Ma Mama

Warning!! 18+, gay couple yang melindungi protagonis kita, violence, bad word. Arimbi Bagas Wijaya, gadis kecil berusia 3 tahun yang harus hidup dalam kebohongan orang-orang yang ada di sekitarnya baik mereka memiliki maksud yang baik atau harus menyalahkan gadis kecil itu untuk hal yang tidak ia mengerti setelah sang mama koma. Kembali dengan ingatan yang dihapuskan agar ia bisa hidup normal, gadis kecil itu harus tumbuh bersama keluarga yang begitu pandai memerankan lakon-lakon tanpa naskah meski Arimbi hanya anak berusia 3 tahun yang bahkan tak mengerti kenapa sang mama tiduran di depan tangga dengan tubuh mendeingin. Gadis kecil yang akan dan harus merasa bersalah atas apa yang terjadi pada sang mama dan dunia harus mengetahui karena itu yang diinginkan keluarganya sendiri! Penghianatan, cinta yang buta, memaksakan kehendak, pertalian darah, keserakahan, kerinduan dan pengharapan kosong, kasih yang tulus. Bisakah Gadis kecil itu tumbuh dengan Normal? mampukah ia tersenyum sepenuh hati setelah tahu apa yang sesungguhnya terjadi? Ataukah ia akan menjadi wanita paling menakutkan yang akan membawa kehancuran pada keluarga yang merenggut sang mama darinya lalu hancur bersamanya?Udah penasaran? baca dong minimal 5 bab ye! Maturnuwon.

WARNING ADULT STORY - 21+ CONTENT Menduda selama tujuh tahun seolah membuat Max melupakan rasa cinta dan kebutuhannya untuk menikah lagi. Permintaan Natasha, putri kecilnya, tentang Mama baru adalah alasan Max mencari seorang pendamping. Hingga dia bertemu dengan Nayra Aghnia, ternyata dia gadis kecil yang pernah membuatnya tertarik dulu sebelum bertemu dengan Maria, mendiang istrinya. Kepribadian Nay yang menyenangkan, membuat Max memutuskan gadis itu adalah pilihan yang tepat untuk menjadi Mama baru bagi putri tersayangnya.

Le jour où je suis revenue à ma seconde vie, j'étais devant le formulaire d'enregistrement du couple. Cette fois, j'ai décidé d'y inscrire le nom de ma sœur, Lana Hébert. Dans cette vie, je les laisserais, elle et Adrien Nadeau, réaliser leur histoire. Sans attendre qu'Adrien me le demande, j'ai offert ma robe de mariée à ma sœur et j'ai mis la bague, symbole du lien du couple, dans ses mains. Je ne me suis ni disputée ni énervée, et j'ai facilité chacune de leurs rencontres. Quand il a emmené ma sœur dans les territoires du Sud pour combattre, j'ai simplement préparé mes affaires et je suis partie étudier à l'université, dans les steppes du Nord. Car dans ma vie précédente, j'ai passé la moitié de mon existence à m'occuper de la famille tandis que mon mari Adrien, après être devenu le premier guerrier de la tribu, il s'est agenouillé avec notre fils pour me demander de rompre notre lien… afin de vivre son amour avec ma sœur. Dans cette nouvelle vie, j'ai décidé de ne pas devenir sa compagne. Par contre, je veux poursuivre mes propres rêves : partir à l'université des loups-garous dans les steppes du Nord, obtenir mon doctorat en médecine et vivre la vie libre dont j'ai toujours rêvé !

Je suis devenue aveugle pour sauver Bruce. Pourtant, à la veille de mon mariage, la vue m’est soudainement revenue. Folle de joie, je me suis hâtée de lui annoncer la nouvelle. Mais j’ai été stupéfaite de voir que Bruce et ma cousine s’embrasser passionnément. « Bruce, bébé est en parfaite santé. Le médecin a dit qu’on pouvait faire l’amour. Et si on essayait dans le salon ? D’ailleurs, ma sœur dort dans la chambre. Ce serait excitant, non ? » « Tais-toi ! Ne plaisante plus avec ma femme ! », a dit Bruce tout en l’embrassant. Je les regardais s’enflammer, les gestes s’intensifiant et la respiration accélérée. À ce moment-là, j’ai compris pourquoi ils avaient soudainement développé une passion pour le fitness à la maison il y a six mois. J’ai plaqué mes mains sur ma bouche. Je me suis retournée dans la chambre et j’ai refermé doucement la porte. Je ne comptais pas dire à Bruce que ma vue est revenue. Ensuite, j’ai appelé ma mère au téléphone : « Maman, je vais annuler le mariage avec Bruce. Je veux épouser l’homme végétatif de la famille Blake. Bruce, espèce de salaud, je vais le larguer. »

Setelah dijadikan bank darah oleh cinta pertama suamiku, aku sakit hingga meninggal di rumah kontrakan yang disedekahkan oleh suamiku yang merupakan konglomerat. Hari ini adalah hari ketiga setelah kematianku. Putraku yang berusia enam tahun akhirnya menyadari ada yang tidak beres. Dia bermain mainan dan jarinya terluka, aku tidak menenangkannya. Dia membuka biskuit dan menyuapkan makanan ke mulutku, aku tidak menghentikannya. Dia berbaring dalam pelukanku, mencengkeram bajuku dan memanggil pelan "Mama," aku juga tidak memberi respons. Dengan panik, dia menemukan ponselku dan menelepon suamiku yang konglomerat itu. "Papa, kenapa Mama masih tidur?" Pria itu malah mengirimkan sebuah foto dirinya sedang menyantap makan malam tahun baru bersama cinta pertamanya, lalu berkata dengan dingin, "Cuma tidur, bukan mati. Hari ini malam tahun baru, aku sangat sibuk." "Katakan pada ibu kamu yang nggak tahu diri itu, kalau dia sudah mau mengakui kesalahannya, baru datang mencariku." Telepon ditutup. Anak itu tertegun lama. Dia memungut biskuit terakhir di rumah dari tempat sampah, mematahkannya menjadi dua, lalu menyuapkannya ke mulutku. "Mama, kita juga makan."

Aku dijodohkan dengan anak teman mama, umurnya masih sangat muda. Kukira ia lugu dan polos, tapi ternyata saat malam pertama dia cukup agresif!

"Dia siapa, Ma?" Entah kenapa aku gugup sendiri saat tanya itu mencuat. Aku belum berani melihat jelas wajahnya. Sampai Bu Tya memperkenalkanku padanya. "Ning, kenalkan ini anak sulung saya, Zen Maulana. Zen, ini Ning yang mau bantu mama bersih-bersih rumah. Dia juga mau kerja di kantin kampus." Aku yang baru saja menginjakkan kaki di anak tangga terakhir terlonjak kaget. Nama itu, tidak asing bagiku. Apa hanya sebuah kebetulan nama lengkapnya sama. Aku memberanikan diri melihat wajah anak sulung Bu Tya. Seketika kotak yang kupegang jatuh membuat isinya berhamburan. Rasa-rasanya kepalaku bagai dihantam palu. Aku tidak menyangka akan bertemu laki-laki masa lalu di rumah besar ini. Nasib yang menurutku baik bertemu Bu Tya ternyata disertai kejutan besar bertemu orang yang membuatku tidak tenang di tiga tahun terakhir hidupku. "Zen? Dia benar-benar Zen yang sama, Zen Maulana." Tanganku mendadak tremor. Bulir keringat sebesar biji jagung bermunculan. Bahkan tenggorokan terasa tercekat. Aku dilanda ketakutan seperti seorang penjahat yang menanti eksekusi hukuman. Pandangan mulai mengabur dan gelap. Lutut lemas seolah tak bertulang, aku terhuyung. Sebelum kesadaranku hilang, sayup-sayup telingaku menangkap suara. Nama panggilan yang biasa Zen sebut untukku. "Han!" Simak ceritanya, yuk.

Pumunta si Dave sa probinsya kung saan sila nakatira dati pero ang pupuntahan nya ngayon ay ang bahay ng matalik na kaibigan ng Mama nya. Gusto nya munang lumayo sa kila Trixie at Ken, susubukan nyang mag move on doon at siguro kung magustuhan nya ay don sa nya titira habang buhay. Nag tanong-tanong sya kung saan nakatira ang kaibigan ng Mama nya dahil nabalitaan nyang lumipat pala 'to ng bahay. Sa di inaasahan ay na meet nya ang babaeng nag ngangalang Mikaela, ang babaeng maldita at pasaway pero may tinatago ding kabaitan. Nang makarating sya sa paroroonan nya ay nagulat sya dahil ang babaeng nakaaway nya ay anak pala ng best friend ng Mama nya at mag sasama sila ngayon sa iisang bahay, mag kikita sila sa umaga hanggang gabi... Pano kaya mag kakasundo ang dalawa kung pareho sila ni Ken at Trix na parang aso't pusa? Parati nalang ba silang mag aaway o baka dumating ang panahon na mahuhulog sila sa isat-isa?

Seakan takdir tak mau membuatnya bahagia, perintah sang Mama itu pun membuatnya kembali ketakutan. Nampak sekali bahwa sepasang mata bulat itu ingin menangis.

Le jour de notre septième anniversaire de mariage, j'étais à califourchon sur mon mari mafieux, Lucien, et je l'embrassais profondément. Mes doigts fouillaient dans la poche de ma robe de soie hors de prix, à la recherche du test de grossesse que j'y avais caché. Je voulais garder la nouvelle de ma grossesse inattendue pour la fin de la soirée. Marc, le second de Lucian, a demandé avec un sourire suggestif en italien : « Don, ton nouveau petit canari, Sophie. Comment est-elle ? » Le rire moqueur de Lucien a vibré sur ma poitrine et m'a fait froid dans le dos. Il a répondu, toujours en italien : « Comme une pêche pas mûre, fraîche et tendre. » Sa main caressait toujours ma taille, mais son regard était distant. « Garde ça entre nous. Si ma Donna le découvre, je suis un homme mort. » L'homme a gloussé d'un air entendu, levant son verre et jurant de garder le silence. La chaleur de mon sang s'est transformée progressivement pour devenir glaciale. La seule chose qu'ils ignoraient, c'était que ma grand-mère était originaire de Sicile, et que je comprenais donc chaque mot. Je me forçais de rester calme, fixant sur mon visage le sourire parfait de Donna, mais la main qui tenait ma flûte de champagne a tremblé. Au lieu de faire une scène, j'ai ouvert mon téléphone, trouvé l'invitation que j'avais reçue il y a quelques jours pour un projet international privé de recherche médicale, et j'ai tapé « Accepter ». Dans trois jours, je disparaîtrais complètement du monde de Lucien.