“It's 2 am, dude! What are you doing up at this late hour?!” sigaw ni Warren dahil bigla na lamang siyang tinawagan ni Ford sa kalagitnaan ng kanyang pagtulog at pinapunta sa kanilang masyon.
“Get in the car,” utos ni Ford sa kanya. Napabuntong-hininga naman si Warren at nagsalita, “You didn't even answer my question—”
“Get in the car, or you'll never see the sunrise,” sigaw nito at padabog na sumakay sa driver's seat at hinampas ang manibela ng sasakyan dahil sa pagkainis.
“I'm as confused as you are. So, please, shut your mouth,” wika ni Ford at nagmaneho patungo sa kanyang opisina.
Siya'y nagugulumihanan sa nangyari at sa kanyang ginawa. Hindi niya nagawang pigilan ang sarili nang hinalikan siya ng kanyang asawa na si Victorina. Dahil dito, nalaman tuloy niya na hindi totoo ang lahat.
Nang siya'y matauhan nang mga sandaling dinadama nila ang pagmamahal na umuusbong sa pagitan nila ay dali-daling humugot si Ford ng isang syringe sa ilalim ng kanyang kama at itinusok ito sa kanyang asawa upang ito'y makatulog.
At ngayon, hindi na mapakali ang kanyang isipan sa kung ano man ang pwedeng mangyari sa oras na magising ang kanyang asawa.
Maaaring ang kanyang sikreto ay mabuking ng wala sa oras at wala sa plano.
“I kissed Victorina,” saad ni Ford.
Nang marinig ni Warren ang sinabi ni Ford, ay hindi niya napigilang sumigaw. Ang boses niya ay puno ng pagkadismaya, at ang pagkakataong ito ay hindi biro. Ang matagal na nilang lihim ay nabunyag, at ang epekto nito ay hindi pwedeng hayaan na lamang dahil hindi lang negosyo at yaman ang nakasalalay rito.
Pati na rin ang kanilang mga buhay.
“What?! Are you dumb? Ni hindi nga natin kilala ‘yang babae ‘yan yet you revealed it to her for the first time. Nice!” pabalang nitong wika.
Napakarami nilang proyektong sinakripisyo para lamang mawala sa isipan ng mga tao ang presensya ng isang Ford Buenavista at mabaling ang kanilang atensyon kay Matthias, na siya lamang ang hindi nakakaalam.
“I know it was my fault. I'll tell mom to detain her before she does anything and spread the word,” saad ni Ford.
“So now, what's your plan? Ah. Kaya ka siguro pupunta sa office mo to include her on your list of targets? Am I right?” wika ni Warren na may halong inis aa tono nito. Ang kanyang mga kuko ay tila bumaon na sa kanyang balat sa sobrang higpit ng pagkakasara ng kanyang kamao.
“No.”
“Then what?!” sigaw ni Warren habang ang kanyang kamay ay naginginig dahil sa pagpipigil na masuntok ang kanyang kaibigan.
Hanggang sa sila'y makarating sa opisina ni Ford ay hindi ito umiik at pinalilibutan lamang sila ng mabigat na atmospera.
“Who’s that?” turo ni Warren sa litrato ng isang matandang lalaki na puno ng tattoo sa mukha at mahabang balbas na makikita sa monitor.
“He’s Theodor Calliptos, a drug dealer from Switzerland. Our number one target,” pahayag ni Ford. Tumango na lamang si Warren bilang sagot.
“I went here to search and investigate about Victorina. To see if she's a threat to me or not. And if to dispose or use her against them,” saad ni Ford.
Ngunit, napakunot ang kanyang noo nang makita ang sulat sa screen na wala raw tao ang may ganoong pangalan.
“What’s her full name again?” tanong niya sa kaibigan.
“It’s Victorina Khae Robles. Ayusin mo ‘yong spelling, baka mali,” sagot naman ni Warren ngunit sa pangalawang pagkakataon ay wala pa ring lumalabas.
“Try typing her name without the surname. Check mo kung anong lalabas,” wika ni Warren na siya namang ginawa ni Ford.
Napabitaw ang kamay ni Ford mula sa pagkakahawak sa mouse nang mabasa ang buong pangalan na nakalagay sa screen.
“She’s not a Robles? She's…” saad ni Warren. Hindi siya naniniwala rito kaya naman pinindot niya ang ngalan at walang ibang mukha ang lumabas kundi ang mukha ng asawa ni Ford.
Tumayo ang asawa ni Victorina mula sa pagkakaupo at patakbong lumabas mula sa opisina nito at naiwan si Warren na tulala sa hangin at hindi makapaniwala sa kanyang nalaman.
Kinakailangan nilang gawin ang lahat para lamang hindi lumabas sa iba ang impormasyong buhay na buhay ang nag-iisang Ricardo For Buenavista, lalong-lalo na kay Matthias.
Pagkadating nito sa kanilang mansyon ay walang pag-aalinlangang hinila niya ang kanyang asawa kahit pa ito'y mahimbing na natutulog sa kanyang kama. Gulat na gulat sa kung anong nangyayari.
“Aray! Nasasaktan ako, Ford!” sigaw ni Victorina ng hilahin siya nito patungo si basement ng kanilang tahanan.
Dahil sa ingay na gawa ni Victorina ay dali-daling lumabas mula sa kanyang silid si Mathilda upang makita ang kaguluhang nangyayari.
“What is happening, Ford? Ano ‘to?” sigaw nito. Pati siya ay nagulat din sa inaakto ng kanyang anak. Alam niyang wala itong malalang kondisyon na pinagdadaanan ngunit, ang hindi niya maintindihan ay kung bakit ito'y galit na galit.
“Mom, she's not a Robles! And I know you knew it from the very start! Kaya pala out of all women, siya ang napili mo?” nanggagalaiting wika ng kanyang anak.
Tila ba'y binuhusan ng malamig na tubig si Mathilda dahil sa narinig. Hindi niya akalain na ganito kabilis malalaman ng kanyang anak ang sikreto ng mga Solano, “Anak, don't do anything to her. Please! She's innocent” pagmamakaawa ni Mathilda.
“So, do you want me to just stare and let this girl spread the word to her family about my situation? For what? To sacrifice my life?!” saad niya habang nanggagalaiti sa galit at pahigpit nang pahigpit ang hawak niya sa braso ng kanyang asawa.
“Anak…”
“And you believe she's innocent? Then I don't!”
“Let me go, please! Explain everything to me bago mo ‘ko saktan ng ganito! I'm not a Robles? Pwes, papatunayan ko sa ‘yong nagkakamali ka,” pahayag ni Victorina habang ang kanyang luha ay umaagos sa kanyang pisngi na para bang isang ilog na tuloy-tuloy umagos.
Napasinghap si Ford sa narinig at nagsakita, “How? Have you seen any of your birth certificates? With Robles in it?”
Dahil sa sinabing ito ni Ford ay libo-libong salita ang naglalaro sa isipan ni Victorina at ang halo-halong emosyon na kanyang nararamdaman.
“Hindi ako…Robles? Imposible.”
Buong buhay niya ay lumaki siya sa puder ng kanyang Nanay at Tatay at dala-dala niya ang apelyido na itong hanggang siya'y mag-aral bago siya tumigil upang mag-hanapbuhay.
Kaya't paanong siya'y hindi isang Robles?
Tatlong araw nang nananatili si Victorina sa loob ng kanyang silid. Ni hindi kumakain o umiinom man lang ng tubig ni minsan. Magang-maga na ang kanyang mga mata dahil sa patuloy niyang pag-iyak. Hindi niya mawari kung bakit gano’n na lang kagalit ang kanyang asawa. Kung bakit galit na galit ito kung sakali mang totoong hindi siya isang Robles?Imposible ring hindi niya totoong apelyido ang kanyang dala-dala dahil wala namang nabanggit sa kanya ang kanyang mga magulang na siya ay ampon lamang. Kaya’t marahil, isa lamang palabas ang ginawa ng kanyang asawa kamakailan.Napapikit siya ng mga mata at nagkunwaring natutulog nang marinig niya ang pagkatok sa pinto ng kanyang silid. “Honey. I brought you food. Kainin mo ‘to, ha. Eveline said adobong manok is your favorite, kaya nilutuan kita,” wika ni Mathilda. Palagi niya itong ginagawa magmula nang magkulong si Victorina sa kanyang silid. Sinisigurado niyang siya’y may pagkain tatlong beses sa isang araw, kasama na rin ang mga panghimagas,
“Manong Tsoy, baka pwedeng hindi muna ako magbayad ng utang ko? Hirap na hirap kasi ako ngayon magbenta ng mga gulay dahil sa tagtuyot. Parang awa mo na,” wika ng isang magsasaka.Si Manong Tsoy ay ang ama ni Victorina na nakatira sa probinsya. Isa siyang magsasaka. Kahit na matanda na, patuloy pa rin siyang nagtatrabaho nang may makain sila ng kanyang asawa. Hindi naman kasi sila binibigyan ng pagkain ni Eveline buwan-buwan.Nagtayo rin sila ng munting tindahan para kahit papaano’y malibang ang kanyang asawa.“Walang problema, dong. Tsaka mo na ako bayaran kapag nakaluwag-luwag na kayo,” aniya habang nakangiti. Masaya na siya na malamang kahit papaano’y nakatutulong siya sa ibang tao.“Siya nga pala, Nong. Kailan pa huling bisita ni Vikvik? Kay tagal ko na siyang ‘di nakita.” Biglang namasa ang mga mata ni Manong Tsoy nang marinig ito dahil napakatagal nga naman talaga nang huling bumisita si Victorina sa kanilang probinsiya.“Ganoon talaga ang buhay. Wala tayong magagawa,” wika niya
“Are we going to spend the night here?” tanong ni Ford kay Victorina. Napatingin naman ang babae nang may kunot sa noo dahil sa narinig. Ang tahimik ng paligid, at ang tunog ng kuliglig lamang ang kanilang naririnig.“Yes, sir. Ayaw mo ba? Pwede naman na mauna kang umuwi. Susunod na lang ako kinabukasan.” Sinubukan ni Victorina na maging kalmado at mahinahon. Alam niyang hindi sanay si Ford sa ganitong simpleng pamumuhay sa probinsiya.Tila hindi makapaniwala ang lalaki sa narinig. Ni minsan sa buhay niya ay hindi niya pa naranasang mahiga sa sahig at matulog sa kwartong walang aircon. Tila ba isang malaking kahihiyan para sa kanya ang ganoong sitwasyon.“Not to brag, but hindi pa ako nakakatulog sa sahig at hindi king-sized mattress. This? A single-sized bed? Dito ako matutulog? No.” Halatang hindi komportable si Ford. Nakikita ito sa kanyang mukha at naririnig sa kanyang boses.“Wala namang lamok dito kaya ‘wag kang mag-alala. Malamig din ang simoy ng hangin dahil nga nasa probinsiy
Isang malakas na sampal ang natanggap ni Victorina mula kay Eveline. Pagkatapos ng isang araw na panunuluyan nila Victorina at Ford sa probinsya, ay nakatanggap ng tawag mula kay Eveline si Victorina at pinapapunta ito sa kanilang mansyon.Hindi niya akalain na isang mainit na sampal pala ang bubungad sa kanya.“Ang kapal ng mukha mo, ‘no? Hindi kita ipinagkasundo sa pamilyang Buenavista para mamuhay ng sosyal. Tandaan mo, sa akin nakasalalay ang buhay ng pamilya mo!” sigaw ni Eveline habang dinuduro ang kawawang babae na si Victorina.“Anong sabi ko sa ‘yo? Make me updated kung ano mang nangyayari sa bahay na ‘yon! Pero anong ginawa mo? Tinago mo sa amin na buhay na buhay na si Ford!” dagdag pa ni Eveline.“Pasensya na po. Sobrang dami po kasing tumatakbo sa isipan ko–” naputol ang sinasabi ni Victorina nang sumingit muli si Eveline.“Here we go again with your excuses! I don’t care kung ano man ang iniisip mo! Hindi ‘yan ‘yong inuutos kong gawin mo–”“Hindi raw po ako isang Robles,”
“Victorina!” muntik na niyang mabitawan ang hawak na plorera nang marinig niya ang sigaw ni Magdalena, “Didn’t I tell you to be careful while washing this dress of mine?! Are you sabotaging me? Ito ang susuotin ko para sa family dinner namin with the Buenavista family. Nag-iisip ka ba?!” “Pasensya na ho. Hindi ko po napansin. Baka po natuluan ng chlorine no’ng nilalabhan ko—” “I don’t care! Babayaran mo ‘tong dress or else you will pack your things in the middle of the night and get your freaking ass out of this house! Got it?” wika ni Magdalena. “Opo.” Hindi man sigurado kung kaya niyang bayaran ang libo-libong halaga ng damit na ito, pumayag siya dahil saan na siya kukuha ng pera para sa kanyang magulang sa probinsya? Hindi niya kayang mangyari ito dahil siya lamang ang bumubuhay sa kanilang pamilya. Halos tatlong taon nang nagtitiis si Victorina Khae Robles sa ilalim ng bubong ng pamilya ng mga Solano bilang kasambahay. Bawat galaw ng miyembro ng pamilyang ito ay hindi nagawa
“Oh my! Is this my daughter-in-law? She's…gorgeously stunning!” wika ni Mrs. Buenavista nang bumaba si Victorina mula sa engrandeng sasakyan na pagmamay-ari ni Mrs. Solano. Lumapit si Victorina sa kanya at nagmano. Napangiti naman ng abot tenga ang ina ni Ford dahil sa pagiging magalang ng batang ito. Dahil kadalasan ng mga nakikilala niyang babae ng kanyang mga anak ay parang hindi tinuruan ng tamang asal sa kanilang bahay. “Good morning po, madam. I'm Victorina Khae—” “Shh! No need to introduce your name. I have known you for a very long time. Sadly, dahil busy, ngayon lang kita nakita. You're more beautiful than on photos,” pahayag ni Mrs. Solano. “Additionally, no need to call me madam, ha. I'm your mother-in-law, so call me mom or mother. Is that okay with you, my dear Khae?” Napangiti si Victorina sa kanyang narinig at hindi na mahanap ang tamang salita upang masabi ang kanyang nararamdaman kaya’t tumango na lamang siya. Maliban sa kanyang Nanay sa probinsya ay ngayon na
“Anong ginagawa mo?” tanong ni Victorina nang tumambad sa kanya ang katawan ni Ford pagkabukas niya ng pinto na walang saplot at tanging kumot lamang ang tumatakip sa pribadong parte ng katawan nito. “This is my everyday routine as his caregiver.” Tuloy lamang ang kanyang pagpunas at paglilinis sa matipunong katawan ng lalaki habang hindi man lang binalingan ng tingin si Victorina. “I’m Leila, his caregiver.” Matapos niyang sabihin iyon ay lumapit siya sa kinatatayuan ni Victorina at nakipag kamay na siya namang nagpaginhawa sa pakiramdam ng dalaga. Lumingon si Leila at itinuro ang lalaki, “Even though he's in a vegetative stage, we need to maintain his cleanliness dahil once he wakes up and find himself unclean, hindi mo gugustuhin ang mangyayari.” Napaisip ang dalaga kung gaano ba kahimagsik magalit ang isang Ford Buenavista dahil base sa pagkakasabi at tono ng boses ni Leila ay hindi maayos ang magiging resulta sa oras na ito'y magalit. “Simula no’ng na-comatose siya, ikaw n
Biglaang nagising si Victorina sa kalagitnaan ng gabi nang maramdaman niya ang pagsakit ng kanyang puson. Sa pagtayo niya, agad siyang tumungo sa banyo, subalit huminto siya nang biglang marinig ang mga boses sa labas. Parang bulong lamang ang mga ito, ngunit sapat na upang kumalabog ang kanyang damdamin. Hindi niya inasahan na ang pinaguusapan ay tungkol kay Ford, ang kanyang asawa.“Ugh. How long should we keep up this charade? Pagod na ‘kong magpanggap, tita.” Nang marinig iyon ni Victorina ay biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso habang nakikinig sa kung ano ang pwedeng niyang malaman sa pamilyang ito.“We have no choice, Leila,” wika ng isang pamilyar na boses.Si Mathilda.“If the word gets out that he is awake, it would be the end of us,” dagdag pa nito.Nang marinig ang mga salitang iyon, parang binagsakan si Victorina ng isang malaking bomba. Hindi niya maisip kung paano niya ito haharapin. Hindi ba't si Mathilda, na akala niya'y tulad ng isang ina, ay kasabwat pala sa p