คลับH&H
ฮันนี่ เอริยา...... สวัสดีค่ะ ฉันฮันนี่ค่ะคาสโนวี่ตัวแม่ ที่ผู้ชายทุกคนอยากจะมาขึ้นเตียงกับฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ที่ผับ H&H ผับของฉันกับพี่เฮล พี่ชายผู้เป็นที่รักของฉัน ตลอด10ปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยติดต่อมาหาพี่เฮลเลยและไม่ให้แด๊ดกับมี๊บอกเขาด้วยว่าฉันไปเรียนต่อที่เมืองไหนในสหรัฐอเมริกา เพราะฉันกลัวว่าถ้าพี่เฮลรู้พี่รามก็ต้องรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และฉันยอมเปลี่ยนตัวเองแค่ไหน เมื่อก่อนฉันเป็นเด็กค่อนข้างเรียบร้อยใสๆๆแต่ตอนนี้ฉันแซ่บค่ะ^_^ฉันกลับมาเพื่อพี่รามเพื่อนพี่เฮลพวกเราสามคนเติบโตมาด้วยกัน แต่ฉันดันไปตกหลุมรักพี่รามเลยคิดว่าเขาเป็นพี่ชายของฉันไม่ได้จริงๆฉันจึงกลับมาเพื่อทวงเขาให้เป็นของฉันของฉันแค่คนเดียวเท่านั้น วันนี้ฉันมาในชุดลูกไม้เกาะอกสีขาวที่สั้นเลยเข่ามา2คืบเกือบจะเห็นแก้มก้นอยู่แล้เนื้อผ้ก็บ้างมากผมยาวสีนำ้ตาลอ่อนของฉันถูกดัดเป็นมวยปล่อยลงมาปิดแผ่นหลังและติดกิ๊บปลาดาวให้ดูน่ารักขึ้น ฉันเดินเข้ามาภายในผับผู้ชายก็ร้องเรียกชื่อฉัน ฉันคงทำได้แค่ยิ้มหวานให้พวกเขาเพราะพวกเขาไม่ใช่เป้าหมายของฉันในค่ำคืนนี้ พวกผู้ชายพากันหลีกทางให้ฉันเหมือนต้องมนต์สะกดไม่เสียแรงที่ไปอยู่อเมริกาตั้ง10ปี ฉันใช้เวลาตลอด10ปีเพื่อสร้างความมั่นหน้าความมั่นใจให้ตัวเองรวมไปถึงสร้างความเข้มแข็งให้ตัวเองเพื่อจะกลับมารุกฆาตพี่รามของฉันอีกครั้งและครั้งนี้ ฉันต้องได้เขามาเป็นของฉันแน่นอน ฉันเดินไปยังโซนวีไอพีโต๊ะที่พวกพี่ชายฉันนั่งกันอยู่ ฉันก็เห็นพี่เฮลใส่เสื้อเชิ้ตสีดำเชตผมขึ้นอย่างเท่ห์หล่อไม่เปลี่ยนจริงๆพี่ชายฉัน พี่เฮลตัวใหญ่ขึ้นมากอ่ะก็เวลาตั้ง10ปีนี่เนอะอะไรๆก็คงจะเปลี่ยนไปบนตักของเขามีผู้หญิงใส่ชุดเกาะอกสีแดงหน้าอกหน้าใจของเธอมีขนาดที่ใหญ่โตมาก ข้างๆพี่เฮลมีพี่น็อตนั่งอยู่เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสไตล์ๆหนุ่มตี๋บนตักเขาเองก็มีผู้หญิงใส่เสื้อสายเดี่ยวกระโปรงสั้นถกขึ้นมาหน่อยหนึ่งร้ายจริงๆพี่น็อตและฝั่งตรงข้ามพี่เฮลก็คือพี่ราม พี่รามใส่เสื้อยืดที่ดำสวมด้วยเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำพี่รามตัวใหญ่ขึ้นมาแถมยังหล่อโคตรๆๆๆเลยพี่รามหล่อขึ้นกว่าเดิมเยอะมากอ่ะ และเขาทำให้ฉันยิ้มได้ก็ตรงที่ข้างๆหรือบนตักของพี่รามไม่มีผู้หญิงเลยพี่รามมองฉันนิดนึงแล้วก็หันไปสนใจแก้วเหล้าในมือต่อ หึ!ยังคงความเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะคะพี่ราม พี่รามของฉันจะมีแฟนรึยังนะ ส่วนพี่น็อตมองฉันตาไม่กระพริบเลยค่ะ นำ้ลายเกือบไหลแล้วนะคะพี่^_^ ส่วนพี่เฮลลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจปนดีใจที่เห็นฉันทำให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนตักเขาตกจากตักเขาทันทีอย่างแรงเจ็บก้นแทนเธอเลยนะน่ะ แต่ฉันว่าฉันขอสมนำ้หน้าเธอดีกว่าเพราะอยากมายุ่งกับพี่ชายสุดหล่อของฉันทำไมล่ะ พี่เฮลเดินตรงมาหาฉันทันทีด้วยสีหน้าดีใจปนน้อยใจฉันรีบเดินเข้าไปสวมกอดและซบไหล่พี่เฮลด้วยความคิดถึง พี่เฮลเองก็สวมกอดร่างฉันด้วยความคิดถึงเช่นกัน กลิ่นตัวหอมๆยังเหมือนเดิมเลยพี่ชายของฉัน^^ ฉันยื่นหน้าขึ้นไปกดปลายจมูกแนบชิดไปกับแก้มขาวเนียนของพี่เฮลหอมแก้มพี่เฮลทั้งสองข้างไปด้วยความรัก "ฟอด ฟอด พี่เฮลคะ"ฉันเรียกพี่เฮลด้วยนำ้เสียงแจ่มใสและทำหน้าออดอ้อนเพราะตอนนี้หน้าพี่ชายฉันบึ้งตึงมากค่ะ "ทำไมกลับมาไม่บอกพี่เลย? พี่น้อยใจนะรู้ไหมคะฮันนี่"พี่เฮลเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงน้อยใจและตัดพ้อสงสัยเขาจะน้อยใจฉันจริงๆนั่นแหละ "ฮันนี่ขอโทษค่ะพี่เฮล ต่อไปนี้ฮันนี่จะไม่ไปไหนอีกแล้วค่ะ^_^"ฉันตอบพี่เฮลไปด้วยน้ำเสียงอ้อนๆพี่เฮลน่ะแพ้ลูกอ้อนฉัน เขายิ้มอ่อนๆให้ฉันและพี่เฮลก็จับมือฉันให้มานั่งลงข้างๆตัวเขาที่อยู่คนละฝั่งกับพี่น็อต แหมยังหวงน้องสาวเหมือนเดิมเลยนะคะพี่ชายฉัน^_^ "สวัสดีค่ะพี่น็อต"ฉันเอ่ยทักทายพี่น็อตพร้อมกับยกมือไหว้เขา พี่น็อตรับไหว้ฉันแล้วเขาก็รีบดันร่างของผู้หญิงคนนั้นออกไปทันทีก่อนจะหันไปกระซิบกับผู้หญิงของเขาเเละของพี่เฮล แล้วพวกเธอก็พากันเดินออกไปจากตรงนั้นสงสัยพี่น็อตคงจะบอกให้พวกเธอออกไปก่อนล่ะมั้งนะ "สวัสดีครับน้องฮันนี่^_^น้องฮันนี่สวยมากพี่ตามไอจีน้องมาตลอดเลยนะครับ""สวัสดีครับน้องฮันนี่^_^น้องฮันนี่สวยมากพี่ตามไอจีน้องมาตลอดเลยนะครับ"พี่น็อตเอ่ยพูดพร้อมจะเอามือข้ามพี่เฮลมาจับมือฉันแต่ก็ถูกพี่ชายจอมขี้หวงของฉันจับมือเขาไว้ซะก่อนพร้อมกับออกแรงบิดข้อมือของพี่น็อตพวกเขายังคงเหมือนเดิมเลยนะ^_^"โอ๊ย!!!เชี้ยเฮลมึงบิดข้อมือกูทำไมกูแค่จะไปขอจับมือน้องฮันนี่แค่นั่นเอง!!"พี่น็อตโวยวายร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดพลางทำหน้าเหยเกท่าทางแกล้งๆ เขาไม่ได้เจ็บจริงๆอย่างที่เขาบอกล่ะมั้ง"เยอะแหละมึงไอ้สัสน็อต เดี๋ยวเถอะมึง!"พี่เฮลบอกพี่น็อตด้วยสีหน้าโหดๆปนกวนๆหึๆๆน่ารักจังพี่ชายฉัน"สวัสดีค่ะพี่ราม"ฉันเลิกสนใจสองคนนั้นและหันไปสนใจผู้ชายหน้าตายที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของพี่เฮลนั่นก็คือพี่ราม ฉันยกมือสวัสดีพี่ราม พร้อมกับเดินไปนั่งลงข้างๆเขาพี่รามมีสีหน้าตกใจนิดนึงก่อนจะพยักหน้ารับคำสวัสดีของฉัน ไม่เจอกันนานเย็นชาขึ้นเยอะเลยนะคะว่าที่สามี^_^"ฟอด คิดถึงพี่จัง^_^"ฉันหอมแก้มพี่รามไปทีหนึ่งพร้อมกับเอ่ยกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูให้พี่รามได้ยินเพียงแค่คนเดียว พี่รามตกใจลุกขึ้นยืนอย่างไว ฉันหน้าเหวอมองหน้าเขาด้วยความตกใจเช่นกัน"ฮันนี่!!ไปหอมแก้มไอ้รามทำไม!มานี้เลย"พี่เฮลร้องเสียงด
บ้าน รัตนบูรภาพิทักษ์ฮันนี่ เอริยา.....Ram_Wayuthat. Glad ^_^(ดีใจ) 1282Like eye. 54:อุ๊ย!ละลายมากค่ะสามีyouul. 23:น่ารักมากคะพี่รามมมมมม🤤🤤🤤 AUNDA.:น่ากินเอ้ย~~น่ารักมากค่าาา🤤🤤🤤summer.:เท่มากกกค่าาาพี่รามมมมHot Hot_Play Boy.@Ram_Wayuthat.:ดีใจเชี้ย!ไรมึงไอ้ราม?Hen_Play Boy. @Hot Hot_Play Boy.@Ram_Wayuthat.:แม่ง!นี้ขนาดมันดีใจนะยังหน้าตายอยู่มึงอมเชี่ยไรไว้ว่ะไอราม Ram_Wayuthat.@Hen_Play Boy. @Hot Hot_PlayBoy.:เสือกฮ่าๆพวกพี่ๆเขายังคงทะเลาะกันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย Hen_Play Boy.ไอจีพี่เฮลพี่ชายสุดที่รักของฉันเองส่วนHot Hot_Play boy. ไอจีพี่น็อต ฉันเข้าไปfollowไอจีพี่รามเมื่อคืนตอนกลับมาถึงบ้านและตอนนี้ฉันก็กำลังนอนส่องไอจีของพี่รามอยู่ ฉันขาดการติดต่อกับเขามานานมาก เป็นสิบๆปีเลยล่ะเมื่อคืนพี่เฮลดุฉันใหญ่เลยว่าไปหอมไปจูบพี่รามทำไม ฉันอยากจะตอบพี่เฮลไปใจจะขาดว่าก็ฮันนี่รักของฮันนี่นี้ค่ะ แต่ฉันก็ตอบเขาไปแบบนั้นไม่ได้ พี่รามเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากเมื่อก่อนเขาตัวเล็กๆสูงๆแต่ตอนนี้มองตัวเขาใหญ่ขึ้นเหมือนคนออกกำลังกายหนักแทบทุกวันผิวขาวๆไหล่กว้างๆยังคงหน้าน่าซบเหมือนเดิ
4ทุ่ม ณ บ้านอัดสิลาเลิศ"แม่นมๆคะ"ฉันเอ่ยเรียกป้านมด้วยความรีบร้อนในขณะที่เขากำลังจะปิดประตูบ้านใหญ่ของบ้านอัดสิลาเลิศ เสียงเรียกของฉันทำให้ป้านมหยุดชะงักทันที ตอนนี้ฉันมาอยู่บ้านของพี่รามเป็นที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้ทางสะดวกพี่เฮลไม่อยู่บ้าน เห็นเขาบอกว่าที่คลับมีงานต้องเคลียร์เลยเขาขอนอนที่คลับเลย ส่วนพ่อกับแม่พี่รามเขาไปเที่ยวกับแด๊ดกับมี๊ฉันเองไม่มีทางกลับมาง่ายๆหรอกสี่ท่านนั่นอ่ะ และตอนนี้ที่บ้านฉันก็เหลือแค่เเม่นมวาดแม่นมที่เลี้ยงฉันมากับคนรับใช้อีกห้าคนส่วนบ้านพี่รามเหลือแค่แม่นมนวลคนที่เลี้ยงพี่รามมากับคนรับใช้แค่สามคนรวมแม่นมนวลด้วยก็แค่สี่คนแค่นั่นเองและคนพวกนี้คงไม่มาขัดขวางฉันแน่นอน ฉันมั่นใจ และที่ฉันทำไมถึงรู้ก็เพราะว่าฉันไปหาข้อมูลมาอย่างเเน่นหนาแล้วยังไงล่ะ"ใช่คุณหนูฮันนี่รึเปล่าคะ?”แม่นมนวลเอ่ยถามฉันในขณะที่ฉันดึงประตูหน้าบ้านไม่ให้ปิด แม่นมนวลเมื่อเห็นฉันท่านก็ดีใจเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในบ้านแทบจะทันทีเลยล่ะ ฉันรีบเดินไปกอดแม่นมนวลด้วยความคิดถึงท่าน ท่านก็สวมกอดร่างของฉันแน่นด้วยความคิดถึงเช่นกัน"แม่นมนวลฮันคิดถึงเเม่นมมากๆค่ะ^_^”ฉันพูดด้วยนำ้เสียงอ้อนๆพร้อมกับหอมแก้
ตอนเช้า ณ บ้านอัดสิลาเลิศ06:30น.ห้องนอนรามฮันนี่ เอริยา..."เห้ย!!!อะไรว่ะเนี่ย นี่เธอตื่นๆๆเลย!"ใครเสียงดังแต่เช้าล่ะเนี่ยแต่ เอ๋?ทำไมเสียงเป็นเสียงผู้ชายนะแต่ไม่ใช่หรอกหมอนข้างมากกว่ามั้ง สงสัยหูฉันจะแว่ว"เงียบๆหน่อยได้ไหมคะ คนจะนอน!"ฉันเอ่ยขึ้นพลางโอบกอดหมอนแขน หมอนข้างหนิพูดได้ด้วย ฉันเลยจูบหมอนข้างไปที่หนึ่ง ว่าแต่ทำไมลักษณะมันคล้ายๆคุ้นๆเหมือนริมฝีปากของมนุษย์เลยล่ะ? เห้ย!!!จริงสิเมื่อคืนฉันมาขอนอนกับพี่รามนี้ โอ้ย!เรื่องสำคัญขนาดนี้ฉันลืมได้ยังไงกัน!!"ออกไปจากห้องฉันได้แหละ!" เสียงเรียบเฉยของพี่รามเอ่ยขึ้นใกล้ๆหูฉัน เขาออกแรงดันร่างของฉันให้ออกไปจากตัวเขา ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะว่าพี่รามมานอนบนเตียงเดียวกับฉันได้ยังไง เอาเป็นว่าฉันจะเล่าให้ฟังคืองี้นะเมื่อคืนน่ะพี่รามเขาจะไปนอนตรงหน้าโทรทัศน์ตรงนั้นมีโซฟาตัวใหญ่อยู่แต่ฉันบอกเขาว่าถ้าพี่ไปนอนตรงนั้นฉันจะแก้ผ้านอนโชว์เขาเลยอ่ะ เขาเลยจำใจต้องมานอนบนเตียงกับฉัน พี่รามเอาทั้งหมอนข้างผ้านวมมา คั่นตรงกลางระหว่างฉันกับเขา ฉันรอจนกว่าพี่รามหลับพอพี่รามหลับ ฉันก็รีบเอาผ้านวมกับหมอนข้างออกทันทีและรีบไปนอนกอดเขา พี่รามกอดตอบฉันเขาทั้งกอดท
วันต่อมา(ณ บ้านรัตนบูรภาพิทักษ์)"พี่เฮลคะ"เมื่อฉันเดินลงบันไดมาก็เห็นพี่ชายสุดที่รักกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในมือของเขาถือสมาร์ตโฟนเครื่องหรูอยู่สงสัยจะดูหุ้นอยู่แน่เลยทำหน้าเครียดเชียวพี่ชายฉัน เมื่อพี่เฮลได้ยินเสียงฉันเรียกก็รีบวางโทรศัพท์ทันทีก่อนจะมองมาที่ฉัน"คร๊าบ ฮันนี่"ฉันเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างๆพี่เฮล"ฮันนี่อยากไปเที่ยวทะเลนะคะ 10ปีแล้วที่ไม่ได้ไป อาทิตย์หน้าฮันนี่ก็ต้องเข้าบริษัทแล้ว"มันจะถึงกำหนดวันที่ฉันขอแด๊ดพักผ่อนแล้วหนิมันจะหมดแล้ว"อยากไปมากเลยหรอครับ"พี่เฮลเอามือมาลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดูฝามือของพี่เฮสยังคบอบอุ่นเสมอ"นะคะนะนะๆๆๆคะๆๆ"ถ้าพี่เฮลไม่ไปแผนที่ฉันวางไว้ก็พังหมดน่ะสิโอ้ย เพื่อพี่รามฮันนี่จะอ้อนพี่เฮลสุดๆๆ"อ่ะๆๆๆไปก็ไป ไปวันไหนล่ะ"เย้ พี่เฮลน่ะแพ้ลูกอ้อนฉันตลอด"วันมะรืนค่ะ""ไปกี่คนหรอค่ะฮันนี่"พี่เฮลถาม"ไม่เกิน10คนได้ไหมคะ"พี่เฮลทำหน้าคิดตามที่ฉันบอกก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง"เห้ย!!!ไม่ได้ๆๆฮันนี่ พวกเพื่อนๆๆพี่ก็4คนแล้วรวมพี่เป็น5แล้วไหนจะเด็กๆพวกมันอีก"พี่เฮลรีบพูดอย่างร้อนรน"แหนะ ฮันนี่ว่าแล้ว พี่เฮลนะขาดผู้หญิงไม่ได้"พี่เฮลทำสีหน้าตกใจก่อนจะหันมาอ้อนฉัน"ไม่
วันเดินทาง9:45น.บ้านรัตนบูรภาพิทักษ์และแล้วทริปไปทะเลก็มาถึง ฮันนี่อดใจจะไม่ไหวแล้วนะคะพี่ราม ฉันเดินลงมาจากบันไดบ้านลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบวันนี้ฉันใส่เสื้อลูกไม้สายเดี่ยวสีดำ กับกางเกงยีนส์ขาสั้น เมื่อฉันเดินออกมาจากประตูบ้านก็เห็นพี่ชายสุดที่รักกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ พี่เฮลใส่เสื้อวอร์มสีขาวแขนยาวกับกางเกงขาสั้นสีแดงงุ้ยเท่จังพี่ชายฉัน ข้างๆพี่เฮลมีรถตู้คันสีขาวสงสัยจะไปทะเลด้วยรถตู้สินะ เราจะไปทะเลจังหวัดใกล้ๆกรุงเทพนี้แหละเลยเดินทางสายๆหน่อยจะได้ไปถึงนู้นบ่ายๆ"อุ๊ย!!คุณหนูฮันคะทำไมไม่เรียกแจ๋วไปช่วยยกกระเป๋าล่ะคะหนักรึป่าวค่ะเนี่ย แจ๋ว แจ๋ว อยู่ไหนมานี่หน่อย"แม่นมวาดรีบเขามาจะแย่งกระเป๋าไปจากฉันพร้อมกับเรียกหาสาวใช้ที่ชื่อแจ๋ว"ไม่เป็นไรค่ะแม่นม ฮันยกได้จะถึงอยู่แล้วนะคะฮันเกรงใจแจ๋ว"ฉันรีบบอกแม่นมวาด พร้อมกับแย่งกระเป๋าเดินทางมาจากแม่นม"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมยกเอง"พี่เฮลรีบเข้ามาแย่งกระเป๋าเดินทางของฉันออกไปจากฉันและแม่นมวาดทันที สงสัยเขาจะได้ยินที่ฉันคุยกับแม่นมนะ พี่เฮลรีบยกกระเป๋าฉันไปใส่หลังรถตู้เพราะกลัวว่าเดี๋ยวแม่นมวาดจะแย่งยกให้อีก"แม่นมคะไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฮั
"ไม หวงขนาดนั้นเลย ปกติขอก็ให้นี้หว่าทำไมคนนี้ถึงไม่ให้ว่ะไอ้น็อตไอ้เฮล"พี่คุณชายเอ่ยถามขึ้น"เอ่อ ยิ่งอะไรที่ได้มายากๆกูแม่งยิ่งชอบเนอะไอ้พอร์ชเนอะ"พี่คนตัวเล็กที่เวย์พูดขึ้นมั่ง"ไอ้สัสพวกมึงหนิ นี่ฮันนี่น้องสาวกูห้าม!พวกมึงคนไหนยุ่งกับน้องกูเด็ดขาด!”พี่เฮลพูดด้วยนำ้เสียงจริงจังแล้วพี่เฮลก็เอามือมากอดเอวฉันไว้ด้วยท่าทางหวงเเหนอะไรจะขนาดนั้นคะ?"อ๋อ ที่เเท้ก็น้องสาวมึงถึงว่าทำไมหวงจัง แล้วมึงอ่ะไอ้น็อตจะหวงทำไม"พี่ที่เหมือนคุณชายนั้นดูเหมือนจะชื่อพี่พอร์ชน่ะเห็นพี่คนตัวเล็กเรียกแล้วพี่เขาเอ่ยถามพี่น็อต"ไอ้สัสน้องสาวเพื่อนไงเชี้ย!พวกมึงก็ถามมาก!"พี่น็อตบอกปัดๆๆ"เออแล้วมึงจะไม่แนะนำน้องมึงให้พวกกูรู้จักเลย?”พี่คนตัวเล็กเอ่ยถามพี่เฮลพลางพยักหน้ามาทางฉัน"เออเชี้ยแล้วห้ามพวกมึงยุ่งกับน้องกูเด็ดขาด!"พี่เฮลพูดพลางชี้หน้าเพื่อนๆเขาทีละคน"เออไม่ยุ่งหรอกยำ้อะไรหนักหนาสัสเฮล!"พี่พอร์ชพูด"ฮันนี่คะสองคนนี้เพื่อนสนิทพี่เองรู้จักกันมานานแล้ว คนนี่มันชื่อไอ้พอร์ช"พี่เฮลบอกฉันพลางชี้นิ้วไปทางพี่คุณชาย"ส่วนไอ้นี่ชื่อรันเวย์"พี่เฮลก็ชี้ไปทางพี่คนที่ตัวเล็กๆไงล่ะ"ส่วนนี่ฮันนี่น้องสาวกูเองเพิ่งกลั
"เออแม่งให้รออยู่นั้นแหละไม่เสือกบอกสัสราม!"พี่น็อตด่าพี่รามด้วยอีกคนสองคนนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขุ่ยเลยนะ น่าสงสารพี่รามจังโดนด่าหลายสัสแล้วน่ะเนี่ย"กูว่าไปเถอะไม่ต้องรอแม่งแหละมันคงไม่ไปหรอก!"พี่พอร์ชหันไปบอกพี่เฮล พี่เฮลทำหน้าคุ้นคิด"เอ่อน้องฮันนี่ครับ"พี่รันเวย์เรียกฉัน"มีอะไรเหรอคะพี่รันเวย์?"ฉันหันไปหาพี่รันเวย์และมองเขาอย่างสงสัย"น้องฮันนี่ไปเรียนที่อเมริกาเรียนจบอะไรมาเหรอครับ?"พี่รันเวย์ถามฉันเหมือนคนอยากรู้จัก ฉันยิ้มบางๆให้เขา"อ๋อ ฮันนี่เรียนจบบริหารธุรกิจมานะคะอาทิตย์หน้าฮันนี่ก็จะเข้าทำงานที่บริษัทแล้ว"ฉันตอบพี่รันเวย์ไปตามความเป็นจริง"อ๋อครับ"พี่รันเวย์พยักหน้ารับรู้พร้อมยิ้มน้อยๆให้ฉัน"ไปเถอะไอ้เฮลกูอยากเห็นน้องแซนดี้ใส่บิกีนี่แล้วง่ะ"พี่น็อตหันไปอ้อนพี่เฮลพลางทำตาปริบๆๆใส่พี่เฮลสงสัยสาวๆของเขาไม่คนใดก็คนหนึ่งที่ต้องชื่อแซนดี้แหละมั้งอีกคนสงสัยจะเป็นของพี่เฮลแน่ๆๆเลย"เออๆๆๆไปสัส"พี่เฮลบอกพี่น็อตพลางตบหัวพี่น็อตไปที่หนึ่งก่อนจะเดินมาจับมือฉันให้เดินไปขึ้นรถตู้แต่พี่เฮลยังไม่ทันขึ้นก็มีเสียงพี่น็อตร้องขึ้น"สัส!ราม°_°"พี่น็อตทำเสียงตกใจ"เหี้ยน็อต~_~"เสียงพี่รามหน
เดือนต่อมา ประเทศไทย ราม วยุทัศ...... "พี่ราม ไปหยิบนมในตู้เย็นให้หนูหน่อยสิคะ" เสียงเมียผมเอ่ยใช้ผัวคนนี้ไง เมียผมตอนนี้นั่งดูทีวีอย่างสบายใจเลยล่ะครับ ผมกับฮันนี่แต่งงานกันหลังจากที่ผมขอเธอแต่งงานได้อาทิตย์เดียว แล้วตอนนี้เธอก็ท้องแล้วครับ คือจริงๆแล้ว ฮันนี่ท้องได้2เดือนแล้วครับ เธอเอาที่ตรวจครรภ์สองอันมาให้ผมดูในวันแต่งงานของเรา ผมดีใจมากต่อขาต่อแขนให้ลูกไปซะหลายยกเลย แล้วตอนนี้ผมกับฮันนี่เราก็มาฮันนีมูนกันน่ะครับ เธอไม่แพ้ท้องเลย กินเยอะ หิวบ่อย ผมเลยลางานจากท่านประธานบริษัทนำเข้ารถยนต์หรูออกมาเป็าขี้ข้ารับใช้เมียจนกว่าเมียจะคลอดลูกแทน "คร๊าบบ"ผมขานรับเมีย แล้วรีบวิ่งเข้าไปหยิบนมสดที่เป็นแกลลอนให้เมียดื่มพร้อมแก้วนำ้ เป็นกล่องเมียไม่พอกินครับ สงสัยจะได้ลูกแฝดอิอิๆๆ "นี้ครับเมีย"ผมเดินเข้ามาหาเมีย แล้วรินนมใส่แก้วแล้วส่งให้เธอดื่ม เธอก็รีบรับแก้วนมสดไปดื่มอย่างไวด้วยความหิวโหย "มองอะไรคะ?"เธอเอ่ยถามผมที่นั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับเธอแล้วเอามือท้าวคางมองเธอกินแล้วยิ้มตาม "มองเมีย เมียสวย^_^"ผมบอกเธอแล้วนอนหนุนตักเธอ แล้วจูบไปที่ท้องของเธอที่ตอนนี้เริ่มจะนูนๆออกมาแล้ว ไหนเข
พี่รามชูนิ้วสามนิ้วขึ้นมาทำท่าสาบาน ฉันจึงหัวเราะให้กับความน่ารักของเขา~~~I’ll say, “Will you marry me?”~~~(ผมจะพูดว่า คุณจะแต่งงานกับผมไหม)พี่รามร้องเพลง หรือเขาถามฉัน ฉันจึงมองไปที่เขาเพื่อขอคำตอบ พี่รามก็ยิ้ม แล้วเดินไปยืนร้องเพลงที่ตอนแรกที่เขายืนอยู่~~~How many girls in the world can make me feel like this?~~~(จะมีผู้หญิงสักกี่คนในโลกนี้ที่สามารถทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ได้)~~~Baby I don’t ever plan to find out~~~(ที่รัก ผมไม่เคยคิดว่าจะเสาะหามัน)~~~The more I look, the more I find the reasons why~~~(สิ่งต่างๆมากมายที่ผมมอง สิ่งต่างๆมากมายที่ผมหาเหตุผลว่าทำไม)~~~You’re the love of my life~~~(คุณเป็นความรักของชีวิตผม) ~~~Cause I have you~~~(เพราะผมมีคุณ) ~~~Girl, I have(ที่รัก ผมมีคุณ)~~~To get right down on bended knee~~~(จะล้มลงนอนบนตักคุณ) พี่รามเดินมาหาฉันแล้วจับมือฉันไปหอม ~~~Nothing else would ever be better, better~~~(ไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่านี้อีกแล้ว)~~~That day when…~~~(วันนั้นเมื่อ....)นี้อย่าบอกน่ะว่าที่นิ้วเขาเป็นแผล เพราะพี่รามไปฝึกดีดกีต้าร์มา โ
2เดือนต่อมา ปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศสตอนนี้ฉันกับพี่รามเรามาเที่ยวปารีสกัน อยู่ดีๆพี่รามก็ชวนฉันมา ฉันก็มางั้นๆๆแหละเหงาๆๆอ่ะมี๊กับแด๊ดไม่อยู่ ไปเที่ยว เพิ่มเติมคือเอาไทเกอร์กับคุณป้าแจ่มจันทร์ไปด้วย ฉันจึงเหงาที่ไทเกอร์ไม่อยู่ อลิซกับพี่เฮลก็พากันไปเที่ยว ที่บริษัทพี่รามบอกว่างานเขาหมดแล้ว เขาว่างเลยชวนฉันมาเที่ยว จากตอนแรกๆน่ะพี่รามกลับบ้านมืดทุกวัน ไม่รู้เขาไปไหน ฉันถามเขาก็ไม่ตอบ จนวันหนึ่งเขาหลับแต่ฉันเกิดตื่น ฉันจะลุกขึ้นไปเข้าห้องนำ้ ฉันจับแขนพี่รามที่กอดฉันอยู่ออกแต่พอฉันเห็นที่นิ้วพี่รามเป็นแผล ฉันก็ปลุกเขาขึ้นมาถาม แต่พี่รามก็ไม่ตอบอะไรฉัน แล้วเขาก็กลับบ้านเขาไปนอนที่บ้านเขาเลย และก็ไม่มานอนบ้านฉันอีกเลย จนกระทั่งเขาชวนฉันมาเที่ยวที่ปารีสนี้แหละ"หายไปไหนล่ะ เมื่อยแล้วน่ะ"ฉันบ่นขึ้น แล้วเอามือทุบไปตามขา ตัวเองแรงๆฉันเดินหาพี่รามจนทั่ว แต่ก็ยังไม่เจอไม่รู้เขาไปไหน ตอนนี้ฉันกำลังเดินชมหอไอเฟลอยู่ เรามาถึงเมื่อวานนี้มืดแล้ว วันนี้พี่รามก็เลย ชวนฉันออกมาเดินเล่น ฉันก็เดินชมวิวไปเรื่อยๆจนคลาดกับพี่ราม หรือว่าเขาจะเอาฉันมาทิ้งไว้ที่นี้"ตรงนั้นมีอะไรกันน่ะ คนมุงเต็มเลย "ฉันเอ่ยถาม
ห้องนอนราม"พี่ราม หนูเหนื่อยนะ หนูอยากนอน อย่าทำอะไรหนูเลยน่ะ"ฮันนี่ทำหน้าอ้อนผมทันทีที่ผมอุ้มเธอเข้ามาถึงห้องนอนของผม"ไม่ได้ครับ เพราะหนูทำพี่โกรธ"ผมบอกเธอ แล้วนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องของผม ผมจับเธอมานั่งคร่อมบนตักผม ด้วยความที่เธอใส่เดรสสั้น ทำให้ชุดของเธอถกขึ้นไป อวดขาเรียวงาม ผมเอามือลูบไล้ไปตามขาของฮันนี่ แล้วจูบปากเธออย่างดูดดื่ม เธอก็ไม่น้อยหน้าผม จูบตอบผมมือเล็กของเธอยื่นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผม พอเธอปลดกระดุมออกหมดแล้ว เธอก็เอามือเล็กๆของเธอลูบไล้ไปตามแผงอกแน่นๆของผม "ซี๊ดดด ฮันนี่"ผมเอ่ยชื่อฮันนี่ไปเมื่อเธอ เอามือของเธอมาหยอกเย้าเล่นบีบกับหัวนมของผม แล้วเธอก็ขยับหน้าของเธอเข้ามาซุกไซร้ซอกคอของผม ทำไมเมียนับวันยิ่งร้อนแรงว่ะ"หนูรู้ไหม ถ้าหนูทำพี่แบบนี้ หนูจะไม่ได้นอนยันเช้าเลยนะ”ผมกระซิบบอกเธอที่ข้างหูของเธอ"เหรอคะ? "เธอเอ่ยถามผมทั้งๆที่เธอยังไม่ได้เอาหน้าออกไปจากซอกคอผม เธอจึงดูดเม้มซอกคอผม ผมจึงยื่นมือไปบีบหน้าอกเธอ แล้วดึงสายเดี่ยวของเธอลงมา "พี่ราม ขาาา"ฮันนี่เงยหน้าจากซอกคอผม แล้วเรียกชื่อผมด้วยนำ้เสียงยั่วยวน แล้วเธอก็เอามือของเธอไปลูบตามใบหน้าของเธอลงมาที
"คุณฮันนี่ รึป่าวครับ"มีผู้ชายคนหนึ่ง เข้ามาโอบรอบเอวฉัน ฉันจึงหันกลับไป วันนี้ขอลืมสามีสักวันนะคะ นานแล้วที่ไม่ได้บริหารเสน่ห์เลย"ใช่ค่ะ^_^”"คุณสวยมากเลย"เขาบอกฉัน ฉันจึงยิ้มให้เขาไป"ขอบคุณค่ะ"ฉันยิ้มอย่างเขินๆอย่างมีจริตจะก้านตามแบบฉบับคาสโนวี่ชั้นที่สองของผับ AK (VIP) ราม วยุทัศ......"แม่งเอ้ย! ลูกค้างี่เง่า เมียก็งี่เง่า"ไอ้เฮลเอ่ยขึ้นมาด้วยนำ้เสียงหงุดหงิด มันหงุดหงิดแล้วเสือกลากผมมากินเหล้าด้วยเนี่ยน่ะ ผับตัวเองก็มีเสือกไม่ไป มันบอกผมว่ามาอุดหนุนผับเพื่อนมั่ง ผมก็ไม่เห็นว่าไอ้คาร์มันจะเอาเงินไอ้เฮลเลยสักครั้ง"แล้วมึงจะลากกูมาด้วยทำไม กูคิดถึงเมียกู กูอยากกลับบ้าน"ผมบอกไอ้เฮลไปตามความจริง เห็นฮันนี่บ่นเหนื่อยอยู่ สงสัยผมคงจะปั้มลูกกับเธอหนักเกินไป "น้องกูไม่หนีมึงไปไหนหรอกสัสราม!"ไอ้เฮลบอกผม ผมก็มองมันอย่างเหนื่อยๆ แล้วผมก็หันไปมองไอ้คาร์ที่ตอนนี้เเม่งกระดกแก้วเหล้าเข้าปากอย่างไม่หยุด นึกว่าแดกนำ้เปล่าเถอะครับ!"แล้วมึงล่ะ เมียงี่เง่า?"ผมเอ่ยถามไอ้คาร์ ไอ้คาร์ก็หันมามองหน้าผม "เปล่า เมียกูแค่เเรด!"ไอ้คาร์บอกผม แล้วกระดกเหล้าเข้าปากต่อ นี้มันกล้าว่าเมียแรดเลเหรอว่ะเนี่ย ช
"มี๊ว่าเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีกว่าตาเฮล"มี๊หันมาชวนพี่เฮล"อ๋อครับๆๆไปครับเมีย"พี่เฮลขานรับมี๊แล้วจับมืออลิซเดินออกไป แล้วทั้งหมดก็พากันเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วยของฉัน ฉันจึงหันไปมองหน้าพี่ราม "พี่คิดถึงหนูจังเลยคะฮันนี่ ยัยเด็กขี้เซา^_^”พี่รามบอกฉันพลางจับมือฉันไปกุมไว้เขาส่งยิ้มมาให้ฉัน"หนูก็คิดถึงพี่ พี่รามรู้ไหมวันนั้นหนูกลัวมาก หนูอยู่ในห้องที่มองไม่เห็นอะไรเลย มันมืดไปหมด"ฉันบอกพี่รามแล้วเข้าไปสวมกอดเขา พี่รามก็กอดตอบฉัน"พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่ปล่อยหนูให้คลาดสายตาพี่อีกแล้วนะครับ"พี่รามกอดฉันแน่นขึ้น"มันลวนลามหนู มันฉีกเสื้อผ้าหนู หนูกลัว หนูนึกว่าหนูจะไม่รอดแล้ว "ฉันบอกพี่ราม พี่รามกอดฉันแน่นกว่าเดิมอีก"พี่รู้ครับ พี่รู้ พี่อยู่ตรงนี้หนูไม่ต้องกลัวแล้วน่ะ ไม่มีใครทำอะไรหนูได้แล้ว"พี่รามบอกฉันด้วยน้ำเสียงอบอุ่น"หนูหายใจไม่ออก มันเหมือนมีควันมากมาย จนหนูสำลักควัน""ไม่ต้องพูดแล้วคะเด็กดี ลืมมันไปให้หมดนะ หนูแค่ฝันไป แค่นั้นเอง"พี่รามบอกฉัน แล้วเขาก็ก้มหน้าลงมาจูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา"พี่รามไปช่วยหนูออกมาจากที่มืดๆนั้นใช่ไหมคะ?"ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองพี่ราม พี่รามก็ก้ม
"คุณ เป็น ใคร คะ?"ฉันเอ่ยถามพี่รามไปด้วยสีหน้าสงสัยและงุนงง พี่เฮลกับอลิซ อลิซจริงๆๆด้วย ทั้งสองเดินไปหามี๊ฉัน เเล้วก็ยิ้มมองมาที่ฉันกับพี่ราม มี๊ฉันเป็นคนโทรไปบอกพี่เฮล ว่าฉันฟื้นแล้ว แล้วความทรงจำทั้งหมดก็กลับมาทั้งหมดแล้ว ในที่นี้ทุกคนรู้ยกเว้นพี่ราม^_^"ฮันนี่ นี่หนูจำพี่ไม่ได้อีกแล้วเหรอ"พี่รามเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงอ่อนๆ"กูคงจะยกฮันนี่ให้มึงไม่ได้แล้วว่ะ ไอ้ราม"พี่เฮลเดินมาตบไหล่พี่ราม พี่รามหันขวับไปมองพี่เฮลอย่างไวและเขาก็เดินเข้าไปประชิดตัวพี่เฮลอย่างไวด้วยเช่นกัน"มึงจะผิดคำกับกูเหรอไอ้เฮล?"พี่รามถามพี่เฮลไปด้วยนำ้เสียงดุดันน่ากลัวจัง"พี่รามคะมาหาฮันนี่สิค่ะมาเร็วๆ ชักช้าไม่หอมน่ะ"ฉันบอกพี่รามไป พี่รามก็หันมองมาที่ด้วยสีหน้าสงสัย แต่เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉันนะ พลางยื่นหน้าหล่อๆของเขามาตรงหน้าฉัน ฉันจึงยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่ราม"ฮันนี่ ไม่ลืมสามีผู้เป็นที่รักหรอกค่ะ"ฉันกระซิบไปที่ข้างหูของพี่ราม พี่รามหันไปก้มหัวให้มี๊ฉัน แล้วหันหน้ากลับมาประกบริมฝีปากของฉันอย่างไว มันเป็นสัมผัสแห่งความรักที่เต็มเปี่ยมไปทั้งหัวใจ ความคิดถึงที่โหยหา "ออ อ่ออ อ่ะ อัอ อี อาอ ใอ ไอ อออ(พอก่อนค่ะฮั
"ขอนำ้กินหน่อยได้ไหมคะ"ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่มันสะอาดตาพลางเอ่ยขึ้น ฉันมองไปรอบๆห้องก็เห็นมี๊ของฉันกำลังนั่งหลับอยู่ข้างๆฉัน ฉันยังไม่ตายใช่ไหม ฉันยังมีชีวิตอยู่"มี๊ มี๊คะ"ฉันเอ่ยเรียกมี๊"ฮันนี่ฮันนี่!"มี๊ของฉันตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดัง แล้วมองมาที่ฉัน ฉันก็ส่งยิ้มไปให้มี๊ แล้วพยายามจะยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง มี๊รีบมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นนั่ง"หนูยังไม่ตายใช่ไหมคะมี๊ ทำไมหนูปวดหัวแบบนี้ล่ะ?”ฉันเอ่ยถามมี๊ไป มี๊จับมือของฉันไปกุมไว้ พร้อมกับยื่นมืออีกข้างของมี๊มาจับหน้าฉัน"หนูยังไม่ตายลูก ตอนนี้หนูอยู่โรงพยาบาลแล้ว หนูก็ปลอดภัยจ๊ะ หนูแค่หลับไป3วันเอง"มี๊บอกฉันด้วยนำ้เสียงอบอุ่น ฉันโผล่ตัวเข้ากอดมี๊ทันที มี๊ก็กอดแล้วลูบหลังฉัน"มี๊ขอโทษนะลูก ที่ดูหนูไม่ดี มี๊ขอโทษฮืฮๆๆ"มี๊ฉันเอ่ยด้วยนำ้เสียงสะอื้นไห้ ฉันจึงผละออกจากมี๊ แล้วยื่นมือขึ้นไปเช็ดนำ้ตาให้มี๊"ไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละค่ะมี๊ อย่าโทษตัวเองนะคะ หนูปลอดภัยแล้วไงแถมแข็งแรงกว่าเดิมอีก^_^"ฉันบอกมี๊ไป พลางยกแขนขึ้นมาทำท่าเบ่งกล้าม มี๊ของฉันก็หัวเราะออกมา"มี๊คะหนูขอ นำ้กินหน่อยได้ไหมคะ"ฉันบอกมี๊ไป มี๊จึงรีบรินนำ้ในเหยือก
"เมียกู ใครอย่าแตะ ไอ้สัส!"ผมบอกมันแล้วเตะเสยคางมันไปอย่างแรงทำให้มันสลบไปทันที"กูอยากจะฆ่ามึง ให้ตายตอนนี้เลยด้วยซำ้"ผมพูดขึ้น "แต่มึงเสือกอยากจะข่มขืนเมียกูเอง กูจะทำให้มึงเจ็บมากกว่าที่เมียกูเจ็บ " ผมพูดแล้วกดโทรศัพท์หาคนๆหนึ่ง"ผมมีของหวาน อยากจะให้พวกคุณได้ลิ้มลอง"ผมพูดกับปลายสายไป"หนุ่มญี่ปุ่น สนใจไหม ที่โกดังท่าเรือS รีบๆมาก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจฆ่ามันทิ้ง"ผมบอกปลายสายด้วยนำ้เสียงเย็นชา คนนี้ๆรู้จักผมดีว่าผมพูดจริงแล้วก็ทำจริง"ผมขอ แค่อย่างเดียว ถ่ายคลิป แล้วปล่อยลงเน็ตให้ผมด้วย"ผมบอกปลายสายแล้ววางสายไป "มึงกล้าทำให้เมียกูเจ็บ มึงจะต้องเจ็บกว่าเมียกู"ผมพูดขึ้น แล้วจับตัวไอ้ฮิโรชิมามัดติดกับเสาเหล็กที่อยู่ตรงนั้น แล้วหันไปมองมัน"ขอให้สนุก กับบรรดาหนุ่มๆที่กูหามาให้นะ^_^"ผมพูดกับมันแล้วก็เดินกลับเข้าไปหาพวกไอ้คาร์ ไอ้น็อต ไอ้พอร์ช ไอ้รันเวย์ ศพชายชุดดำนอนเกลื่อนเต็มพื้นโกดัง ผมก็เห็นคนกลุ่มหนึ่ง นั่ง จับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน ผมรีบเดินเข้าไปพวกมันด้วยรอยยิ้ม"ห่า หายไปไหนมาว่ะ?"ไอ้น็อตเอ่ยถามผม พวกมันกำลังนั่งคุยกันอยู่ มีไอ้น็อต ไอ้พอร์ช ไอ้รันเวย์ ไอ้คาร์ เพิ่มเติมคือไอ้อา