Dasha's Point Of View.Napapikit ako habang inaalala lahat ng ginawa niya sa akin. Isang taon ko siyang nakasama, pero sa maikling panahon na iyon ang daming nangyari sa buhay ko, matinding trauma ang binigay niya sa akin."Noong unang beses niya akong sinaktan, sinabi ko sa sarili kong hindi ko hahayaan na magkaroon kami ng anak dahil ako nga nagagawa niyang saktan, paano pa kaya iyong magiging anak namin?" pagkuwento ko kasabay ng pagpunas ko sa aking luha, siya naman ay hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin. "Doon ako nag-umpisang uminom ng pills, hindi niya alam ang tungkol sa bagay na iyon.""Did he hurt. . . Dawn too?"Alam kong wala siyang pakialam kaya bakit niya tinatanong? At mukhang nahalata niya ang pagtataka ko kaya muli siyang nagsalita."Dahil kung oo, maari nating idagdag iyon laban sa kaniya," dagdag niya.Lumunok naman ako bago umilang. "Hindi niya sinaktan si Dawn, kailangan niya muna akong mapatay bago magawa iyon.""Okay, continue with your story.""Sa tuwing na
Dasha's Point Of View. Napakatanga ko, alam ko naman iyon. Pero ano bang magagawa ko? Nangyari na ang dapat mangyari. Kaya kong lumaban kahit na alam kong mas malakas siya sa akin, pero hinayaan ko siyang gawin ang gusto niyang gawin sa akin. "Okay, continue with what happened that night." "Noong bumagsak siya sa sahig, nagkaroon ako ng pagkakataon na makatakas. Mabilis akong tumakbo papunta sa kwarto ko para kuhain si Dawn dahil aalis na kami pero binubuksan ko pa lang ang pintuan noong hatakin ni Samuel ang buhok ko, pagkatapos noon ay malakas niya akong sinampal," pagpapatuloy ko. "Sinigawan niya ulit ako, sumasagot naman ako sa kaniya, nagalit siya lalo kaya hinampas niya ang ulo ko sa pintuan." "Did you go to the hospital?" tanong niya at napatingin sa bendang nasa ulo ko. "Hindi, ginamot lang 'to ng medical team kanina. Ang sabi nila hindi naman daw seryoso pero hanggang ngayon nahihilo pa rin ako." "Okay, we will have the Doctor check it. Continue your story." "Pag
Dasha's Point Of View.Wala kaming ginawa ni Angela kundi ang mag-iyakan, wala akong pakialam kung may nakakarinig man sa amin ngayon, gustong-gusto ko ng ilabas ang bigat ng nararamdaman ko ngayon."P-Pakiramdam ko... hindi ko na kaya, tapos si Elias pa ang Lawyer ko," naiiyak kong saad."Narinig ko 'yan kay Mr. Victor, nagulat pa ako noong sinabi niyang anak ka niya. Kakauwi ko lang talaga ngayon ng Pilipinas, noong nalaman ko ang nangyari sa'yo, wala na akong pakialam pa sa trabaho ko sa abroad."Saan mo nalaman?" "Sa TV. . . alam mo naman kung ang pamilya ni Samuel, impossibleng hindi umabot sa media ang pagkamatay niya," sagot niya na mas lalong nagpahina sa akin. "Pero ano ba talagang nangyari? Alam ko namang hinding-hindi mo iyon magagawa sa kaniya."Kinuwento ko lahat ng naalala ko sa kaniya, nang matapos ako ay kahit siya ay hindi makapagsalita ngunit tuloy-tuloy ang paglabas ng luha sa mga mata niya."B-Bakit.... bakit ganoon siya? Bakit trinatrato ka niyang parang hayop?!"
Dasha's Point Of View.Sobrang bilis ng mga sumunod na araw, nasa detention cell pa rin ako. Araw-araw naman bumibisita sina Papa, Lola at Angela, pero kahit ganoon, kapag umalis na sila, tahimik lang akong umiiyak dahil sa sitwasyon ko.Miss na miss ko na si Dawn. . . gusto ko na siyang alagain ulit at makita pero hindi pwede lalo na't ayokong makita niya akong nakakulong. Paulit-ulit ko pa ring tinanong sa sarili ko kung bakit nangyari 'to.Bukod kina Papa ay araw-araw ding bumibisita si Elias, hindi pa rin ako komportable sa presensya, lalo na sa tuwing nag-uusap kami. Alam kong nararamdaman niya iyon pero hindi siya nagsalita tungkol sa bagay na 'yon. Araw-araw din may tumitingin na medical team sa mga sugat ko sa katawan, masakit pa rin ang katawan ko, at may suot pa rin akong benda sa ulo.Hanggang ngayon ay himala pa rin sa akin kung paano ako nabuhay noong gabing iyon, sa totoo lang, hindi na ako magtataka kung ako ang mamatay sa aming dalawa dahil ako naman ang napuruhan. Na
Dasha's Point Of View.Wala ako sa sarili ko habang nakaupo, pinipilit namang sabihin sa akin ni Elias na kumalma lang ako para makapagfocus sa mangyayari. Pinapaalala niya rin na huwag akong matakot kay Prosecutor Hernandez, kung tanungin niya man ako, deretso ko lang daw itong sagutin. Huwag ko raw hayaan na siya ang gumawa ng kwento na ako ang lalabas na mali.Ako ang biktima... Palagi niyang sinasabi sa akin. Pinapaalala niyang inosente ako, huwag ko raw hayaan na baguhin nila iyon.Tinanong ko rin sa kaniya kung kailangan ko rin bang kausapin ang pamilya ni Samuel at ipinagpasalamat ko naman dahil hindi naman iyon kailangan. Hindi ko alam ang sasabihin ko sakanila, alam kong galit na galit sila sa akin. At sa tingin ko, kahit ilang beses ko pang ipagtanggol ang sarili ko sa kanila, hindi nila iyon paniniwalaan."State your name," saad ng Judge.Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaupo at sumagot, ramdam ko ang mga mata nilang nakatingin sa akin. Lalo na ang mga nanlilisik na m
Dasha's Point Of View. Halos mahulog ko ang cellphone na aking hawak ng marinig ko iyon. Si Angela nasa hospital?! "B-Bakit. . . P-paanong nangyari iyon? Maayos palagi magmaneho si Angela," mabilis kong saad. Hindi siya pabayang driver kaya bakit mangyayari iyon? Maliban na lang kung may sumadyang bumangga sa kaniya. "That's what I'm going to investigate, I think it was planned," sagot niya sa kabilang linya na mas lalong nagpagulo sa akin. "Sino naman ang gagawa noon?" tanong ko at biglang pumasok sa isip ko ang pamilya ni Samuel. "P-Possible bang sina Tita Selena?" Narinig ko ang malakas niyang pagbuntong hininga na para bang problemado siya. "According to the police, Angela went to the mall, her car was still in good shape when she went. But when she was on her way home, someone broke her brake and she didn't notice it, she crashed into a tree. She got bruises and a serious head injury." Ramdam ko ang pagtulo ng luha sa aking mga mata ng marinig iyon, gusto kong puntah
Dasha's Point Of View. Nakita kong natigilan siya sa tanong ko at natahimik kaya muli akong nagsalita. "Nakakatanggap ka ba?" Malakas siyang bumuntong hininga. "How did you know?" Napakagat ako ng aking labi ng marinig iyon, so totoo nga... Bumisita sina Papa kahapaon at sinabi nila ang tungkol sa death threats na natatanggap nila. Wala pa ngang balak sabihin si Papa dahil ayaw niyang mag-alala ako pero pinilit ko sila. Nakakainis... Bakit kailangang madamay pa sila? Kasalanan kong lahat ng ito at para namang nabasa niya ang utak ko dahil muli siyang nagsalita. "Don't think it's your fault why I get so many death threats, I'm used to it because this is my chosen job," seryosong sabi niya ngunit hindi pa rin mawala ang pag-aalala ko. "Paano kapag may nangyaring masama sa'yo? Ayokong ako ang maging dahilan ng pagkawala mo lalo na't may... pamilya ka," tugon ko at umiwas ng tingin. Ano na lang ang sasabihin sa akin ni Bianca kapag nawala siya? Malamang sa malamang ay mas la
Dasha's Point Of View."Do you swear that the evidence you are about to give, is the truth, the whole truth, and nothing but the truth so help you God?" saad ng Judge habang ang kamay ko ay nasa bibliya."I do," sagot ko habang hindi inaalis ang aking mga mata kay Prosecutor Hernandez. Gusto kong maramdaman niya kung gaano siya kasama sa pagbaliktad ng kuwento. Alam kong ginagawa niya lamang ang kaniyang trabaho, pero. . . naiinis ako dahil bakit kailangang maging ganto?Alam kong hindi lang ako ang nakaranas ng mga ganito, mga mga nakulong na hindi naman talag sila ang gumawa ng krimen. At sa tuwing iniisip kong may mga taong nararanasan ang mga nararanasan ko ngayon ay gusto kong masuka.Nagagawa nilang tanggalin ang dignidad ng isang tao para lamang magawa nila ang kanilang trabaho?"State your name," saad ni Prosecutor Hernandez ng makaupo ako.Malakas akong bumuntong hininga, kayang kaya ko 'to. Ako ang biktima sa kasong ito, hinding-hindi ko hahayaan na baguhin nila iyon."Dasha
Dasha's Point Of View.Sa San Diego Hospital ang sinabing location ni Dr. Naomi, mabuti na lang dahil hindi iyon kalayuan sa shop kaya naman nakarating kaagad ako. Kaagad ko namang hinanap ang private room ni Caroline kung saan siya nakaconfine, hindi ako nahirapang mahanap iyon.Isang beses akong kumatok at si Dr. Naomi ang nagbukas ng pinto."Dasha, pasok ka," aniya at kaagad ko namang sinunod iyon, mabilis na bumungad sa akin ang nakaratay sa kamang si Caroline. Kahit bakas ang panghihina sa katawan niya ay kaagad siyang ngumiti ng makita ako, ngumiti ako pabalik at lumapit sa kaniya."Kamusta ka na?" tanong ko.Ang alam ko ay lahat ng mga taong naturukan ng AQW3 ay dinala sa private hospitals para mabantayan, dahil iba-iba pa ang epekto nito sa mga tao. Si Dr. Naomi ang sumagot. "Mas mabuti na ang kalagayaan niya ngayon, ang sabi nga ng mga Doctor na tumingin sa kaniya ay mabuti na lang dahil hindi ko hinahayaan na maturukan pa siya ng AQW3 dahil sobra-sobra na ang ginagawa sa ka
Dasha's Point Of View.Pagkasabi ni Jamela no'n ay narinig ko ang pagtakbo ng mga tao galing sa loob ng kusina, sunod kong nakita sina Marilyn, Teresa at Angela."Ma'amDasha?!" sigaw ni Marilyn habang nagmamadaling lumapit sa akin."Bumalik na si Ma'am Dasha!" tuwang-tuwa ani ni Teresa habang si Angela ay nakangiti lamang na nakatingin sa akin."Namiss ko kayo... At saka, Dasha lang kasi. Napag-usapan na natin 'yan, hindi ba?" saad ko habang nakangiti, isa-isa ko silang niyakap at mahigpit na yakap din ang natanggap ko sa kanila pabalik."Salamat naman sa Diyos at ligtas ka, Dasha," si Jamela, alam kong alam na nila ang nangyari."Grabe, hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari sa'yo," wika ni Teresa sa aking tabi. "Kasi possible pala iyong makalimot ka ng mga bagay-bagay? Akala ko sa mga palabas lang iyon nangyayari."Natawa naman ako sa sinabi niya. "Pero sa totoo lang, kahit ako ay hindi rin ako makapaniwala na possible pa lang mangyari ang ganoong bagay. Pero g
Dasha's Point Of View.Napansin ko ang pagkunot ng noo ni Elias habang nakatingin sa akin, alam kong gusto niyang magtanong kung sinong tumawag ngunit nanatili siyang tahimik at nakatingin sa akin."T-Tito Simon," saad ko at tumikhim, napansin ko ang pagtataka sa mukha ni Elias. "Bakit po kayo napatawag?"Noong hearing ni Selena, hindi ko siya nakita, tanging ang mga anak niya lang ang nakita ko. Hindi na rin nakakapagtaka iyon dahil isa siyang Mayor, at paniguradong madadamay ang posisyon niyang iyon dahil sa nangyari sa asawa niya."Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa, gusto kong pag-usapan ang nangyari kay Selena."Narinig ko ang malakas niyang pagbuntong hininga, sandaling kumunot ang noo ko."A-Ano po bang pag-uusapan sa kaniya?" tanong ko, hindi ko masabi kung anong nararamdaman niya ngayon."I... I was actually okay with what happened."Mas lalong kumunot ang noo ko, si Elias naman ay nakatingin lang sa akin at hindi na ginagalaw ang laptop niya."Ano pong ibig mong sabihin?" na
Dasha's Point Of View."Me too... Parang ilang araw din pala tayong hindi nagkaroon nang maayos na pag-uusap," narinig kong sabi niya. "Noong natapos ang hearing, saglit mo lang akong kinausap.""Busy ka, diba?""But I still want you to talk to me... Para ganahan naman akong magtrabaho."Mahina akong natawa dahil sa tono ng boses niya. "Hindi kita kinakausap dahil siyempre, ang sabi mo sa akin ay pag-aaralan mong mabuti ang kaso, hindi ba? Alam ko kasi kung gaano ka ka-hands on sa trabaho mo," paliwanag ko at pinagmasdan ang kamay kong pinaglalaruan niya."Pero hindi mo man lang ako tinawagan kahit na tapos na ang kaso nila," nakita ko ang pagnguso niya kaya mas lalo akong natawa."Siyempre... Alam kong ilang taon kayong hindi nagkasama ni Tita Elysa, gusto kong magkaroon kayo ng oras bilang isang pamilya, lalo na ngayong nandiyan na si Jazz," sabi ko. "Kaya sorry na, nagegets mo naman ako, hindi ba?"Lumingon ako sa kaniya at nakita siyang nakatingin sa akin. "No need to say sorry, j
Dasha's Point Of View.Pagdating namin ni Jazz sa loob ng kaniyang sasakyan, bumalik siya sa pagiging siya. Iyong makulit at palabiro."Takot na takot ako talaga ako noong pormal akong pinakilala ni Celaida kay Tita Cyla," pagkuwento niya, kahit sa pagkuwento niya ay hindi ko maiwasang matawa dahil bakas pa rin sa boses ang kaba."Bakit ka naman kinakabahan? Mabait naman si Tita ah?" tanong ko sa kaniya."Mabait naman siya... Pero alam mo, normal lang sa aming mga lalaki na kabahan kapag pinapakilala kami sa magulang ng taong mahal namin," aniya, nakangiti na ngayon kaya kahit papaano ay nabawasan na ang pag-aalala ko sa kaniya. "Malay mo hindi niya pala ako gusto para kay Celaida? Tapos hindi niya na ako hayaang magkita pa kaming dalawa? Paano na si Ethan? Paano na ang anak namin?"Napalakas ang pagtawa ko dahil sa mga sinasabi niya. "Bakit ka naman hindi magugustuhan ni Tita para kay Celaida? Mabuti ka namang tao kahit papaano kaya sigurado akong tanggap ka naman ni Tita kahit na ma
Dasha's Point Of View.Lumabas ako ng visitation room ng mabigat ang dibdib, mukhang wala nga talagang pinagsisihan si Selena sa mga ginawa niya... pero ang maganda ay mukhang handa naman siyang pagbayaran ang mga ito. Saktong paglabas ko ng kwartong iyon ay nakarinig ako ng pamilyar na sigaw ng isang babae."Can you please stop holding me?! Hindi ako baldado! Bitawan mo ako, fvck you! Kaya kong maglakad!"Sunod kong nakita si Bianca na hawak-hawak ng dalawang pulis, mukhang hindi niya ako napansin dahil abala siya sa pagpupumiglas sa mga pulis na nakahawak sa kaniya. Dinala siya sa katabing visiting room na pinasukan ko, sandali akong sumilip sa loob at nakita kong nandoon si Jazz.Sumunod akong pumasok nang matapos siyang mailagay ng mga pulis sa loob, nasa upuan lang siya at nakaposas ang mga kamay niya sa likod ng inuupuan niya."Masyadong agresibo, Ma'am. Kailangan pang iganyan," sabi sa akin ng isang pulis ng makita ako. Napailang din ang kasama niya."Dagdag sakit sa ulo na nam
Dasha's Point Of View.Parang sinagot kaagad ng Panginoon ang kahilingan kong iyon dahil sa mga araw na nagdaan, naging abala kaming lahat sa hearin, lalong-lalo na si Elias... Kitang-kita ko ang pagod sa mga mata niya, sa mga gabing nagpupuyat siya dahil katulad ng palagi niyang sinasabi, kahit na malakas ang defense namin, dapat pa rin niyang pag-aralang mabuti ang kaso.Kaya sa huling araw ng hearing... Noong mapatunayang guilty silang dalawa ni Bianca, maging si Reyes... Napasigaw kaming lahat sa saya.Niyakap ko si Celaida na ngayon ay nakangiti ngunit sunod-sunod ang luhang lumalabas sa kaniyang mga mata. "S-Sa wakas... Nakakulong na rin sila," umiiyak niyang ani sa akin.Ngumiti ako at bumitaw sa pagkakayakap. Magsasalita pa sana ako ng lumapit sa amin sina Jazz at Tita Cyla, bakas sa kanilang mukha ang saya. Hinayaan ko muna silang magsaya at dumiretso ako kila Mama.Ngumiti siya sa akin at ganoon din ako. "Nakakulong na ang mag-ninang," pagbibiro ko at nakita ko naman ang mah
Dasha's Point Of View.Napakunot ang noo ko sa narinig, ilang segundo kong tinignan si Elias habang iniisip nang mabuti ang sinabi niya. Teka... Nabanggit niya sa akin noon ang pangalan ni—"Mama!"Sabay-sabay kaming napalingon kay Celaida ng bigla siyang napasigaw, nakita kong nakatayo na siya sa kaniyang upuan at nakatingin sa entrance ng dining hall. Lumingon ako roon at ganoon na lang ang panlalaki ng aking mga mata sa gulat ng makita si Tita Cyla."Tita Cyla?" hindi makapaniwalang saad ko."Cyla? Ikaw ba 'yan, Cy?" Nakita ko ang pagtayo ni Mama, maging siya ay nakaawang ang labi habang gulat na nakatingin sa bagong pumasok ng dining hall.Tumayo si Elias mula sa aking tabi at nagsalita. "Tita Cyla, have a seat," aniya at tinuro ang bakanteng upuan, tumango naman kaagad ang ginang at naupo. "Alam ko pong nagtataka kayo kung bakit nandito siya, pero ipapaliwanag ko naman."Bumalik sa pagkakaupo si Elias, ganoon din sina Mama at Celaida na ngayon ay halatang-halata na gustong mala
Dasha's Point Of View."I-Ikaw... I-Ikaw siya? Ang kakambal ni Elias?" halos pabulong na saad ni Tita Elysa, mabigat ang bawat paghinga niya.Nakita ko ang pamumula ng mga mata ni Jazz habang dahan-dahan siyang tumatango. Sunod kong nakita ang pagtulo ng luha sa mga mata ni Tita Elysa."Buhay ka...? Buhay ang anak ko!" saad ng ginang."Mom, may kakambal ako?" hindi makapaniwalang tanong ni Elias. "Ang akala ko ay only child lang ako?"Umilang si Tita Elysa. "Mayroong kang kakambal... Pero namatay siya pagkapanganak ko pa lang, pero kung buhay nga ang kakambal mo, Elias. Sinong sanggol ang nilibing namin noon?""Bakit hindi mo sinabi sa aking may kakambal ako, Mom?" tanong ni Elias."Pasensya na... Ngayon ko lang nasabi dahil ayoko kasing napag-uusapan ang tungkol sa bagay na iyon.""Sino naman pong may dahilan kung bakit nawala ako?" tanong ni Jazz. "May nag-alaga po sa akin, dinala po ako sa New York. Pero isang beses ay narinig kong may kausap siya, nabanggit niya pong hinding-hindi