"ไม หวงขนาดนั้นเลย ปกติขอก็ให้นี้หว่าทำไมคนนี้ถึงไม่ให้ว่ะไอ้น็อตไอ้เฮล"พี่คุณชายเอ่ยถามขึ้น
"เอ่อ ยิ่งอะไรที่ได้มายากๆกูแม่งยิ่งชอบเนอะไอ้พอร์ชเนอะ"พี่คนตัวเล็กที่เวย์พูดขึ้นมั่ง "ไอ้สัสพวกมึงหนิ นี่ฮันนี่น้องสาวกูห้าม!พวกมึงคนไหนยุ่งกับน้องกูเด็ดขาด!”พี่เฮลพูดด้วยนำ้เสียงจริงจังแล้วพี่เฮลก็เอามือมากอดเอวฉันไว้ด้วยท่าทางหวงเเหนอะไรจะขนาดนั้นคะ? "อ๋อ ที่เเท้ก็น้องสาวมึงถึงว่าทำไมหวงจัง แล้วมึงอ่ะไอ้น็อตจะหวงทำไม"พี่ที่เหมือนคุณชายนั้นดูเหมือนจะชื่อพี่พอร์ชน่ะเห็นพี่คนตัวเล็กเรียกแล้วพี่เขาเอ่ยถามพี่น็อต "ไอ้สัสน้องสาวเพื่อนไงเชี้ย!พวกมึงก็ถามมาก!"พี่น็อตบอกปัดๆๆ "เออแล้วมึงจะไม่แนะนำน้องมึงให้พวกกูรู้จักเลย?”พี่คนตัวเล็กเอ่ยถามพี่เฮลพลางพยักหน้ามาทางฉัน "เออเชี้ยแล้วห้ามพวกมึงยุ่งกับน้องกูเด็ดขาด!"พี่เฮลพูดพลางชี้หน้าเพื่อนๆเขาทีละคน "เออไม่ยุ่งหรอกยำ้อะไรหนักหนาสัสเฮล!"พี่พอร์ชพูด "ฮันนี่คะสองคนนี้เพื่อนสนิทพี่เองรู้จักกันมานานแล้ว คนนี่มันชื่อไอ้พอร์ช"พี่เฮลบอกฉันพลางชี้นิ้วไปทางพี่คุณชาย "ส่วนไอ้นี่ชื่อรันเวย์"พี่เฮลก็ชี้ไปทางพี่คนที่ตัวเล็กๆไงล่ะ "ส่วนนี่ฮันนี่น้องสาวกูเองเพิ่งกลับจากอเมริกา"พี่เฮลบอกพี่ทั้งสองไปพลางเกาะไหล่ฉันแล้วดันไปข้างหน้าเขา "อ้อสวัสดีค่ะพี่พอร์ชพี่รันเวย์"ฉันยกมือไหว้พี่ทั้งสองคนไปพวกพี่ๆก็รับไหว้ฉันกลับมาเหมือนกัน "อีฮันนนนนนนนน!"อุ๊ยเสียงนี้มันอีอลิซนี้หน่าเกือบลืมมันไปแล้วไหมล่ะ อลิซคือเพื่อนสนิทของฉันเองมันตามฉันไปเรียนที่อเมริกาด้วยแต่มันกลับมาก่อนฉันนะ ไม่รู้จะรีบกลับมาทำไมของมัน "อีลิซซซซซซซซ^_^"ฉันรีบวิ่งเข้าไปหามันพลางเรียกชื่อมันไปด้วย พอฉันวิ่งไปถึงมันก็คว้าร่างของฉันเข้ากอดฉันใหญ่เลย "กว่าจะมานะมึง"ฉันบอกมัน "กูขอโทษนี้กูก็มาแล้วไง"อลิซบอกฉันฉันจูงมือมันไปหาพวกพี่เฮลทันที "พี่เฮลคะนี่เพื่อนฮันนี่เองค่ะชื่ออลิซ อลิซนี่พี่เฮลพี่ชายฉันเอง" "พี่เฮลสวัสดีค่ะ"อลิซยกมือไหว้พี่เฮลพี่เฮลก็ยกมือรับไหว้อลิซทั้งสองคนมองหน้ากันแปลกๆเหมือนพวกเขาจะรู้จักกันมาก่อน แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงละ ก็อลิซกับพี่เฮลไม่เคยเจอกันมาก่อนหนิ "ส่วนนี่พวกเพื่อนๆพี่ชายฉันเอง พี่น็อต พี่พอร์ช พี่รันเวย์"ฉันแนะนำเพื่อนๆพี่เฮลให้อลิซรู้จัก "สวัสดีค่ะพี่น็อตพี่พอร์ชพี่รันเวย์"อลิซยกมือไหว้พวกเพื่อนๆพี่ชายฉันพวกพี่ๆยกมือรับไหว้อลิซ "ทำไมไอ้รามยังไมไม่มาว่ะ"เสียงพี่น็อตเอ่ยถามพี่เฮล "มันจะไปด้วยรึป่าว"เสียงพี่พอร์ชสวนตอบกลับมา "เออเมื่อคืนกูคุยกับมันเห็นมันบอกที่บริษัทยุ่งๆอ่ะ"เสียงพี่รันเวย์ไม่ได้น่ะพี่รามจะต้องไปสิ ฮันนี่อุตส่าห์อ้อนพี่เฮลจนพี่เฮลยอมแล้วถ้าพี่รามไม่ไปแผนของฮันนี่ก็พังหมดน่ะสิ ฉันหันไปมองหน้าอลิซ อลิซพยักหน้ามันรู้ว่าฉันอยากให้พี่รามไปด้วยมันเป็นแผนของฉันทุกอย่างอลิซรู้ว่าฉันรักพี่ราม "ห่า!แล้วไม่เสือกบอกกูว่าไม่ไปสัสราม"พี่เฮลสบถคำด่าพี่รามเป็นชุด พี่รามไม่ไปจริงๆๆเหรอคะพี่รามไม่รู้สึกอะไรกับฮันนี่เลยอย่างนั้นเหรอคะ"เออแม่งให้รออยู่นั้นแหละไม่เสือกบอกสัสราม!"พี่น็อตด่าพี่รามด้วยอีกคนสองคนนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขุ่ยเลยนะ น่าสงสารพี่รามจังโดนด่าหลายสัสแล้วน่ะเนี่ย"กูว่าไปเถอะไม่ต้องรอแม่งแหละมันคงไม่ไปหรอก!"พี่พอร์ชหันไปบอกพี่เฮล พี่เฮลทำหน้าคุ้นคิด"เอ่อน้องฮันนี่ครับ"พี่รันเวย์เรียกฉัน"มีอะไรเหรอคะพี่รันเวย์?"ฉันหันไปหาพี่รันเวย์และมองเขาอย่างสงสัย"น้องฮันนี่ไปเรียนที่อเมริกาเรียนจบอะไรมาเหรอครับ?"พี่รันเวย์ถามฉันเหมือนคนอยากรู้จัก ฉันยิ้มบางๆให้เขา"อ๋อ ฮันนี่เรียนจบบริหารธุรกิจมานะคะอาทิตย์หน้าฮันนี่ก็จะเข้าทำงานที่บริษัทแล้ว"ฉันตอบพี่รันเวย์ไปตามความเป็นจริง"อ๋อครับ"พี่รันเวย์พยักหน้ารับรู้พร้อมยิ้มน้อยๆให้ฉัน"ไปเถอะไอ้เฮลกูอยากเห็นน้องแซนดี้ใส่บิกีนี่แล้วง่ะ"พี่น็อตหันไปอ้อนพี่เฮลพลางทำตาปริบๆๆใส่พี่เฮลสงสัยสาวๆของเขาไม่คนใดก็คนหนึ่งที่ต้องชื่อแซนดี้แหละมั้งอีกคนสงสัยจะเป็นของพี่เฮลแน่ๆๆเลย"เออๆๆๆไปสัส"พี่เฮลบอกพี่น็อตพลางตบหัวพี่น็อตไปที่หนึ่งก่อนจะเดินมาจับมือฉันให้เดินไปขึ้นรถตู้แต่พี่เฮลยังไม่ทันขึ้นก็มีเสียงพี่น็อตร้องขึ้น"สัส!ราม°_°"พี่น็อตทำเสียงตกใจ"เหี้ยน็อต~_~"เสียงพี่รามหน
"มึงจะไม่ชอบผู้หญิงจริงๆเหรอว่ะไอ้ราม"ตามเสียงของพี่รันเวย์ที่ถามพี่รามต่อ"ไม่ใช่เรื่องที่กูจะต้องตอบมึง"เสียงพี่รามตอบพี่รันเวย์ไปด้วยท่าทางและน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ โห้นี่เพื่อนน่ะเนี่ยเพื่อนยังแรงได้อีกค่ะว่าที่สามีฉัน"แม่งกูถามดีๆไม่ถามมึงแหละเชอะ!"พี่รันเวย์บอกพี่รามไปด้วยท่าทางงอนๆแล้วเขาก็สบัดหน้าใส่พี่รามพี่รามส่ายหัวให้กับความเป็นเด็กของพี่รันเวย์พวกพี่ๆๆเขาน่ารักจัง ส่วนพี่เฮลก็หันมามองทางพวกเพื่อนๆเขาด้วยเช่นกันแต่แวบหนึ่งฉันเห็นเขามองมาที่อลิซสองคนนี้ยังไงกันนะ?"5555สมนำ้หน้าพวกมึงยุ่งกับไอเสือของกูอยู่ได้มันกำลังจำศีลอยู่พวกมึงจะยุเพื่อ?"พี่เฮลถามพวกเพื่อนๆๆเขา"จำศีลแม่งไร นานไปแล้วมั้งจำจนบรรลุแล้วกูว่าอ่ะ"พี่น็อตตะโกนบอกพี่เฮลพลางทำหน้าล้อเลียนพี่รามพี่รามไม่สนใจเพื่อนๆของเขา เขาเอาหูฟังขึ้นมาใส่หูของเขาทันทีพี่รามทำไมพี่เยือกเย็นขนาดนี้ละคะ แล้วแผนของฮันนี่จะสำเร็จไหมเนี่ยถ้าพี่ไม่เล่นด้วยเนี่ย เมื่อพี่รามใส่หูฟังพวกพี่ๆเขาก็ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย555บ้านพักริมทะเลจังหวัดใกล้ๆกรุงเทพ14:00น."ห้าวววววเห้อออถึงสักทีโว้ยยยยกูอยากเห็นบิกีนี่แย่แล้ว"พอพี่น็อตรถ
"จะไปไหนกันเหรอครับสาวๆๆ"เมื่อฉันเดินลงบันไดบ้านพักมากับอลิซ ก็พบเข้ากับพี่รันเวย์ที่เดินตามหลังพวกฉันมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น "อ๋อฮันนี่กับอลิซจะไปเดินเล่นแล้วก็ถ่ายรูปกันนะคะ"ฉันตอบพี่รันเวย์ไปตามความจริง เขาก็พยักหน้าเข้าใจ "พี่ขอไปด้วยได้ไหมครับพี่อยากไปเดินเล่นจริงๆๆนะ"พี่รันเวย์ยิ้มให้ฉันเป็นเชิงอ้อนๆฉันจึงหันไปหาอลิซเพื่อขอความคิดเห็น อลิซพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต "ค่ะไปกันเลยละกันนะคะ"ฉันตอบพี่รันเวย์ไปแล้วเขาเอาผู้หญิงของเขาไปไว้ไหนนะพี่รันเวย์ยิ้มบางๆให้ฉันพลางพยักหน้าเป็นคำตอบ เราสามคนเดินมายังประตูหน้าบ้านที่มีสวนหย่อมเพื่อจะไปเดินเรียบชายทะเล มีสะพานปูนอยู่ใกล้ๆบ้านพักนี้ ฉันว่ามันสวยดีเลยชวนอลิซไปถ่ายรูปที่นั้นแต่ต้องเดินผ่านชายหาดที่มีคนเล่นนำ้กันอยู่ก่อน แต่เมื่อเดินยังไม่พ้นประตูรั้วบ้านก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้น "ฮันนี่คร๊าบไปไหนกันเหรอพี่ไปด้วยได้ไหม^_^"พี่เฮลนั่นเอง ฉันจึงหันไปมองพี่เฮลข้างๆพี่เฮลมีพี่รามยืนอยู่ฉันนึกว่าพี่รามจะอยู่บนห้องซะอีกนะ พี่เฮลรีบวิ่งเข้ามาหาฉันอย่างไว "คือว่าพวกเราสามคนจะไปเดินเล่นนะคะฮันนี่เห็นมีสะพานแปลกๆอยู่เลยชวนอลิซไปถ่ายรูปนะคะ"ฉันตอบพี
"ป่าวค่ะเฮียคาร์เขาเป็นพี่ชายอลิซเราแค่สนิทกันเฮียคาร์ดูแลฮันนี่กับอลิซตอนที่ไปอยู่อเมริกานะคะ"ฉันตอบพี่เฮลไปแล้วเดินจูงมือเขาไปที่สะพานที่มีร้านค้าขายของมากมายบนนั้น ที่นี้มีนักท่องเที่ยวที่เป็นชาวต่างชาติเยอะมากเขาเลยออกแบบที่นี้ให้เป็นแบบต่างประเทศตึกแถวโรงแรมเหมือนประเทศนอกมากร้านค้าก็เยอะคนเดินก็เยอะมากเหมือนกัน "อลิซถ่ายรูปให้ฮันนี่หน่อย"เมื่อฉันจูงมือพี่เฮลมาถึงบนสะพาน ฉันก็หันไปหาอลิซเพื่อให้มันถ่ายรูปให้และส่งกล้องไปให้อลิซ ทะเลที่นี้แบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งที่ฉันพักอยู่จะเป็นบ้านพักที่เป็นหลังๆแต่อีกฝั่งจะเป็นโรงแรมและร้านค้าเยอะมากถ้าจะข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งก็ต้องนั่งเรือไป "จ๊ะอีเพื่อน!!"มันตอบฉันเสร็จ มันก็ยกกล้องมาถ่ายรูปฉัน แชะ อลิซกดชัทเตอร์ของกล้อง "สวยมากอ่ะมึง"อลิซส่งกล้องมาให้ฉันฉันรับกล้องมาจากอลิซแล้วดูรูป เออสวยจริงๆด้วย "กูไม่จำเป็นต้องมีคนมาสอน กูก็ถ่ายสวยได้"อลิซบอกฉันแล้วทำหน้าเชิดมาใส่ฉันสงสัยมันจะประชดฉันที่เฮียคาร์สอนถ่ายรูปให้ล่ะมั้งเนี่ย "แหม่ๆๆ!!อลิซจ๊ะเดี๋ยวนี้มีประชดเหรอจ๊ะ"ฉันเบะปากใส่มันแล้วฉันก็หันมาถ่ายรูปวิวของที่นี้ไปเรื่อยๆจนหันไปเห็น
~~~จับมือเดินกันไป~~~ ~~~ใครก็อิจฉา~~~ ~~~ดูดีทุกทุกอย่าง~~~ ~~~ติดที่มันยังไม่ได้เกิดขึ้นมา~~~ ~~~ไม่อยากได้แต่ฝันหวาน~~~ ~~~~ให้มันเป็นจริงได้ไหม~~~ ~~~แค่เพียงเธอยอมเห็นใจ~~~ ~~~รับฉันพิจารณา~~~ "เห้ย!เชี่ยแม่งไอ้หนุ่มนี้มันร้องเพลงเพราะเว้ย"เสียงพี่เฮลพูดกับพี่รามด้วยท่าทางตื่นเต้น ~~~รักเธอตั้งแต่แรกพบ~~~ ~~~ไม่อยากหยุดอยู่แค่นั้น~~~ ~~~หากเธอยินดีรักกัน~~~ ~~~ความฝันคงกลายเป็นจริงขึ้นมา~~~ ~~~ฮู้ว ฮือเย้~~~ เสียงร้องกับเสียงกีต้าร์ยังคงบรรเลงไปเรื่อยๆแต่ฉันว่าเสียงมันคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินบ่อยๆนะ ~~~ยิ้มไม่ธรรมดา~~~ ~~~คำพูดจาอ่อนหวาน~~~ ~~~กับอาการของคนที่รักกันหมดใจ~~~ "เห้ยๆๆมึงๆ" "อีฮันโว้ยยยยยยยยย!!"อลิซมันจะตะโกนใส่หูฉันทำไม "อะไรของมึงอยู่แค่นี้ทำไมต้องตะโกนใส่หูกูด้วยเนี่ย"ฉันหันไปว๊ากใส่มัน แก้วหูจะแตก! "แล้วทำไมกูเรียกมึงถึงไม่ได้ยินห่วงดูอะไรอยู่ได้"มันถามฉันพลางก้มหน้ามามองกล้องที่ฉันดูรูปอยู่ "กูดูรูปว่าที่สามีกูอยู่ โคตรๆๆเท่อ่ะ^_^""โห้ยอีดอกกก!!"มันด่าฉัน"เอ่อแล้วมึงเรียกกูทำไม?"ฉันถามมันไปอย่างสงสัยถ้าไม่มีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันมันคงไม่ตะโกนใ
"ฮันนี่ๆๆๆๆๆๆ^_^"ไคโรรีบวิ่งมาหาฉันพลางเรียกชื่อฉันตลอดทาง โอ้ย!ฉันจะบ้าตายกับมัน!ไคโรจะเข้ามากอดฉัน แต่โดนพี่เฮลขวางไว้ก่อน "เห้ย!น้องจะทำอะไรน้องสาวพี่ว่ะ!"พี่เฮลผลักอกไคโรอย่างแรงจนร่างของไคโรเซถอยไปตามแรงผลักของเขา "เอ่อขอโทษครับฮันนี่เป็นน้องสาวของพี่เหรอครับ ไม่ใช่แฟนพี่ใช่ไหมครับ?"ไคโรรีบถามพี่เฮล "เออน้องสาวพ่อเเม่เดียวกันอ่ะทำไมฉันพูดเข้าใจยากเหรอ!"พี่เฮลเริ่มโกรธแล้วไหมล่ะไคโร ฉันเริ่มเห็นท่าไม่ดีจึงเดินไปคั่นกลางระหว่างพี่เฮลกับไคโรเลยตอนนี้กลายเป็นว่าพวกเราแบ่งข้างเป็นสองฝั่งเลยล่ะ ฝั่งล่ะ3คน ฝั่งฉันมีฉันไคโรและอลิซส่วนฝั่งพี่เฮลมีพี่เฮลพี่รามและพี่รันเวย์ตอนนี้พี่ๆทั้ง3พากันจ้องมาที่ฉันกันหมดเลยเหมือนจะมีเรื่องกันเลยนะเนี่ย "ฮันนี่น้องไปยืนข้างมันทำไม! มันเป็นใคร!"พี่เฮลถามด้วยนำ้เสียงฉุนเฉียวแหม่สาว่าเมื่อกี้เพิ่งชมไคโรและกำลังจะเข้าไปทักทายไม่ใช่เหรอคะพี่เฮล "นี่ไคโรค่ะ ไคโรเป็นเพื่อนของฮันนี่เองเราเรียนไฮสคูลที่อเมริกาด้วยกัน" "ไคโร ส่วนนี่พี่เฮลพี่ชายเราเองส่วนพี่คนนั้นชื่อพี่รามและพี่คนนี้ชื่อพี่รันเวย์เป็นเพื่อนพี่ชายเราเอง"เมื่อฉันแนะนำให้ไคโรรู้จักเพื่อนๆพี่
"ขอโทษครับพี่เฮล"ไคโรยกมือไหว้ขอโทษพี่เฮล"ไคโรหวัดดี"อลิซโบกมือทักทายไคโรไคโรหันไปหาอลิซ"อ้าวหวัดดีอลิซโทษทีนะที่ให้เธอทักเราก่อนอีกแล้วแฮะๆๆ"ไคโรเอามือลูบหัวตัวเองแก้เก้อ เป็นแบบนี้ประจำแหละ"แน่ล่ะจ๊ะสายตานายน่ะมองเห็นแค่ฮันนี่คนเดียวฉันจะอ้วก"อลิซทำท่าเหมือนจะอ้วกใส่ไปทางพี่เฮลฮ่าๆมันแกล้งพี่เฮลอ่ะ น่ารักดีเนอะคู่นี้ แต่พี่ฉันเป็นระดับเสือ ฉันชักจะเป็นห่วงมันซะแล้วสิ เสือที่ไม่เคยตกหลุมรักใครเป็นจริงเป็นจัง เสือนักล่าที่น่ากลัว"นี้อลิซทำไมต้องมาอ้วกใส่พี่ด้วยอ่ะเชอะ!"พี่เฮลสบัดหน้าใส่อลิซอย่างงอนๆน่ารักจังคู่นี้"โอ๋ๆๆๆเค้าขอโต๊ด"อลิซง้อพี่เฮลพลางทำหน้าย่นใส่พี่เฮล"เห้ย!น้องว่าเเต่เพลงเมื่อกี้ที่น้องร้องอ่ะเพราะดีชื่อเพลงไรเหรอ?"พี่รันเวย์ถามไคโรด้วยความอยากรู้"อ๋อชื่อเพลงฝันหวานของลาบานูนนะครับผมชอบเพลงนี้ความหมายดีถ้าพี่แอบรักใครสักคนพี่จะเข้าใจถึงความหมายของเพลงครับ"ไคโรตอบพี่รันเวย์พร้อมกับมองฉันแล้วยิ้มฉันจึงยิ้มให้ไคโรไปเรายิ้มให้กันสักพักก็มีเสียงหนึ่งเกิดขึ้นเพล้ง!!เสียงกระป๋องนำ้อัดลมกระแทกพื้นใครโยนมันลงพื้นล่ะ"เห้ย!อะไรของมึงเนี่ยไอ้ราม นำ้มันยังไม่หมดเลยน่ะเปียกก
"มีอะไรกันล่ะจ๊ะสาวๆทำหน้าเบื่อเชียว?"เมื่อสาวๆของพี่น็อตทั้งสองคนเดินมาถึงพวกเธอก็เดินไปนั่งตักพี่น็อตส่วนผู้หญิงของพี่รันเวย์อีกคนก็เดินไปนั่งตักพี่รันเวย์เหมือนกันไม่ค่อยเลยเนอะเเม่คูณณณณ "ก็มีหนุ่มหล่องานดีคนหนึ่งอ่ะสิคะน็อตเมินแซนดี้ค่ะ"ผู้หญิงคนนั้นจีบปากจีบคอพูดกับพี่น็อต "ใช่ค่ะปกติถ้าอีแซนดี้อ่อยผู้คนไหนไม่มีผู้คนไหนกล้าปฏิเสธมันหรอกค่ะ"ผู้หญิงของพี่รันเวย์พูดขึ้นบ้าง "เหรอออ ไหนลองอ่อยไอ้รามสิ"พี่เฮลบอกผู้หญิงที่ชื่อแซนดี้อะไรนั้นไป อืมก็ดีเหมือนกันฉันจะได้รู้ว่าพี่รามชอบผู้หญิงแบบพวกนี้รึเปล่า "ไม่เอาหรอกค่ะแซนดี้ไม่อยากโดนผู้ชายด่า คุณรามน่ะไม่มองผู้หญิงแบบพวกแซนดี้หรอกค่ะ”แซนดี้พูดพร้อมกับหันมายิ้มแหย่ๆให้พี่ราม "รู้ตัวก็ดี"พี่รามพูดขึ้นด้วยท่าทางเรียบเฉยพลางใช้สาวตามองไปที่แซนนี้ด้วยสายตาดูถูกแรงจริงๆๆเลยผู้ชายคนนี้ "อ้าวแล้วผู้ชายคนนั้นเป็นเหมือนพี่รามเหรอ"อลิซเอ่ยถามผู้หญิงพวกนั้นขึ้นอย่างนึกสงสัย "จะว่าเหมือนก็คล้ายๆนะคะแต่ตัวจะบอบบางกว่าคำพูดนี้น่าจะเหมือนกันเป๊ะเลยล่ะคะด่าเจ็บมาก"ผู้หญิงที่ชื่อแซนดี้ตอบด้วยท่าทางเจ็บแสบอย่างที่เธอพูด "มันหล่อมากเหรอถ
เดือนต่อมา ประเทศไทย ราม วยุทัศ...... "พี่ราม ไปหยิบนมในตู้เย็นให้หนูหน่อยสิคะ" เสียงเมียผมเอ่ยใช้ผัวคนนี้ไง เมียผมตอนนี้นั่งดูทีวีอย่างสบายใจเลยล่ะครับ ผมกับฮันนี่แต่งงานกันหลังจากที่ผมขอเธอแต่งงานได้อาทิตย์เดียว แล้วตอนนี้เธอก็ท้องแล้วครับ คือจริงๆแล้ว ฮันนี่ท้องได้2เดือนแล้วครับ เธอเอาที่ตรวจครรภ์สองอันมาให้ผมดูในวันแต่งงานของเรา ผมดีใจมากต่อขาต่อแขนให้ลูกไปซะหลายยกเลย แล้วตอนนี้ผมกับฮันนี่เราก็มาฮันนีมูนกันน่ะครับ เธอไม่แพ้ท้องเลย กินเยอะ หิวบ่อย ผมเลยลางานจากท่านประธานบริษัทนำเข้ารถยนต์หรูออกมาเป็าขี้ข้ารับใช้เมียจนกว่าเมียจะคลอดลูกแทน "คร๊าบบ"ผมขานรับเมีย แล้วรีบวิ่งเข้าไปหยิบนมสดที่เป็นแกลลอนให้เมียดื่มพร้อมแก้วนำ้ เป็นกล่องเมียไม่พอกินครับ สงสัยจะได้ลูกแฝดอิอิๆๆ "นี้ครับเมีย"ผมเดินเข้ามาหาเมีย แล้วรินนมใส่แก้วแล้วส่งให้เธอดื่ม เธอก็รีบรับแก้วนมสดไปดื่มอย่างไวด้วยความหิวโหย "มองอะไรคะ?"เธอเอ่ยถามผมที่นั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับเธอแล้วเอามือท้าวคางมองเธอกินแล้วยิ้มตาม "มองเมีย เมียสวย^_^"ผมบอกเธอแล้วนอนหนุนตักเธอ แล้วจูบไปที่ท้องของเธอที่ตอนนี้เริ่มจะนูนๆออกมาแล้ว ไหนเข
พี่รามชูนิ้วสามนิ้วขึ้นมาทำท่าสาบาน ฉันจึงหัวเราะให้กับความน่ารักของเขา~~~I’ll say, “Will you marry me?”~~~(ผมจะพูดว่า คุณจะแต่งงานกับผมไหม)พี่รามร้องเพลง หรือเขาถามฉัน ฉันจึงมองไปที่เขาเพื่อขอคำตอบ พี่รามก็ยิ้ม แล้วเดินไปยืนร้องเพลงที่ตอนแรกที่เขายืนอยู่~~~How many girls in the world can make me feel like this?~~~(จะมีผู้หญิงสักกี่คนในโลกนี้ที่สามารถทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ได้)~~~Baby I don’t ever plan to find out~~~(ที่รัก ผมไม่เคยคิดว่าจะเสาะหามัน)~~~The more I look, the more I find the reasons why~~~(สิ่งต่างๆมากมายที่ผมมอง สิ่งต่างๆมากมายที่ผมหาเหตุผลว่าทำไม)~~~You’re the love of my life~~~(คุณเป็นความรักของชีวิตผม) ~~~Cause I have you~~~(เพราะผมมีคุณ) ~~~Girl, I have(ที่รัก ผมมีคุณ)~~~To get right down on bended knee~~~(จะล้มลงนอนบนตักคุณ) พี่รามเดินมาหาฉันแล้วจับมือฉันไปหอม ~~~Nothing else would ever be better, better~~~(ไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่านี้อีกแล้ว)~~~That day when…~~~(วันนั้นเมื่อ....)นี้อย่าบอกน่ะว่าที่นิ้วเขาเป็นแผล เพราะพี่รามไปฝึกดีดกีต้าร์มา โ
2เดือนต่อมา ปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศสตอนนี้ฉันกับพี่รามเรามาเที่ยวปารีสกัน อยู่ดีๆพี่รามก็ชวนฉันมา ฉันก็มางั้นๆๆแหละเหงาๆๆอ่ะมี๊กับแด๊ดไม่อยู่ ไปเที่ยว เพิ่มเติมคือเอาไทเกอร์กับคุณป้าแจ่มจันทร์ไปด้วย ฉันจึงเหงาที่ไทเกอร์ไม่อยู่ อลิซกับพี่เฮลก็พากันไปเที่ยว ที่บริษัทพี่รามบอกว่างานเขาหมดแล้ว เขาว่างเลยชวนฉันมาเที่ยว จากตอนแรกๆน่ะพี่รามกลับบ้านมืดทุกวัน ไม่รู้เขาไปไหน ฉันถามเขาก็ไม่ตอบ จนวันหนึ่งเขาหลับแต่ฉันเกิดตื่น ฉันจะลุกขึ้นไปเข้าห้องนำ้ ฉันจับแขนพี่รามที่กอดฉันอยู่ออกแต่พอฉันเห็นที่นิ้วพี่รามเป็นแผล ฉันก็ปลุกเขาขึ้นมาถาม แต่พี่รามก็ไม่ตอบอะไรฉัน แล้วเขาก็กลับบ้านเขาไปนอนที่บ้านเขาเลย และก็ไม่มานอนบ้านฉันอีกเลย จนกระทั่งเขาชวนฉันมาเที่ยวที่ปารีสนี้แหละ"หายไปไหนล่ะ เมื่อยแล้วน่ะ"ฉันบ่นขึ้น แล้วเอามือทุบไปตามขา ตัวเองแรงๆฉันเดินหาพี่รามจนทั่ว แต่ก็ยังไม่เจอไม่รู้เขาไปไหน ตอนนี้ฉันกำลังเดินชมหอไอเฟลอยู่ เรามาถึงเมื่อวานนี้มืดแล้ว วันนี้พี่รามก็เลย ชวนฉันออกมาเดินเล่น ฉันก็เดินชมวิวไปเรื่อยๆจนคลาดกับพี่ราม หรือว่าเขาจะเอาฉันมาทิ้งไว้ที่นี้"ตรงนั้นมีอะไรกันน่ะ คนมุงเต็มเลย "ฉันเอ่ยถาม
ห้องนอนราม"พี่ราม หนูเหนื่อยนะ หนูอยากนอน อย่าทำอะไรหนูเลยน่ะ"ฮันนี่ทำหน้าอ้อนผมทันทีที่ผมอุ้มเธอเข้ามาถึงห้องนอนของผม"ไม่ได้ครับ เพราะหนูทำพี่โกรธ"ผมบอกเธอ แล้วนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องของผม ผมจับเธอมานั่งคร่อมบนตักผม ด้วยความที่เธอใส่เดรสสั้น ทำให้ชุดของเธอถกขึ้นไป อวดขาเรียวงาม ผมเอามือลูบไล้ไปตามขาของฮันนี่ แล้วจูบปากเธออย่างดูดดื่ม เธอก็ไม่น้อยหน้าผม จูบตอบผมมือเล็กของเธอยื่นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผม พอเธอปลดกระดุมออกหมดแล้ว เธอก็เอามือเล็กๆของเธอลูบไล้ไปตามแผงอกแน่นๆของผม "ซี๊ดดด ฮันนี่"ผมเอ่ยชื่อฮันนี่ไปเมื่อเธอ เอามือของเธอมาหยอกเย้าเล่นบีบกับหัวนมของผม แล้วเธอก็ขยับหน้าของเธอเข้ามาซุกไซร้ซอกคอของผม ทำไมเมียนับวันยิ่งร้อนแรงว่ะ"หนูรู้ไหม ถ้าหนูทำพี่แบบนี้ หนูจะไม่ได้นอนยันเช้าเลยนะ”ผมกระซิบบอกเธอที่ข้างหูของเธอ"เหรอคะ? "เธอเอ่ยถามผมทั้งๆที่เธอยังไม่ได้เอาหน้าออกไปจากซอกคอผม เธอจึงดูดเม้มซอกคอผม ผมจึงยื่นมือไปบีบหน้าอกเธอ แล้วดึงสายเดี่ยวของเธอลงมา "พี่ราม ขาาา"ฮันนี่เงยหน้าจากซอกคอผม แล้วเรียกชื่อผมด้วยนำ้เสียงยั่วยวน แล้วเธอก็เอามือของเธอไปลูบตามใบหน้าของเธอลงมาที
"คุณฮันนี่ รึป่าวครับ"มีผู้ชายคนหนึ่ง เข้ามาโอบรอบเอวฉัน ฉันจึงหันกลับไป วันนี้ขอลืมสามีสักวันนะคะ นานแล้วที่ไม่ได้บริหารเสน่ห์เลย"ใช่ค่ะ^_^”"คุณสวยมากเลย"เขาบอกฉัน ฉันจึงยิ้มให้เขาไป"ขอบคุณค่ะ"ฉันยิ้มอย่างเขินๆอย่างมีจริตจะก้านตามแบบฉบับคาสโนวี่ชั้นที่สองของผับ AK (VIP) ราม วยุทัศ......"แม่งเอ้ย! ลูกค้างี่เง่า เมียก็งี่เง่า"ไอ้เฮลเอ่ยขึ้นมาด้วยนำ้เสียงหงุดหงิด มันหงุดหงิดแล้วเสือกลากผมมากินเหล้าด้วยเนี่ยน่ะ ผับตัวเองก็มีเสือกไม่ไป มันบอกผมว่ามาอุดหนุนผับเพื่อนมั่ง ผมก็ไม่เห็นว่าไอ้คาร์มันจะเอาเงินไอ้เฮลเลยสักครั้ง"แล้วมึงจะลากกูมาด้วยทำไม กูคิดถึงเมียกู กูอยากกลับบ้าน"ผมบอกไอ้เฮลไปตามความจริง เห็นฮันนี่บ่นเหนื่อยอยู่ สงสัยผมคงจะปั้มลูกกับเธอหนักเกินไป "น้องกูไม่หนีมึงไปไหนหรอกสัสราม!"ไอ้เฮลบอกผม ผมก็มองมันอย่างเหนื่อยๆ แล้วผมก็หันไปมองไอ้คาร์ที่ตอนนี้เเม่งกระดกแก้วเหล้าเข้าปากอย่างไม่หยุด นึกว่าแดกนำ้เปล่าเถอะครับ!"แล้วมึงล่ะ เมียงี่เง่า?"ผมเอ่ยถามไอ้คาร์ ไอ้คาร์ก็หันมามองหน้าผม "เปล่า เมียกูแค่เเรด!"ไอ้คาร์บอกผม แล้วกระดกเหล้าเข้าปากต่อ นี้มันกล้าว่าเมียแรดเลเหรอว่ะเนี่ย ช
"มี๊ว่าเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีกว่าตาเฮล"มี๊หันมาชวนพี่เฮล"อ๋อครับๆๆไปครับเมีย"พี่เฮลขานรับมี๊แล้วจับมืออลิซเดินออกไป แล้วทั้งหมดก็พากันเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วยของฉัน ฉันจึงหันไปมองหน้าพี่ราม "พี่คิดถึงหนูจังเลยคะฮันนี่ ยัยเด็กขี้เซา^_^”พี่รามบอกฉันพลางจับมือฉันไปกุมไว้เขาส่งยิ้มมาให้ฉัน"หนูก็คิดถึงพี่ พี่รามรู้ไหมวันนั้นหนูกลัวมาก หนูอยู่ในห้องที่มองไม่เห็นอะไรเลย มันมืดไปหมด"ฉันบอกพี่รามแล้วเข้าไปสวมกอดเขา พี่รามก็กอดตอบฉัน"พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่ปล่อยหนูให้คลาดสายตาพี่อีกแล้วนะครับ"พี่รามกอดฉันแน่นขึ้น"มันลวนลามหนู มันฉีกเสื้อผ้าหนู หนูกลัว หนูนึกว่าหนูจะไม่รอดแล้ว "ฉันบอกพี่ราม พี่รามกอดฉันแน่นกว่าเดิมอีก"พี่รู้ครับ พี่รู้ พี่อยู่ตรงนี้หนูไม่ต้องกลัวแล้วน่ะ ไม่มีใครทำอะไรหนูได้แล้ว"พี่รามบอกฉันด้วยน้ำเสียงอบอุ่น"หนูหายใจไม่ออก มันเหมือนมีควันมากมาย จนหนูสำลักควัน""ไม่ต้องพูดแล้วคะเด็กดี ลืมมันไปให้หมดนะ หนูแค่ฝันไป แค่นั้นเอง"พี่รามบอกฉัน แล้วเขาก็ก้มหน้าลงมาจูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา"พี่รามไปช่วยหนูออกมาจากที่มืดๆนั้นใช่ไหมคะ?"ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองพี่ราม พี่รามก็ก้ม
"คุณ เป็น ใคร คะ?"ฉันเอ่ยถามพี่รามไปด้วยสีหน้าสงสัยและงุนงง พี่เฮลกับอลิซ อลิซจริงๆๆด้วย ทั้งสองเดินไปหามี๊ฉัน เเล้วก็ยิ้มมองมาที่ฉันกับพี่ราม มี๊ฉันเป็นคนโทรไปบอกพี่เฮล ว่าฉันฟื้นแล้ว แล้วความทรงจำทั้งหมดก็กลับมาทั้งหมดแล้ว ในที่นี้ทุกคนรู้ยกเว้นพี่ราม^_^"ฮันนี่ นี่หนูจำพี่ไม่ได้อีกแล้วเหรอ"พี่รามเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงอ่อนๆ"กูคงจะยกฮันนี่ให้มึงไม่ได้แล้วว่ะ ไอ้ราม"พี่เฮลเดินมาตบไหล่พี่ราม พี่รามหันขวับไปมองพี่เฮลอย่างไวและเขาก็เดินเข้าไปประชิดตัวพี่เฮลอย่างไวด้วยเช่นกัน"มึงจะผิดคำกับกูเหรอไอ้เฮล?"พี่รามถามพี่เฮลไปด้วยนำ้เสียงดุดันน่ากลัวจัง"พี่รามคะมาหาฮันนี่สิค่ะมาเร็วๆ ชักช้าไม่หอมน่ะ"ฉันบอกพี่รามไป พี่รามก็หันมองมาที่ด้วยสีหน้าสงสัย แต่เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉันนะ พลางยื่นหน้าหล่อๆของเขามาตรงหน้าฉัน ฉันจึงยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่ราม"ฮันนี่ ไม่ลืมสามีผู้เป็นที่รักหรอกค่ะ"ฉันกระซิบไปที่ข้างหูของพี่ราม พี่รามหันไปก้มหัวให้มี๊ฉัน แล้วหันหน้ากลับมาประกบริมฝีปากของฉันอย่างไว มันเป็นสัมผัสแห่งความรักที่เต็มเปี่ยมไปทั้งหัวใจ ความคิดถึงที่โหยหา "ออ อ่ออ อ่ะ อัอ อี อาอ ใอ ไอ อออ(พอก่อนค่ะฮั
"ขอนำ้กินหน่อยได้ไหมคะ"ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่มันสะอาดตาพลางเอ่ยขึ้น ฉันมองไปรอบๆห้องก็เห็นมี๊ของฉันกำลังนั่งหลับอยู่ข้างๆฉัน ฉันยังไม่ตายใช่ไหม ฉันยังมีชีวิตอยู่"มี๊ มี๊คะ"ฉันเอ่ยเรียกมี๊"ฮันนี่ฮันนี่!"มี๊ของฉันตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดัง แล้วมองมาที่ฉัน ฉันก็ส่งยิ้มไปให้มี๊ แล้วพยายามจะยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง มี๊รีบมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นนั่ง"หนูยังไม่ตายใช่ไหมคะมี๊ ทำไมหนูปวดหัวแบบนี้ล่ะ?”ฉันเอ่ยถามมี๊ไป มี๊จับมือของฉันไปกุมไว้ พร้อมกับยื่นมืออีกข้างของมี๊มาจับหน้าฉัน"หนูยังไม่ตายลูก ตอนนี้หนูอยู่โรงพยาบาลแล้ว หนูก็ปลอดภัยจ๊ะ หนูแค่หลับไป3วันเอง"มี๊บอกฉันด้วยนำ้เสียงอบอุ่น ฉันโผล่ตัวเข้ากอดมี๊ทันที มี๊ก็กอดแล้วลูบหลังฉัน"มี๊ขอโทษนะลูก ที่ดูหนูไม่ดี มี๊ขอโทษฮืฮๆๆ"มี๊ฉันเอ่ยด้วยนำ้เสียงสะอื้นไห้ ฉันจึงผละออกจากมี๊ แล้วยื่นมือขึ้นไปเช็ดนำ้ตาให้มี๊"ไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละค่ะมี๊ อย่าโทษตัวเองนะคะ หนูปลอดภัยแล้วไงแถมแข็งแรงกว่าเดิมอีก^_^"ฉันบอกมี๊ไป พลางยกแขนขึ้นมาทำท่าเบ่งกล้าม มี๊ของฉันก็หัวเราะออกมา"มี๊คะหนูขอ นำ้กินหน่อยได้ไหมคะ"ฉันบอกมี๊ไป มี๊จึงรีบรินนำ้ในเหยือก
"เมียกู ใครอย่าแตะ ไอ้สัส!"ผมบอกมันแล้วเตะเสยคางมันไปอย่างแรงทำให้มันสลบไปทันที"กูอยากจะฆ่ามึง ให้ตายตอนนี้เลยด้วยซำ้"ผมพูดขึ้น "แต่มึงเสือกอยากจะข่มขืนเมียกูเอง กูจะทำให้มึงเจ็บมากกว่าที่เมียกูเจ็บ " ผมพูดแล้วกดโทรศัพท์หาคนๆหนึ่ง"ผมมีของหวาน อยากจะให้พวกคุณได้ลิ้มลอง"ผมพูดกับปลายสายไป"หนุ่มญี่ปุ่น สนใจไหม ที่โกดังท่าเรือS รีบๆมาก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจฆ่ามันทิ้ง"ผมบอกปลายสายด้วยนำ้เสียงเย็นชา คนนี้ๆรู้จักผมดีว่าผมพูดจริงแล้วก็ทำจริง"ผมขอ แค่อย่างเดียว ถ่ายคลิป แล้วปล่อยลงเน็ตให้ผมด้วย"ผมบอกปลายสายแล้ววางสายไป "มึงกล้าทำให้เมียกูเจ็บ มึงจะต้องเจ็บกว่าเมียกู"ผมพูดขึ้น แล้วจับตัวไอ้ฮิโรชิมามัดติดกับเสาเหล็กที่อยู่ตรงนั้น แล้วหันไปมองมัน"ขอให้สนุก กับบรรดาหนุ่มๆที่กูหามาให้นะ^_^"ผมพูดกับมันแล้วก็เดินกลับเข้าไปหาพวกไอ้คาร์ ไอ้น็อต ไอ้พอร์ช ไอ้รันเวย์ ศพชายชุดดำนอนเกลื่อนเต็มพื้นโกดัง ผมก็เห็นคนกลุ่มหนึ่ง นั่ง จับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน ผมรีบเดินเข้าไปพวกมันด้วยรอยยิ้ม"ห่า หายไปไหนมาว่ะ?"ไอ้น็อตเอ่ยถามผม พวกมันกำลังนั่งคุยกันอยู่ มีไอ้น็อต ไอ้พอร์ช ไอ้รันเวย์ ไอ้คาร์ เพิ่มเติมคือไอ้อา