CHANDRIA BUENAVISTA
Kasabay ng pagtulo ng mga luha sa aking mga mata ay ang pagkaladkad sa akin ng kinilala kong pamilya palabas ng mansiyon na kinalakihan ko. Walang awa si Papa na hinila ang buhok ko—noon pa'y may lihim na silang pagdududa sa katauhan ko. Kaya nagtagumpay silang inimbestigahan ako. Masaya akong bumalik sa bahay mula sa maghapong pagsubsub ko sa trabaho upang umunlad ang negosyo nila, sa halip sinuklian nila ako ng karahasan. "Dad, let me go! nasasaktan na 'ko!"pagmamakaawa ko. Hinawakan ko ang kamay niya. Nagbabakasakaling lumuwag ang pagsabunot niya sa buhok ko. "Salbahe ka! Pinagloloko mo pala kami!"Bulyaw niya. Lalong humigpit ang pagsabunot niya. Matatanggal ata sa anit ko ang mga buhok ko. Hindi ko inaakala na tratuhin nila ako ng ganito sa gayong buwis-buhay kong tinutok ang sarili para sa ikabubuti nila. Nasa crisis ang aming negosyo kumakailan, ngunit sa pagiging masipag ko nagawa kong i-stabilize ang financial problems. Bubog sarado kasi kami ng mga loan shark. Hindi rin tinatangkilik ng mga tao ang mga produkto namin at marami pang kakompetinsiya ang Harvest Basket. Our grocery business would never have a future without my help. "I don't understand,dad? Why are you doing like this to me?" "You are not my real daughter! You damn bastard!"paratang niya. Dalawampu't limang taon ang ginugol ko para alagaan at mahalin sila. Dalawampu't taon ko silang nakasama at inakala na tunay ko silang magulang. Walang pakundangan nila akong inihagis sa damuhan, malapit sa gate ng mansiyon. Humahapdi ang mga mata ko sa pag-iiyak. Hinang-hina ang tuhod ko sa tindi ng pagod at sakit na tinatamasa ko ngayon. Humihingal si Papa habang binabatuhan ako ng matatalim na titig. Si Mama ay napahalukipkip at hindi maipinta ang kanyang mukha. Walang bahid ng awa at pagmamahal sa kanilang ekspresyon ngayon. Mistula akong mangmang at bulag sa tunay na kulay nila. Nagbago ang lahat sa buhay ko ng isang araw. "I can't believe we raise this liar!"sabi ni Mama sa matinis na tinig. Ramdam ko ang pagkasuklam niya. Bumuga ng hangin si Papa. Desperadong menasahe ang gilid ng ulo. "Tama ang kutob ko na hindi natin siya totoong anak,"sang-ayon niya. Tumulo ang huling mga butil ng luha ko. Sinapian ako ng poot nang matanto ang hilatsa nila. I can't believe I was a fake daughter,used for their own benefit. Tinangka kong bumangon mula sa pagkasubsub bagama't mabigat ang katawan sa sakit na nararamdaman. "I had no idea I wasn't your real daughter!"buhos loob kong giit. "Bakit niyo ito ginagawa sa akin? Wala akong kamuwang-muwang na napunta sa puder niyo. Ito ba ang isusukli niyo sa akin sa kabila ng pagmamahal ko? Tinuring ko kayong totoong magulang tapos susumbatan niyo ako ng masasamang salita?" "Isusukli?"nakakainsultong tumawa si Papa. "Do you have any idea what you've done?"asik ni Mama sa nanlilisik na mga mata. "Niloko kami ng pamilya mo ng dalawampu't limang taon! Pinagpalit ka na nila para sa pera. Ano? para alagaan ka, malayo sa sakit at tatamasiin ang kayaman imbes ang tunay na anak namin ay naghihirap dahil sa'yo!" "H-hindi ko alam! Kailanma'y hindi ko kayo niloko. I loved you! I did everything for this family and the company!"Desperada kong sigaw. Hindi ko sinasadyang tumindi ang galit nila. Naikuyom ni Papa ang kamao. Lumitaw rin ang litid sa leeg niya. Nanlaki ang mga mata at kunti na lang ay susuntukin na niya ako. "Everything? Do you think taking credit for our work means anything? Pinaimbestigahan kita matapos kong makarinig ng impormasyon na hindi kita totoong anak,"sumbat niya at may papel na inabot si Mama sa kanya. "This is the evidence. We found out through this damn DNA test that you're not our child,Chandria. Wala ka nang karapatan sa lugar na ito!" Niyanig ako. "Take this if you don't want to believe."Binato niya 'yon sa akin. Nanlaki ang mga mata ko habang minasdan ang pagliparan ng mga papel. Wala na talaga akkng puwang sa mundong ito. Reincarnation ba ko ng kontrabida kaya hanggang dito sinusuyod ako para burahin sa storyang ito? "DNA test?"I echoed, nanghina ang puso ko. "W-Wala kayong utang na loob! Paano niyo nagawa ito sa akin?" Mapaklang humalakhak si Papa. Kanina pa 'yan atat na saktan ako. "Kami walang utang na loob? Ang mga magulang mo ang walang utang na loob! Sinira nila ang buhay namin!"nagwawalang sigaw ni Mama. "Now we know the truth, wag kang mag-aakalang maging payapa ang buhay mo. Kasi lahat ng impostor ay dinidispatsya namin!" Wala akong nagawa kundi ang humikbi. "Lumayas ka sa pamamahay namin!" "Magsama kayo ng mga magulang mong sinungaling!" "You filthy impostor, I wish that your life will be more miserable than our real daughter,"dugtong ni Mama. Mas masakit ang salitang binitawan niya ngayon. Nanatili akong nakaupo sa damuhan. Malagkit ang balat ko sa pawis na hinaluan ng alikabok. Nilalampaso nila akong parang basahan. Pinagmumukha nila na kasalanan ko lahat. Wala akong kamuwang sa kaganapan ng buhay ko. Masakit sa loob nang malaman kong fake ako. Kinasusuklaman ko ang biological parents ko sa pagiging makasarili. "Pasalamat ka hindi ka namin kakasohan. Kapalit ng naitulong mo sa pamilyang ito, hahayaan ka naming umalis pero ni peso wala kang makukuha sa amin. At least may awa pa rin kami sa'yo,"medyo malambot ang boses na lahad ni Papa. Naikuyom ko ang mga palad. May awa? Sa halip na umiyak ako ay humalakhak ako sa suhestyon niya. "Pagpalain sana kayo mga Buenavista. Wala bang thank you d'yan sa naitulong ko? Saka wag kayong mag-aalala hindi ko kailangan ng pera niyo,"nanunudyo kong sabi na tila mechanical doll. Lingid sa kaalaman nila hawak ko lahat ng pera nila. Kayang-kaya kong ipa- bankrupt ang negosyo nila. Puputulin ang investment at iwawaldas lahat ng credit cards nila. Tignan natin kung sino ang maauna sa putikan. Masasabi na nilang iyon ang totoong awa. Nangangatog ang mga benti ko nang tumayo ako. Hindi ako magpapatinag sa dalawang mata-pobreng matandang 'to. "Ang lakas ng loob mo—" "Sinasauli ko na ang marumi niyong apelyido. At magkita-kita na lang tayo sa impyerno,"pamumutol ko kay Mama. Ginawaran ko sila ng matamis na ngiti bago tinalikuran. Humanda sila. Matitikman nila ang galit ko bilang bagong Chandria. Pinulot ko ang mga papeles sa damuhan. Tinapos ang paghimkbi. Sinikap kong maging matatag. Ginawaran ko sila ng masamang tingin bago tuluyang lumabas sa gate ng kanilang mansyon. Paghihigantihan ko ang ginawa nila. Natagpuan ko ang sarili na pasuray-suray sa daan. Nag-iisip ng maraming plano para sa susunod na kabanata ng aking buhay. Dinukot ko ang cellphone. What if tatawagan ko si Lauren. Ang nag-iisang loyal kong kaibigan. Magbabaka-sakaling patuluyin niya ako. "Chandria, what happened?" Bulalas niya agad. Madalang akong tumawag ng gabi sa kanya kaya ganoon ang reaksyon niya. Suminghap ako. "Lauren, pwede ba akong tumuloy ng isang gabi sa condo mo?"sabi ko sa pagak na boses. "Are you crying? Sabihin mo, sino ang gumawa sa'yo nito?"natataranta niyang tugon. "It's a long story bes,"naiiyak kong tugon. Pumalatak siya. Ramdam ko ang pagkabalisa niya sa akin "Where are you? I gonna fetch you right away." Narinig ko ang ingay ng susi ng sasakyan niya. Lumunok muna ako bago siya sinagot. "Nandito sa kalsada papunta ng seven-eleven na malapit sa mansyon." "Don't go anywhere. I'll be right there." "Thank you,bes." Tinapos agad namin ang tawag. Umupo ako sa malapit na bench kahit na basa. Tinignan ng nakatulala ang ilaw sa poste. What shall I do now? Hindi ko rin kilala ang totoong mga magulang ko.NICOLA HENDERSON Inayos ko ang cufflink ng suot kong grey tailored suit habang naglalakad patungo sa entrance ng casino. Gabi-gabi pagkatapos asikasuhin ang lending empire ko, bahagi tio ng routine ko, tutungo kaagad ako sa casino.This was my ritual—a daily retreat after after a long day in the office,crunching numbers as the billionaire CEPO of my lending company and casino empire. Ang paborito kong lugar—The Grand Lux Casino. Hindi lang ako ordinaryong player dito kundi ako mismo ang may-ari ng bigating negosyong ito. Poker,ang paborito kong laro at sinigurado kong manalo palagi. Hindi lang naman kasi ito para sa pera. It was about power, control, and the thrill of watching my opponents crumble beneath the weight of their own arrogance. Determinado akong manalo ngayong gabi. Dapat sa akin ang huling halakhak. Wala na akong pakialam kung huhusgahan nila akong sugarol. Ito ang pinaka-espesyal na bisyo ko bukod sa mga babae. Hindi ko na nga mabilang kung ilang babae ang naikama ko
NICOLA HENDERSON Natuod ako nang makita ang puro pula. Kumabog ng malakas ang dibdib ko nang ngumiti ang maalindog at sexy na babae. She wore a sleek,sexy dress that hugged her curves in all the right places. Kumikinang ang tela sa liwanag ng chandelier. Naakit ako sa kanyang mapupulang mga labi. Sa dami ng babae na nakilala ko at naikama ko, ngayon lang ako nakakita ng mala-diyosa na kagandahan at para bang hinihigop ako. Alam kong maganda siya kahit nasa malayo pa. Without knowing, kanina pa ako titig na titig sa kanya. May kasama siyang dalawang babae pero hindi nila mapapantayan si red lipstick girl. Ang angas ng presensiya niya at parang kinuryente kaming mga kalalakihan dito. Hindi ko maalis ang titig sa kanya habang lumalapit siya sa amin. Dinig ko ang bulungan ng iba. Lumukso ang puso ko nang umupo siya sa harap ko. Mapaglarong kuminang ang kanyang mga mata. Samantala, nalaglag ang panga ko at may mainit na bagay na unti-unting tumutunaw sa yelong nakabalot sa puso ko.
Attention: Rated-18 NICOLA HENDERSON Pareho kaming habulan ang hininga nang marating ang hotel room. Patuloy kami sa paghahalikan. Hindi na kami nag-abalang buhayin ang ilaw bagkus walang isa sa 'min ang gustong putulin ang kasarapang tinatamasa namin ngayon. I didn't even care to ask her name. Nakakilala ko lang siya ngayong gabi sa casino. Sa aming dalawa ako yata ang nanalo kasi kung nagawa niyang hakutin ang pera ko, nagawa ko namang angkinin ang pagkababae niya. Nasasabik na ako. Gusto ko na siyang panghimasukan. Umungol siya matapos kong sarhan ang pinto at dinikit siya sa pader. Walang tigil kong sinisiil ng halik ang kanyang manamis-namis na mga labi. "Mr. Butterfly, isagad mo pa,"halinghing niya nang tinggal ko ang labi upang humugot ng hangin. Ngumisi ako. Niyakap ko ang beywang niya. Dahan-dahan naming nilapit ang mga mukha bago magpalunod sa halik. Buong lakas ko siyang binuhat. Kumapit siya sa leeg ko at pinulupot niya ang paa sa beywang ko. Patuloy lang kami sa pa
CHANDRIA MIELLE Umungol ako nang magkaroon ng ulirat. Hindi ko kaagad naimulat ang mga mata. Nakakasilaw ang liwanag. Mabigat ang katawan ko. Masakit ang balakang ko. Mas malala ang pagitan ng hita ko. Ang hapdi, hindi ko naiinidihan. Saka parang nilalamig ako—wala yata akong suot. Bumalikwas ako para bumangon pero lumanding ako sa sahig. Nasa dulo pala ako ng kama. "Argh!"Hiyaw ko. Sumama sa akin ang kumunot. Mistulang balat ng ahas na bumalot sa'kin. Bumangon ako. Hinihilot ang kirot sa pang-upo. Hinay-hinay kong minulat ang mga mata. "Saan ako?"Tanong ko sa sarili bago dumapo ang matinding sakit ulo. Sumingkit ang mga mata ko. Nilibot ang tingin. Wala ako sa bahay. Talagang wala ako sa bahay dahil pinalayas nila ako. Aber, nasaan ako?! Gumana ang hinala ko. Ang huling alaala ko ay nakipaglustay ako ng pera sa casino, sa kamaang palad na nanalo. Hayun, naalala ko ang gwapong lalaki na mala-modelo ng brief. Niyaya ko siya sa disco. "At ano ito?" Tiningnan ko ang sarili. Wal
CHANDRIA MIELLENapakunot ako ng noo nang makaapak sa squatter area ng Manila. Nandiri ng limang segundo pero pinatatag ang sarili. Kinuyom ko ang mga palad at sinuong ang di pamilyar na lugar.The air was thick with a musty odor, a blend of stale food and something more unpleasant, a reminder of neglect and dispair. Idagdag pa ang makitid na kalye na punong-puno na nakakalat na basura—mga supot, styro-foam, mga basag na bote at ibang bagay na kinalimutan na nila.Tumingala ako. Tiim ang bagang nang matanaw ang sira-sirang gusali at barong-barong bahay. May mga batang naglalaro sa alikabok. Ang ingay ng tawanan nila ay humahalo sa bangayan ng mga matatanda. Damang-dama ko ang kahirapan nila.My heart sank as I walked deeper into the maze of dilapidated structures. Ramdam ko ang mapanuring mga mata ng mga residente. Sino bang hindi makakapansin sa outfit ko. Sobrang elegante ko at parang pupunta sa opisina. Nag-click ang takong ko sa bako-bakong kalsada na lalong inaakit ang atensyon n
NICOLA HAYES I gripped the pool cue tightly as I lined up my next shot. Mag-isa akong naglalaro ng billiard habang umiinom ng chivas regal. Tatlong araw ang nakalilipas nang may mangyari sa amin ng magandang dilag na nakilala ko. Hindi ko makalimutan ang pangalan niya. Chandria. Her name rolled off my tongue like a sweet, forbidden liquor, rich and dangerously smooth. It lingered in my mind, each syllable as slow burn that crept through me, leaving a heady warmth that was both intoxicating and addictive. Iyong tipong lalo akong naki-crave sa kanya, para siyang alak na iniiwan akong uhaw at sa bawat tikim ko ay parang nilulubog ako sa kumunoy at di ako makakatakas. Siya ang unang babaeng naramdaman ko ng ganito. Marami akong naging girlfriend pero iba siya, parang gusto ko siyang makasama habambuhay. Bigla-bigla akong na-o-obsess sa babaing unang beses kong nakilala. Nasisiraan ata ako ng bait. Tinuon ko ang sarili sa tina-target kong bola. Nakalimutan ko ang paligid hanggang sa
NICOLAMapayapa akong minamaneho ang Mclaren P1 kong sasakyan sa kahabaan ng mataong kalsada. Tinatapik ang mga daliri sa manubela habang nakikinig ng kantang just the way you are ni Bruno Mars. Naging mapayapa ako makalipas ang dalawang linggo pagkatapos ng mahabang proseso ng pagpapatawad ko kay Papa. Patay na siya at nilibing na namin. Wala na kong problema.Sisikapin ko ngayo'y kalimutan ang masamang nakaraan at magbagong buhay. Napagdesisyonan kong tumabay muna ng tatlong taon sa Luxemburg. Lalayo muna ako sa bisyo, hihilumin ng husto ang puso at magpopukos sa negosyo. Sa katunayan meron akong pinatatayong grand casino doon. Saka bigatin ang mga investor. Palalaguhin ko ng husto ang mga casino ko at magre-relax mamaya.Sinipat ko ang oras sa wrist watch. Pasado alas singko ng hapon. Alas dose pa ang flight ko. Kaso naiirita ko sa sitwasyon ngayon. Uwian kaya maraming tao.As I inched forward, my eyes darted to the rearview mirror, and then suddeny, from the coner of my vision, a
CHANDRIA MIELLE Binibilang ko ang aking salapi habang hinihintay ang taxi. Tutungo ako ngayon sa malayong mansyon ng mga Callagry. Pupunta ako sa Ayala Alabang Village. Makipasagupaan sa tunay kong pamilya.Makulimlim ang panahon nang sumakay ako ng taxi. Ilang sandali narating ko ang malawak at prestihiyosong village. Tahanan ng maraming mga prominenteng pamilya. Isa sa mga nakatira ang tunay kong pamilya. Sad to say, hindi malinis ang pangalan nila. Involve maraming eskandalo sa bansa. Kaya't biglang naglaho sa politika at industriya ng mga artista.Kilala ko si Dara Callagry dahil dati siyang artista. Isang actress na maraming awards. Biglang naglaho noong twelve years old ako. Sa ayaw't gusto, kinakabahan ko. Nasa lalamunan ko na ang malakas na tibok ng puso ko. Hindi ko mahanap ang wastong salita para ipagtapat na ako ang anak nila. Saka wala akong sapat na ebidensya, tanging DNA test at report ng huling pang-iimbestiga sa mag-asawang Nestor at Blisha. "Manong, dito lang po ako
hello dear readers, actually tapos na po ang story na ito at haitus po ako ngayon due to my personal space hoping babalik ako sa april, sana, let's pray sana respeto naman po kaunti at salamat sa pagbabasa. let's be patient, po. nag iipon ako para bumili ng equipment para makapagsulat ng maayos saka never pa akong nagkasahod sa app na ito. nagsusulat ako for my enjoyment at para maisabuhay ko ang nasa imagination ko. pasensiya kong di umabot sa expectation niyo. kaunting respeto lang po talaga sana wag lang kayo basa show your support din po pero okay pang kung hindi. thank you pa rin sa pagbabasa. masama lang talaga ang loob ko yan lang may special chapter po ito bali 5 parts at may sequel na 3 libro, mga anak nila sana babasahin niyo ulit supportahan niyo ako sa blue app: ysanne cross thanks and God bless you all!
CHANDRIA MIELLE Kahit ilang beses kong kinurap-kurap ang aking mga mata ay di pa rin ako naniniwala sa aking nakikita. Saksi ako ngayon sa eksena ng pelikula ng aking buhay. Nakatayo ako sa entrance ng Manila Cathedral. Nangangatog ang mga tuhod, samantalang napahigpit ang hawak sa bouquet ko. Dinagdagan pa ng malakas ng kabog ng aking puso na parang winawasak ang rib cage ko kaya pakiramdam ko ay lumulutang ako sa alapaap. Mamasa-masa ang mga mata ko habang nilalandas ang kahabaan ng aisle. Pakiramdam ko ay bumibigat ang bawat yapak ko dahil sa suot kong mahabang velo. I glanced on my wedding gown-it was a breathtaking ivory masterpiece embroidered with delicate silver and pearl patterns. Ang gown na hirap na hirap kong pinili ay parang balat na yumayakap sa katawan ko. Naka-off shoulders iyon dahil gustong-gusto makita ni Nicola ang collarbones ko. Siya lang naman ang personal na pumili nito. Ang mahaba kong velo ay parang tubig na dumadaloy sa ilog habang naglalakad ako. Hu
CHANDRIA MIELLE "It's not your fault," salungat ko matapos kong humiwalay mula sa yakap ni Nicola. I still hate his beard and long hair. Pagsasabihan ko agad siya na putulin iyon once na makaapak kami ng mansyon. Hindi ko muna sinabi baka ma-offend. "Malaki ang kasalanan ko sa'yo—" "Okay lang," putol n'ya. "Patapusin mo muna ako." Diniin niya ang hintuturo sa bibig ko. "Unang una ay hindi ako nagpakatotoo sa'yo. Sinabi ko ang masamang nakaraan ko maliban sa mga kaaway ko. Masama akong tao. Puro myembro ng mafia ang mga kaibigan ko noon. Tapos marami akong utang at tambayan ko ang black market. Marami rin ako pinatay, niloko at sinibatan. Kahit ilang beses kong takasan ang pagiging masamang tao ko ay di ko magawa hanggang sa dumating ka. Sinubukan kong magbago para sa'yo at sa mga anak natin kaso hindi ko pa rin matatakasan ang mga multo ng nakaraan ko. Pati ikaw nadamay. Sana matatanggap mo pa rin ako pagkatapos nito." Tinanggal ko ang daliri n'ya. "Wala akong pakialam kung seria
NICOLA HAYES Kinuyom ko ang mga palad. Naninilim na ang mga mata sa pagiging atat na sunggaban sila. "Sige, tumawa pa kayo," sarkastikong pahayag. "Oh, dapat ka rin sumabay. Hindi mo alam reunion natin ito?" balik biro ni Theo. "Reunion kay kamatayan, ika mo," hirit ko. Mahina siyang humagikhik. "Kung reunion ang gusto niyo. Pwede natin subukan ang sinturon ni Hudas. Isang pindot lang, at boom... fireworks..." hinugot palabas ni Blake ang detonator sa bulsa niya. Pinaikot-ikot niya ito sa pagitan ng mga daliri niya samantala binabasa ang reaksyon ko. Narinig ko ang pagsinghap ni Chandria habang naninigas ako sa kinatatayuan ko. "Maawa ka... utang na loob," she pleaded shaking her head violently. Ngumising aso ang hampas lupa. Peste talaga! Wala akong ideya kung ano ang gagawin. "Oh, baby, don't beg. Baka matunaw bigla ang puso ko. Para kayong mga pulubi, nagmamakaawa sa barya ko," napanguso niyang usal na di nawawala ang pagiging mapanudyo. Matigas kong diin ang mga ngipin
NICOLA HAYES "Chandria," I breathed as I saw her. Pumailanlang ang ingay ng putukan ng baril sa kabuuan ng warehouse. Parang mapupugto ang hininga ko habang nakatuon ang buong atensyon ko sa babaeng pinakamamahal ko. Sininghot ko ang usok na pumapasyal sa hangin, di ko inanda kung masakit man ito sa ilong. Tila nagka-slow mo nang tumakbo ako patungo sa kanya. Matapos kung iwan si Paolo kasama ang swat team sa gitna ng matinding bakbakan ay napapadpad ako sa silid na ito. Sa awa ng Maykapal ay sinadya niyang matagpuan ko si Chandria dito. Kaso may problema. Isang malaking problema. "Mukhang nagkamali ka ng pinasok, totoy," ani ng kalbo at malaking taong gwardiya ni Chandria. He crackled his knuckles as he smirking me coldly. Naningkit ang mga mata ko. "Ba't ka nang-aagaw ng phrase ko? Ako dapat magsabi no'n." Without a word, he raises his gun and fires. Hindi agad ako tinamaan dahil matulin ako kesa sa mga bala niya. Tumago ako sa ilang cartoon na kapatong-patong sa tabi-tabi.
CHANDRIA MIELLE Nagising ako na may duct tape sa bibig at may lubid sa mga kamay. Namamanhid ang katawan ko habang nakahiga sa malambot na kama. Dahan-dahan kong dinilat ang mga mata, nanlabo sa umipisa pero mabilis kong natanto kung nasaan ako. Madilim ang paligid. Naamoy ko ang mamahalin kong perfume na humahalo sa matapang na amoy ng silid na ito at sa tanya ko ay nasa stockroom ako. "Gising ka na pala, baby," bungad ni blake. His smirking like he owns the world. Natagumpayan niyang gawin akong hostage ngayon. Gumalaw ako, sinubukan umastras kaso kulang ang lakas ko para magawa 'yon. Lumapit siya at yumukod sa akin. Malakas ang tibok ng puso ko habang pinagmamasdan ang madilim niyang mukha na may hayagang pagnanasa. "Akala mo siguro makakatakas ka sa akin? Ang totoo, rason ko lang na ayokong ibenta ang casino dahil ikaw naman ang habol ko at ginugulo lang kita," bulong niya sabay hila sa kwelyo ko. "Wala ka nang choice ngayon, Chandria." I squirms, my muffled cries plead
NICOLA HAYES HINABOL KO SILA. Buong akala ko na 'yon ang tanging paraan upang maligtas ko si Chandria. Dumating na nga ang pagkakataon na lumabas ang tunay na kulay ng taksil kong kaibigan. Tumiim bagang ako habang mahigpit na kumakapit sa manubela. Nabura ang tanawin sa paligid dahil nasa kotse niya ang buong konsentrasyon ko. Malapit ko na sana silang masundan subalit may humarang na ten wheeler sa akin. Pinili kong huminto kaysa ilagay sa panganib muli ang sarili. Kapagkuwan ay tinabi ko ang sasakyan sa gilid ng kalsada saka tinawagan si Paolo. "Paolo, I need your help," natataranta kong turan. "May nangyari ba?" Inosente niyang tanong. "Kinidnap ni Blake si Chandria. Dapat nating hanapin ang lugar na pagdadalhan nila. Sinubukan kong sundan sila pero nawala ako." "Ako na ang bahala. Eksaktong may number niya ako at iyon ang gagamitin ko para sundan siya." "Good. Pupunta ako dyan ngayon sa inyo, Paolo," wika ko. Akma ko sanang patayin ang tawag nang tumikhim s'ya. "Nasa mans
NICOLA HAYES "Dapat pala ako mamatay ng araw na 'yon, Paolo," pasimula ako habang niri-reload ang baril ko. Inangat ko ito at tinutok sa target ko. "Nawala ako sa sarili at padalos-dalos na sinugod si Theo. Nagtagumpay nga siyang pasabugin ang kotse ko at itapon ako sa ilog pero sadyang mahal ako ng tadhana." Mariin na nilapat ni Paolo ang mga labi niya. Nasa pribadong hardin kami ng vacation haouse niya sa Batangas ngayon. Sininghot ko ang maalat na simoy ng hangin na dala ng dagat, kasabay ang mahinang pagsampa ng alon sa dalampasigan mula sa likod ng bahay. Sinalinan ni Paolo ng whiskey ang mga baso namin. Sumandal siya't pinakatitigan ako. "You're damn lucky, Nic. Malaki ang utang na loob ko sa matandang babae. Kung hindi ka niya nakita... paano na kaya ngayon." "Nagtataka ako kung paano nila ako dinala papunta sa malayong probinsya na 'yon," tugon ko sabay putok ng baril, ngumiti ako nang ma-bull's eye ko ang target. "Salamat pa rin sa matandang iyon, wala sana ako ngayon
CHANDRIA MIELLE "So, is this casino is for sale or not?" Sumandal si Nate Torres habang pinag-aaralan ang sitwasyon. Tagos kaluluwa ang mga titig niya sa 'kin kaya may duda ako na di siya si Nicola. Parang magkahawig sila pero magkaiba ang kanilang galaw. Hindi ako mapakali ngayon habang nakaupo sa high-end conference room, samantala si Blake ay naging taong bato sa tabi. Mahina akong napaubo. "No. It's not for sale." Inunahan ako ng malamig na si Blake. Awtomatiko akong napabaling sa kanya sabay bigay ng matatalim kong tingin. "Hindi totoo ang sinasabi niya. Hindi kita pinapunta rito kung hindi ko ibebenta ang casino," sabi ko kay Nate. Huling-huli ko sa peripheral vision ko ang pagtigas ng panga ni Blake. "Hindi nga namin binibenta. H'wag kang maniwala d'yan." Tinaas ang boses mula sa pagkaubos ng pasensiya. "H'wag kang makialam, Blake. Diba napag-usapan na natin na ibenta ito? Lumulubog sa utang ang casino at makakatulong ang offer niya." "Wala tayong may pinag-usapan na