Share

บทที่ 11

Author: สั่งไม่หยุด
มหาราชครูหรงกลับประหลาดใจ มองบุตรสาวของตนอย่างพินิจพิเคราะห์ “เจ้าอยากหย่าร้างอย่างนั้นหรือ? ไม่อาลัยอาวรณ์ฉีจื่อฟู่เลยแม้แต่น้อยอย่างนั้นหรือ?”

หรงจือจือกล่าวเบา ๆ “ท่านพ่อ ตอนนั้นเหตุใดลูกจึงต้องแต่งงานกับเขา ท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ ตั้งแต่ต้นจนจบ ลูกไม่ได้แต่งเพื่อตัวลูกเอง แต่แต่งเพื่อสกุลหรง”

“บัดนี้ ลูกไม่ได้หย่าร้างเพื่อตัวของลูกเองเลย ลูกทำเพื่อสกุลหรงเช่นเดียวกัน”

“ท่านพ่อน่าจะรู้ดี อวี้ม่านหวานั่นแท้ที่จริงเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นเจา ตามประเพณีที่สืบทอดกันมาของราชวงศ์เราจะต้องปฏิบัติต่อประเทศที่สูญเสียเอกราชด้วยความกรุณา ไม่มีทางให้นางเป็นอนุอย่างเด็ดขาด อดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของแคว้นเจาไม่มีทางตอบตกลงเช่นกัน”

“แต่หากข้าเป็นบุตรสาวแห่งสกุลหรง ถูกลดตำแหน่งให้เป็นอนุ จะต้องอดทนอยู่อย่างเงียบ ๆ ชื่อเสียงขุนนางของท่านพ่อกับชื่อเสียงอันดีงามของสกุลหรง ก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย ดังนั้นลูกจึงคิดว่า การหย่าร้างคือวิธีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในตอนนี้”

หรงจือจือภายใต้การเลี้ยงดูของท่านย่า มักจะเป็นคนสุขุมและเฉลียวฉลาด นางเข้าใจดีว่า ยิ่งอยากทำการอันใดให้สำเร็จ ก็ยิ่งต้องสงบนิ่ง สมองต้องคิดอย่างว่องไว และต้องพูดอย่างตรงประเด็น

นางยิ่งรู้ดีว่าท่านพ่อของตนหัวโบราณ สิ่งที่ใส่ใจมากที่สุดคืออะไร

หากตอนนี้นางแจกแจงความน้อยเนื้อต่ำใจของตนเองออกมาอย่างละเอียด ท่านพ่อไม่มีทางเก็บเอาไปใส่ใจ ซ้ำยังจะบอกให้นางอดทนให้มาก ผู้หญิงทุกคนบนโลกล้วนต้องผ่านสิ่งนี้มา แต่หากพูดถึงชื่อเสียงของสกุลหรง ท่านพ่อก็จะไม่อาจทนไหว

เป็นไปตามคาด

เมื่อมหาราชครูหรงได้ยินเช่นนี้ ก็กล่าวเสียงขึงขัง “ที่เจ้าพูดมาไม่ผิด ถึงแม้การหย่าร้างแบบนี้จะไม่มีเกียรติมากนัก แต่สุดท้ายก็ยังเหลือชื่อเสียงที่หยิ่งในศักดิ์ศรียอมหักไม่ยอมงอ ให้แก่บรรดาบุตรสาวแห่งสกุลหรงของเรา ด้านนอกก็จะไม่กล้าดูแคลนบรรดาน้องสาวของเจ้าเช่นกัน”

“อีกอย่าง บุตรของข้าหรงม่อชิง จะให้เป็นอนุได้อย่างไร? ข้าเป็นขุนนางมายี่สิบเอ็ดปี แม้กระทั่งฮ่องเต้องค์ก่อนที่พระชันษาน้อยกว่าเพียงไม่กี่ปี ยังเคยเป็นนักเรียนของข้า ครอบครัวอย่างเช่นพวกเรา จะยอมให้จวนซิ่นหยางโหวที่มีแต่เปลือกตั้งแต่แรก มาปฏิบัติด้วยเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“ต้องโทษข้า ที่ตอนนั้นเห็นว่าเด็กน้อยแห่งสกุลฉีคนนั้นป่วยจนมีสภาพแบบนั้น เพื่อชื่อเสียงแล้วจึงให้เจ้าแต่งเข้าไป ถึงได้ทำให้เจ้าต้องได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ในถ้ำเสือนั่น ทั้งยังทำให้สกุลหรงของเราต้องถูกดูหมิ่นเช่นนี้อีกด้วย!”

น่าเสียดายที่ฮ่องเต้องค์ก่อนสุขภาพไม่ดี สิ้นพระชนม์ตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้สำเร็จราชการแทนคืนอำนาจให้แก่อัครมหาเสนาบดีเฉินไม่ใช่ตนเอง ไม่อย่างนั้นตนคงจะได้รับความเคารพยิ่งกว่าตอนนี้ ต่อให้จวนซิ่นหยางโหวกล้าหาญมากกว่านี้ พวกเขาก็ไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้

หรงจือจือเป็นคนที่เฉลียวฉลาด เพียงกล่าวว่า “จะโทษท่านพ่อได้อย่างไร? ท่านพ่อมีความเมตตาและคุณธรรม ทั้งหมดเป็นเพราะสกุลฉีพวกอกตัญญูนั่น เนรคุณต่อความจริงใจของท่านพ่อ”

ท่านพ่อตำหนิตนเองได้ แต่นางพูดไม่ได้ ‘ท่านพูดถูก ข้าเองก็คิดว่าท่านสติเลอะเลือนมาก เพื่อชื่อเสียงอันจอมปลอมอันน้อยนิดแล้ว ทำร้ายข้าจนน่าอนาถเช่นนี้’

นางทำได้เพียงปลอบใจอีกฝ่าย เช่นนี้ท่านพ่อถึงจะคิดว่า ตนกับเขาคิดตรงกัน

เมื่อมหาราชครูหรงฟังจบ มองบุตรสาวด้วยความชื่นชมแวบหนึ่งอย่างที่คาดไว้จริง ๆ “เจ้ารู้ความมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ก็ไม่เคยกล่าวโทษข้า เป็นข้าที่ติดค้างเจ้า!”

หรงจือจือกล่าวอย่างระวัง “ระหว่างบิดาผู้ให้กำเนิดกับบุตรสาว จะติดค้างได้อย่างไรกัน? เรื่องหย่าร้างนั่น ท่านพ่อรับปากแล้วใช่หรือไม่?”

หากหย่าร้างกันแล้ว นางอยากจะกลับมาในครอบครัว ตอบแทนบุญคุณท่านย่าต่อเหมือนเมื่อก่อน ท่านย่าเป็นผู้เลี้ยงดูตนมาจนเติบใหญ่ เป็นคนที่ตนรักและเคารพที่สุด ดังนั้นท่านพ่อจะเห็นด้วยเรื่องการหย่าร้างหรือไม่ สำหรับนางแล้วค่อนข้างสำคัญ

มหาราชครูหรงพยักหน้า แต่เขากล่าวขึ้นอีก “เมื่อวานท่านย่าของเจ้าล้มป่วย เรื่องที่บุตรชายสกุลฉีก่อเอาไว้ ข้ายังปิดบังท่านย่าของเจ้าเอาไว้อยู่ ไม่กล้าบอกนาง หากให้นางรู้ว่าสกุลฉีก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้น เกรงว่าจะโมโหจนเป็นอะไรไป”

“รออีกสิบวันหรือครึ่งเดือน ให้สุขภาพของท่านย่าเจ้าดีขึ้นอีกหน่อย ข้าจะค่อย ๆ พูดเรื่องนี้กับนาง ค่อยยกเกี้ยวใหญ่ จุดประทัดไปตลอดทาง เพื่อรับเจ้ากลับมาอย่างมีหน้ามีตา เจ้าว่าเป็นอย่างไร?”

แต่ไหนแต่ไรมีเพียงตอนแต่งบุตรสาวถึงยกเกี้ยวใหญ่ ตอนหย่าร้าง ไม่มีใครยกเกี้ยวใหญ่เพื่อต้อนรับกลับบ้าน

ผู้หญิงที่หย่าร้าง บ้านพ่อแม่ฝ่ายหญิงมักไม่อนุญาตให้เดินผ่านประตูใหญ่ ให้ใช้ประตูข้าง

ทว่ามหาราชครูหรงผู้ที่หัวโบราณมาตลอดกลับรับปากเช่นนี้ อาจจะรู้ว่าปฏิบัติต่อบุตรสาวคนนี้อย่างขาดความยุติธรรมจริง ๆ ยิ่งรู้สึกว่าสกุลฉีทำเกินไป ถือเป็นการตบหน้าตน ด้วยเหตุนี้เขาจึงเอาคืนสกุลฉีด้วยวิธีการเช่นนี้

การจุดประทัดอย่างคึกคักล้วนเป็นการเฉลิมฉลองเรื่องมงคล เขารับบุตรสาวที่หย่าร้างกลับบ้าน เฉลิมฉลองเหมือนกับเป็นเรื่องดี เพื่อแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าดูแคลนจวนซิ่นหยางโหว การแก้แค้นครั้งนี้จะต้องเอาคืนอย่างสาสม

เจาซีฟังอยู่ข้าง ๆ เมื่อนึกถึงภาพนั้น แค่นึกถึงสีหน้าของคนสกุลฉี ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

หรงจือจือฟังจบ ก็รู้ว่าท่านพ่อครุ่นคิดอย่างรอบคอบ ตอนที่ท่านย่าล้มป่วย รับเรื่องที่สะเทือนอารมณ์ไม่ไหวแม้แต่น้อย

ดังนั้นจึงกล่าว “ท่านพ่อคิดได้อย่างรอบคอบยิ่ง ลูกย่อมไม่มีเหตุผลที่จะโต้แย้ง อย่างไรก็ต้องขอบคุณท่านพ่อที่ตั้งใจจัดเตรียมพิธีให้ลูก”

มหาราชครูหรง “เพื่อท่านย่าของเจ้า ยังต้องให้เจ้าอยู่อย่างน้อยเนื้อต่ำใจที่สกุลฉีไปอีกสองสามวัน”

หรงจือจือกล่าวเสียงอ่อนโยน “ลูกไม่น้อยใจเจ้าค่ะ อยู่อีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น สมาชิกสกุลฉีทั้งสิบคนรวมกัน ก็ยังเทียบกับท่านย่าของลูกไม่ได้แม้เพียงปลายนิ้ว หากต้องอดทนกับพวกเขาอรกสองสามวัน แล้วทำให้สุขภาพของท่านย่าคงที่ขึ้นอีกสักหน่อยได้ ลูกก็ยินดียิ่ง”

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำพูดในใจของหรงจือจือ เพื่อสุขภาพของท่านย่าแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่ารอสิบวันหรือครึ่งเดือน จะให้นางเอาชีวิตมาแลกนางก็ยอมทุกอย่าง

นางแค่อยากเห็นว่า หากนางไม่เป็นภรรยาที่คุณธรรมอันดีงามแล้ว สกุลฉีจะวุ่นวายขนาดไหน

มหาราชครูหรงฟังจบก็ค่อนข้างพอใจมาก แต่กลับขมวดคิ้วกล่าว “จิตใจที่รู้จักกตัญญูกตเวทีของนั้นเจ้านั้นดียิ่ง เรื่องนี้ตกลงตามนี้ก่อนก็แล้วกัน เพียงแต่ครั้งนี้ เจ้าเองก็ต้องพิจารณาตัวเองด้วยเช่นกัน ครอบครองหัวใจของสามีเอาไว้ไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็เป็นความรับผิดชอบของเจ้า!”

“เลิกมุ่งความสนใจไปที่สมุนไพรพวกนั้นได้แล้ว อาการป่วยของท่านย่าเจ้าย่อมมีหมอเทวดาช่วยรักษา บุตรสาวคนโตของภรรยาเอกจวนมหาราชครู จะเรียนเรื่องพวกนั้นไปทำไมกัน? ออกเรือนก็ต้องเชื่อฟังสามี เจ้าควรใส่ใจกับสามีให้มาก ๆ”

“หย่าร้างครั้งแรก ยังสามารถพูดได้ว่าเป็นความผิดของสกุลฉี หากวันหน้าหย่าร้างอีกครั้ง เช่นนั้นทั้งหมดก็เป็นความผิดของเจ้าแล้ว!”

หรงจือจือถามตัวเอง นางใส่ใจฉีจื่อฟู่ไม่น้อยเลย สิ่งที่ภรรยาควรทำหรือไม่ควรทำ นางก็ทำทั้งหมดแล้ว

ฉีจื่อฟู่ยังทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ออกมาได้ นางรู้สึกลึก ๆ ว่าเป็นปัญหาของฉีจื่อฟู่เอง ไม่เกี่ยวอะไรกับนางเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่นางก็รู้เช่นกัน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาโต้เถียงกับท่านพ่อ เชื่อฟังท่านพ่อทุกคำ การหย่าร้างอย่างราบรื่นถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

นางกล่าวอย่างนอบน้อม “ท่านพ่อสั่งสอนได้ถูกต้อง ลูกจะพิจารณาตัวเองให้ดีแน่นอนเจ้าค่ะ”

เมื่อเห็นว่าบุตรสาวคนโตรู้ความ เชื่อฟังคำพูดของตน มหาราชครูหรงก็ค่อนข้างพอใจเช่นกัน และไม่ได้ว่าอะไรนางอีก “ลุกขึ้นเถอะ ข้าอยากจะไปพักผ่อนสักเดี๋ยว! อีกเดี๋ยวเจ้าไปเยี่ยมท่านย่าของเจ้า ห้ามหลุดปากพูดอะไรอย่างเด็ดขาด!”

หรงจือจือ “ลูกจะจดจำเอาไว้”

ต่อให้ท่านพ่อไม่เอ่ยปาก นางก็จะระวังเช่นกัน นั่นคือท่านย่าของนาง เป็นคนที่ตนรักที่สุดบนโลกใบนี้

มหาราชครูหรงพูดจบ ก็สาวเท้าเดินออกไป

เจาซีเข้ามาเพื่อแต่งหน้าให้หรงจือจือต่อ นางรู้มาตลอดว่าคุณหนูของนางมีความคิดที่ยิ่งใหญ่ เรื่องการหย่าร้างนี้คุณหนูคิดดีแล้ว จึงไม่มีทางเปลี่ยนแปลง นางเกลียดชังสกุลฉีเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่ได้พูดเตือนอะไร

นางเพียงแค่มองหน้าอีกฝ่าย น้ำตาไหลออกมาด้วยความสงสาร “คุณหนู ตอนนั้นคุณหนูสามกลับดำเป็นขาวต่อหน้าฮูหยิน เหตุใดท่านจึงไม่อธิบายล่ะเจ้าคะ?”

หรงจือจือหัวเราะเยาะตนเอง “มีอะไรน่าอธิบายกัน หลายปีมานี้ข้าได้อธิบายไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ท่านแม่เคยเชื่อข้าด้วยหรือ? แม้นางจะเชื่อ นางก็จะพูดว่าน้องหญิงไม่ผิด เป็นพี่สาวควรจะยอมให้นาง ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องไปอธิบายอีก เพื่อจะได้ไม่ต้องถูกตำหนิ พวกนางอยากจะพูดอะไร ก็ให้นางพูดไปเสียก็สิ้นเรื่อง”

เมื่อเจาซีลองคิดดูก็รู้สึกว่าถูกต้อง หลายปีที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้มาตลอด นางเพียงยิ่งรู้สึกสงสาร กล่าวเสียงเบาว่า “ฮูหยินลำเอียงเช่นนี้ ต้องลำบากคุณหนูแล้ว...”

หรงจือจือ “ไม่เป็นไร ข้ามีท่านย่าก็ดีมากแล้ว”

ความรักที่ท่านย่าให้ข้า เทียบได้กับท่านแม่สามคนของครอบครัวทั่วไป ดังนั้นถึงแม้นางจะรู้สึกอ้างว้าง แต่กลับไม่รู้สึกว่าตนเองน่าสงสาร

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สาวใช้จ้าวคนสนิทของนางหวังก็เดินเข้ามาหา กล่าวกับหรงจือจือ “คุณหนูใหญ่ ฮูหยินกล่าวว่าคุณหนูสามได้รับโทษอดอาหาร พวกท่านพี่น้องควรจะเป็นหนึ่งเดียวกัน วันนี้จึงไม่เตรียมข้าวกลางวันให้ท่าน!”
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Related chapters

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 12

    หรงจือจือฟังคำพูดของสาวใช้จ้าว มุมปากปรากฏรอยยิ้มถากถาง เมื่อรู้ว่าที่ท่านแม่มีคำสั่งเช่นนี้ นางไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิดสาวใช้จ้าวมองรอยยิ้มถากถางของนาง เกิดความไม่พอใจขึ้น “คุณหนูใหญ่ สีหน้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ? ไม่พอใจต่อการจัดการของฮูหยินหรือเจ้าคะ?”“เช่นนั้นบ่าวอยากจะขอเตือนท่าน กิจภายในจวนตอนนี้ ฮูหยินเป็นผู้ตัดสินใจเจ้าค่ะ ฮูหยินบอกว่าไม่ให้ข้าวเที่ยงท่าน แม้ท่านจะไม่พอใจ ก็ทำได้เพียงอดทนเจ้าค่ะ”หรงจือจือกล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่อนุญาตให้ข้ากิน หรือไม่ให้อาหารข้า?”สาวใช้จ้าวเกิดความสงสัยขึ้นในใจ ทั้งสองคำถามนี้มีอะไรแตกต่างกันหรือ?นางยิ้มอย่างเยาะเย้ย กล่าว “หากคุณหนูใหญ่อยากกินจริง ๆ ก็ไม่ยากเจ้าค่ะ หากท่านมีความสามารถ ทำให้บรรดาบ่าวรับใช้ในจวนยอมให้ท่านกินข้าวได้ บ่าวก็คงเข้าไปยุ่งไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ หรือว่าคุณหนูใหญ่มีความสามารถ เสกของกินออกมาเองได้ คิดว่าทางฝั่งฮูหยินเอง ก็คงจะไม่พูดอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ”ฮูหยินจัดการบ่าวรับใช้ในจวนจนเชื่อง รู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากฮูหยินไม่อนุญาต จะมีใครกล้าไม่ลืมหูลืมตา โง่จนถึงขนาดเอาของกินให้คุณหนูใหญ่กัน?ดังนั้นที่สา

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 13

    นางคิดว่าตนเองไม่ได้เป็นคนอ่อนแอ แต่ตอนนี้ไม่คิดว่าเพราะความอบอุ่นนี้ เกือบจะทำให้น้ำตาไหลมองออกว่าอารมณ์ของหลานสาวผิดปกติ นายหญิงผู้เฒ่าหรงรีบถาม “เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?”หรงจือจือจับชีพจรของท่านย่าโดยไม่ตั้งใจ สังเกตเห็นถึงการเต้นหัวใจของอีกฝ่าย เป็นเพราะตึงเครียดจึงเริ่มเต้นเร็วขึ้นจึงรีบกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า หลังจากที่แต่งออกไป ยังจะได้มาหาท่านย่าเพื่อออดอ้อนอีก ได้ฟังท่านย่าชมข้าเช่นนี้ก็พอแล้ว!”นายหญิงผู้เฒ่าหรงสบายใจขึ้น กล่าวพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย “เจ้าเด็กคนนี้ ข้ายังคิดว่าเจ้าได้รับความไม่ยุติธรรมอะไรเสียอีก! ชมเจ้า เป็นเพราะเจ้าสมควรได้รับจริง ๆ”“เจ้าลองคิดดูตั้งแต่เด็ก เจ้าเรียนรู้อะไรแล้วทำไม่ได้บ้าง? พิณ หมากรุก เขียนหนังสือ วาดรูป ดูแลกิจการร้านค้าอยู่เบื้องหลัง ดูแลบ้าน ขอเพียงเจ้ายื่นมือ ทุกอย่างล้วนเป็นที่หนึ่ง ฝีมือการเย็บปักถักร้อยก็หาได้ยากในเมืองหลวง แม้แต่เรียนวิชาแพทย์หมอเทวดายังพูดว่าเจ้ามีพรสวรรค์ รับเจ้าเป็นทายาทผู้สืบทอดเพียงคนเดียว”“บัดนี้ข้ายังไม่อยากจะเชื่อว่า ท่านแม่สติเลอะเลือนคนนั้นของเจ้า จะให้กำเนิดลูกที่โดด

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 14

    เมื่อเห็นว่าหรงจือจือไม่พูดจาฉีอวี่เยียนจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “พี่สะใภ้ ท่านเป็นพี่สะใภ้แท้ ๆ ของข้า ข้าออกเรือนทั้งที หากท่านไม่เติมสินเดิม ก็ดูจะใช้ไม่ได้สักเท่าไหร่นะ!”“อีกอย่าง การแต่งงานของข้า พี่สะใภ้ยังเป็นคนช่วยข้าพูดจนสำเร็จ หากท่านไม่เติมสินเดิม ทางด้านจวนอ๋องเฉียน ก็คงจะพูดลำบากเช่นกันมิใช่หรือ?”ว่ากันตามเหตุผล จวนอ๋องเฉียนสมรส ก่อนหน้านี้ไม่มีทางถูกใจครอบครัวที่มีแต่เปลือกนอกอย่างซิ่นหยางโหวง่าย ๆ แน่ความจริงคือหรงจือจือมีชื่อเสียงด้านคุณธรรมเป็นที่ประจักษ์ ชายาผู้เฒ่าอ๋องเฉียนมักจะชมนางไม่หยุดปาก บอกว่านางเป็นสตรีที่น่ารัก มีความชอบธรรม ทั้งยังกตัญญู น่าเสียดายที่ไม่ใช่หลานสะใภ้ของตนเองดังนั้นเมื่อเห็นหรงจือจือเป็นผู้มาคุยเรื่องการแต่งงานให้น้องสาวสามีด้วยตนเอง พระชายาอ๋องเฉียนถึงได้ตกปากรับคำเพื่อหลานชายของตนเองถึงแม้จะไม่ใช่หลานคนโตของภรรยาเอก แต่ฉีอวี่เยียนก็คู่ควรที่จะแต่งงานกับหลานชายคนรองของภรรยาเอก จึงเป็นที่อิจฉาของใครหลายคนหรงจือจือมองฉีอวี่เยียน ถามอย่างพินิจพิจารณา “อวี่เยียน พี่ใหญ่ของเจ้าต้องการให้ข้าเป็นอนุเพื่อองค์หญิงม่านหวานั่น เจ้ารู้เ

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 15

    มองรอยยิ้มที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิดในดวงตาของฉีอวี่เยียน หรงจือจือรู้สึกว่า ความดีที่ตนมีต่อนางตลอดหลายปีมานี้ ล้วนเป็นการให้อาหารสุนัข ไม่สิ หากเป็นการให้อาหารสุนัข สุนัขก็ยังกระดิกหางให้นางบ้างจะเหมือนกับคนเนรคุณตรงหน้าที่ไหนกัน? ไม่มีความซาบซึ้งในบุญคุณแม้แต่น้อยก็มากเกินพอแล้ว แต่เมื่อมองดูท่าทางนี้ ยังมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นอีก!รู้สึกโมโหที่คิดว่าตนเองนั้นฉลาด เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงมองโฉมหน้าที่แท้จริงของนางไม่ออก? ซ้ำยังทำดีกับนางแบบนั้นอีก!ฉีอวี่เยียนยังดึงแขนของหรงจือจือ กล่าวอย่างออดอ้อนต่อ “พี่สะใภ้ ท่านก็รับปากข้าเถอะนะ! ชั่วชีวิตนี้ของข้าก็มีวันมงคล เพียงครั้งเดียว หากข้ามีสินเดิมมากมาย ท่านก็ได้หน้าได้ตาไปด้วยไม่ใช่หรือ?”หรงจือจือ “...”เหอะ ๆ เอาสินเดิมของข้า ไปสร้างหน้าสร้างตาให้ครอบครัวเจ้ามากกว่า?เมื่อเห็นว่าหรงจือจือไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยปาก ฉีอวี่เยียนก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที กล่าวข่มขู่ “หากพี่สะใภ้ไม่ให้ ส่งผลกระทบต่อการแต่งงานของข้า เกรงว่าท่านแม่กับท่านพี่จะยิ่งไม่ชอบใจพี่สะใภ้มากกว่าเดิมนะ”“หากเป็นเช่นนั้น องค์หญิงม่านหวาแต่งเข้ามาแล้ว พี่สะใภ้คงจะต้อง

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 16

    หรงจือจือกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “นางพูดไม่ใช่หรือว่า พี่ชายของนางรับปากข้าเอาไว้มากมาย แต่ไม่ได้เขียนหนังสือข้อตกลง ไม่มีหลักฐาน ข้าไม่สามารถร้องเรียนเขาได้?”“เรื่องที่ข้ารับปากนางเมื่อครู่นี้ ก็ไม่ได้เขียนหนังสือข้อตกลงเช่นกัน ถึงเวลานางให้นางไปร้องเรียนข้าเถอะ! วันนี้พวกเจ้า ได้ยินข้ารับปากอะไรนางหรือไม่?”นางไม่เคยใช้วิธีการที่หน้าไม่อายไปจัดการใคร เนื่องจากไม่อยากให้ตนต้องกลายเป็นคนที่น่ารังเกียจเหมือนกับคนอื่นแต่บางครั้ง การเผชิญหน้ากับคนที่ไร้ยางอายเกินไป ก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับวิธีการมากนัก หากยังคงวางมาด จมไม่ลง ผู้อื่นก็จะปฏิบัติกับตนด้วยวิธีการที่สกปรกและน่าขยะแขยงครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางเองก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับวิธีการเช่นกันท้ายที่สุดแล้วคนที่ซื่อสัตย์อย่างแท้จริง ไม่เพียงต้องมีคุณธรรมสูงส่ง ยังต้องสามารถปกป้องตนเองให้ดี ภายใต้สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยคนชั่วข้างในเรือนนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นสาวใช้ของหรงจือจือเอง ท่านย่าได้จัดเตรียมเอาไว้ให้นางก่อนจะออกเรือน สัญญาขายตัวของทุกคนอยู่ในมือของนาง เนื่องจากนางปกครองบ่าวรับใช้ด้วยความยุติธรรม บร

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 17

    เจาซีตะลึงไปทันที ในใจมีความสงสัยเล็กน้อย ว่าเหตุใดคุณหนูถึงได้มั่นใจเช่นนี้แต่เมื่อลองคิดดูคุณหนูก็ประสบความสำเร็จมาตลอด คิดว่าไม่น่าจะคำนวณผิดพลาด จึงวางใจได้ชั่วขณะ......สวนฉางโซ่วของนางถานฉีอวี่เยียนกลับมาด้วยความดีใจ เล่าเรื่องที่หรงจือจือรับปากตนเองให้ฟังยังรินน้ำชาให้ตนอีกถ้วยด้วย พลางดื่มพลางกล่าวด้วยท่าทางมีความสุข “เป็นตามที่ท่านแม่คาดคะเน มหาราชครูหรงไม่สนใจนาง นางจึงตื่นตระหนก ต่อไป สิ่งของทั้งหมดของนางหรง ก็จะตกเป็นของครอบครัวเราแล้ว!”“ทันทีที่อ้าปากก็ตอบตกลงว่าจะให้สิ่งของมากมายขนาดนี้ ท่านแม่ ผ้าไหมสามพับนั่นที่ท่านตั้งใจจะให้ข้าเป็นสินสมรสติดตัวไป ก็เก็บเอาไว้เองเถอะ บัดนี้ข้ามีสิ่งของที่นางหรงมอบให้ ก็ไม่ได้ขาดแคลนของเล็กน้อยนั่นแล้ว”เมื่อฉีจื่อฟู่ได้ฟังถึงตรงนี้ ก็วางใจขึ้นแตกต่างกับท่านแม่และน้องสาว ทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอยากได้สินเดิมของหรงจือจือ ดังนั้นจึงเอ่ยข้อเรียกร้องเช่นนี้ออกมาแต่ฉีจื่อฟู่เพียงแค่อยากจะใช้โอกาสนี้เพื่อดูท่าทีของหรงจือจือ หากหรงจือจือปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เหมือนกับเมื่อคืนนี้ที่ปฏิเสธการร่วมหลับนอนกับตน คิดว่าเป็นเพราะมหาราชครู

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 18

    เมื่อนางถานนึกถึงความเย็นชาเหล่านั้นที่ตนได้รับวันนี้ตั้งแต่เช้าตรู่ก็โมโหขึ้นมา แทบอยากจะกลืนหรงจือจือทั้งเป็น เมื่อเห็นบุตรชายถูกตนโน้มน้าวได้สำเร็จนางถานจึงพยายามต่อไป กล่าวขึ้นอีกว่า “ดังนั้นไม่เพียงเรื่องสินเดิม เจ้าห้ามปกป้องนาง เจ้าต้องคิดหาหนทาง เพื่อตั้งกฎให้นาง”“ทำให้นางรู้ว่า ตั้งแต่ไหนแต่ไรเจ้าไม่ใช่ว่าอะไรก็นึกถึงแต่นาง คนที่เจ้ารักที่สุดในใจก็ไม่ใช่นางเช่นกัน องค์หญิงม่านหวากับลูกในท้องของนาง เจ้าต้องวางไว้เป็นอันดับหนึ่ง”“ทำเช่นนี้หรงจือจือถึงจะรู้สึกถึงความลนลาน ถึงจะระมัดระวังตัว พยายามอย่างเต็มที่ เพื่อเอาชนะใจเจ้า”ฉีจื่อฟู่แค่นหัวเราะ “เรื่องแค่นี้ลูกเข้าใจ! ก่อนหน้านี้ให้นางเป็นอนุ นางก็อยากจะหย่าร้าง เห็นได้ชัดว่าหัวแข็งเกินไป เมื่อก่อนลูกดีกับนางเกินไปหน่อย”“หากนางรักข้าจริง ก็ต้องยินดีที่เป็นอนุ จะไม่ยอมร่วมหลับนอนได้อย่างไร? ท่านแม่วางใจ ลูกจะสั่งสอนนางให้ดี ทำแบบนี้เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น!”หรงจือจือดีงามเกินไปแล้ว ตอนนั้นตอนที่เขายังนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง ทุกคนมาเยี่ยมเขา มักจะพูดถึงหรงจือจือ กล่าวว่าตนเองมีวาสนาราวกับว่าผู้ชายอกสามศอกอ

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 19

    ก่อนหน้านี้เป็นเพราะสุขภาพไม่แข็งแรง นางถานจึงได้มอบหน้าที่หุงหาอาหารในบ้านให้หรงจือจือทำมานานแล้ว วันนี้อยากจะต้อนรับขับสู้ด้วยตนเอง เพื่อแสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับนางเซี่ยหรงจือจือเพิ่งได้รับอิสระ แต่นางก็ไม่ได้ทำตัวว่าง ส่งคนไปสืบข่าวคราวที่เรือนด้านหน้า แล้วก็กำลังจัดการใบรายการสินเดิมของตนเองเพียงแต่ถึงแม้นางถานจะสติเลอะเลือน แต่กลับปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างรอบคอบยิ่ง ให้คนรับใช้คนสนิทของตนเฝ้าเรือนอย่างเข้มงวด สาวใช้ของหรงจือจือจึงไม่สามารถสืบรายละเอียดที่คุยกันได้หลังจากได้ยินรายงานของเจาซี “คุณหนู หลังจากที่พระชายาซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องกลับไปแล้ว ฮูหยินก็โมโหมาก ขว้างปาข้าวของในห้องหลายอย่างเลยเจ้าค่ะ!”หรงจือจือเลิกคิ้ว “อย่างนั้นหรือ?”หรือที่ไม่อยากให้ตนไปพูดอะไรกับจวนอ๋องเฉียน เป็นเพราะการแต่งงานได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว?ยังไม่ทันได้ครุ่นคิดอย่างละเอียดสาวใช้เฉินคนสนิทของนางถาน ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ จ้องหรงจือจือกล่าว “ฮูหยินซื่อจื่อ ฮูหยินใช้ให้บ่าวรับใช้มาตามท่านให้ไปพบเจ้าค่ะ!”หรงจือจือก็อยากจะรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเช่นกัน จึงไม่รอช้า รีบลุกขึ้นทันทีเจา

Latest chapter

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 284

    รถม้าคันนี้เป็นคันที่ท่านย่าทุ่มเงินก้อนใหญ่เพื่อสร้างให้นาง โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่เกิดปัญหาโดยไม่มีสาเหตุเสียงของคนขับดังมาจากด้านนอก “ท่านหญิง ล้อรถหักขอรับ”หรงจือจือกับเจาซีลงจากรถม้าด้วยกันคนขับรถม้าเช็ดเหงื่อที่หน้าผากและพูดอย่างตื่นตระหนก “ท่านหญิง เคราะห์ดีที่เหตุการณ์นี้ไม่ได้ทำให้ม้าตกใจเตลิด มิเช่นนั้นแล้วล่ะก็ ผลลัพธ์คงเลวร้ายจนไม่อาจคาดคิด”หรงจือจือได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็เข้าใจว่ามีคนทำอะไรบางอย่างกับรถม้า หมายจะเอาชีวิตของนาง!แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสืบคดีกลางถนน นางลงไปตรวจดู เคราะห์ดีที่ชำรุดแค่ล้อรถ สามารถซ่อมด้วยการเปลี่ยนล้อใหม่นางระงับความโกรธบางส่วนไว้ในใจ นี่เป็นของที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้นาง หากซ่อมไม่ได้ นางจะไม่ยอมรามือแค่นี้แน่!คนขับรถม้า “คุณหนู จะทำอย่างไรดีขอรับ? ที่นี่อยู่ห่างจากจวนของเราค่อนข้างไกล อีกทั้งอากาศก็หนาว…”หิมะทำท่าจะตกอีกแล้ว“ท่านไปนั่งพักที่โรงน้ำชาด้านข้างก่อนดีหรือไม่? บ่าวจะไปซื้อล้อรถมาเปลี่ยนก่อน”จังหวะที่หรงจือจือกำลังจะตอบกลับในขณะนั้นเองที่มีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านเข้ามา ครั้นเห็นว่าถนนถูกขวางกั้น บ่าวรับใช้จากทางนั้นก็เข้าม

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 283

    หรงจือจือถาม “ท่านราชเลขาธิการมาที่นี่ได้อย่างไร? อาการบาดเจ็บของท่านหายดีแล้วหรือ?”เฉินเยี่ยนซูตอบอย่างราบเรียบ “อืม ดีขึ้นแล้วล่ะ”แต่หลังจากที่พูดจบ เฉินเยี่ยนซูก็มองไปทางเซินเฮ่อที่อยู่ด้านข้าง แววตาเย็นยะเยียบเล็กน้อยเซินเฮ่อบอกว่าหรงจือจือส่งคนไปแจ้งสกุลเฮ่อว่านางหวาดกลัวที่ต้องมาพบอวี้ม่านหวาเพียงลำพังเขาจึงได้รีบมาที่นี่ทันทีแต่ดูจากท่าทีของหรงจือจือแล้ว นางดูจะคาดไม่ถึงว่าเขาจะมาเซินเฮ่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ไม่กล้าสบตากับท่านราชเลขาธิการ เขารู้สึกว่าตัวเองทำถูกต้องแล้ว หากไม่มีความช่วยเหลือจากเขา ท่านราชเลขาธิการกับคุณหนูสกุลหรงจะผัดวันประกันพรุ่งไปถึงเมื่อไรก็ยังไม่รู้หรงจือจือปฏิบัติตามมารยาทอย่างเคร่งครัด “เชิญท่านราชเลขาธิการก่อนเจ้าค่ะ”เฉินเยี่ยนซูไม่พูดอะไร เขาหันตัวเดินนำไปก่อน ส่วนหรงจือจือเดินตามด้านหลังหนึ่งก้าว นางคิดในใจ หรือว่าเฉินเยี่ยนซูจะมาเพราะต้องการรู้ว่าอวี้ม่านหวาขอพบนางด้วยเรื่องอะไร?ด้วยเหตุนี้จึงเล่าถึงถ้อยคำที่อวี้ม่านหวาพูดกับตัวเองให้เฉินเยี่ยนซูฟังด้วยเสียงเจื้อยแจ้วไพเราะเฉินเยี่ยนซูฟังจบแล้วตอบกลับอย่างราบเรียบว่า “อืม”เซินเฮ่อข

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 282

    ความจริงแล้วภายในใจอวี้ม่านหวาเข้าใจดีว่าฉีจื่อฟู่ไม่ได้รักนาง มีเพียงลูกในท้องของนางที่เขาพอจะพะวงถึงนางรู้สึกว่าตัวเองได้ยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธให้กับหรงจือจือหรงจือจือหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้ายังเหลือเยื่อใยให้ฉีจื่อฟู่?”อวี้ม่านหวาหรี่ตาลงและพูด “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เหลือเยื่อใย เพราะหากยังเหลือก็คงไม่ปล่อยให้สกุลฉีเดือดร้อนเพราะข้าเช่นนี้”มิหนำซ้ำ หากอีกฝ่ายชอบฉีจื่อฟู่จริงๆ ตัวนางก็คงไม่มีที่ยืนในสกุลฉีมานานแล้วแต่ว่า…“หญิงสาวชนชั้นสูงแบบเจ้าให้ความสำคัญกับชื่อเสียงและตำแหน่งแม่ศรีเรือนมากที่สุดมิใช่หรือ? ไม่อยากกลับไปทำหน้าที่ภรรยาที่สกุลฉีต่อหรืออย่างไร?”“เราต่างก็รู้ดีว่าการแต่งงานใหม่จะถูกผู้คนรังเกียจ!”หรงจือจือพูดขึ้นมาว่า “ข้าขอถามเจ้าเรื่องหนึ่ง”อวี้ม่านหวา “เรื่องอะไร?”หรงจือจือ “เจ้าได้มีส่วนร่วมในเรื่องของท่านย่าข้าหรือไม่?”อวี้ม่านหวามีสีหน้างุนงง “มีส่วนร่วมอะไร?”เมื่อเห็นว่าท่าทีของอวี้ม่านหวาดูไม่เหมือนเสแสร้ง หัวใจของอวี้ม่านหวาก็จมลง นั่นสินะ นี่นางกำลังคาดหวังอะไรอยู่กัน?ผู้สมรู้ร่วมคิดต้องเป็นคนในครอบครัวนางแน่นอนอย่างอวี้ม

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 281

    อวี้ม่านหวามองสภาพผุดผ่องไร้ราคีของหรงจือจือแล้วมองคราบเปรอะเปื้อนตามร่างกายตัวเอง หัวเราะขมขื่นออกมาว่า “ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันอีกครั้งในสภาพเช่นนี้”หรงจือจือมองนางอย่างสงบ แววตาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆเพียงถามอย่างราบเรียบว่า “เจ้าต้องการพบข้าด้วยเรื่องอันใด?”ระหว่างพวกนางสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันท์มิตรที่จะมารำลึกความหลังกันได้อวี้ม่านหวาเห็นนางมีท่าทีเช่นนี้ก็โมโหขึ้นมาทันที “หรงจือจือ เจ้าเห็นข้าแล้วไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรือ?”หรงจือจือฟังแล้วหัวเราะ “ข้าต้องรู้สึกผิดเรื่องอะไร?”อวี้ม่านหวา “หากไม่ใช่เพราะเจ้า แผนกอบกู้มาตุภูมิของข้ากับเสด็จพี่คงจะราบรื่นไปแล้ว เราทั้งสองเป็นสตรีเหมือนกัน เจ้าทำลายแผนการอันดีของข้า ทำลายความฝันที่ต้องการกอบกู้มาตุภูมิของข้า จะไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือ?”หรงจือจือหัวเราะเยาะ “แล้วเจ้าเล่า? เราต่างเป็นสตรีเหมือนกัน เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าฉีจื่อฟู่มีภรรยาอยู่แล้วแต่ก็ยังจะเข้าหาเขาอีก”“เจ้ากับฉีจื่อฟู่ทำให้ข้ากลายเป็นตัวตลกของทั้งแคว้นต้าฉี”“ทำให้ข้าถูกวิพากษ์วิจารณ์และดูแคลน เจ้าเคยรู้สึกผิดเมื่อใดหรือ? เจ้าก็มองว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดไม่ใช่หรือ

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 280

    หรงจือจือมองเจาซีแวบหนึ่ง เพื่อส่งสัญญาณให้นางว่าอย่าใจร้อนตามหลักแล้ว องครักษ์หลงสิงไม่มีทางสงสัยว่านางสบคบกับศัตรู เพราะการจับกุมอวี้ม่านหวา นางก็มีส่วนช่วยอยู่ไม่น้อยคนเฝ้าประตูกล่าว “บ่าวก็ไม่ทราบเหตุผลเช่นกันขอรับ แต่ตอนนี้นายท่าน กำลังพูดคุยกับผู้บัญชาการอวี่เหวินอยู่ด้านหน้าเรือนแล้ว”หรงจือจือพยักหน้า ก็เดินมุ่งหน้าไปด้านหน้าเรือนทันทีในเมื่อท่านพ่อยังสามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้ แทนที่จะเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด คิดดูแล้วคงไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเมื่ออวี่เหวินจ้านเห็นหรงจือจือ ก็รีบทำความเคารพ “ข้าน้อยคารวะท่านหญิง!”หรงจือจือ “ผู้บัญชาการอวี่เหวินไม่ต้องมากพิธี ไม่ทราบว่าผู้บัญชาการมาหาข้า มีธุระอันใดหรือ?”อวี่เหวินจ้านกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน ข้าน้อยมาขอร้องให้ท่านหญิงช่วยขอรับ”“ท่านหญิง อวี้ฉือท่านอ๋องรองของแคว้นเจาเสียชีวิตแล้ว แต่พวกข้ายังตรวจสอบพบอีกว่า พวกเขายังมีทหารแฝงตัวอยู่ห้าสิบกว่าคนที่ยังไม่ถูกจับกุม”“อวี้ม่านหวากับซี่อวี่ให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมรับสารภาพ แต่วันนี้ อวี้ม่านหวาจู่ ๆ ก็พูดว่าขอแค่พบหน้าท่านตามลำพัง นางก็จะบอกข้าน้อ

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 279

    ต่อมาก็มองไปทางฝานซิง พลางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “นำปะการังชิ้นนี้ไปวางในที่ที่มองเห็นชัดเจนที่สุดในห้องของข้า!”“หรงจือจือสามารถควบคุมปะการังได้ ข้าไม่เชื่อว่าข้าหรงเจียวเจียวจะควบคุมไม่ได้! ขัดขวางข้างั้นหรือ? เช่นนั้นก็ลองขัดขวางข้าดู!”ฝานซิง “คุณหนู อย่าโมโหไปเลย คุณหนูใหญ่คงไม่อยากให้ปะการังแก่ท่าน ถึงจงใจพูดจาที่ทำให้ท่านไม่มีความสุข หากท่านโมโห ก็จะเป็นไปตามทางของนางนะเจ้าค่ะ”หรงเจียวเจียวฟังจบ ก็รู้สึกมีเหตุผลอยู่หลายส่วนนางส่งเสียงฮึเบา ๆ “เจ้าพูดถูก! ข้าคือคนที่ได้รับปะการังจะโมโหทำไม? ให้นางทรมานเพราะสูญเสียปะการังไปคนเดียวเถอะ”......หลังหรงจือจือออกจากเรือนเฮ่าเย่ว์ ก็ยังไม่รีบกลับจวนแต่ไปยังเรือนของนางหวังแทนนางหวังได้ยินว่านางส่งปะการังไปให้หรงเจียวเจียวแล้ว และกำลังรอขอพบอยู่ด้านนอก นางก็กล่าวด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจว่า “ในเมื่อนางรู้ความ ก็ให้นางเข้ามาเถอะ” หรงจือจือเข้ามา ก็กล่าวเสียงเบา “ฮูหยินหรง ข้ามาที่นี่ เพราะต้องการพูดกับท่านอยู่สองเรื่องเจ้าค่ะ”นางหวังขมวดคิ้ว นี่มันท่าทีอะไรของนางกัน?เหตุใดฟังดูแล้ว เหมือนจะไม่มีความเคารพต่อตนเองเลยแม้แต่

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 278

    หญิงรับใช้แซ่หลี่ “นี่มัน...ฮูหยิน คุณหนูใหญ่จะเห็นด้วยหรือเจ้าคะ? สิ่งของของฮูหยินผู้เฒ่า เป็นสิ่งล่ำค่าที่สุดของนางมาโดยตลอด”นางหวัง “ในเมื่อนางอยากจะเอาใจข้า ย่อมเห็นด้วยเป็นแน่ เจ้าไม่ต้องคิดมากถึงเพียงนั้น แค่ตรงเข้าไปเลยก็พอแล้ว!”หญิงรับใช้แซ่หลี่ “เจ้าค่ะ!”……หลังได้ยินหญิงรับใช้แซ่หลี่ชี้แจงที่มา หรงจือจือก็ขำเบา ๆ “สิ่งของที่ท่านย่าให้มา ตามหลักแล้วข้าจะไม่ส่งให้ผู้ใด แต่ในเมื่อผู้ที่มาคือหลี่หมัวมัว ข้าย่อมให้เกียรติเจ้าอยู่แล้ว”หญิงรับใช้แซ่หลี่ “...”ข้ามีเกียรติเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? นางไม่เคยลืม เรื่องที่ครั้งก่อนฮูหยินสั่งตนเองไม่ต้องให้หรงจือจือรับประทานอาหาร สุดท้ายอีกฝ่ายกลับหยิบขนมขึ้นมา จนตนเองแทบจะสิ้นสติไป“หลี่หมัวมัวกลับไปก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวข้าจะไปหาปะการังชิ้นนั้นออกมา แล้วเช็ดให้สะอาด จากนั้นก็จะส่งไปยังห้องน้องสามด้วยตนเอง”หญิงรับใช้แซ่หลี่เต็มไปด้วยความสงสัย และออกจากที่แห่งนั้นด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งรอให้หญิงรับใช้แซ่หลี่จากไปแล้ว หรงจือจือจึงสั่งเจาซีว่า “ไปหาของออกมา”เจาซีกล่าวด้วยความโกรธจัด “คุณหนู ท่านคิดจะนำปะการังนี่ ส่งไปย

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 277

    เสิ่นเยี่ยนซูถามเสียบเรียบ “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดสวีชิงชิงถึงทำเช่นนี้?”เซินเฮ่อ “ตอนแรกลูกศิษย์ก็ไม่ทราบ แต่พี่สาวกลับพูดจนทำให้หลุดจากฝัน นางบอกว่า...เป็นไปได้มากว่าคือความอิจฉา”“เมื่อก่อนคุณหนูใหญ่สกุลหรงเพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง และยังโดดเด่นเป็นที่หนึ่งในทุกเรื่องของเมืองหลวง แถมเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์เช่นเดียวกันอีก สวีชิงชิงจะอิจฉาก็เป็นเรื่องปกติ”“ภายหลังลูกศิษย์สืบดูอีกหน่อย ถึงได้รู้ว่า เมื่อก่อนสวีชิงชิงติดตามคุณหนูใหญ่หรง ก็มักจะพูดจาเหน็บแนมอยู่เสมอ”“ความอิจฉานั้น แทบจะมองเห็นได้อย่างชัดเจนเลยขอรับ!”เมื่อเสิ่นเยี่ยนซูได้ยิน ดวงตาก็เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เป็นสตรีเหมือนกัน แต่สวีชิงชิงเพียงเพราะอิจฉา จึงใช้วิธีอันชั่วร้ายเช่นนี้ออกมาทำให้ชื่อเสียงของหรงจือจือเดิมก็ถูกคนวิพากษ์วิจารณ์เพราะหย่าร้าง เปลี่ยนเป็นยิ่งแย่ลงไปอีกจิตใจชั่วร้ายเช่นนี้ ช่างน่ารังเกียจยิ่งนักเซินเฮ่อถามอย่างระมัดระวัง “ท่านเสนาบดี ท่านคิดว่า เรื่องนี้ควรจะจัดการอย่างไรดีขอรับ?”เสิ่นเยี่ยนซูกล่าวเสียงเรียบ “ไปสืบความลับส่วนตัวทั้งหมดของจวนเฉิงหยางโหว รวมทั้งเรื่องแย่ ๆ ที่สวีชิงชิงเคยทำตั้

  • โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น   บทที่ 276

    “ความจริงก่อนที่เจ้าจะไป นางคงคิดไว้แล้ว ว่าจะเป็นฝ่ายแบ่งยามาให้ข้าส่วนหนึ่งกระมัง?”เมื่อก่อนหรงจือจือมีของดีอะไร ก็มักจะนึกถึงน้องชายอย่างตนเองคนนี้อยู่เสมอ และไม่ว่าตนเองจะต้องการหรือไม่ นางล้วนหยิบยื่น แล้วถือมันออกมาไว้ด้านหน้าตนเองแต่ก็เพราะเหตุผลนี้ เขาจึงเกลียดนางมากยิ่งขึ้นอวี้เล่อ “คุณชายรอง เช่นนั้นรอคุณหนูสามกลับมาก่อน แล้วข้าน้อยจะเล่าให้ฟังเป็นการส่วนตัวดีหรือไม่ขอรับ?”บุรุษล้วนต้องการรักษาหน้า เขาเชื่อว่าคุณชายรองในฐานะพี่ชาย คงไม่อยากขายหน้าต่อหน้าคุณหนูสาม อย่างไรก็ตามหรงซื่อเจ๋อกลับขมวดคิ้วแน่น “เจียวเจียวเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของข้า มีคำพูดใดที่ต้องหลบเลี่ยงนางด้วยหรือ? เจ้าพูดมาตรง ๆ เลยจะดีกว่า!”อวี้เล่อกัดฟัน และทำได้เพียงบอกหรงซื่อเจ๋อทุกอย่าง ถึงสิ่งที่หรงจือจือเพิ่งพูดออกมาหลังหรงซื่อเจ๋อฟังจบ ก็โกรธมากแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่!เขากล่าวด้วยสีหน้าทมึงทึงว่า “ที่เจ้าเล่ามาทั้งหมด หรงจือจือเป็นคนพูดหรือ?”อวี้เล่อกล่าวด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย “จริงแท้แน่นอนขอรับ หรือว่าบ่าวยังจะกล้าโกหกท่านอีกหรือ? ตอนนั้นคุณหนูใหญ่บอกว่าท่านทำเรื่องน่าอายแต่ก็ยังหยิ่งยโส จ

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status