผลั่ก" พวกมันถีบฉันล้มไปกองที่พื้น โดยไม่ทันตั้งตัว"คิกๆ" พวกนั้นหัวเราะ "โอ๊ย~" ฉันร้องเบาๆ จากนั้นจึงก้มดูที่หัวเข่าก็พบว่ามันถลอกจนเลือดไหลซิบ "เป็นบ้าอะไรวะ!!" ฉันประคองตัวเองลุกขึ้นยืนพร้อมกับตะคอกถาม"โมโหเหรอ คิกๆ" พวกมันหัวเราะ "เป็นบ้าอะไร มาทำร้ายคนอื่น!" ฉันถามเสียงกร้าว "ก

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่6

    พักเที่ยง "ไปกินข้าวด้วยกันไหม?" กระต่ายถามฉันกับเขา "ไปไหม?" ฉันหันไปถามเขา "เมื่อวานไอ้ฉลามมันบอกว่าจะมากินข้าวกับเธอไม่ไช่เหรอ" เขาไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับ"จริงด้วย...งั้นพวกแกไปกันเลย" ฉันบอกกระต่าย "โอเค" กระต่ายพยักหน้าหน้ารับ"สองคนนั้นดูเหมือนไม่อยากคบกับพวกเราเลย" ใบเตยกระซิบพูดกับกระปุก กระต่าย โดม ตอนเดินผ่านพวกฉัน "แกเลิกคิดแบบนี้ได้ไหม พวกนั้นก็พูดอยู่ว่ามีนัด" กระปุกขมวดคิ้ว "มีจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้" ใบเตยเบะปาก "โดนอคิราห์ด่าไปเมื่อกี้ ยังจะขี้ซุบซิบอีก" โดมบ่น "แกจะไปรู้อะไร ถ้าไม่มีมูลใครมันจะพูดล่ะ เรื่องที่ซูพรีมเป็นมือที่สามอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้" "พอแล้วๆ เลิกพูดเรื่องคนอื่นเถอะ" กระปุกเอ่ยปรามใบเตย "ไอ้คิ" ฉันสะกิดเรียกเขา เพราะเขาทำหน้าตาเรียบเฉย ดูไปแล้วก็น่ากลัวอยู่หน่อยๆ"คนแบบนี้โคตรToxicเลย มึงอย่าเผลอไปสนิทด้วยล่ะ" เขาบอกฉัน "โอเค" "ไปกันเถอะ" เขาพูดจบก็เดินนำหน้า ฉันเดินตามหลัง เมื่อลงมาหน้าตึกคณะฯก็เห็นสาวๆยืนซุบซิบกัน พากันไปมองไปที่ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง"ใครวะ โคตรหล่อเลยอ่ะ" "ซูพรีม~" เสียงฉลามเรียกพร้อมกับเดินเข้ามาหา ดึงความสนใจจากทุกคน

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่7

    สองสัปดาห์ต่อมา เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันประกวดดาว&เดือน ร่างบางจึงตัดสินใจมาทำผมที่ร้าน โดยมีร่างสูงมาเป็นเพื่อน "มึงว่าทำทรงอะไรดีวะ" ฉันที่นั่งอยู่บนโซฟา เปิดหนังสือหาเพื่อหาแบบทรงผม "ตัดสั้นแล้วย้อมสีผมดีไหม?" "ตัดสั้นเหรอ" ฉันจับผมตัวเองทำหน้าเสียดาย "งั้นแล้วแต่มึงอ่ะ มึงอยากได้ทรงไหน เอาแบบที่มึงชอบเลย" "ผมสั้นเหรอ...อืม...ก็ดีนะจะได้เปลี่ยนลุคไปเลย" ฉันทำท่าคิด ก่อนจะตัดสินใจได้ จากนั้นจึงบอกกับช่างตัดผม และขอคำแนะนำจากช่างตัดผมเพราะคิดไม่ออกว่าจะย้อมผมสีอะไรดี พี่เขาจึงแนะนำสีน้ำตาลซึ่งเป็นสีพื้นฐาน ฉันจึงตัดสินใจเลือกตามนั้น "มึงกลับไปพักผ่อนก่อนก็ได้ กูน่าจะอยู่ที่นี่อีกนาน" ฉันบอกเขา "งั้นถ้าเสร็จแล้ว โทรหากูก็ได้ เดี๋ยวกูมารับแล้วไปหาอะไรกินกัน" "โอเคมึง" "งั้นกูไปก่อน" เขาพูดจบก็เดินออกจากร้าน ช่วงเย็น "กินไรดี" ฉันถามเขา ที่ขับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่มารับ "แล้วแต่มึงอ่ะ" "งั้นไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือกัน" "..." "ไอ้คิ" ฉันเรียกเมื่อเห็นว่าเขาเงียบ แถมยังเอาแต่จ้องหน้าฉันอีก "อะไร?" "มองหน้ากูทำไม" "กูว่าผมทรงนี้เข้ากับหน้ามึงนะ" "จะชมกูว่าสวยก็บอก คิกๆ" ฉันหัว

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่8

    ช่วงเย็น "ขอบคุณที่มาส่ง" ฉันบอกเขา แล้วหยิบดอกไม้ ตุ๊กตา และขนมที่ได้รับ เดินเข้าหอพัก "เฮ้อ~ เหนื่อยจัง" ฉันวางของไว้ที่พื้น แล้วนอนแผ่หลาบนเตียง จากนั้นจึงหยิบมือถือมาเล่น ดูนู่นดูนี่ ก็มีแต่โฆษณาของแอป live jing "โอ๊ย เด้งมาจนรำคาญ" ฉันบ่นเบาๆ จากนั้นจึงเปลี่ยนไปดูซีรีย์แต่ก็ยังเจอโฆษณาของแอป live jing ตามมาหลอกหลอน "อยากให้โหลดมากใช่ไหม...โหลดก็ได้วะ" ฉันเข้าไปดาวน์โหลด จากนั้นจึงสมัครไอดี แล้วเริ่มศึกษาว่ามันเล่นยังไง แต่ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ จึงกดสุ่มเข้าไปในห้องไลฟ์ แล้วทักทายเจ้าของไลฟ์ แนะนำตัว แล้วสอบถามเพิ่มเติม เมื่อได้คำตอบ ฉันก็กับพวกเขาอีกสักครู่ แล้วออกจากห้องไลฟ์ "ลองไลฟ์ดูดีกว่า เพื่อได้ของขวัญ" ฉันพูดจบก็ลุกไปเก็บของที่วางเกะกะที่พื้น จากนั้นจึงเลือกเสื้อผ้า แล้วเติมแป้งกับลิปสติกเล็กน้อย ฉันมองตัวเองในกระจกก็พยักหน้าด้วยความพอใจ เพราะในนั้นสะท้อนให้เห็น ผู้หญิงผมสั้นสีน้ำตาลตาคม จมูกโด่ง ริมฝีปากจิ้มลิ้ม ใส่ชุดเดรสสั้นสีเนื้อประกายกากเพชร "ฉันสวยได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ...รู้อย่างนี้เปลี่ยนตั้งนานแล้ว" จากนั้นฉันจึงหยิบขาตั้งกล้องมาประกอบ เปิดเพลง แล้วกดเริ

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่8

    "ปกป้องกันจังเลยนะ อีพรีมมันเป็นเมียมึงเหรอไง?" ใบเตยชักสีหน้าถาม "ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องจะได้ไหม? มึงเอาแต่อยากรู้เรื่องชาวบ้าน เรื่องของตัวเองรู้ดีแบบนี้บ้างไหม?" ร่างสูงถามด้วยใบหน้าถมึงทึง"ไอ้อคิราห์!!" ใบเตยตะโกนแล้วทำท่าจะกระโจนเข้าหาร่างสูง "โอ๊ย! ใบเตย พอๆ แยกๆ" กระต่ายวิ่งเข้ามาคั่นกลาง แล้วกอดใบเตยเอาไว้ "ปล่อยกูนะ!" ใบเตยดิ้น"พอเหอะ อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่" โดมพูดจบ ก็ดึงใบเตยไปสงบสติอารมณ์นอกห้อง โดยมีกระต่ายกับกระปุกวิ่งตามไป เมื่อเหตุการณ์สงบ เพื่อนคนอื่นๆในห้องจึงแยกย้ายไปนั่งที่ของตัวเอง "ไอ้คิ" ฉันเรียกเขา "อะไร?" "ขอบคุณนะ" ฉันกอดแขนเขาแล้วยิ้มกว้าง "เออ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ติดจะอารมณ์เสียอยู่หน่อยๆ หลังจากนั้นอาจารย์ก็เข้ามาสอน พอพักเที่ยงก็กินข้าวกลางวันและเข้าเรียนต่อจนถึงหกโมงเย็น ณ หน้าตึกคณะฯ "วันนี้กูมีธุระ มึงกลับเองนะ" เขาบอกฉัน "โอเค" ฉันตอบรับ "ให้กูไปส่งหน้ามอไหม?" เขาถาม "ไม่เป็นไร กูว่าจะเดินไปส่องผู้ชายอ่ะ" "โอเค งั้นกูกลับแล้ว ไว้เจอกันนะ" "ขับรถดีๆนะมึง" ฉันโบกมือลาเขา แล้วเดินไปทางตึกคณะวิศวะฯ ต้องไปเช็กเรตติ้งสักหน่อย อิอิ>⁠.⁠

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่9

    "ปกป้องกันจังเลยนะ อีพรีมมันเป็นเมียมึงเหรอไง?" ใบเตยชักสีหน้าถาม "ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องจะได้ไหม? มึงเอาแต่อยากรู้เรื่องชาวบ้าน เรื่องของตัวเองรู้ดีแบบนี้บ้างไหม?" ร่างสูงถามด้วยใบหน้าถมึงทึง"ไอ้อคิราห์!!" ใบเตยตะโกนแล้วทำท่าจะกระโจนเข้าหาร่างสูง "โอ๊ย! ใบเตย พอๆ แยกๆ" กระต่ายวิ่งเข้ามาคั่นกลาง แล้วกอดใบเตยเอาไว้ "ปล่อยกูนะ!" ใบเตยดิ้น"พอเหอะ อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่" โดมพูดจบ ก็ดึงใบเตยไปสงบสติอารมณ์นอกห้อง โดยมีกระต่ายกับกระปุกวิ่งตามไป เมื่อเหตุการณ์สงบ เพื่อนคนอื่นๆในห้องจึงแยกย้ายไปนั่งที่ของตัวเอง "ไอ้คิ" ฉันเรียกเขา "อะไร?" "ขอบคุณนะ" ฉันกอดแขนเขาแล้วยิ้มกว้าง "เออ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ติดจะอารมณ์เสียอยู่หน่อยๆ หลังจากนั้นอาจารย์ก็เข้ามาสอน พอพักเที่ยงก็กินข้าวกลางวันและเข้าเรียนต่อจนถึงหกโมงเย็น ณ หน้าตึกคณะฯ "วันนี้กูมีธุระ มึงกลับเองนะ" เขาบอกฉัน "โอเค" ฉันตอบรับ "ให้กูไปส่งหน้ามอไหม?" เขาถาม "ไม่เป็นไร กูว่าจะเดินไปส่องผู้ชายอ่ะ" "โอเค งั้นกูกลับแล้ว ไว้เจอกันนะ" "ขับรถดีๆนะมึง" ฉันโบกมือลาเขา แล้วเดินไปทางตึกคณะวิศวะฯ ต้องไปเช็กเรตติ้งสักหน่อย อิอิ>⁠.⁠

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่10

    ห้าวันต่อมา ร่างบางตื่นมาอาบน้ำแต่งตัว สวมใส่เสื้อนักศึกษาที่ค่อนข้างพอดีตัว กระโปรงทรงเอยาวคืบครึ่ง แต่งหน้าโทนสีส้มอมชมพู ทำผมดัดลอนมีวอลลุมแบบงุ้มปลาย จากนั้นจึงฉีดน้ำหอมเป็นอันเสร็จ "ถึงไม่ใช่พริก แต่ก็แซ่บนะ" ฉันพอใจกับลุคของตัวเองในวันนี้มาก "ครืด ครืด" เสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้นฉันจึงกดรับสาย "ว่าไงคะเพื่อนรัก~" ฉันกรอกเสียงลงไป "เสร็จยัง? กูรอมึงมาสิบนาทีแล้วนะ" ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "เสร็จแล้วๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ นี่เพื่อนเอง" ฉันทำเสียงอ้อน "ก็เพราะเป็นเพื่อนไงถึงหงุดหงิด ถ้าเป็นเมียกูไม่บ่นหรอก" "งั้นถือซะว่ากูเป็นเมียมึงแล้วกัน" "มึงนี่นะ! ลงมาเร็วๆ แค่นี้แหละ" เขาส่งเสียงดุ แล้วตัดสายไป "คนอะไรขี้หงุดหงิดจริงๆ กูล่ะสงสารเมียในอนาคตของมึงจริงๆ" ฉันบ่นกระปอดกระแปด แล้วรีบเก็บของจากนั้นจึงลงไปหาเขา "ช้า" เขาบ่น "ขอโทษค่า~" "ใส่กระโปรงสั้นมาอีกแล้ว กูบอกแล้วใช่ไหมว่าเดือนนี้จะขับแต่มอเตอร์ไซค์" เขาจ้องหน้าฉันพลางทำหน้าดุ "เออว่ะ กูลืม" ฉันทำท่านึกก่อนจะเขกหัวตัวเองเบาๆ แล้วแลบลิ้น "เฮ้อ~ ภาระกูจริงๆ" เขาถอนหายใจ แล้วถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองโยนมาให้

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่11

    ณ หอพัก หลังจากกลับจากมหาลัย ฉันก็นอนหลับไปงีบนึง ตื่นอีกทีก็ประมาณสี่ทุ่มกว่า "ครืด ครืด" เสียงแจ้งเตือนจากแอป only live jing 18+ ดังขึ้น ฉันจึงหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นการแจ้งเตือนว่ามีคลิปใหม่ของkira58 "มีคลิปใหม่แล้วเหรอ ไหนดูซิ~" ฉันรีบกดดูคลิปวีดีโอในทันที ในคลิปวีดีโอ ร่างสูงนั่งอยู่บนเก้าอี้ โดยถ่ายตั้งแต่ช่วงคอลงมา เขาสวมใส่เสื้อนักศึกษา นิ้วแกร่งค่อยๆปลดกระดุมทีละเม็ด เผยให้เห็นร่องกล้ามที่ขึ้นอยู่หน่อยๆพอเซ็กซี่ "หูย หุ่นได้อ่า~" ฉันมองด้วยความชื่นชม จากนั้นร่างสูงในคลิปจึงถอดกางเกงออก เผยให้เห็นแท่งเอ็นที่ผงาดขึ้นมาเป็นลำ "อึก" ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ร่างสูงในคลิปจับแท่งเอ็นของตัวเอง แล้วใช้นิ้วโป้งถูวนรอบปลายหัวสีชมพูนั่นช้าๆ จนมีน้ำใสไหลเยิ้มออกมา "โอ๊ย หัวใจจะวาย~" ฉันรู้สึกถึงความเปียกแฉะที่บริเวณกลีบกุหลาบ จากนั้นร่างสูงในคลิป จึงรูดชักแท่งเอ็นของตัวเอง ช้าบ้าง เร็วบ้าง สลับกันไป เสียงครางต่ำที่ดังออกมายิ่งทำให้กลีบกุหลาบของฉันคายน้ำหวาน ตอนนี้สัมผัสถึงความเปียกแฉะยิ่งกว่าเดิมเสียอีก "อืม~" เสียงครางต่ำ พร้อมกับน้ำกามสีขาวขุ่นที่พุ่งออกมารดหน้ากล้องทำฉันใจแ

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01

Bab terbaru

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่24

    หกเดือนต่อมา ภายในห้องโถงของโรมแรมxxx ที่ประดับไปด้วยดอกไม้ รูปถ่ายของคู่บ่าวสาว "เจ้~" ร่างบางในชุดเดรสเกาะอกสีขาวตรงช่วงกระโปรงเย็บด้วยลูกไม้เป็นชั้นๆราวกับเจ้าหญิง กำลังถกกระโปรงวิ่งไปหาเจ้ๆที่เดินเข้ามาภายในงาน "ยัยเด็กคนนี้ นิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" เจ้คาริสาบ่น แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"ยินดีด้วยนะไอ้พรีม" เจ้กล้วยหอมจับมือฉันแล้วยิ้มกว้าง "ขอบคุณนะเจ้ๆ ขอบคุณพวกพี่ด้วยนะที่มางานน้อง" ฉันหันไปพูดกับพี่ชเวย์ พี่ใต้หล้า พี่เอว และพี่พิธา "ยินดีด้วยนะ" พวกพี่เขายิ้มกว้าง "ขอบคุณค่ะ...รักเจ้ๆพี่ๆที่สุดเลย" ฉันยิ้มกว้าง"วันนี้แฟน...เอ้ยสามี...ของหนูหล่อไหม?" ฉันถามด้วยความภูมิใจ "หูย! หล่อสิ...งานดีย์~" เจ้คาริสากับเจ้กล้วยหอมพูดพร้อมกัน พี่ชเวย์กับพี่ใต้หล้าจึงทำหน้ายักษ์ใส่ภรรยา ฉันกับไอ้คิมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะ จากนั้นฉันจึงพาพวกเจ้ๆไปนั่งโต๊ะ แล้วมายืนรอรับแขกต่อ "ไอ้รา ซูพรีม ยินดีด้วยนะ" ฉลามและผองเพื่อนแสดงความยินดีกับฉัน "ขอบคุณมากนะ" พวกเราตอบพร้อมกัน จากนั้นจึงนำฉลามและเพื่อนคนอื่นๆไปนั่งโต๊ะ แล้วออกมารับแขกต่อ หลังจากนั้นงานแต่งก็เริ่มขึ้น เปิดวีดีโอพรีเซนเท

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่23

    หลังจากมาถึงหอพัก ฉันเดินไปนั่งบนเตียง ส่วนเขาตามมานั่งข้างๆ "ไอ้พรีม...กูขอถามมึงหน่อย" เขาเริ่มบทสนทนา "ถามว่า" "มึงไม่ได้รู้สึกกับกูแบบเพื่อนแล้วใช่ไหม?" เขามองสบตาฉันอย่างค้นหาคำตอบ ส่วนฉันนิ่งเป็นหุ่นไปแล้ว"มึงรู้ไหม...พักนี้มึงพูดถึงไอ้ฉลามน้อยลง แล้วก็เอาแต่ใจกับกู ทำตัวหึงหวงกูมากขึ้น" "..." "หรือเป็นเพราะเราถ่ายคลิปด้วยกัน มึงเลยรู้สึกแบบนี้" "..." "ตอบกูมา...มึงรู้สึกยังไง" "ถ้ากูตอบ...ความเป็นเพื่อนของเราจะเปลี่ยนไปไหม" ฉันถามเขาเสียงสั่น "มันต้องเปลี่ยนอยู่แล้ว" "งั้นกูไม่ตอบ...ฮึก" น้ำตาของฉันไหลรินลงมา "มึงชอบกูใช่ไหม?" "..." "ตอบมาสิ" "ฮือๆ" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลทะลัก "ทั้งๆที่กูคิดว่ามึงกับกูเป็นเพื่อนจะคบกันยาวนานกว่านี้แท้ๆ เฮ้อ" เขาถอนหายใจ "กูผิดเอง...ฮึก...กูไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มหวั่นไหวกับมึงตอนไหน...ฮือๆ...รู้ตัวอีกทีกูก็ชอบมึงไปแล้ว" ฉันสารภาพตามตรง ก่อนจะพูดต่อว่า "แต่ว่า...ไอ้คิ...มึงช่วยลืมมันไปได้ไหม...มึงกลับมาเป็นเพื่อนกูเหมือนเดิมเถอะนะ...มึงอย่าเลิกคบกูเลย...ฮึก" ฉันปล่อยโฮ "มึงแน่ใจใช่ไหม...ถ้าพวกเรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเด

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่22

    ร่างสูงอาบน้ำเสร็จก็เดินมาที่ข้างเตียงแล้วพูดว่า "มึงจะนอนค้างที่นี่ไหม?" "ก็ได้" เมื่อร่างบางพูดจบก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ สิบนาทีต่อมา ร่างสูงเก็บกล้องและนั่งตัดต่อคลิปอยู่บนเตียง ร่างบางจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ "เบลอหน้ากูดีๆนะเว้ย อย่าให้หลุด" ฉันบอกเขา "เชื่อฝีมือกูได้เลย" เขาตอบ และตั้งใจตัดคลิปต่อ วันเวลาผ่านไป เผลอแป็บเดียวก็เข้าสู่เทอมสอง "ซูพรีม ไอ้รา" ฉลามกวักมือเรียกพวกฉันที่กำลังเดินเข้าไปหา วันนี้พวกเรานัดกันกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารของคณะวิศวะฯ"เฮ้ย~ ฉลาม...ได้ใส่ช็อปแล้วเหรอ หล่อเท่มากเลยอ่ะ" ฉันทักฉลามที่สวมใส่ช็อปสีแดง ออร่าเปล่งประกายมาก สาวๆในคณะแอบมองกันตรึม"ขอบคุณนะ" ฉลามยิ้ม "กินไรดี" ไอ้คิถาม "ยังไม่รู้ ไปดูกันเถอะ" ฉันตอบ แล้วเดินนำพวกเขาเข้าไปในโรงอาหาร หลังจากทุกคนซื้อข้าวเสร็จ ก็นั่งกินข้าว แล้วพูดคุยกัน ในขณะนั้นก็มีผู้หญิงประมาณสามคนเดินเข้ามาหา "เอ่อ ขอโทษนะคะ ขอไอจีหน่อยได้ไหมคะ?" หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นแล้วมองไปที่ไอ้คิ "ได้..." "มันมีแฟนแล้วค่ะ" ในขณะที่เขากำลังจะตอบ ฉันก็เอ่ยแทรกขึ้นมา ทำให้พวกผู้หญิงหันมามองหน้าฉัน แล้วทำหน้าเสียดาย จากนั้นจึงเดิ

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่21

    "แอ๊ด" ฉันออกจากห้องน้ำ มองไปในห้องที่มีกล้องตั้งอยู่รอบๆก็พูดว่า "มึงพร้อมเกินไปไหมเนี่ย?" "ไหนๆก็จะถ่ายคลิปแล้ว ต้องจัดเต็มสิวะ" "เออๆ แล้วให้กูใส่ชุดไร...ใส่เสื้อมึงได้ไหม?" "แล้วแต่มึงเลย" เขาตอบ แล้วจัดการดูมุมกล้องต่อ ส่วนฉันเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อนักศึกษาแขนยาวของเขามาสวมใส่ โดยไม่ได้สวมชุดชั้นใน ซึ่งชุดของเขาฉันใส่แล้วเหมือนสวมชุดกระโปรงเลย เพราะมันยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ฉันเดินไปนั่งบนเตียงคว้ามือหยิบกระเป๋ามาค้น ก็พบถุงน่องครึ่งเข่าสีดำ จึงเอามาสวม "มึงพกถุงน่องด้วยเหรอ?" เขาเงยหน้าจากกล้องขึ้นมาถาม "ใช่" "เตรียมพร้อมดีนะ" เขายิ้ม "อะไร! กูไม่ได้เตรียมเพราะมึงสักหน่อย" ฉันพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "กูยังไม่ได้ว่าอะไรเลย มึงร้อนตัวทำไม?" เขาอมยิ้ม "ไอ้คิ!" ใบหน้าของฉันแดงก่ำ "แต่งตัวไป กูไปอาบน้ำก่อน" เขาหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ "รีบไปเลย! ชิ่วๆ" ฉันไล่เขา ก่อนจะนั่งเติมแป้ง เติมแก้ม เติมลิปสติกให้พอดูมีชีวิตชีวา สิบห้านาทีต่อมา เขาเดินออกจากห้องน้ำโดยนุ่งแค่ผ้าขนหนู และเดินมานั่งข้างฉัน "วันนี้เอาแบบrole play(โรลเพลย์)(บทบาทสมมุติ)ไหม?" "ก็ได้

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่20

    สองสัปดาห์ต่อมา ในที่สุดการสอบปลายภาคก็เสร็จสิ้น ฉันนัดไปกินข้าวกับไอ้คิเพื่อฉลอง หลังจากเหน็ดเหนื่อย อดหลับอดนอนจากการติวตลอดหลายวันวันนี้ฉันสวมใส่เสื้อสีชมพูพีซแขนยาวลายดอกไม้หลากสี มีเชือกผูกคล้องคอ บริเวณหน้าอกโค้กมนเป็นรูปหัวใจโชว์เนินอกอวบเล็กน้อย และสวมกระโปรงยีนส์สั้น ส่วนเขาใส่เสื้อยืดด้านในสีขาวสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าไม่ติดกระดุมและสวมใส่กางเกงยีนส์ ซึ่งมันดูน่ารักและดูฮอตสุดๆไปเลย "กินอะไรดี?" เขาถาม "อะ..." "อย่าตอบนะ..ว่าอะไรก็ได้" เขาพูดดักคอฉันที่กำลังจะตอบ "อยากกินปิ้งย่าง" "งั้นก็เลือกร้านเลย" เขาพูดแล้วผายมือเชิญฉันให้เดินนำ ฉันเดินวนอยู่สักพักก็เลือกร้านที่มีคนน้อยๆ เพราะขี้เกียจรอคิวนาน หลังจากเลือกว่าจะกินแบบบุฟเฟ่ต์แล้ว ฉันก็เดินไปตักของกินเล่น ส่วนเขาไปกดน้ำ เมื่อมาถึงที่โต๊ะ ฉันก็ตักของทอดใส่ปากตัวเองก่อน แล้วจึงป้อนเขา "กูแดกเองก็ได้" "กินไปเถอะน่า ไม่ต้องบ่น" เมื่อฉันพูดจบเขาจึงอ้าปากรับหลังจากกินเสร็จฉันก็บอกกับเขาว่าอยากดูหนัง พวกเราจึงไปต่อกันที่โรงหนัง เขาให้ฉันเลือกว่าจะดูหนังเรื่องไหน ฉันจึงเลือกดูหนังตลก ก่อนเข้าโรงหนังเขาก็ซื้อป็อปคอร์

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่19

    เมื่อร่างบางได้สติคืนกลับมา ก็มองเหม่อไปยังห้องน้ำที่ร่างสูงกำลังใช้อยู่ "แอ๊ด" เขาเปิดประตูเดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันรอบเอว และใช้ผ้าขนหนูอีกผืนเช็ดไปตามร่างกาย"ลุกไปล้างสิ...หรือจะให้กูล้างให้?" เขาพูดหยอก "กวนตีน" ฉันชูนิ้วกลางให้เขา แต่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ "ไม่ต้องมาด่าแก้เขิน" "กูไม่ได้เขิน" "ไม่ได้เขินเท่ากับ..." เขาทำหน้าทะเล้น "ไอ้คิ!" "ลุกไปล้างก่อน" "ทำไม?" "ใส่ชุดแบบนี้อยู่ต่อหน้ากู...หรือมึงอยากโดนอีกรอบ?" เขายิ้มมุมปาก แล้วมองมาทางฉันที่นุ่งผ้าเช็ดตัวอย่างหมิ่นเหม่ "นิสัย! แต่ก่อนไม่เห็นมึงจะเป็นแบบนี้" "ก็ตอนนั้นกูยังไม่ได้เลีย...เอ้ยยังไม่ได้มีอะไรกับมึงนี่" "เพี๊ยะ" ฉันฟาดฝ่ามือไปยังต้นแขนเขา เขาหัวเราะก่อนจะพูดต่อว่า "งั้นกูตัดคลิปเลยนะ" "เออ" ฉันตอบรับ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ มองร่องรอยที่เขาฝากไว้ตามเนื้อตัวก็รู้สึกแปลกๆ รู้จักกันมาตั้งนาน ไม่เคยมีวี่แววว่าจะลงเอยแบบนี้ แต่กลับกลายเป็นแบบนี้ไปเสียได้ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันสวมเสื้อยืด กางเกงขาสั้นเดินออกจากห้องน้ำ และไปยืนอยู่ข้างๆเขาที่กำลังตัดคลิปฉันมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คก็รู้สึกว่าใบหน้าเห่อร้อน เสียงครางข

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่18

    "กูไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นมึง...กูเรียกมึงว่าคิระมาตลอด...นึกว่าเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นซะอีก" "คิราห์ต่างหาก" "ส่วน58" ฉันหันไปมองหน้าเขาแล้วทำหน้าเขินๆ "คิดถูกแล้ว...ไซส์กูเองแหละ" เขาพูดยิ้มๆ ใบหน้าของฉันยิ่งขึ้นสีแดงระเรื่อ เนื่องจากในหัวมีแต่ภาพกล้วยเขาลอยเข้ามา "ว่าแต่...มึงรู้ได้ไงว่ากูคือชูครีม?" ฉันถามด้วยความสงสัย "จำวันที่กูเห็นของเล่นของมึงได้ป่ะ" "จำได้" "ตอนนั้นกูก็เริ่มรู้สึกคุ้นแล้วๆแต่คิดไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน...จนวันนึงกูดูคลิปของมึง แล้วเห็นมึงใส่กำไลสลักชื่อที่มึงซื้อจากงานวัด กูเลยวนดูคลิปเก่า ทั้งของเล่นมึง ทั้งผ้าม่าน พร็อพของมึงทำให้มั่นใจเลยว่าต้องเป็นมึง" "มึงแม่ง! ทำไมไม่บอกกันบ้าง" "มึงจะบ้าเหรอ? จู่ๆจะให้กูมาบอกว่ากูเคยดูคลิปมึง รู้นะว่าเป็นมึง แบบนี้อ่ะเหรอ...มึงคิดว่ามึงจะมองหน้ากูติดไหม วันนี้มึงยังตกใจเลย" "..." ฉันคิดตาม ก็จริงตามที่เขาพูดแหละ ที่ฉันใช้นามแฝงว่าชูครีมเพราะไม่อยากให้ใครรู้ตัวตนจริงๆของฉัน "เรากุมความลับของกันและกันไว้แล้วนะ มึงกับกูเลิกคบกันไม่ได้นะ" เขาหัวเราะ "ไอ้คิ" "อะไร?" "พวกเราจะถ่ายคลิปด้วยกันอยู่ไหม?" เมื่อฉันถามจบ เขาถ

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่17

    "โห~ แต่งตัวไม่นัดกระผมเลยนะครับคุณหนู" เขาแซวทันทีที่เห็นฉันในชุดเดรสสีดำ แขนกุด คอจับจีบลายดอกกุหลาบ ดีเทลตรงกระโปรงเป็นแมงกระพรุนแหวกข้าง"แหม...มึงไม่ต้องมาพูด มึงอ่ะขี้โกง ใส่เสื้อยืดกับกางยีนส์ยังหล่อเลย" "จะชมว่ากูหล่อใช่ไหม?" "ใช่" ฉันยิ้มกว้าง "แล้วแต่งตัวจัดเต็มแบบนี้ มึงจะพากูไปกินข้าวที่ไหน?" "ความลับ" "แต่กูเป็นคนขับรถ มึงก็ต้องบอกกูอยู่ดี" "มึงแค่ขับไปตามทางที่กูบอกก็พอ" "เออ" เขารับคำ จากนั้นพวกเราก็ไปยังจุดหมาย "พากูมาล่องเรือ?" "ใช่แล้ว มึงดูสิบรรยากาศดีจะตาย" ฉันชี้ให้เขาดูบรรยากาศรอบๆ"มึงจองแบบบุพเฟ่ต์ใช่ไหม?" "ใช่" "เดี๋ยวมึงก็รู้" เขายิ้มมุมปาก แล้วเดินนำฉันขึ้นไปบนเรือ โชคดีที่ได้ที่นั่งโต๊ะริม ได้สัมผัสกับบรรยากาศดีๆ ได้ถ่ายรูปสวยไว้ลงโซเชียล แต่...อาหารไม่ถูกปาก ฉันกินไปได้ไม่กี่คำ ก็เลือกกินแค่ผลไม้กับน้ำ แถมยังรู้สึกเมาเรือนิดหน่อยด้วย "หึหึ" เขามองหน้าฉันแล้วหัวเราะ "มึงรู้อยู่แล้วใช่ไหม ทำไมไม่บอกกันหน่อยวะ" "ก็มึงไม่ถาม...เป็นไงล่ะ จะเซอร์ไพรส์กู โดนเซอร์ไพรส์เองเลยดิ ฮ่าๆ" เขาหัวเราะ "อย่าซ้ำเติมดิ" ฉันทำหน้ามุ่ย "กูพาไปที่อื่นไหม?" เขาถา

  • เพื่อนร่วมรุ่นชวนลุ้นรัก(live broadcast)   ตอนที่16

    วันต่อมา ร่างบางนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าสวยแดงนิดๆเนื่องจากมีไข้ "โอ๊ย~ อาการไม่ดีเลย" ฉันเอามือแตะหน้าผากตัวเอง แล้วค่อยๆลุกขึ้น แต่เวียนหัวจนต้องลงไปนอนที่เตียงอีกครั้ง สาเหตุน่าจะมาจากการที่ฉันนั่งเรียนในห้องแอร์โดยที่เสื้อยังเปียกอยู่ถึงแม้จะสวมแจ็คเก็ตของไอ้คิแล้วก็เถอะ ฉันคิดน้อยไปจริงๆ ฉันพยุงตัวขึ้นมาอีกครั้ง เดินไปหยิบยาแก้ไข้มากินแล้วนอนต่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็เสียงมือถือก็ดังขึ้น "ครืด ครืด" ฉันจึงเอื้อมมือไปหยิบมือถือมากดรับสาย "กูรอนานแล้ว มึงเสร็จยัง?" ปลายสายถาม "โทษที...กูไม่สบายอ่ะ...ว่าจะโทรบอกมึง...แต่ไม่ไหวจริงๆ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "มึงเป็นอะไรมากไหมเนี่ย" เขาถามด้วยความเป็นห่วง "มีไข้แล้วก็ปวดหัว" "โอเค แค่นี้ก่อน เดี๋ยวกูขึ้นไปหา" เขาพูดจบก็วางสาย ผ่านไปประมาณสิบนาที ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง "ก๊อกๆ" ฉันลุกจากเตียงแล้วพยุงร่างตัวเองไปเปิดประตู "อาการหนักเอาเรื่องนะเนี่ย" เขาพูดแล้วรับฉันไว้ในอ้อมแขน เมื่อฉันตาลายจนเหมือนจะล้ม "ตัวโคตรร้อน" เขาเอามือแตะหน้าผากฉัน แล้วพูดต่อว่า"กูพาไปหาหมอดีกว่า" "อื้อ~" ฉันตอบเขา เขาจึงอุ้มฉันไปที่รถ โชคดีที่วันนี้เขาขับร

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status