ความลับของสาวใช้มะ ไม่นะ พี่สาว!” ม่านซือซือนั่งนิ่งๆ นางไม่ได้กล่าวอะไร กระทั่งฝูเอ๋อร์เอามือป้อมๆ ออกจากริมฝีปากนาง“เรียกชื่อนายท่านเช่นนั้นไม่ได้ หากใครได้ยิน พี่สาวต้องนั่งคุกเข่าที่เรือนบรรพชนหลายวัน และต้องอดข้าว อดน้ำ ข้างในนั้นมีแต่กลิ่นธูปน่าเวียนหัวจะตาย เคยมีคนสลบแล้วถูกอุ้มหายตัวไปด้วยนะ!”“ร้ายแรงเพียงนั้น”แม่นางน้อยพยักหน้าเร็วไว สีหน้าที่แย้มยิ้มเมื่อครู่ซีดสลดลงไปถึงสามส่วน“มีสิ่งใดทำให้เจ้ากลัว”ฝูเอ๋อร์ก้มหน้างุด อาการเช่นนี้หากม่านซือซือเดาไม่ผิดย่อมมีผลมาจากจ้าวเล่อซี ทว่าหญิงสาวยังคาดคะเนสิ่งใดไม่ได้ กระทั่งได้ยินเสียงท้องเด็กหญิงร้องเบาๆ นางจึงหัวเราะพรืดใหญ่“เจ้าหิวรึ”เมื่อทำเรื่องขายหน้า ฝูเอ๋อร์จึงรีบเอามือกุมท้องอวบๆ ของตนไว้“เปล่าเสียหน่อย ข้ากินอิ่มแล้ว” ฝูเอ๋อร์ปฏิเสธ ซึ่งมันไม่แนบเนียนเอาเสียเลย“จะว่าไปแล้ว ของกินเล่นพวกนี้คงไม่ถูกปากข้าสักเท่าไหร่ และคงน่าเสียดายหากต้องทิ้งไว้”ฝูเอ๋อร์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง รีบกล่าวว่า“หือ พี่สาวทำไมพูดเช่นนี้ ของดีๆ ล้วนมีไว้ต้อนรับแขก ตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยกินด้วยซ้ำ ได้แต่สูดเอากลิ่นหอมๆ และก็กลืนน้ำลายลงคอ”ม
มนุษย์โอสถ จ้าวเล่อซีได้รับรายงานหลายฉบับ ส่วนมากไขความกระจ่างให้เขาเกี่ยวกับสิ่งที่ค้างคาใจมาหลายสิบปี ยามนี้เขาจำต้องเลือกข้างเพื่อให้ตนได้มีความมั่นคงกว่าเดิม ซึ่งการตัดสินใจเช่นนี้อาจทำให้เกิดการนองเลือดในภายภาคหน้า‘ข้าสมควรต้องเป็นหุ่นเชิดของพวกเขาต่อไปหรือไม่’ “คุณชาย ยามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป อีกทั้งจักรพรรดิเทียนฉางกำลังเดินหมากของเขา แน่นอนว่ามันเอื้อประโยชน์ให้เราอย่างมหาศาล”‘เจ้าเชื่อน้ำคำเขารึ...’“มิได้ ข้ายังเชื่อคมดาบและสิ่งที่เห็นด้วยสองตามากกว่าคำโป้ปดของคน”‘ตั้งแต่เด็ก หลังจากท่านแม่จากไป ข้าก็มีแม่นมหลานและเจ้าที่ไว้ใจได้’จ้าวเล่อซีกล่าวจบจึงถอนหายใจเบาๆ ชะตาชีวิตเขาขีดไว้เช่นนี้ ให้เป็นองค์ชายใบ้และตกเป็นเครื่องมือของแม่ทัพถานปิง เพื่อใช้ต่อรองอำนาจจากจักรพรรดิเทียนฉาง“ตอนนี้กำลังของเราพร้อมแล้ว คนในวังก็ทำงานรอบคอบ รอเพียงคุณชายพร้อมที่จะเดินทางกลับเมืองหลวง”‘ดังนั้นจงคัดเลือกคนที่ไว้ใจได้พาไปกับเราเพื่อใช้งาน พวกที่ไม่ใช้งานจงปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ถ้าใครทรยศก็ทำให้มันต้องหลาบจำเสีย’อาเฟยน้อมรับคำสั่งของจ้าวเล่อซี แต่เขายังมีสิ่งหนึ่งที่ต้องถามบุรุษรูปงามเพื
กระทั่งเห็นร่างอวบเจ้าเนื้อโผล่ออกมาจากประตู ม่านซือซือจึงเอ่ยเรียกอีกฝ่าย“เสี่ยวฝู!”เด็กหญิงยกนิ้วชี้ขึ้นทาบริมฝีปากเล็กๆ ส่งสัญญาณให้ม่านซือซือเงียบ“เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร”“ข้าคิดถึงคำที่พี่สาวพูดตลอดวันเลย”“เจ้าหมายถึงสิ่งใด”“พี่สาวอยากเป็นแม่ของข้าใช่หรือไม่”“เป็นเช่นนั้น เจ้าเป็นคนน่ารักท่าทางฉลาดเฉลียว” ฝูเอ๋อร์ยิ้มดีใจเมื่อได้ยินม่านซือซือชมตน“ท่านกอดและเล่านิทานให้ข้าฟังก่อนนอนได้ไหม”“ย่อมได้ เรื่องเช่นนี้ข้าทำอยู่ประจำ มีเด็กข้างบ้านที่มักงอแงข้าจะทำขนมให้เขากินแล้วกล่อมนอน”“เยี่ยงนั้น ข้าอยากให้พี่สาวทำเช่นนั้นกับข้าบ้าง พรุ่งนี้เป็นวันเกิดข้า”“โอ้ ดีจริง แต่เจ้ารู้วันเกิดตัวเองด้วยหรือ เจ้าเคยบอกว่าไม่มีแม่”เด็กหญิงก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองก่อนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “ป้าหวังเป็นคนบอกข้าเอง”ม่านซือซือไม่ได้ซักต่อ นางคิดว่าสำหรับเด็กเล็กๆ การฉลองวันเกิดคงสำคัญยิ่งนัก“ตอนนี้ป้าหวังคงไม่ได้กลับเรือนง่ายๆ พี่หลินท้องโตมาก ข้าได้ยินว่านางต้องคลอดลูกยากแน่ๆ อีกทั้งก่อนหน้านี้นางถูกคนวางยาด้วย”ม่านซือซือพยายามจับต้นชนปลายสิ่งต่างๆ ที่ฝูเอ๋อร์เล่า ทว่าเด็กหญิง
วังหลวงแคว้นชิง ณ ตำหนักของสนมกุ้ยเฟยผิงเสียน ท้องฟ้าคืนนั้นน่ากลัวเหลือเกิน อีกทั้งมีฝนตกตั้งแต่เช้า กระทั่งกลางดึกฟ้ายังรั่วไม่หยุด แต่เหนืออื่นใดตำหนักกว้างใหญ่แห่งนี้มีสิ่งสำคัญยิ่งกว่าให้วิตก ด้วยครรภ์ของกุ้ยเฟยผิงเสียนกำลังก่อปัญหาใหญ่ เหล่าหมอหลวงนับสิบชีวิตจึงมีสีหน้าเครียดจัด อีกทั้งจักรพรรดิอี้คังทรงอยู่ที่กำแพงเมืองทางทิศใต้ มีข่าวไม่สู้ดีว่าเกิดกบฏจากฝีมือเกากงกง ผู้เป็นอาของเต๋อเฟยอี้ (สนมเอกลำดับที่สามของจักรพรรดิ) มิหนำซ้ำนางยังเล่นชู้กับจ้าวเทียนฉาง น้องชายองค์จักรพรรดิ!เรื่องนี้ส่งผลให้กุ้ยเฟยผิงเสียนวิตกหนัก จึงกระทบต่อการคลอดทารก แต่จะไม่ให้นางคิดมากได้อย่างไร ด้วยสามีนางผู้นั่งบัลลังก์แคว้นชิง อาจไม่มีชีวิตกลับมาดูหน้าลูกน้อยผู้ที่จะได้เป็นองค์รัชทายาท!นางกำนัลที่ใกล้ชิดกุ้ยเฟยผิงเสียน นามว่าเหม่ยหลาน พยายามพูดปลอบคนใกล้คลอด ทว่ายามนี้สตรีแสนบอบบางที่เพิ่งตั้งครรภ์เป็นครั้งแรกเอาแต่ส่ายหน้าไม่หยุดและหวีดร้องเสียขวัญ ซึ่งก่อนหน้านี้ เมื่อสามเดือนที่ผ่านมา นางเกือบสิ้นชีพเพราะลูกในท้องมาหนึ่งหน ด้วยลื่นล้มที่หอพระกลางวังหลวง สาเหตุเป็นเพราะความริษยาของเต๋อเฟยอี้
เมืองกุ้ยโจว แคว้นชิงยี่สิบสองปีต่อมาปลายวสันต์บุรุษเรือนกายสูงใหญ่ที่มีผิวขาวดุจหิมะบุกรุกเข้ามาหาสตรีที่นอนอยู่บนเตียงหลังน้อยในยามวิกาล นางส่งเสียงหวานแผ่วเบา เสียงซึ่งเกิดจากการถูกริมฝีปากบางสีสดบรรจงลวกตามผิวกายสาวยอดถันงดงามของนางเย้ายวนใจเขายิ่ง มันเป็นสีชมพูเข้ม และนางมีหน้าอกอวบสวยขนาดใหญ่ มันเด้งไหวรับการนวดเฟ้นจากแรงมือของเขา ราวกับก้อนเต้าหู้เนื้อดีเขาดูดเลียขบเม้มยอดถันพอให้นางส่งเสียงหวานอย่างเผลอไผล และหลังจากเล่นกับถันคู่งามสมใจ เขาก็เลื่อนริมฝีปากลงมาเรื่อยๆ กระทั่งถึงเนินสวาทที่ชวนให้ไล้ลิ้นชิมม่านซือซือเป็นหญิงที่ดูแลร่างกายได้ดีเหลือเกิน ขนซึ่งอยู่ใน ส่วนลับถูกเก็บให้เรียบร้อย มันจึงเผยให้ชายหนุ่มคลั่งหนักกว่าเดิม ด้วยเนินเนื้อนางนูนสวยอีกทั้งสั่นระริก ชวนให้เขากระแทกทั้งลิ้นและแก่นกายเข้าไปสำรวจความชุ่มชื้นข้างใน“เจ้ารอข้าอยู่ใช่หรือไม่ คงปรารถนาร่วมรักกับข้ามิต่างกัน” เขาเอ่ยจบก็หัวเราะลงลูกคอ เสียงหัวเราะที่แสนประหลาดอีกทั้งชวนให้ ครั่นคร้ามใจ ในคืนที่แสงจันทร์มีเมฆบดบังเช่นนี้ ห้องนอนของคุณหนูห้าสกุลม่านจึงมีเพียงแสงจากตะเกียงดวงน้อยที่ให้ความสว่างเพียง
หลิวฟ่านหรี่ตามองม่านซือซือ ท่าทางนางเหมือนกำลังประเมินว่า อีกฝ่ายถูกจับขึ้นรถม้าคันนี้ได้อย่างไร“ตัวเจ้าเล่า เหตุใดถึงถูกจับตัวมา” หลิวฟ่านถาม“ขะ ข้า...มาเอาจดหมายให้ท่านพ่อที่หอดอกเหมย” ม่านซือซือเอ่ยจบ ก็เหมือนพึ่งพบความผิดปกติบางอย่าง ก่อนมองจดหมายในมือตน“ซือซือ เจ้าคงถูกบิดาหลอกอย่างมิต้องสงสัย ในมือเจ้าคงไม่ใช่จดหมายอันใด แต่เป็นสัญญาขายตัวเสียมากกว่า โถ... เด็กโง่เอ๋ย”“เอ จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านพ่อจะขายข้าให้ใคร!?”หลิวฟ่านไม่ได้ตอบ และนางปิดปากเงียบคล้ายถูกดึงเข้าสู่เรื่องดำมืด เป็นตอนนั้นที่ม่านซือซือคิดไม่ตก นางทบทวนหลายสิ่งตามลำพัง ก่อนค่อยๆ เปิดซองจดหมายและอ่านข้อความที่อยู่ข้างในสิ่งที่นางรับรู้ด้วยสองตาของตนมันคือความจริงเยี่ยงนั้นรึ สวรรค์ไยเล่นตลกกับนางถึงเพียงนี้ม่านเจิ้นขายนางให้กับคนอื่น เรื่องบัดซบเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร“ทะ ท่านพ่อ ขายข้าให้กับคฤหาสน์สัตตบงกช!”ม่านซือซือเอ่ยจบ นางก็เป็นลมหมดสติ ม่านซือซือสลบไปนานเท่าไหร่นางไม่แน่ใจนัก แต่ที่สะดุ้งตื่นเพราะถูกทาสหญิงตัวอ้วนกำลังป้อนยาเม็ดกลมๆ สีดำเหมือนถ่านเข้าปากนาง ทั้งที่พยายามขัดขืน แต่นางกลับสู
“หรือเป็นเพราะเจ้ารังเกียจที่พี่ต่ำต้อย” ชายหนุ่มแสร้งเอ่ยอย่างตัดพ้อ เขารู้ว่าม่านซือซือจิตใจเมตตาและมีหัวก้าว หน้า นางจึงไม่อาจทนฟังคำพูดเช่นนี้จากเขา“ขะ ข้าเปล่า ใครจะกล้ากระทำเยี่ยงนั้น พี่ถังคือชายที่ข้าปรารถนาครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า” นางเอ่ยจบจึงอายม้วนเอี๊ยะถังยิ้มพึงใจ ซึ่งเขาไม่อาจปล่อยให้สตรีที่ลักลอบมาพบกันที่สวนแปะก๊วยรอดพ้นมือไปได้ คืนนี้เขาเตรียมการไว้แล้ว นางต้องตกเป็นเมียเขาเท่านั้น!น่องเรียวขาวนวลถูกมือใหญ่หยาบกร้านลูบไล้ ก่อนเคลื่อนสัมผัสต้นขานางอย่างรวดเร็ว ความอุ่นซ่านเหมือนจะร้อนลวกมือเขา ร่างกายนางสั่นระริก ดวงตาดอกท้อมองเขาด้วยความสงสัยแกมอยากรู้ อีกทั้งริมฝีปากอิ่มสวยเผยออ้า ส่งลมหายใจที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ รดเรือนกายแกร่งนางงามเช่นนี้ เขายิ่งหลงใหลจนอยากร่วมรักให้เร็วขึ้น เขาอยากกอด อยากทิ่มแทงนางด้วยท่อนเนื้อร้อนที่มีพิษร้ายกาจ“พี่ถัง ทะ ท่าน...หยุดมือก่อน”ชายหนุ่มดึงสติตนกลับ กระนั้นมือของเขาก็เจียนแตะลงบนกลีบสวาทที่อยู่ใต้ร่มผ้าของนาง ซึ่งเขาคะเนว่าพื้นที่ของนางคงอวบอูมและงดงามเหนือสตรีนางอื่น“เจ้าไม่ต้องการพี่รึ” เขาถามเสียงทุ้มๆ จงใจออดอ้อนนาง“ข้าเพียงแ
สิ่งที่เขากระซิบข้างหูม่านซือซือ ทำให้นางร้อนวูบวาบในร่มผ้า หญิงสาวหน้าแดงจัด มือนางเหมือนจะอ่อนแรงลง จวบจนเขาจับมือข้างหนึ่งของนางไปวางแปะตรงเป้าพองๆ นางก็กระจ่างแจ้งในสิ่งที่เอี๊ยะถังอยากให้ช่วยเหลืออึดใจต่อมา ภาพที่ปรากฏต่อหน้านางคือแท่งเนื้อ แท่งเนื้อสีเข้มที่ปลายหยักของมันวาววามเป็นสีคล้ำจัดจากการใช้งานอย่างโชกโชน ตลอดทั้งลำมีเส้นเลือดปูดโปนราวกับหัวมัน และไม่งามอย่างที่นางจินตนาการถึง ทว่าแท่งเนื้ออันอุ่นร้อนก็เชิญชวนให้นางสัมผัสลูบไล้ และปรนเปรอความสวาทให้แก่เอี๊ยะถัง“ขะ ข้าทำไม่ได้หรอก” เมื่อคลำหาเสียงตนเองพบนางจึงปฏิเสธ นางกลัว... ใช่ มันคือความรู้สึกที่ไม่อาจเป็นอื่นได้ เมื่อก่อนนางเคยอ่านพบเรื่องราวลึกลับของบุรุษในหนังสือมามิน้อย ได้เห็นภาพวาดการอุ่นเตียงจากหนังสือชุนกง ภาพเหล่านั้นและการบรรยายท่วงท่ากับลีลาอันโลดโผนนางยังระลึกถึงอยู่เสมอ ส่วนแท่งเนื้อของจริงเพิ่งจะเคยเห็นด้วยสองตาตนเองอย่างใกล้ชิด ยกเว้นยามที่นางหลับฝันถึงชายปริศนาเอี๊ยะถังมองหญิงสาวชั่วแวบหนึ่ง ก่อนหยิบถุงหอมจากอกเสื้อและส่งให้นางดมเขาไม่ได้ต้องการทำเรื่องชั่วช้าข่มเหงน้ำใจม่านซือซือ ทว่าหากไม่เร่งรั
กระทั่งเห็นร่างอวบเจ้าเนื้อโผล่ออกมาจากประตู ม่านซือซือจึงเอ่ยเรียกอีกฝ่าย“เสี่ยวฝู!”เด็กหญิงยกนิ้วชี้ขึ้นทาบริมฝีปากเล็กๆ ส่งสัญญาณให้ม่านซือซือเงียบ“เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร”“ข้าคิดถึงคำที่พี่สาวพูดตลอดวันเลย”“เจ้าหมายถึงสิ่งใด”“พี่สาวอยากเป็นแม่ของข้าใช่หรือไม่”“เป็นเช่นนั้น เจ้าเป็นคนน่ารักท่าทางฉลาดเฉลียว” ฝูเอ๋อร์ยิ้มดีใจเมื่อได้ยินม่านซือซือชมตน“ท่านกอดและเล่านิทานให้ข้าฟังก่อนนอนได้ไหม”“ย่อมได้ เรื่องเช่นนี้ข้าทำอยู่ประจำ มีเด็กข้างบ้านที่มักงอแงข้าจะทำขนมให้เขากินแล้วกล่อมนอน”“เยี่ยงนั้น ข้าอยากให้พี่สาวทำเช่นนั้นกับข้าบ้าง พรุ่งนี้เป็นวันเกิดข้า”“โอ้ ดีจริง แต่เจ้ารู้วันเกิดตัวเองด้วยหรือ เจ้าเคยบอกว่าไม่มีแม่”เด็กหญิงก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองก่อนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “ป้าหวังเป็นคนบอกข้าเอง”ม่านซือซือไม่ได้ซักต่อ นางคิดว่าสำหรับเด็กเล็กๆ การฉลองวันเกิดคงสำคัญยิ่งนัก“ตอนนี้ป้าหวังคงไม่ได้กลับเรือนง่ายๆ พี่หลินท้องโตมาก ข้าได้ยินว่านางต้องคลอดลูกยากแน่ๆ อีกทั้งก่อนหน้านี้นางถูกคนวางยาด้วย”ม่านซือซือพยายามจับต้นชนปลายสิ่งต่างๆ ที่ฝูเอ๋อร์เล่า ทว่าเด็กหญิง
มนุษย์โอสถ จ้าวเล่อซีได้รับรายงานหลายฉบับ ส่วนมากไขความกระจ่างให้เขาเกี่ยวกับสิ่งที่ค้างคาใจมาหลายสิบปี ยามนี้เขาจำต้องเลือกข้างเพื่อให้ตนได้มีความมั่นคงกว่าเดิม ซึ่งการตัดสินใจเช่นนี้อาจทำให้เกิดการนองเลือดในภายภาคหน้า‘ข้าสมควรต้องเป็นหุ่นเชิดของพวกเขาต่อไปหรือไม่’ “คุณชาย ยามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป อีกทั้งจักรพรรดิเทียนฉางกำลังเดินหมากของเขา แน่นอนว่ามันเอื้อประโยชน์ให้เราอย่างมหาศาล”‘เจ้าเชื่อน้ำคำเขารึ...’“มิได้ ข้ายังเชื่อคมดาบและสิ่งที่เห็นด้วยสองตามากกว่าคำโป้ปดของคน”‘ตั้งแต่เด็ก หลังจากท่านแม่จากไป ข้าก็มีแม่นมหลานและเจ้าที่ไว้ใจได้’จ้าวเล่อซีกล่าวจบจึงถอนหายใจเบาๆ ชะตาชีวิตเขาขีดไว้เช่นนี้ ให้เป็นองค์ชายใบ้และตกเป็นเครื่องมือของแม่ทัพถานปิง เพื่อใช้ต่อรองอำนาจจากจักรพรรดิเทียนฉาง“ตอนนี้กำลังของเราพร้อมแล้ว คนในวังก็ทำงานรอบคอบ รอเพียงคุณชายพร้อมที่จะเดินทางกลับเมืองหลวง”‘ดังนั้นจงคัดเลือกคนที่ไว้ใจได้พาไปกับเราเพื่อใช้งาน พวกที่ไม่ใช้งานจงปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ถ้าใครทรยศก็ทำให้มันต้องหลาบจำเสีย’อาเฟยน้อมรับคำสั่งของจ้าวเล่อซี แต่เขายังมีสิ่งหนึ่งที่ต้องถามบุรุษรูปงามเพื
ความลับของสาวใช้มะ ไม่นะ พี่สาว!” ม่านซือซือนั่งนิ่งๆ นางไม่ได้กล่าวอะไร กระทั่งฝูเอ๋อร์เอามือป้อมๆ ออกจากริมฝีปากนาง“เรียกชื่อนายท่านเช่นนั้นไม่ได้ หากใครได้ยิน พี่สาวต้องนั่งคุกเข่าที่เรือนบรรพชนหลายวัน และต้องอดข้าว อดน้ำ ข้างในนั้นมีแต่กลิ่นธูปน่าเวียนหัวจะตาย เคยมีคนสลบแล้วถูกอุ้มหายตัวไปด้วยนะ!”“ร้ายแรงเพียงนั้น”แม่นางน้อยพยักหน้าเร็วไว สีหน้าที่แย้มยิ้มเมื่อครู่ซีดสลดลงไปถึงสามส่วน“มีสิ่งใดทำให้เจ้ากลัว”ฝูเอ๋อร์ก้มหน้างุด อาการเช่นนี้หากม่านซือซือเดาไม่ผิดย่อมมีผลมาจากจ้าวเล่อซี ทว่าหญิงสาวยังคาดคะเนสิ่งใดไม่ได้ กระทั่งได้ยินเสียงท้องเด็กหญิงร้องเบาๆ นางจึงหัวเราะพรืดใหญ่“เจ้าหิวรึ”เมื่อทำเรื่องขายหน้า ฝูเอ๋อร์จึงรีบเอามือกุมท้องอวบๆ ของตนไว้“เปล่าเสียหน่อย ข้ากินอิ่มแล้ว” ฝูเอ๋อร์ปฏิเสธ ซึ่งมันไม่แนบเนียนเอาเสียเลย“จะว่าไปแล้ว ของกินเล่นพวกนี้คงไม่ถูกปากข้าสักเท่าไหร่ และคงน่าเสียดายหากต้องทิ้งไว้”ฝูเอ๋อร์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง รีบกล่าวว่า“หือ พี่สาวทำไมพูดเช่นนี้ ของดีๆ ล้วนมีไว้ต้อนรับแขก ตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยกินด้วยซ้ำ ได้แต่สูดเอากลิ่นหอมๆ และก็กลืนน้ำลายลงคอ”ม
ดังนั้น หลายครั้งพวกนางต้องพบความผิดหวัง บุรุษผู้นี้มีความซับซ้อนและน่าเกรงขาม สาวใช้ที่ใจกล้าหลายคนจึงถูกลงโทษอย่างรุนแรง มีบางคนหายตัวไปอย่างลึกลับ!“โอ้ คะ คุณ ชะ ชาย!” เสียงนางสั่นพร่า น้ำหวานก็ฉ่ำเยิ้มพรมกลีบงาม“ซือซือ แค่ร่วมรักกับข้า เจ้าคงไม่ถึงตายหรอก”“มิใช่ ข้ากลัวจะหยุดรักคุณชายไม่ได้ต่างหาก”“หึๆๆ ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าเป็นสตรีปัญญาทึบจริงๆ”เมื่อเขาเอ่ยจบจึงจับนางเปลี่ยนท่า อึดใจต่อมาร่างนางจึงลอยเหนือพื้น สองขาพาดบนไหล่กว้าง กลีบบุปผางามถูกแทรกด้วยความใหญ่โตที่อุ่นร้อนราวกับแท่งเหล็กนาบไฟ!ดวงตากลมโตมองคนหล่อเหลาสง่างามของนาง มองอย่างหลงใหลไม่เปลี่ยน“แล้วสตรีเช่นข้านี้ นอกจากรับใช้คุณชาย ข้าสามารถตั้งครรภ์ให้บุตรมังกรได้หรือไม่”ม่านซือซือกำลังเพ้อฝันด้วยแรงรักแรงพิศวาส อีกทั้งมีอาการไข้ รุมเร้าจึงหลุดปากในเรื่องที่ไม่สมควรออกไปริมฝีปากบางยกยิ้ม ดวงตาเขามีประกายวาบขึ้น กิริยาเขายากเหลือเกินที่นางจะคาดเดาความนัยแขนกำยำของเขาขยับไหวไปมา ยิ่งออกแรงมาก ม่านซือซือก็เหมือนตกเป็นทาสบำเรอความสุขแก่ชายหนุ่ม“เหตุใดจึงอยากทำหน้าที่นั้น ไม่กลัวอันตรายหรืออย่างไร เป็นผู้หญิงของข้า
เรือนกายนางอุ่นอยู่สักหน่อย ส่วนกายแกร่งนี้ให้ความเย็นสบาย ผิดแต่ส่วนที่พองขยายของเขามันส่งไอร้อนให้นางต้องหน้าแดงซ่าน และ ใจนั้นนึกมันเขี้ยวเหลือเกินมือเรียวสวยลูบไล้กล้ามหน้าอกแน่น และบั้นท้ายงอนงามขยับไปทาบกับความอุ่นจัดในร่มผ้าจ้าวเล่อซีแท่งหยกเขาแข็งขัน แสดงความกราดเกรี้ยว หากมันเป็นอสรพิษร้าย ป่านนี้คงฉกนางและฝังเขี้ยวไปแล้ว “ข้าปรารถนาท่านตลอดมา” นางไม่ได้เพ้อ หากอยากบอกความต้องการของตน“ฝันสูงเกินตัวแล้ว สาวรับใช้ต่ำต้อย” เขาว่าและหัวเราะหึๆม่านซือซือได้ยินเข้าจึงอยากหยิกเนื้อหยิกตัวจ้าวเล่อซีนัก ทว่านางกลับคิดวิธีเอาคืนเขาใหม่ หญิงสาวเคลื่อนตัวลงไปด้านล่างช้าๆ พร้อมใช้สายตายั่วยวนบุรุษที่นางรักหมดใจจากนั้นสองเต้าอวบอิ่มก็นาบแก่นกายร้อนฉ่าเอาไว้ นางใช้สองมือบีบเต้างามเข้าเบียดชิดกัน โดยให้แท่งหยกลำอวบที่เส้นเลือดปูดพองอยู่ด้านใน จากนั้นก็ถูไถความนิ่มนุ่มที่เด้งไหวสะท้านยามนางขยับร่างอรชรความอวบอิ่มจากสองถันที่ขาวและนุ่มนิ่มดั่งเนื้อเต้าหู้อ่อนบีบรัดแก่นกายเขา ยิ่งนางขยับตัวมากเท่าใด จ้าวเล่อซียิ่งพึงใจหายใจถี่กระชั้นมากเท่านั้น“ตำราเล่มใดสอนเจ้าเช่นนี้”ม่านซือซือหัวเรา
ปรารถนาตั้งครรภ์ให้มังกร หลังจากตื่นขึ้นมาในห้องนอนแปลกตา ม่านซือซือก็พยายามจับต้นชนปลายเรื่องต่างๆ เข้าด้วยกัน ทว่าผ่านไปนานเกือบหนึ่งก้านธูปดับ นางยังไม่อาจไขสิ่งใดให้กระจ่างใจไม่ใช่ว่านางไม่เคยร่วมรักกับจ้าวเล่อซี แต่ภาพที่เกิดขึ้นทั้งหมดช่างรัญจวนใจและสร้างความสุขแก่นาง อีกทั้งนางได้ยินคำหวานจากเขา จ้าวเล่อซีมิได้มีเสียงเหมือนสัตว์ป่าดุร้าย น้ำเสียงเขาทุ้มน่าฟังและยังเอ่ยชมนางไม่ขาดปากหรือว่าบุตรมังกรผู้นั้นไม่ได้เป็นใบ้!?!เรื่องนี้ไยนางถึงไม่ล่วงรู้มาก่อน ทั้งที่มีสัญญาณบอกเหตุหลายครั้ง หูเขาได้ยินเสียงดีเยี่ยม มันออกจะดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ ผิดแต่เสียงของเขาเท่านั้นที่ชวนให้พรั่นพรึง และนั่นจึงเป็นเหตุให้เขาไม่ต้องการเอื้อนเอ่ยคำใดให้หลุดลอดจากริมฝีปากบางสีสดและภาพที่หญิงสาวพอจะจำได้ก็คือ จ้าวเล่อซีพิศร่างกายของม่านซือซือ และยิ้ม ยิ้มหล่อเหลาเหลือเกิน“มองเช่นนี้ ข้าคงละลายเป็นแน่แท้” นางเอ่ยท้วงด้วยความเอียงอาย“หึๆๆ ซือซืองามเช่นนี้ ข้าจะละสายตาได้อย่างไร หน้าอกคู่งาม ผิวขาวละเอียด และริมฝีปากเจ้าทำให้ข้าคะนึงหาทุกเช้าค่ำ” จ้าวเล่อซีปากหวานเหลือเกิน คำพูดเขาก็ทำให้นางอ่อนระท
ข้าทำเจ้าลำบากแล้ว จ้าวเล่อซีวางร่างอรชรบนฟูกหนานุ่ม เขานั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหน คราแรกที่เขากับนางกระโดดลงจากหอสูงเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เพราะมีมือสังหารดักซุ่มอยู่และระดมยิงลูกธนูไฟใส่พวกเขา นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เขาเสียหลัก เกือบพาม่านซือซือจมหายสู่กลางแม่น้ำลึก!หญิงสาวกอดชายหนุ่มแน่น นางหวาดกลัวจับจิต แต่ปากพร่ำพูดให้เขาทิ้งนางเสีย“คุณชายปล่อยข้า ซือซือ...ไม่มีค่าพอให้ต้องห่วงใย” นางผลักหน้าอกแกร่ง แล้วดิ้นรนเพื่อให้จ้าวเล่อซีสลัดนางทิ้งไป “หากยังมีวาสนาต่อกัน แม้ตายเป็นผีข้าก็จะตามไปรับใช้คุณชายเช่นเดิม”จ้าวเล่อซีหัวเราะหึๆ และเอ่ยเสียงขรึม ฝ่ากระแสลมแรงและระลอกคลื่นน้ำ ‘กล่าวได้ดี ชีวิตและวิญญาณเจ้าคือทาสของข้า เช่นนั้นสิ่งที่เจ้าปรารถนานับว่าประเสริฐที่สุด’ กล่าวจบเขาจึงตัดสินใจสกัดจุดให้ม่านซือซือ สิ้นฤทธิ์ลงเสีย มิเช่นนั้นทั้งเขาและนางอาจต้องทิ้งชีวิตไว้ในผืนน้ำลึกทั้งคู่พอเขาพานางขึ้นฝั่งได้ จ้าวเล่อซีต้องออกแรงอย่างหนักเพื่อเอาตัวรอดจากพวกหมาลอบกัด คราวนี้พวกที่เขาต้องเผชิญหน้ามีฝีมือคล้ายทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี อีกทั้งยังตั้งค่ายกลด้วยความชำนาญ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไ
เชื่อใจข้าหรือไม่ ม่านซือซือสัมผัสที่ใบหน้าของจ้าวเล่อซี ก่อนพบว่าใบหน้าเขาซีดลงเรื่อยๆ ทว่าเขากลับยกยิ้มตรงมุมปากราวกับไม่ได้หวาดหวั่นต่อสิ่งที่เผชิญหน้าอยู่‘มีสิ่งใดให้กังวล...’ชายหนุ่มเอ่ยจบจึงขยับตัว เขาพยายามจับมือเรียวของนางที่เปรอะด้วยคราบเลือด แล้วนำมาวางไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายของตน“คุณชายจ้าว เราไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบออกจากที่นี่” หญิงสาวบอกชายหนุ่ม ขณะนั้นควันไฟพวยพุ่งหนาตา และไฟร้อนก็เผาไหม้จากทุกทิศทาง ทั้งหมดเป็นเพราะมู่จิ้นวางเพลิงเอาไว้ ซึ่งเปลวไฟเผาไหม้ข้าวของจนเสียหายหนัก อีกทั้งมีเสียงระเบิดตูมตาม ควันดังกล่าวผสมด้วยพิษร้ายแรง มันกำลังหลอกหลอนประสาททุกคน‘ข้ารู้ เจ้ากลัวหรือไม่’“มีคุณชายอยู่ด้วย ข้าไม่หวั่นต่อสิ่งใด”‘หึๆ นั่นคงเป็นเพราะข้าอันตรายกว่าทุกสิ่งกระมัง’จ้าวเล่อซีว่าจบจึงรวบรวมพลัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เวลานั้น คนของเขาที่ยังรอดชีวิตเตรียมกระโดดลงจากหอแห่งนั้น ด้วยไฟลุกลามจากด้านล่าง หากต้องฝ่าความร้อนและเปลวเพลิงลงไป หากไม่ขาดอากาศหายใจคงถูกเผาทั้งเป็น ‘มู่จิ้น มันรอดตายได้หลังจากตกลงจากหอสูงนี้เมื่อหลายปีก่อน และข้ากับเจ้าก็เช่นกัน เราต้องมีชีวิตส
“คุณชายจ้าว ข้าจะส่งเสริมให้ท่านหูหนวกและเป็นใบ้อย่างสมบูรณ์ หน้ากากผีก็ไม่จำเป็นต้องใช้ มู่จิ้นผู้นี้จะกรีดหน้าท่านให้มีบาดแผลเหวอะหวะ จนไม่มีผู้ใดอยากมองอีก”‘หากเจ้ามีฝีมือ จงก้าวเข้ามา อย่าได้เก่งแต่ปาก’“เหตุใดข้าต้องลงมือเอง ในเมื่อลูกสมุนข้ามีมากมาย”มู่จิ้นว่าจบก็สั่งให้คนของเขาออกมาจากที่ซ่อน แล้วเข้าไปรุมทำร้ายจ้าวเล่อซีราวกับเป็นพวกหมาหมู่ร่างสูงใหญ่คำรามเสียงดัง และจัดการศัตรูชั่วอย่างบ้าคลั่งหลายครั้งเขาเกือบพลาดพลั้งเพราะพวกมันเอาแต่แว้งกัด นอกจากนั้นยังเล่นทีเผลอเพื่อหวังใช้พิษร้ายกาจกับจ้าวเล่อซีเมื่อเขาวาดดาบในมือออกไปฟันร่างตรงหน้าอย่างรวดเร็ว และจ้าวเล่อซีต้องขมวดคิ้วมุ่น ร่างเหล่านั้นกลับเป็นสตรีในชุดเสื้อผ้าโปร่งบาง ที่เขาเห็นเช่นนั้นเกิดจากเขาถูกยาหลอนประสาทเล่นงาน“เหตุใดถึงยั้งมือเล่า” มู่จิ้นหัวเราะขบขันจ้าวเล่อซีเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงกว่าเดิมเพราะเสียงกรีดร้องของสตรีเหล่านั้น พร้อมเลือดสดๆ ของพวกนางที่พุ่งมาเปรอะเนื้อตัวเขา กระทั่งเขาหันไปอีกด้านหวังจะป้องกันตัวจากอาวุธมีคม ร่างอรชรของสตรีผู้หนึ่งก็โผเข้ามาหาเขา เนื้อตัวสตรีผู้นั้นสั่นเทา น้ำตาไหลนองหน้า จว