Share

ตอนที่ 1

Author: Aile'N
last update Last Updated: 2024-11-12 15:42:57

Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

Writer : Aile'N

ตอนที่ 1

"โหหหหหห.. นี่บ้านคนจริงๆ หรอวะ? " แพรวห่อปากครางถามออกมาหน้าอึ้งๆ ขณะแหงนหน้าขึ้นมองประตูรั้วสูงละลิ่วที่สามารถมองผ่านเข้าไปเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านโชว์ความอลังการอยู่ตรงหน้า คนข้างๆ ที่มาด้วยก็ยืนมองภาพนั้นอย่างอึ้งๆ เช่นกัน

สาเหตุที่นำพาอิงเอยกับแพรวมาอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่นี้ได้มันสืบเนื่องมาจากใบปลิวรับสมัครงานพี่เลี้ยงเด็กใบนั้นที่เพื่อนเอามาให้ดูและคะยั้นคะยอให้สมัคร ร่างบางก็ส่งหลักฐานทุกอย่างตามที่ในใบปลิวบอกไว้ไปสมัครด้วยความจำเป็น แถมยังคิดไว้ก่อนด้วยว่าคงไม่ผ่านแน่ แต่ไม่กี่วันหลังจากนั้นกลับมีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาถึงเธอ เรียกให้มาที่นี่เพื่อทำการคัดตัวจากเจ้าของบ้านอีกครั้ง ด้วยความกลัวเธอจึงลากเพื่อนมาด้วย

ตอนออกจากห้องมาก็มีความมั่นใจอยู่หรอก แต่พอมาเห็นความใหญ่โตของบ้าน (ว่าที่) เจ้านายในอนาคตแล้วกลับรู้สึกใจฝ่อขึ้นมาเสียดื้อๆ อย่างแรกเลยก็คงจะเป็นการแต่งตัว ร่างบางไม่รู้ว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้เธอจึงใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนกับรองเท้าผ้าใบคู่เก่งที่สภาพสุดแสนจะเก่าแสนเก่า! หน้าก็ไม่ได้แต่ง ยิ่งทำให้ดูเหมือนเด็กเร่ร่อนมาขอทานบ้านเศรษฐียังไงยังงั้น กลับตอนนี้เลยได้ไหมอ่ะ กลัวเข้าไปเหยียบแล้วบ้านเขาจะแปดเปื้อน T^T

"กลับเหอะแก ไม่ได้ชัวร์เลยอ่ะ" อิงเอยหันไปบอกแพรวหน้าเศร้า ปากบางเบะเตรียมจะร้องไห้ออกมารอนๆ เพราะถ้าพลาดที่นี่เธอก็ต้องหางานใหม่ ซึ่งไม่ได้หาได้ง่ายๆ เลยสักนิด

"ได้ไงล่ะ ไหนๆ ก็มาแล้วนะเว้ย ลองดูสักตั้งดิ เผื่อได้" แพรวหันมาส่ายหน้าดิก ไม่เห็นด้วยที่มาจนถึงนี่แล้วจะพากันกลับไปมือเปล่า อย่างน้อยๆ ก็ขอให้ได้พยายามก่อนเถอะ ได้ไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที

"แต่...แกดูสภาพฉันดิ แล้วดูบ้านเขา! " ร่างบางขึ้นเสียงดังนิดๆ เพื่อให้เพื่อนยอมรับความเป็นจริง เพราะชัดเจนอยู่แล้วว่าเราทั้งคู่ไม่เหมาะกับที่แบบนี้

"แกไม่ได้มาสมัครเป็นเมียเจ้าของบ้านสักหน่อย จะคิดมากทำไมเนี่ย เลิกงอแงและเข้าไปลุยกัน! " ร่างสูงกว่าดึงสติคนตัวเล็กกลับมา ก่อนตัดบทคว้าจับมือบางไว้กันหนีแล้วเดินไปกดออด รอไม่นานเทคโนโลยีอันทันสมัยที่ไม่รู้เรียกว่าอะไรก็ทำให้หน้าจอสี่เหลี่ยมสีดำที่ติดอยู่ข้างๆ ออดปรากฏภาพผู้หญิงในชุดเมดสีดำขึ้นมา

"มาหาใครคะ? " คนในนั้นถามขึ้น คนฟังทั้งสองที่ยังคงอึ้งทึ่งกับเทคโนโลยีไฮเทคนั้นไม่มีโอกาสได้เรียบเรียงคำพูด แพรวจึงหันไปหาอิงเอยแล้วฉกจดหมายเรียกตัวที่เธอถืออยู่ออกมากางให้แม่บ้านชุดเมดคนนั้นดูพร้อมอธิบายบอก

"มาตามใบเรียกนี้อ่าค่ะ สมัครงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก"

"เชิญเข้ามาเลยค่ะ" ไม่จำเป็นต้องถามอะไรต่อให้มากความ สาวใช้ก็ยอมให้พวกเธอเข้าไปอย่างง่ายดาย สิ้นคำบอกหน้าจอนั้นก็ดับไป ก่อนที่ประตูรั้วหน้าบ้านจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

สองสาวมองความสะดวกสบายนั้นอย่างทึ่งๆ อีกครั้ง ก่อนเรียกความมั่นใจแล้วพากันเดินเข้าไป แต่กว่าจะถึงตัวบ้านก็เดินกันจนหอบ เพราะทางเข้าช่างไกลแสนไกล มีทั้งสนามหญ้า สวนย่อมที่ขนาดไม่ย่อม และน้ำพุตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางทางเดิน ทำให้ต้องเดินอ้อม คนเหนื่อยง่ายอย่างอิงเอยเลยอดบ่นออกมาไม่ได้ และก็บ่นไปตลอดทางจนมาถึงทางเข้าประตูบ้านที่มีหญิงสาวชุดเมดคนเดียวกับที่เห็นในจอยืนรออยู่

"โดนเรียกทั้งสองคนเลยหรอคะ" คำทักทายแรกเป็นประโยคคำถามที่ประกอบด้วยความคลางแคลงใจอย่างหนัก เนื่องจากมากันสองคนแต่ตรงคุณสมบัติที่เจ้านายต้องการอยู่แค่คนเดียว ดวงตากลมคมกริบคู่นั้นเลยจ้องมองมาที่แพรวอย่างต้องการคำตอบ

"คนเดียวค่ะ ฉันแค่มาเป็นเพื่อน" แพรวบอกเสียงห้วน และแอบมองค้อนใครคนนั้นกลับอย่างเคืองๆ เพราะรู้สึกเหมือนโดนมองด้วยสายตาดูถูก ชิส์.. อย่าให้ถูกรางวัลที่หนึ่งนะ จะแปลงทั้งตัวให้สวยว่าอั้ม พัชราภาเลยคอยดู!

"งั้นก็รอข้างนอกค่ะ ที่สำคัญห้ามเดินเพ่นพ่าน.. ส่วนคุณ เชิญทางนี้ค่ะ" สาวใช้ชุดเมดเองก็เหมือนจะรู้ตัวเลยบอกเสียงห้วนพร้อมเขม่นกลับอย่างไม่ปิดบัง สิ้นคำก็เชิดหน้าขึ้นก่อนเดินนำอิงเอยเข้าไปในบ้าน

"ห่ากินหัวมึง จักแม่นผู้ดีผู้งามคักเนาะ อีผีปอบเอ้ย" แพรวด่าไล่หลังเป็นภาษาถิ่นบ้านเกิดพร้อมกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ นี่ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนยังต้องเข้าไปสัมภาษณ์งานนะ แม่จะเข้าไปกระชากหัวมาตบสักฉาดสองฉาด เอาให้ลืมบ้านเลขที่ไปเลย!

"ใจเย็น.. รอไม่นานหรอกมั้ง อย่าหนีกลับก่อนนะเว้ย" ร่างบางปรามคนโกรธเสียงเบา พร้อมสั่งกำชับเสียงเข้มว่าห้ามแพรวหนีกลับก่อนเด็ดขาด ถึงจะไม่ได้เข้าไปด้วยกันแต่ถ้ารู้ว่าเพื่อนยังอยู่ข้างนอกมันก็ช่วยทำให้อุ่นใจได้นิดๆ แหละนะ

"เออ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นแกตะโกนดังๆ เลยนะ ไม่ก็รีบวิ่งออกมา ฉันรออยู่นี่แหละ" คนรอสั่งกำชับเพื่อนตัวเล็กเช่นกันพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ คนฟังยิ้มตอบนิดๆ ก่อนสูดลมหายใจเรียกสมาธิแล้วเดินตามสาวแม่บ้านคนนั้นเข้าไป

ร่างบางถูกพาไปยังห้องๆ หนึ่งที่น่าจะเป็นห้องรับแขก แล้วก็ได้พบว่าเธอไม่ได้ถูกเรียกมาแค่คนเดียว ยังมีผู้หญิงหน้าตาดีตรงกับคุณสมบัติในใบรับสมัครทุกระเบียดนิ้วนั่งหน้าสลอนรออยู่ก่อนแล้วอีกห้าคน พอเห็นเธอเดินตัวลีบๆ เข้าไปพวกหล่อนก็ต่างมองมาด้วยสายตาเหยียดหยาม เพราะก็อย่างที่เคยบอกไปว่าหน้าก็ไม่แต่ง ชุดก็มอซอแถมยังเตี้ยที่สุดในกลุ่มเพราะใส่เพียงผ้าใบมา ในขณะที่คนอื่นแต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็มเหมือนจะมาประกวดนางงามมากกว่ามาสมัครงาน ความหรูหราใหญ่โตของบ้านว่าทำเอาท้อมากแล้ว มาเจอคู่แข่งแต่ละคนยิ่งท้อและหดหู่หนักไปอีก ความแปลกแยกทำคนตัวเล็กได้แต่นั่งซึมหดตัวเล็กลงกว่าเดิมเพื่อปกป้องตัวเองจากรังสีอำมหิตที่มองมาไม่หยุดหย่อน ระหว่างที่นั่งรออย่างไร้ความหวังในหัวสมองก็เริ่มคิดไปก่อนว่าพรุ่งนี้จะไปหางานที่ไหนดีเพราะที่นี่คงจะไม่ได้แน่ๆ

"กรุณายืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยค่ะ คุณไบรอันกับคุณหนูอลันกำลังจะเข้ามา" นั่งรอสักพักสาวชุดเมดที่พาเธอมาทิ้งไว้แล้วออกไปก็กลับเข้ามาอีกครั้งก่อนพูดขึ้นเสียงเข้ม ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนตามที่บอก และเพราะมาช้าอิงเอยเลยได้อยู่คนสุดท้ายซึ่งยืนอยู่ริมแถวยิ่งทำให้ดูมืดมน เป็นหลุมดำหรือเนื้องอกติ่งเล็กๆ ที่ควรจะตัดออกไป =_="

"....?? " ร่างบางทำหน้างงๆ เมื่อเห็นอีกห้าคนที่เหลือออกอาการระริกระรี้ดี๊ด๊าคอยสำรวจความสวยงามของตัวเองกันยกใหญ่เมื่อรู้ว่าเจ้าของบ้านจะเข้ามา มีเพียงเธอที่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องกระตือรือร้นกันขนาดนั้น เลยเอาแต่ยืนห่อไหล่ทำหน้าอมทุกข์อยู่คนเดียว ถ้ารู้จะเจอแบบนี้กลับไปตั้งแต่ยังไม่เข้ามาก็ดีหรอก มาก็อับอายขายขี้หน้าเปล่าๆ T^T

พรึ่บ!

ไม่นานนักเจ้าของบ้านก็ปรากฏตัวขึ้น.. เป็นหนึ่งร่างสูงใหญ่กับอีกหนึ่งร่างเล็กๆ ที่ถูกอุ้มอยู่บนท่อนแขนกำยำของคนเป็นพ่อ นาทีนั้นห้องทั้งห้องที่เคยมีเสียงซุบซิบก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนยืนนิ่งอึ้งกับความหล่อเหลาของร่างสูงนั้น เขาไม่ใช่ชายไทยแต่เป็นฝรั่งผมบลอนด์หน้าคมเข้มที่มีนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนทรงเสน่ห์บวกรูปร่างสูงกำยำอย่างชาวตะวันตก เพียงแค่ยืนเฉยๆ ก็สามารถสะกดสายตาคนที่พบเจอให้ต้องตกอยู่ในภวังค์ เป็นเสน่ห์อันแรงกล้าที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจต้านทานได้เลยจริงๆ

เฮือก!

ร่างสูงนั้นกวาดสายตามองสาวงามตรงหน้าไล่ตั้งแต่คนแรกจนมาหยุดอยู่ที่อิงเอย.. ร่างบางสะดุ้งไหวหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้มองสบตาคมตรงๆ เนื่องจากเขามองนิ่งอยู่ที่เธอนานกว่าคนอื่นๆ ยิ่งทำเอาประหม่าเกร็งและอายจนต้องรีบหลบสายตา เพราะเธอเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่หลงมาอยู่ท่ามกลางฝูงหงส์ เขาเองก็คงจะคิดแบบนั้น

"อลัน.. อยากได้พี่เลี้ยงคนไหนครับ" เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยกับลูกน้อยหลังจากย่อตัววางร่างเล็กๆ นั้นลงยืนบนพื้น สิ้นคำบอกเด็กน้อยก็หันมามองพี่สาวทั้งหกคนที่ยืนเรียงกันอยู่อย่างพิจารณา หน้าตาบ้องแบ้วขณะครุ่นคิดนั้นทำลูกเป็ดขี้เหร่เพียงหนึ่งเดียวยืนมองด้วยสายตาเอ็นดู ต่างจากคนอื่นๆ ที่พยายามแข่งกันส่งยิ้มหวานและสายตาหลอกล่อให้เด็กน้อยสนใจจะได้เลือกตน.. แต่ยืนมองอยู่นานร่างนั้นก็ไม่พูดอะไรสักที จนในที่สุดก็เหมือนจะคิดอะไรได้แล้วเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะ...

ตุ้บ!

สะดุดขาตัวเองล้มลงตรงหน้าหกสาวงาม ทุกคนวี้ดว้ายด้วยความตกใจแต่ยืนนิ่ง มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่พุ่งเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงหวานเอ่ยถาม ขณะนั่งคุกเข่าลงประคองร่างน้อยๆ นั้นให้ลุกขึ้นยืน เท่านั้นเด็กตัวเล็กก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้ ก่อนหันไปหาพ่อ

"แดดดี้.. อลันจะเอาคนนี้ครับ" นิ้วเล็กป้อมๆ ชี้มาที่อิงเอยก่อนหันไปบอกคนเป็นพ่อที่ยืนมองอยู่ข้างหลัง คนถูกเลือกนิ่งอึ้งด้วยความมึนงงเช่นเดียวกับคนอื่นๆ มีแค่ไบรอันคนเดียวเท่านั้นที่ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเพราะรู้ทันลูกชายตัวน้อยว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้มันคือการจัดฉากขึ้นมาจากความเจ้าเล่ห์ของเจ้าตัวที่แม้จะอายุแค่สี่ขวบแต่ได้เล่ห์กลมาจากเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

"คุณหนูอลันได้เลือกพี่เลี้ยงคนใหม่แล้ว เชิญคนอื่นๆ กลับบ้านได้เลยค่ะ" ไม่ต้องรอให้เจ้านายสั่งสาวชุดเมดคนเดิมที่ยืนอยู่ในห้อง ด้วยกันก็ส่งแขกคนที่เหลือกลับอย่างรู้หน้าที่ พวกหล่อนต่างรู้สึกเจ็บใจ พากันชักสีหน้าออกมาอย่างไม่ปิดบัง คนถูกเลือกที่ยังคงนั่งเอ๋ออยู่ที่พื้นก็พลอยถูกมองด้วยสายตาทิ่มแทงก่อนจากกันด้วย

"เอ่อ.. ฉัน.. ได้งานนี้หรอคะ? " อิงเอยเงยหน้าขึ้นถามเจ้าของบ้านอย่างงงๆ หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วมันมาลงเอยแบบนี้ได้ยังไง ก็ในเมื่อเธอแทบจะไม่มีเปอร์เซ็นได้งานนี้เลยด้วยซ้ำ

"ใช่.. นับจากวันนี้ไปเธอจะต้องมาอยู่ดูแลอลันที่นี่ วันนี้กลับบ้านไปเก็บข้าวของให้เรียบร้อย.. เจอกันพรุ่งนี้ก่อนเจ็ดโมงเช้า แต่งตัวให้มันดีๆ กว่านี้ด้วย" ร่างสูงอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นอีกครั้ง ก่อนพูดบอกเสียงเรียบแล้วเดินจากไป ทิ้งคนข้างหลังให้ได้แต่มองตามไปอย่างงงๆ อดไม่ได้ต้องก้มลงมองสภาพของตัวเองอีกครั้งพลางครุ่นคิด เธอได้รับเลือกได้ยังไงกันนะ..?

"นี่คือหน้าที่ทั้งหมดที่คุณจะต้องทำในแต่ละวัน เจอกันพรุ่งนี้ก่อนเจ็ดโมงค่ะ" เดินกลับออกมาทางเดิมก็เจอกับสาวใช้คนเก่า เธอหยุดคุยและยื่นกระดาษหลายแผ่นที่ถูกแม็กติดกันมาให้ร่างบางก่อนกลับ อิงเอยก็รับมาอย่างงงๆ และเดินเอื่อยๆ กลับออกมาหาเพื่อนที่รออยู่หน้าบ้าน

"เป็นไงมั่งแก ทำไมออกมาคนสุดท้ายอ่ะ หรือว่าได้? " ทันทีที่เจอหน้ากันแพรวก็ถามออกมาด้วยความตื่นเต้นเพราะเห็นเพื่อนออกมาเป็นคนสุดท้าย แต่อีกใจก็แอบหวั่นๆ ว่าจะไม่ได้เหมือนกันเนื่องจากคนตัวเล็กนิ่งมากเหมือนตอนหางานไม่ได้ไม่มีผิด

"อืม.. ได้ได้ไงก็ไม่รู้" เสียงหวานเอ่ยบอกขณะยกมือขึ้นเกาศีรษะ ตากลมจ้องมองกระดาษในมืออย่างงงๆ ก่อนพับเก็บใส่กระเป๋าไว้อย่างมิดชิดกันหาย ค่อยกลับไปดูอีกทีที่ห้อง

"จริงดิ! ? ดีอ่ะ! " แพรวเขย่าแขนเล็กพลางถามย้ำด้วยความดีใจ แม้จะรู้สึกงงเหมือนกันว่าได้ได้ยังไงเพราะระหว่างที่เธอนั่งรอเพื่อนอยู่ก็เห็นผู้หญิงจำนวนหนึ่งพากันเดินกลับออกมา แล้วแต่ละคนก็สวยๆ ทั้งนั้น เสียทีแต่งหน้าหนาและดูเกรี้ยวกราดไปสักนิด ไม่แน่ว่าที่พวกหล่อนไม่ได้ก็อาจจะเป็นเพราะแบบนี้ล่ะมั้ง

"แต่ฉันต้องมาค้างที่นี่อ่าดิ" คนตัวเล็กบอกเสียงเหงาหงอย เพราะเหมือนต้องมาเริ่มชีวิตใหม่ในสถานที่ใหม่ๆ กับผู้คนที่ไม่รู้จักอีกครั้ง แต่มันไม่เหมือนกับงานออฟฟิศทั่วไปที่เธอเคยทำมาเลยสักนิด

"มันก็ปกตินะ ที่ไหนเขาก็ทำกันแบบนี้แหละ พี่เลี้ยงเด็กก็ต้องเรียกใช้ได้ตลอด 24 ชั่วโมง ยิ่งเด็กเล็กๆ ที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้พี่เลี้ยงก็ยิ่งสำคัญ แล้วเห็นลูกเขายัง ประมาณกี่ขวบ" แพรวบอก ก่อนถามต่อด้วยความสนใจ แค่เพื่อนกลับออกมาโดยปกติไม่มีการกรีดร้องหรือวิ่งหน้าตาตื่นออกมางานนี้ก็น่าจะไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วล่ะ

"4-5 ขวบมั้ง" ร่างบางตอบขณะนึกถึงใบหน้ากลมๆ กับแก้มป่องๆ ของลูกชายเจ้าของบ้านที่เธอได้พบเจอมาไปด้วย

"ก็ยังไม่โตเท่าไรเลย เอาน่า เงินดีนะเว้ย แกมีทางเลือกมากหรือไง" แพรวพูดยิ้มๆ

"แต่ฉันเป็นห่วงแก ไม่อยากให้อยู่คนเดียว" อิงเอยยังคงมีท่าทีลังเล ไม่ค่อยดีใจนักที่ได้งานทำแล้วแถมเงินดีอีก เพราะเธอต้องมาอยู่ที่นี่เกือบถาวรแพรวก็เลยต้องอยู่คนเดียวและเธอก็เป็นห่วง ไม่อยากให้อยู่คนเดียวด้วยเป็นผู้หญิง

"โอ้ย ไม่ต้องมาห่วงอะไรฉันหรอก หน้าอย่างนี้ใครจะกล้าทำอะไรวะ" ร่างสูงบอกปัดความห่วงใยเพื่อให้อีกคนสบายใจ เพราะอย่างเธอไม่มีใครเขากล้าทำอะไรหรอก ห่วงก็แต่คนตัวเล็กนั่นแหละที่ต้องมาอยู่ต่างที่และไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"เฮ้อ~ เออๆ ป้ะ กลับ.. พรุ่งนี้ฉันต้องมาแต่เช้า" ร่างบางเป็นฝ่ายยอมแพ้ เพราะถ้าเธอไม่คว้าโอกาสนี้ไว้สิ้นเดือนก็คงเหมือนสิ้นใจ ได้อดตายกันหมดแน่ๆ

..

..

..

..

อิงเอยสาวเหนือ แพรวสาวอิสาน บางครั้งก็คุยกันด้วยภาษาถิ่น ไรต์คิดว่ามันน่ารักดี ฝากติดตามด้วยน้าาา

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (1)
goodnovel comment avatar
Sawarost Sontijai
อลันเจ้าเล่ห์มาก งานนี้อลันเป็นคิวปิ๊กน้อยให้พ่อกับพี่อิงเอยแน่
VIEW ALL COMMENTS

Related chapters

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 2

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวWriter : Aile'Nตอนที่ 2"นี่คือห้องของคุณค่ะ เก็บของให้เสร็จแล้วไปปลุกคุณไบรอันกับคุณหนูอลันตอน 7 โมง" สาวชุดเมดคนเมื่อวานที่เธอแนะนำตัวเองว่าชื่อ 'เพลง' พูดบอกหลังจากเดินนำอิงเอยมาที่ห้องพัก ซึ่งสร้างความแปลกใจให้เธอเป็นอย่างมาก เพราะห้องที่ว่าไม่ได้อยู่ชั้นล่างติดกับบรรดาสาวใช้คนอื่นๆ แต่อยู่ชั้นบนติดกับห้องเจ้าของบ้าน! แน่นอนว่าภายในห้องที่อยู่เสมอกันกับเจ้านายนั้นมันจะต้องใหญ่โตหรูหราไม่ต่างจากห้องข้างๆ!ตอนนี้คนตัวบางเลยยังคงยืนเคว้งอยู่กลางห้อง ความสวยงามอลังการของมันทำเธออึ้ง.. แต่ไม่มีโอกาสได้ถามคนที่พามาเมื่อพอหมดหน้าที่หล่อนก็เดินออกไปในทันที ส่วนคนที่ยังอยู่ก็ยืนมองด้วยความอึ้งอยู่นานจนต้องรีบตั้งสติและเอาของไปเก็บในตู้เสื้อผ้าที่เมื่อมองเทียบกันแล้วกระเป๋าเสื้อผ้าเก่าๆ ของเธอเหมือนกับเศษขยะที่ถูกนำมาวางไว้ผิดที่ยังไงยังงั้นตุ้บ~"อ่า.. เมื่อไรแกจะรวยนะไอ้อิง จะได้มีห้องแบบนี้กับเขาบ้าง เตียงโคตรนุ่ม.. คนรวยนี่มันดีเนอะ" คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างพลางเกลือกกลิ้งไปมา ปากก็บ่นพึมพำด้วยความอิจฉาความรวยของเจ้านายคนใหม่ คิดแล้วก็หดหู่ใจ เธอ

    Last Updated : 2024-11-13
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 3

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวWriter : Aile'Nตอนที่ 3หลังกลับจากส่งอลันที่โรงเรียนทั้งสองคนก็แยกย้ายกันตามหน้าที่ ร่างสูงออกไปทำงาน ส่วนอิงเอยก็กลับบ้านมาและหยิบตารางงานขึ้นมาดูอีกครั้งและพบว่างานต่อไปคือทำความสะอาดห้อง ของใช้และของเล่นให้อลัน รวมทั้งซักเสื้อผ้าและรีดไว้ให้ทุกชุด ไม่ว่าจะเป็นชุดอยู่บ้านหรือชุดนักเรียนร่างบางก็ทำได้อย่างสบายๆ เพราะทำอยู่เป็นประจำ ในตอนนี้เลยยังไม่มีอะไรยากสำหรับเธอ พอทำเสร็จก็มีเวลาพักให้หนึ่งชั่วโมง ก่อนจะต้องไปทำห้องของคนเป็นพ่อต่อ ซึ่งจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าตกลงเธอถูกจ้างมาเป็นพี่เลี้ยงให้อลันจริงๆ หรือเปล่า ทำไมจะต้องมีส่วนของไบรอันพ่วงมาด้วยทุกที =_="เสร็จจากห้องเจ้าของบ้านอิงเอยก็ได้พักยาวจนถึงเที่ยง ข้าวเที่ยงเธอได้กินบนโต๊ะใหญ่อีกครั้งแต่คราวนี้ได้นั่งคนเดียวโดดๆ เลยค่อนข้างเกร็งและขัดเขินสายตาของบรรดาสาวใช้ชุดเมดที่คอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้เธอเป็นอย่างมาก เลยทำให้ฉุกคิดได้ว่าเธอต้องหาเพื่อนสักคนไว้คลายเหงาบ้าง ให้อยู่คนเดียวแบบนี้มันอึดอัด.. แน่นอนว่าเป้าหมายที่ร่างบางคิดไว้ก็คือ 'เพลง' หัวหน้าแม่บ้านของที่นี่ โชคดีที่หล่อนไม่ได้

    Last Updated : 2024-11-13
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 4

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวWriter : Aile'Nตอนที่ 4 พอหนีขึ้นห้องมาได้อิงเอยก็โวยวายด้วยความหงุดหงิดอยู่คนเดียวในห้อง สองครั้งสองคราในวันเดียวกันที่เธอถูกเจ้าของบ้านล่วงเกินทั้งทางสายตาและการกระทำ มันทำให้เธอเริ่มคิดหนักกับการที่ต้องอยู่แบบระแวดระวังและเอาตัวเองให้รอดพ้นจากคนอันตรายอย่างไบรอัน ร้ายกาจ.. แค่สายตาที่มองปราดมาเพียงไม่กี่วินาที ก็สามารถทำคนถูกมองสูญเสียความเป็นตัวเองไปจนหมดสิ้น!"ช่างเถอะอิง.. อย่าไปอยู่ใกล้เขาอีกก็พอ! " ร่างบางสลัดเรื่องที่ถูกใครคนนั้นล่วงเกินทิ้งไป พยายามไม่ถือสาและเก็บมาคิดให้รกสมอง เพราะเธอจะออกจากงานอีกไม่ได้แล้ว ท่องไว้ให้ขึ้นใจว่าต้องอดทน! และพยายามอย่าไปอยู่ใกล้ร่างสูงนั้นให้มาก เพื่อตัวและหัวใจของเธอเอง!พอปล่อยวางได้คนตัวเล็กก็หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำแต่งตัวใหม่ ได้แต่คาดโทษสัตว์เลี้ยงตัวโตของเจ้านายในใจ โทษฐานที่ทำให้เธอต้องเสียเงินซื้อเสื้อใหม่ทั้งที่ตัวนี้เพิ่งจะซื้อมาเลยแท้ๆ ใส่ยังไม่ทันคุ้มเลย!"คะ คุณเข้ามาทำไมอ่ะ! ? " สายน้ำเย็นๆ ทำอารมณ์ขุ่นมัวของอิงเอยค่อยๆ จางหายไป แต่ก็กลับมาอีกอย่างรวดเร็วเมื่อออกมาเห็นเจ้าข

    Last Updated : 2024-11-14
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 5

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 5"อลัน.. ได้เวลาทานข้าวแล้วครับ ป้ะ ไปทานข้าวกัน ค่อยกลับมาทำใหม่นะครับ" ใบหน้ากลมๆ เงยขึ้นมองสบตาคนพูดเมื่อได้ยินเสียงหวานๆ ที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง คนฟังพยักหน้าหงึกๆ อย่างว่าง่าย ก่อนลุกขึ้นนั่งดีๆ มองอีกคนตาแป๋ว"อิงเอยอุ้มหน่อยครับ" มองอยู่นานร่างบางก็ไม่เข้าใจ เสียงใสจึงอ้อนขึ้นมาตรงๆ พร้อมกับชูมือทั้งสองข้างขึ้นกลางอากาศ แววตากลมที่เต็มไปด้วยความคาดหวังนั้น ถ้าปฏิเสธก็คงจะใจร้ายไม่ใช่น้อย อิงเอยจึงเดินมาอุ้มคนตัวเล็กที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่เตียงขึ้น เจ้าตัวก็ช่างรู้หน้าที่พออุ้มขึ้นปั๊บก็กอดคออีกคนไว้แน่น แล้วซบหน้าลงกับลาดไหล่บางเรียบร้อยก็พากันเดินลงมาข้างล่างเพื่อทานมื้อเย็น โดยมีคนเป็นพ่อที่เพิ่งออกจากห้องเดินตามกันมาติดๆ แต่คนตัวบางไม่รู้ตัว เพราะมัวแต่ชวนกันคุยเจื้อยแจ้วอยู่กับเจ้าตัวเล็ก ซึ่งเป็นภาพที่ไบรอันไม่เคยเห็นพี่เลี้ยงคนไหนทำเลย แม้กระทั่งแม่แท้ๆ ของอลัน..เห็นแบบนั้นแล้วอยู่ๆ ร่างสูงก็นึกถึงคำพูดของลูกขึ้นมาว่าอยากได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นแม่ทั้งที่ไม่เคยพูดถึงแม่มานานมากแล้วและไม่เคยมีทีท่าว่าจะอยากได้แม่ใหม

    Last Updated : 2024-11-14
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 6

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 6Truuuu.. Truuuu.."ฮัลโหล"[ฉันโทรมากวนแกหรือเปล่าเนี่ย] ปลายสายถามขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เพราะน้ำเสียงเล็กของคนรับฟังดูห้วนกว่าปกติ เหมือนกำลังหงุดหงิดอะไรสักอย่าง เลยกลัวว่าตัวเองจะโทรมาปลุกให้ตื่นหรือเปล่าเพราะเวลานี้ก็ใกล้จะดึกมากแล้ว"เปล่า ยังไม่ได้นอน" อิงเอยตอบกลับด้วยน้ำเสียงแบบเดิม เธอหงุดหงิดจริงๆ นั่นแหละแต่ไม่ใช่เพราะเพื่อน มันเพราะเจ้าของบ้านต่างหาก![แล้วทำไมเสียงห้วนๆ วะ] แพรวถามอย่างงุนงง ว่าจะโทรมาถามไถ่เรื่องที่ทำงานใหม่เสียหน่อย ไม่คิดว่าจะเจออารมณ์แบบนี้"หงุดหงิดคน" พูดไปใบหน้ากวนอารมณ์ของคนที่ทำให้อารมณ์เสียก็แวบเข้ามาในความคิด ยิ่งทำให้หงุดหงิดไปกันใหญ่[ใครวะ ไปอยู่วันเดียวก็มีศัตรูแล้วหรอวะ] ปลายสายซักไซ้ด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นเต็มที่"อืม ศัตรูตัวฉกาจเลยด้วย! " เสียงหวานกระแทกบอกพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ บ่งบอกว่าไม่ได้อารมณ์เสียธรรมดาๆ แพรวเองก็ค่อนข้างจะแปลกใจที่ได้ยินแบบนั้น เพราะอิงเอยเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว บางทีกำลังหงุดหงิดเรื่องนี้อยู่พอมีคนมาชวนคุยเข้าเรื่องอื่นก็หายและลืมเรื่องก่อนไปในทันที นอ

    Last Updated : 2024-11-15
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 7

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 7"อิงเอย~" ใครบางคนส่งเสียงมาก่อนตัว เมื่อเห็นพี่เลี้ยงคนสวยมารอรับกลับจากโรงเรียนในตอนเย็น สิ้นเสียงนั้นร่างกลมๆ ก็รีบวิ่งเข้ามากอดอีกคนไว้แน่น"เหนื่อยมั้ยครับ" ร่างบางถามยิ้มๆ เมื่อผละออกจากกันแล้ว"ไม่เหนื่อยเลยคร้าบ^0^" คนถูกถามส่ายหน้าบอกพลางฉีกยิ้มแป้นแล้น เหลือพลังอยู่เต็มเปี่ยมราวกับมีแบตสำรองติดตัว"หึหึ ป้ะ กลับบ้านกันครับ" คนฟังหัวเราะขำ มือบางยกขึ้นลูบศีรษะกลมด้วยความเอ็นดู สิ้นคำก็รับกระเป๋านักเรียนใบน้อยมาถือแล้วลุกขึ้นยืน จูงมือเล็กพาเดินไปที่รถ"แดดดี๊ไม่มาหรอครับ? " อลันเงยหน้าขึ้นถามพลางมองหาคนเป็นพ่อด้วยความสงสัย"แดดดี๊ติดงานครับ" เสียงหวานเอยบอก"แต่แดดดี๊บอกว่าจะพาอลันไปกินไอติมนี่ครับ" ใครคนนั้นแย้งขึ้นมาด้วยใบหน้าซึมๆ ความสดใสในแววตากลมเลือนหายไปอย่างน่าใจหาย"หรอครับ? " คนฟังถามกลับเสียงเบาพลางทำหน้าครุ่นคิด เพราะคนตัวใหญ่ไม่ได้สั่งไว้ว่าให้ทำอะไรอีกนอกจากพาลูกชายเขากลับบ้าน คาดว่าสิ่งที่อลันบอกมาเขาน่าจะหลงลืมมันไป แต่คนรอนี่สิ จำได้แม่นไม่มีลืม.."เพราะแดดดี๊ติดงานสำคัญไงครับ แดดดี๊เลยบอกให้อิงเอยพาอลัน

    Last Updated : 2024-11-15
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 8

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 8ตุ้บ~"อิงเอย..อลันช่วย" เจ้าของห้องตัวเล็กยืนมองตาโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นพี่เลี้ยงล้มคว่ำอยู่ตรงหน้าประตู เพราะตุ๊กตาตัวใหญ่ที่แบกมามันติดขอบประตูดึงยังไงก็ไม่เข้า ไม่รอช้าเด็กชายก็รีบวิ่งมาบอกและช่วยดึงแขนตุ๊กตาเข้าไปข้างใน แต่มันแทบจะไม่กระดิกไปไหน"งื้อ~ ต่อไปอลันจะไม่เอาน้องตุ๊กตุ่นตัวใหญ่แล้ว" เสียงใสเริ่มงอแงเมื่อไม่ได้ดั่งใจ สิ้นคำก็นั่งจุ้มปุ๊กเฝ้าตุ๊กตาอยู่ตรงนั้นเนื่องจากลากไม่ไหวจากอารมณ์ไม่ดีเห็นแบบนั้นร่างบางก็ยิ้มออก ลุกขึ้นเดินเอาของอย่างอื่นไปเก็บในห้องให้ก่อน แล้วค่อยกลับมาแบกกระต่ายตัวยักษ์ไปวางไว้บนเตียงให้ คนเดินตามก็ปีนขึ้นเตียงไปล้มตัวลงกอดด้วยรอยยิ้มสดใส"อลันมาอาบน้ำก่อนครับค่อยไปกอด เดี๋ยวน้องตุ๊กตุ่นเหม็นเหงื่อแย่เลย" อิงเอยกวักมือเรียกคนน่ารักให้ไปหา แต่เจ้าตัวยังคงนิ่ง ลุกขึ้นมานั่งแล้วดึงเสื้อตัวเองขึ้นมาดมพร้อมทำจมูกฟุดฟิด"ไม่เหม็นสักหน่อย" อลันแย้งออกมาหน้ามุ่ย งอนที่พี่เลี้ยงบอกว่าตัวเหม็นทั้งที่ได้กลิ่นตุๆ แค่นิดเดียวเอง"จริงหรือเปล่าาาา" คนฟังแกล้งทำหน้าประหลาดใจ ก่อนถามกลับเสียงยาว"อื้อๆ ไม

    Last Updated : 2024-11-16
  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 9

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 9"บ้าาาาา คุณจะมาชอบฉันได้ยังไง เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน" อิงเอยส่ายหน้าดิก ไม่ยอมรับในสิ่งที่ได้ยิน เพราะมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ไบรอันจะชอบเธออย่างที่เขาบอกจริงๆ เธอไม่เคยพูดดีๆ กับเขาเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่เจอกันก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ ให้ปวดหัวอยู่ตลอด จะเอาเวลาไหนไปสานสัมพันธ์ให้เขาเกิดความรู้สึกอะไรเทือกนั้นได้ ไม่มีทางอ่ะ!!"นั่นน่ะสิ.. ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" คนตัวสูงทำหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก็ตอบออกมาหน้าเครียดๆ บ่งบอกอาการได้เป็นอย่างดีว่าตัวเขาเองก็สงสัยและสับสนไม่น้อยเลยเหมือนกัน"เหอะ.. ก็คิดให้มันดีๆ สิ! บางที.. มันอาจจะ.. เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้" ร่างบางแค่นเสียงเยาะในลำคอเบาๆ ก่อนพยายามหาเหตุผลมาลบล้างความรู้สึกนั้นของเขาออก จะคิดไปว่าเพราะภรรยาเขาเสียไปหลายปีแล้ว เขาคงจะเหงาตามประสาชายโสดที่นานๆ จะเจอผู้หญิงเลยทำให้หวั่นไหวง่ายก็ไม่กล้าคิด เพราะอลันบอกว่ามีผู้หญิงสวยๆ มาหาเขาไม่เคยขาด แล้วมันจะเป็นเพราะอะไรกันล่ะ? เธอมีอะไรดึงดูดเขาตรงไหน ตั้งแต่ทำงานนี้เครื่องสำอางและเสื้อผ้าสวยๆ แทบจะไม่ได้แตะเลยด้วยซ้ำ เพราะต้องตื่นแต

    Last Updated : 2024-11-16

Latest chapter

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 30 (ตอนจบ)

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 30 (ตอนจบ) "ท้องแฝดหรอคะ! ? "อายุครรภ์ราวสองเดือน อิงเอยก็เริ่มแพ้ท้องอย่างหนัก ถึงขนาดกินอะไรไม่ค่อยได้จนน้ำหนักลดฮวบ.. กลัวว่าถ้าเป็นแบบนั้นต่อไปจะส่งผลถึงพัฒนาการของลูกในท้องเธอก็เลยให้สามีพามาหาคุณหมอ กระทั่งมีโอกาสได้อัลตราซาวด์ดูคนในท้องคุณหมอก็บอกว่าเธอท้องลูกถึงสองคน!"ครับ นี่คนแรก ส่วนตรงนี้ก็อีกคน" คุณหมอบอกพลางเลื่อนอุปกรณ์ที่ใช้อัลตราซาวด์ไปบนท้องนูนๆ ของเธอในขณะที่มือชี้ไปยังหน้าจอมอนิเตอร์ที่ปรากฏภาพแปลกๆ ดูไม่คุ้นตาสำหรับคุณแม่มือใหม่ เธอมองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไรแต่รู้สึกตื่นเต้นจนมือสั่น และมีเหงื่อผุดซึมทั้งที่ภายในห้องแอร์เย็นเฉียบ.."แบบนี้ก็ดีน่ะสิ! โคตรโชคดีเลย ท้องครั้งเดียวได้มาตั้งสองคน" คุณพ่อลูกสอง.. ไม่สิ ลูกสามแล้วต่างหากพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ตาคมยังไม่ละไปจากหน้าจอมอนิเตอร์เลยสักวินาทีเดียว"ครับ.. คนส่วนใหญ่ก็คิดแบบนั้น.. แต่หมอก็ให้คำแนะนำไปหลายรายแล้วว่าการท้องแฝดไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอย่างที่คิด.." คุณหมอบอกเสียงเรียบ ใบหน้านิ่งงันไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลยจนคนฟังแอบกลัวในสิ่งที่เขากำลังจะพูด

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 29

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 29"เอ๋ น้องอลันคุณพี่เลี้ยงมารับกลับไปแล้วนะคะ" คุณครูประจำชั้นทำหน้าตามึนงงเมื่อเห็นคนตัวใหญ่มาถามหาลูกชายทั้งที่ก่อนหน้าไม่กี่นาทีเด็กชายถูกพี่เลี้ยงมารับกลับไปแล้ว"อ่า.. หรอครับ สงสัยเธอลืมโทรบอกผมน่ะครับ" ร่างสูงบอกก่อนยิ้มให้แล้วขอตัวกลับ ไม่ใช่แค่คุณครูที่งงเขาเองก็งงเหมือนกันว่าทำไมอิงเอยถึงมารับอลันโดยไม่บอกเขาก่อน เพราะตั้งแต่กลับมาจากเชียงใหม่เขาก็ทำหน้าที่ปลุก พาอาบน้ำแต่งตัวและไปรับไปส่งลูกที่โรงเรียนทุกวันจนกลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว แต่ก็ไม่อยากจะคิดอะไรมาก คาดว่าร่างบางคงอยากจะมารับอลันด้วยตัวเองและลืมโทรบอกเขาก็เลยตรงกลับบ้านเลย"มีอะไรหรือเปล่า" สองเท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างสม่ำเสมอหยุดชะงัก ก่อนยืนถามหัวหน้าสาวใช้ประจำบ้านด้วยความสงสัย เพราะบังเอิญเจอกันตรงทางเข้าพอดีและใครคนนั้นก็มีท่าทางแปลกๆ จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นๆ เหมือนมีอะไรในใจ"มีค่ะ.." เพลงบอกเพียงเท่านั้นก็หยุดเพื่อให้อีกคนถามมาก่อนถึงจะเล่าต่อ ซึ่งนิสัยแบบนี้ที่เธอชอบทำไบรอันไม่เคยชอบเลยสักที เพราะถ้าเป็นเรื่องสำคัญกว่าจะรู้เรื่องคงทำเอาหงุดหงิดน่าดู"มี

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 28

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 28ตกกลางดึกในคืนนั้น.. คนท้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะอาการปวดท้องพ่วงด้วยปวดปัสสาวะจึงลุกไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะกลับมา แต่อาการปวดทำให้นอนไม่ได้ ต้องดันหมอนไปชิดหัวเตียงและนั่งพิงเพื่อรอดูอาการไปก่อน ใจหนึ่งก็อยากจะปลุกสามีให้ตื่นมาอยู่เป็นเพื่อนแต่มันก็ดึกมากแล้วเลยไม่อยากรบกวนไม่รู้ว่าอาการที่เป็นอยู่มันอันตรายแค่ไหน แต่มันปวดหน่วงๆ เหมือนตอนเป็นประจำเดือน ซึ่งก็ทรมานอยู่ไม่น้อย ครั้นนั่งคิดไปคิดมาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนไปห้างฯ ได้ซื้อหนังสือคุณแม่มือใหม่กลับมาด้วย เลยลุกไปหยิบมาอ่านโดยเปิดแค่โคมไฟหัวเตียง เป็นหนังสือที่เธอคาดหวังและตั้งใจจะฝากชีวิตของลูกไว้กับมัน เพราะในนี้มีบอกทุกอย่างทั้งอาการ สาเหตุและวิธีดูแลตัวเองตั้งแต่เริ่มท้องจนถึงตอนคลอด..'การปวดท้องจากการหดรัดตัวของมดลูก.. จะมีอาการคล้ายๆ ปวดประจำเดือนเพราะมดลูกมีการบีบรัดตัว แต่ปวดไม่บ่อยนัก ไม่นานก็หาย และไม่เป็นอันตราย แต่ต้องระวังสำหรับคุณแม่ท้องแก่ ถ้าปวดบ่อยๆ และถี่จนผิดปกติต้องรีบไปพบแพทย์'ดวงตากลมไล่อ่านทุกข้อความในหนังสือหน้าที่พิจารณาแล้วว่าตรงกับอาการของตัวเอง เ

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 27

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 27วันต่อมา..ไบรอันกับอิงเอยบินกลับกรุงเทพฯ ในตอนเกือบเที่ยง ก่อนจะถึงวันงานแต่งอย่างเป็นทางการพ่อกับแม่ของเธอถึงจะบินตามมาร่วมงานพอกลับมาถึงบ้านทั้งคู่ก็ต้องตกใจเพราะว่าอลันไม่ได้ไปโรงเรียนอย่างที่คิดและควรจะเป็น เพลงบอกว่าเจ้าตัวเล็กคิดถึงพ่อกับแม่เลยงอแงไม่อยากไปเรียน เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องมาตั้งแต่เช้า ทั้งที่เมื่อวานก็ยังปกติดีแต่เหมือนวันนี้จะทนไม่ไหวงอแงออกมา แต่เพลงก็ไม่ได้ละเลยคอยไปดูอยู่ตลอดและเพิ่งจะกลับลงมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี่เอง"หม่ามี้! ฮื่ออออ อลัน ฮื่อ คิดถึง" เมื่อรู้ข่าวอิงเอยก็รีบตรงขึ้นไปหาเด็กชายบนห้องโดยมีคนตัวใหญ่เดินตามมาติดๆ ทันทีที่เจอหน้ากันอลันก็ปล่อยโฮออกมาแล้ววิ่งเข้ามากอดเธอไว้แน่น"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง มี้กลับมาแล้วครับ ชู่ว~" เสียงหวานเอ่ยปลอบขณะโอบกอดร่างเล็กๆ นั้นไว้ด้วยความรัก ก่อนจะอุ้มขึ้นเพื่อพาไปนั่งบนโซฟาดีๆ"ฮื่อๆ หม่ามี้.. อึก ไปไหนมา ฮื่อออ" เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กชายทำอิงเอยสงสารจับใจ แต่คนเป็นพ่อกลับนั่งมองยิ้มๆ เพราะอยู่ด้วยกันมาเพียงเดือนกว่าๆ เท่านั้นอลันก็ติดร่างบาง

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 26

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 26เมื่อผ่านด่านพ่อตาขาโหดมาได้ (อย่างทุลักทุเล) งานแต่งงานแบบเรียบง่ายก็ถูกจัดขึ้นที่แรกยังบ้านเกิดของฝ่ายเจ้าสาว ก่อนที่จะจัดงานใหญ่อีกครั้งที่กรุงเทพฯ โดยแขกที่มาร่วมงานในวันนี้ก็เชิญแค่ญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงคนสนิทกันเท่านั้น เป็นงานผูกแขนสวมแหวนกันธรรมดาๆ แต่ที่ไม่ธรรมดาเห็นทีจะเป็น 'สินสอด' ที่ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องล่ำลือกันไปทั่วทั้งตำบล!เงินสดจำนวนร้อยล้านบาทที่ต้องวางใส่พานใบใหญ่ถึงสิบใบถึงจะพอบวกทองคำแท่งหนักเท่าน้ำหนักตัวเจ้าสาวและรถยนต์ขนาดครอบครัวอีกหนึ่งคัน แค่นั้นก็มากเกินพอที่จะกลบคำครหานินทาและทำให้คนเป็นพ่อแม่ถึงกับยิ้มหน้าบานตลอดงานเพราะได้ยินแต่คำสรรเสริญเยินยอไม่ขาดสาย แม้จะเหมือนเป็นงานเล็กๆ แต่เจ้าของบ้านก็ถึงขั้นลงทุนปิดบ้านเลี้ยงฉลองทั้งแขกที่มาร่วมงานและบรรดาคนงานในไร่ตลอดทั้งวัน"ไปพักกันเถอะลูก เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวพวกนี้แม่กับเด็กๆ เก็บกวาดเอง" คนเป็นแม่เดินมาบอกคู่บ่าวสาวในตอนงานเลิก แม้สามีกับพวกคนงานในไร่จะยังตั้งวงสังสรรค์กันอยู่ อิงเอยพยักหน้ารับคำก่อนพาไบรอันขึ้นห้องไปพักผ่อนเพราะเหนื่อยกันมาท

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 25

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 25"คุณ! ปะ เป็นยังไงบ้างอ่ะ เจ็บมากหรือเปล่า แล้วทำไมเดินออกมาแบบนี้! ? " คนที่รออยู่หน้าห้องฉุกเฉินรีบพุ่งเข้าไปหาคนเจ็บที่เดินออกมาด้วยท่าทางอิดโรย เสื้อผ้าหลุดลุ่ยอาบไปด้วยเลือดจากบาดแผลเพราะไม่ยอมให้หมอเปลี่ยนเป็นชุดคนไข้และนอนค้างที่นี่เพื่อรอดูอาการ"ฉันไม่เป็นไร กลับกันเถอะ" ไบรอันบอกก่อนเดินนำไปก่อนอย่างไม่สนใจอะไร เขาอาจจะบ้าที่บอกให้หมอใช้แค่ยาชาช่วยในการผ่าเอากระสุนออก พอทำแผลเสร็จก็ปฏิเสธที่จะแอ็ดมิทและเดินโทงๆ ออกมา เหตุผลก็แค่ว่าเขาไม่ชอบโรงพยาบาล.."กะ กลับเลยหรอ? แต่หน้าคุณซีดๆ นะ" อิงเอยเลิกลั่ก เร่งฝีเท้าเดินตามอีกคนมาจนทันและพยายามจะแย้งด้วยความเป็นห่วง เลือดไหลเยอะขนาดนั้นเขาควรจะถูกเข็ญออกมาด้วยรถเข็นแบบนั่งหรือไม่ก็เตียงแล้วพาไปที่ห้องพักฟื้นสิ ไม่ใช่แบบนี้!"จัดการเรื่องยากับค่ารักษา ฉันจะไปรอที่รถ" คนตัวใหญ่ไม่ได้พูดอะไรกับร่างบางอีก เพียงหันไปบอกคินที่เดินตามมา แล้วจูงมือเล็กพาเดินกลับไปที่รถท่ามกลางสายตาผู้คนรอบข้างที่มองมาอย่างสนใจ เพราะเลือดสีแดงสดมันแปดเปื้อนตามตัวและเสื้อผ้าของทั้งคู่จนแยกไม่ออกว่าใคร

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 24

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 24หลังจากไปส่งอลันที่โรงเรียนไบรอันกับอิงเอยก็เดินทางไปขึ้นเครื่องต่อในทันที โดยมอบหน้าที่ให้เพลงไปรับอลันกลับในตอนเลิกเรียนและให้อยู่รอที่บ้าน สาเหตุที่ไม่พาไปด้วยก็เพราะไม่อยากให้เด็กต้องไปรับรู้อะไรที่มันอาจจะรุนแรง..ใช้เวลาบินเพียงชั่วโมงกว่าเท่านั้นก็มาถึงท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ เมื่อลงเครื่องร่างบางก็ต้องแปลกใจเพราะคนที่มารอรับทั้งคู่เป็นคินที่เจ้านายให้บินมาก่อนเพื่อจัดหาเรื่องรถให้ตามประสาคนรวย รถที่มารับจึงเป็นรถขนาดครอบครัวป้ายแดงใหม่เอี่ยมเพราะซื้อใหม่ และกะว่าถ้ากลับจะทิ้งไว้ให้พ่อแม่อิงเอยใช้ที่นี่.. ป๋าอะไรเบอร์นั้น =_=""คุณ.. " เสียงหวานเอ่ยเรียกคนข้างกายแผ่วเบา มือที่จับกันอยู่สั่นระริกและมีเหงื่อผุดซึมจนเปียกชุ่ม เห็นได้ชัดว่าอิงเอยกำลังตื่นเต้นระคนหวาดกลัว เมื่อรถที่นั่งอยู่วิ่งกินพื้นถนนเรื่อยๆ จนใกล้จะถึงบ้านมากขึ้นทุกที"ฉันอยู่นี่แล้วไง ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" มือที่จับกันอยู่คลายออกเพื่อยกขึ้นรั้งไหล่บางเอนมาพิงอก และใช้อีกข้างกุมมือเล็กไว้แทน แม้จะมีเหงื่อออกจนเหนียวเหนอะหนะ แต่ก็ไม่ปล่อยหรือคลายออก

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 23

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 23"หม่ามี้คร้าบ~" ได้เวลาเลิกเรียนไบรอันกับอิงเอยก็พากันไปรับอลันตามนัด ทันทีที่เห็นพี่เลี้ยงที่เลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นแม่เลี้ยงอย่างเต็มตัวแล้วคนตัวเล็กก็วิ่งเข้ามากอดเต็มรัก ไม่แม้แต่จะสนใจอีกคนที่มาด้วยกัน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรยืนมองทั้งคู่ยิ้มๆ แต่พอร่างบางจะอุ้มอลันขึ้นไบรอันก็รีบแย่งไปอุ้มและส่งกระเป๋านักเรียนให้เธอถือแทน"งื้อ.. แดดดี๊ อลันจะให้หม่ามี้อุ้ม" เด็กชายเกิดอาการงอแงดิ้นแด่วๆ จะไปหาแม่ให้ได้"ไม่ได้ มี้ปวดแขน อุ้มหมูอ้วนไม่ไหว แด๊ดอุ้มน่ะดีแล้ว ห้ามงอแง" ร่างสูงดุ ไม่ยอมให้ไปง่ายๆ เพราะกลัวคนท้องจะหนักเลยไม่อยากให้อุ้ม อลันเลยได้แต่มองร่างบางตาละห้อย"เดี๋ยวพอขึ้นรถอิงเอยให้นั่งตักนะครับ" อิงเอยปลอบใจพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู เธอพอจะรู้ว่าทำไมไบรอันถึงไม่อยากให้เธออุ้มอลัน แต่เขาก็ออกจะเว่อร์ไปสักหน่อย เพราะเธอแค่ท้องอ่อนๆ เอง ยังทำทุกอย่างได้เหมือนคนปกติแค่ต้องระวังเรื่องแรงกระแทกที่จะทำให้แท้งได้ง่ายๆ ในช่วงเดือนสองเดือนแรกเท่านั้น"ไม่ได้.." เสียงต่ำคัดค้านขึ้นมาอีก"อะไรกันคุณ แค่นั่งตักเอง" คราวนี้ร่างบาง

  • Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 22

    Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว Writer : Aile'Nตอนที่ 22"คุณ!! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!! " ในเช้ามืดของวันใหม่ที่บรรยากาศเย็นสบาย น่าขดตัวนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างมีความสุข แต่เสียงเล็กแหลมของใครบางคนบวกแรงเขย่ากำลังรบกวนความสุขสงบนั้นจนคนนอนต้องขยับกายหนี"อื้อ.. โวยวายไมเนี่ย.. คนจะนอน" เสียงต่ำพึมพำด้วยความหงุดหงิดเมื่อโดนขัดเวลานอนตั้งแต่เช้าตรู่"ไม่ให้นอน!! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!! " ร่างบางตะคอกเสียงดังเหมือนไปโกรธใครมาแล้วเอามาลงที่เขา ทั้งดึงผ้าห่มหนีและทุบตีไหล่กันสารพัด เมื่อคืนยังนอนกอดกันฝันหวานตลอดทั้งคืนอยู่เลย เช้ามาไม่รู้อะไรเข้าสิง =_=""เฮ้อ.. อะไร? " ความดื้อดึงของอีกฝ่ายไม่สามารถทำให้ไบรอันนอนหลับต่ออย่างสงบได้ จึงยอมลุกขึ้นมาถามหน้ายุ่งๆ คนถูกถามไม่ตอบอะไรเพียงโยนสิ่งที่ถืออยู่ในมือมากระแทกใส่อกเขาจนมันร่วงกราวลงบนตัก ครั้นหยิบมาดูก็ต้องตาสว่าง"เฮ้ย!! ? จริงป้ะเนี่ย!! ? " คนตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นถาม และได้รับคำตอบเป็นหยาดน้ำตาที่รินไหลลงอาบแก้มสวย ร่างบางทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับฝ่ามือตัวเองอย่างสุดจะกลั้น.. และแล้วก็เป็นอย่างที่กังวลจริงๆเธอท้อง..เพิ่งมารู้เมื่อไม่ก

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status