ภาพคู่ในโทรศัพท์มือถือภาพแรก ทำเอาคนที่นั่งมองใจสั่น ไม่ใช่ภาพที่สวยที่สุด แต่น่าประทับใจที่สุด เดทแรกที่ได้ใช้เวลาร่วมกันหนังสือและเครื่องเขียนกับขนมอีกหลายอย่าง ที่ไปซื้อหามาด้วยกันมันเป็นการสร้างความสัมพันธ์ทีละสเตป ก้าวไปทีละขั้น" ทรายครับ อยู่หอหรือยัง " คนที่โทรเข้ามาหลายต่อหลายครั้ง ทำให้ต้องรับสายตัดความรำคาญ“อยู่หอค่ะ มีอะไรคะ” เธอย้อนถามกลับไปทันที ตัดความเวิ่นเว้อ มีอะไรก็บอกมา“พอดี พี่จะจัดโครงการอาสาพัฒนาปีนี้ครับ สร้างห้องสมุด กับห้องน้ำให้น้องๆ ริมชายขอบภาคตะวันออก น้องทรายสนใจไหมครับ “คำพูดเป็นงานเป็นการ ทำเอาคนฟังรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง" จัดเมื่อไหร่คะ มีตารางที่แน่นอนไหม " คนที่อยากไปร่วมด้วยถามรายละเอียด" ประมาณสิ้นเดือนหน้า ตอนนี้พี่กำลังหาสปอนเซอร์ หางบประมาณ เตรียมทุกอย่างเอง ทรายอยากมาช่วยพี่ไหมครับ " เค้าเข้าประเด็นตามที่วางเอาไว้ พ่อบอกว่า บ้านนี้รวยจริง สองบ้านแต่งกัน คือรวยกับรวย แถมยังไม่ออกงานใดใด ทำบุญเงียบๆ ถ้าอยากจีบน้องทราย ต้องทำตามที่พ่อบอก" ทรายไม่ว่างเลยค่ะ แต่อยากช่วยมากๆ ถ้าได้รายละเอียดมาแล้ว พี่บอยบอกทรายนะคะ ทรายอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง แม้ไม่ม
รถตู้ขับออกจากหน้าหอไปแล้ว คนที่ยืนแอบมองยิ้มให้กับตัวเอง ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่นี่ จนจะครบปี เค้าก็ยังไม่เคยกลับบ้านสักวัน เกรดเทอมแรกออก ก็ได้แต่ส่งไปให้ดูทางอีเมล ไม่คิดว่าจะต้องโผล่หน้าไปให้เห็น" เก่งมากนะ ที่ทำเกรดเทอมแรกได้ดีขนาดนี้ แผ่นดิน "พ่อโทรมาทันทีหลังจากได้รับอีเมลล์ เกรดเทอมแรกของชั้นปีที่1 ได้ดีสมกับความพยายามเมื่อเรียนได้ดีขนาดนี้แล้ว ข้ออ้างที่จะไม่กลับบ้าน ก็สมเหตุสมผลมากพอ" จะย้ายหอแล้วใช่ไหม ลองดูแถวมอให้ดีนะดิน รู้ใช่ไหมว่า ราคาไม่ใช่ประเด็น "ผู้เป็นพ่อบอก แล้ววางสายไป ลูกชายคนโตของบ้าน รับคำเพียงสั้นๆ เพียงเท่านั้น ครอบครัวไม่สมบูรณ์ ไม่อบอุ่น แตกต่างจากคนตรงหน้าเหลือเกินทุกสัปดาห์ ทรายจะมีคนที่บ้านมารอรับกลับเสมอ บางสัปดาห์อาจจะเป็นพ่อแม่และน้องชาย บางสัปดาห์ก็จะเป็นคุณตาคุณยาย ที่แย่งกันมารับหลานสาวคนโตของครอบครัว สัปดาห์นี้ก็เช่นกัน" ดินคุยกับพ่อแม่ให้เรียบร้อยนะ เรื่องออกค่าย สัญญาแล้วนะ ว่าจะไปด้วยกัน " เธอย้ำอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นรถของพ่อแม่ที่จอดรออยู่แล้ว" ป๊าคะ ทรายมีเรื่องจะรบกวน " ลูกสาวเปิดกระเป๋าออก แล้วยื่นเอกสารให้ป๊าทันที" ทรายอยากไปค่ะ แล้วถ
" ไอ้บอย ไปทำอะไรให้น้องทรายเค้าอึดอัดหรือเปล่า เค้าถึงไม่เลือกห้องเรา "ผู้เป็นพ่อโทรมาถามด้วยความแปลกใจ ที่ห้องขายไม่ได้อย่างที่คาดเอาไว้ ทั้งที่ วันที่มาดูในตอนแรก ท่านอิทธิพัทธ์ก็ดูจะชอบมากด้วยซ้ำ" เปล่าเลยนะพ่อ บอยไม่รู้เรื่องเลย ไม่ได้ทำอะไรออกหน้าเลยด้วยซ้ำ "" เออไม่เป็นไร ช่างเถอะ ไม่แน่ อาจจะรอเวลาอีกสักนิดก็ได้ " คนเป็นพ่อบอกลูกชาย แล้ววางสายไปคนถูกตำหนิคิดถึงเรื่องน้องทรายต่อทันที ไม่รู้ว่า จะต้องทำยังไงแล้ว ถึงจะได้ใกล้ชิดมากกว่านี้ มันยากขนาดนั้นเลยรูมเมทสองสาวที่ไม่ค่อยกลับมานอนหอใน ย้ายของออกไปทันทีที่สอบเสร็จ ข้าวของที่ขนมามีไม่มากมาก ยิ่งย้ายไปอยู่กับแฟนด้วยแล้ว ของที่มีที่หอในยิ่งน้อย ต่างจากคนที่อยู่ประจำมา1ปีเต็ม มองของที่ต้องเก็บลงกล่อง แล้วถอนหายใจ" เสร็จวันนี้แน่นอนใช่ไหมทราย "กี้มองหนังสือของตัวเองแล้วขอกำลังใจจากเพื่อน เจ้าตัวย้ายไปอยู่ที่บ้านเช่า รวมกับเพื่อนเภสัชอีกหลายคน ที่แชร์บ้านกัน ติวหนังสือด้วยกันทำให้คนที่แทบไม่มีเพื่อนสนิท ต้องอยู่คนเดียว ที่ห้องใหม่" เสร็จ ไม่ยากหรอก "มือบางเก็บหนังสือลงกล่องกระดาษใบใหญ่ เก็บของทุกอย่าง ด้วยความรวดเร็ว แยกเ
รถขนส่งหลายคัน ขับเข้ามาจอดที่สนามโรงเรียนที่สุดแสนจะห่างไกลความเจริญ น้ำถัง น้ำแพ็ค นมกล่อง และ เครื่องใช้หลายอย่าง ถูกขนมาตามคำสั่ง ของคุณรุ้ง ภรรยาของท่านประธาน ที่เข้ามาช่วยเหลืองานนี้อย่างสุดกำลัง งานบุญที่ไม่เน้นออกชื่อออกนาม งานที่ไม่สร้างวัดวาวิหารใหญ่โต แต่เป็นงานสร้างคน งานที่ทำประโยชน์ให้แก่ผู้ยากไร้ ทางบ้านนี้ ไม่เคยขัดแม้แต่คำเดียว ยิ่งงานนี้ หลานสาวสุดที่รักเอ่ยปาก ทุกอย่างจึงมากกว่า ที่ใครจะคาดเอาไว้มากผู้ใหญ่บ้านมองรถบรรทุกที่ขนข้าวของมามากมาย ตกใจกับสิ่งที่เห็น นักศึกษาจะเดินทางพรุ่งนี้ แต่ของมาถึงก่อนแล้ว อุปกรณ์เครื่องใช้ไม้สอย จากร้านเครื่องก่อสร้างในเมือง มาลงเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้เป็นเครื่องอุปโภค บริโภค อีกต่างหาก" ผู้สนับสนุนโครงการ ส่งมาดูหน้างานก่อนครับ พ่อผู้ใหญ่ น้องๆ นักศึกษา จะพักกันที่โรงเรียนใช่ไหมครับ พวกผมก็เลยจะมาดูแลเบื้องต้นให้เด็กๆ ก่อน "หัวหน้าทีมงาน บอกอย่างสุภาพ ท่านเน้นย้ำแล้วว่า อย่าให้คุณทรายลำบากมากจนเกินไป อะไรที่พอจะช่วยได้ ให้ช่วยไปก่อน" ขอบคุณมากเลยครับ ที่มาช่วยเหลือ ผมขอบคุณแทนเด็กๆ ที่นี่เหลือเกิน "คนที่ตื่นเต้นจนแทบนอนไม่
รถกระบะขับตามรถบัสไปเรื่อยๆ เสียงคนในรถเงียบลง มีแต่เสียงเพลง สองสาวหลังจากกินกาแฟไปแล้ว ก็ยังเอาไม่อยู่หลับอยู่เบาะหลังด้วยความเพลียเพราะตื่นเต้นกันตั้งแต่เช้า"มองเค้าตาละห้อยเลยเพื่อน " คนขับรถมองคนข้างๆ แล้วแซวออกมา"ป่าวเลย " แผ่นดินปฏิเสธ เหลือบไปมองอีกที นอนยังน่ารักมากๆ เลย"งานหินนะ ไอ้พี่บอยแม่งกั้ก ถ้ามึงไม่ออกหน้าแสดงตัว รับรอง มันวอแวไม่จบ "คนที่ดูสนุกสนานเฮฮาไปวันๆ วิเคราะห์ปัญหาให้เพื่อน แผ่นดิน เป็นคนดี ดีแบบเนื้อแท้เลย จาก1ปีที่รู้จักมา เพียงพอที่จะเตือนกันได้"คนกลางเค้าไม่เอาอยู่แล้ว ยังหน้าด้านหน้าทนมาวอแวอีก กูว่า งานนี้ มึงต้องรุกเลย "อาคารเรียนข้างหน้าเป็นปูนเปลือยก่อยังไม่ได้ฉาบ สภาพเก่าทรุดโทรม แต่บริเวณที่ว่าง มีเหล็ก ปูน หินทราย กองเอาไว้รออยู่แล้ว เต็นท์ผ้าใบและห้องน้ำที่ขัดจนสะอาด พร้อมที่อาบน้ำที่สร้างเอาไว้ชั่วคราว ก็พร้อมสรรพสำหรับนักศึกษาเกือบสี่สิบคนที่มาในวันนี้" ขอบคุณพ่อผู้ใหญ่มากนะครับ ที่ช่วยดูแลทุกอย่าง " ประธานนักศึกษาบอกด้วยความเกรงใจ ที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว" ไม่ใช่เลยครับ มีผู้ใหญ่ใจดีจากบริษัทขนส่ง กรุณาขนของมามอบให้ จัดทุกอย่างเอาไว้อย่างด
เสียงเพลงยังก้องอยู่ในหู สายตาของแผ่นดินชัดเจนมาก เค้าบอกรักเธอ ผ่านเสียงเพลง เพลงที่ตั้งใจจะร้องไห้ฟัง แต่ยังหาโอกาสไม่ได้ เพลงนี้ เป็นเพลงที่คิดว่า มันตรงที่สุด ภาพตอนกลางคืนที่แอบไปหาที่หอใน ยังติดในใจ อยากบอกมานานแล้ว ว่า ชอบทรายเหลือเกิน แต่ไม่กล้าสองสาวยืนแปรงฟันคุยกันตรงที่อาบน้ำชั่วคราวที่อยู่ด้านหลัง แสงพระจันทร์ส่องลงสว่างไสว ภาพแบบนี้ ไม่มีที่กรุงเทพให้ได้เห็น" ไม่น่าเชื่อเลย ว่าอีตาดินจะหวานได้ขนาดนี้ ถ้ากี้เป็นทรายนะ คงมุดหน้าลงไปแล้ว มันเขิน “เพื่อนสาวออกอาการเกินเรื่องไปมาก นัยตาระยิบระยับ อย่างมีความสุข" ดีใจด้วยนะจ๊ะที่มีแฟน อย่างแผ่นดิน สำหรับเสิร์ฟ กี้ก็ไม่แน่ใจว่าดินจะดีพอ สำหรับทรายหรือเปล่า แต่กี้อยากให้ทรายลองเชื่อมั่นคนตรงหน้าดู เติบโตไปด้วยกัน อนาคตข้างหน้า ใครจะไปรู้ แผ่นดินอาจจะเป็นพ่อบ้าน ล้างจานทำกับข้าว เลี้ยงลูก แล้วให้คุณภรรยา ออกไปทำงานหาเงิน " “ดีนะ ถ้าเค้ายอม เค้าจะยอมมาเป็นพ่อบ้านให้ไหมล่ะ” สองสาวเดินคุยกันมา ก่อนจะนิ่งไป เมื่อเห็นคนที่ถูกนินทา ยืนหน้าเครียดอยู่" คุยกันไปก่อนเลย กี้ขอตัวก่อน " คนที่รู้หน้าที่ชิ่งไปพร้อมกับอุปกรณ์แปรงฟัน ปล่อยให
อาหารกลางวันหมดเกลี้ยงสมใจคนทำ ทุกคนที่ได้กินเอ่ยปากชมเชยฝีมือการปรุงอาหารของสาวๆ ที่น้อยคน แต่มากความสามารถ คนที่หั่นผัก เด็ดพริก ยิ้มกว้าง รับคำชมไปด้วย" โน่น เค้าชมคนปรุง ไม่ได้ชมคนเด็ดกะเพรา " เค้าบอกยิ้มๆ วางมือตัวเองลงบนศีรษะแล้วลูบเบาๆ มันดีทำให้รู้สึกดีมาก" แล้วรู้ได้ไง ว่าทรายเด็ดผัก ทำไมไม่คิดว่า ทรายเป็นคนผัดกะเพรา ทอดไข่ บ้างละ "" ก็เพราะมองอยู่ไง ถึงรู้ " แผ่นดินตอบแล้วนั่งลงข้างๆ มองแก้มแดงๆ แล้วอยากจะจิ้มเล่น แต่กลัวสายตาคนอื่นจะมองไม่ดีชาวบ้านที่มาช่วยงาน เริ่มงานในช่วงบ่ายกันแล้ว ลูกมือทั้งหมดจึงเฮละโลกันลงไปอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุในช่วงบ่ายจานชามและแก้วน้ำวางเรียงรายอยู่ในกะละมัง รอการทำความสะอาด รุ่นพี่สองสามคน ติดรถป้าๆ เข้าไปในหมู่บ้าน เพื่อซื้อหาผักสด มาปรุงอาหารในช่วงเย็น ขนมแห้งขนมปังที่เตรียมมา มากเกินพอที่จะต้องซื้อเพิ่ม ดังนั้น ขาดแต่ผักสดที่ต้องหาแบบวันต่อวัน" ทรายกับกี้ ล้างจานได้ไหม คนอื่นเค้าจะได้เตรียมอาหารเย็นต่อ "สองสาวมองจานนับร้อยใบ กับแก้วน้ำและหม้อใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆ ก้อกน้ำ แล้วตอบรับพร้อมกัน" สบายมากจ้า " สองสาวเปิดเ
" วันนี้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ขอบใจทุกคนมากที่ช่วยกันคนละไม้คนละมือ พรุ่งนี้ ต้องเริ่มงานก่อฉาบแล้ว คงต้องยกทราย ยกหินกันหนักหน่อยทำได้ใช่ไหม " ประธานนักศึกษาที่เป็นหัวหน้าทีมครั้งนี้ บอกเสียงสุภาพ" ดิน พรุ่งนี้ช่วยคุมเรื่องผสมปูนได้ไหม เอาให้ทันกับความต้องการนะ จะดึงคนมาช่วยอีกสักสองสามคนก็ได้ " พี่บอยบอกในที่ประชุม เหมือนเป็นการมอบหมายงานแบบปกติ แต่คนที่รู้กัน มองหน้าแล้วถอนหายใจ" งั้น เดี๋ยวพวกผมสี่คน ช่วยแผ่นดินเอง รับรองว่าทัน " ทินยกมือขึ้นในที่ประชุม ชี้เพื่อนอีก3คนที่นั่งด้วยกัน ก็ตอนแรกบอกให้สองสามคน รวมกันก็เป็นห้าคน ใครจะทำไมแผ่นดิน พยักหน้าให้เพื่อน อย่างเข้าใจกันดี" โอเคครับ ตกลงตามนี้ แยกย้ายกันพักผ่อนนะครับ ยังมีงานรออีกเยอะมาก "พี่บอยปิดการประชุม หลายคนแยกย้ายไปคุยกันเอง เหลือเพียง4-5คนที่ยังนั่งอยู่" ดิน มึงโดนซะแล้ว แบกขนไม่เท่าไหร่ ผสมปูนนี่แหละงานหนักปวดไปหมดทั้งตัว " คนที่เคยทำแล้ว บอกยิ้มๆ" มึงอย่าไปกลัวเราตั้ง5คน สลับกันช่วยกันทำ แป๊บเดียวก็ได้แล้ว แม่งกวนประสาท ขี้แพ้กวนตีน ชิบหาย " " เค้ามีแต่ขี้แพ้ชวนตี " หมอยาค้อนแล้วแก้สำนวน" มันกวนตีน ไม่ใช่ชวน
คนไข้ที่มารับการตรวจรักษามองหน้านักศึกษาแพทย์ที่มาเข้าร่วมการตรวจในวันนี้ด้วยรอยยิ้ม ทุกคนหน้าเคร่งเครียดจดรายละเอียดกันเป็นมือระวิงตามที่อาจารย์พูด " การตรวจวันนี้ เป็นการออกตรวจวันแรกของนักศึกษา ทุกคนต้องสรุปเคสที่ตัวเองสนใจ 5เคสให้จบภายในวันนี้ ส่งรายงาน ก่อนกลับบ้าน "อาจารย์หมอบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ มองนักเรียนแพทย์รุ่นใหม่ของตัวเอง แล้วเริ่มการตรวจคนไข้ทันที เกือบทั้งบ่ายที่อาจารย์ออกตรวจ ทำให้ทราบว่า คนไข้ในโรงพยาบาลของรัฐบาลมีปริมาณมากเหลือเกิน " เคสที่สรุป จะบอกตัวตนของเรา "เพื่อนร่วมกลุ่มบอก วันนี้การตรวจคนไข้นอกของโรคทั่วไป ทำให้นักศึกษารู้ได้อย่างชัดเจน ว่าชอบแพทย์เฉพาะทาง ด้านใดเป็นพิเศษ โรงอาหารของโรงพยาบาลเป็นที่ทำงานของนักศึกษาชั้นปีที่4ที่ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง ไม่สนใจใคร อาจารย์บอกเดทไลน์ด้วยว่า ต้องส่งก่อน5โมงเย็น ทิวเขามองดูตัวหนังสือของตัวเอง แล้วแกะทีละตัว โค้ทลับที่จดเอาไว้อย่างย่อ เพื่อให้ทันกับที่อาจารย์บอก คนข้างๆ ขยับเข้ามาในระยะประชิดทำให้สะดุ้งขึ้น " เฮ้ย " เพื่อนผู้ชายก็สะดุ้งไม่แพ้กัน ไม่คิดเลยว่าทิวเขาจะตกใจแรง " ขอโทษจริงๆ ทิว " เพื่อนหมอที
ร่างกายบอบบางของม่อน ทำเอาทิวเขาใจเต้นรัว ดูน่ารักน่าทะนุถนอมเหลือเกิน คนที่สวมกางเกงขาสั้น เสื้อยืดของเจ้าของห้องเดินออกมาจากห้องนอน เตรียมอุ่นอาหารมื้อดึกให้ แล้วนั่งลงเคียงข้าง" แฟนทิวทำไมน่ารักจังครับ " ทิวเขาจับมือขึ้นมาจูบ ยอมรับอย่างเต็มใจว่า คลั่งรักหนักมาก " รีบกิน จะได้รีบนอน " คนที่ทั้งเพลียทั้งง่วง ซบไหล่ของอีกคนที่กำลังทานโจ๊กอยู่ ทิวเขาลูบผมคนข้างๆ เบาๆ " อ้อนแบบนี้ ทิวอ่านหนังสือไม่ได้แน่เลย " เค้าบอกเสียงหวาน แล้วก้มลงไปจูบปากบางเบาๆ " อะไร เที่ยงคืนกว่าแล้ว ไม่นอนหรอ " " นอนได้ไง เพิ่งอิ่มด้วย ต้องอีกสักสองสามชั่วโมง " คุณหมอบอกยิ้มๆ ตักอาหารใส่ปาก " ง่วงก็ไปนอนเถอะ ทิวชินแล้ว " เค้าบอกถึงกิจวัตรประจำวันของตัวเองที่นอนดึกมาก พักผ่อนน้อยมาตลอด " อิ่มแล้วครับ ไป ทิวพาไปส่งที่เตียง "ทิวเขาจูงมือคนข้างๆ เดินเข้ามาในห้อง ฉีดสเปรย์ให้กลิ่นหอมละมุน แล้วดึงผ้าห่มคลุมเตียงออก ดันตัวม่อนให้นั่งลง " นอนนะครับ พักผ่อน ทิวไปอ่านหนังสือก่อน แล้วจะรีบกลับมานอน "เค้าบอกเสียงหวาน ดันตัวให้นอนลง ห่มผ้าให้แล้วจูบหน้าผาก ก่อนจะปิดไฟ คนที่ล้มตัวนอนใจเต้นรัว ใครจะคาดคิดว่า ผ
กระเป๋าเป้และหนังสือเรียนถูกวางเอาไว้บนโต๊ะ คนที่เรียนหนักมาตลอดทั้งวัน นั่งหลับตาบนโซฟา ก่อนที่น้ำเย็นๆ จะมาแนบที่แก้ม " เหนื่อยใช่ไหม "คนที่เพิ่งมาห้องคนอื่นแค่สองครั้ง เดินวนเวียนเหมือนห้องตัวเอง น้ำเย็นที่หยิบออกมาถูกยื่นให้ " ครับ เหนื่อย "ทิวเขารับน้ำมาดื่มแล้ววางเอาไว้ที่โต๊ะมองคนที่มาหาตัวเอง แล้วยิ้มออกมา ม่อนสวมกางเกงขาสั้น กับเสื้อยืดธรรมดา แต่ทำไมน่ารักแบบนี้ " คิดถึงทิวหรอ " คุณหมอถามแล้วดึงมือมาจูบเบาๆ ไอ้การทำอะไรแบบนี้ มันโคตรดีเลย " ก็เป็นห่วง เป็นยังไง กินอะไรหรือยัง" ม่อนบอกเสียงเบาแล้วเตรียมจะเดินมานั่งข้างๆ แต่เค้ากลับดึงให้นั่งลงที่ตัก " อะไร " คนที่ถูกดึงตัวลงไปไม่ทันตั้งตัว " เปล่า แต่อยากกอดครับ " เสียงอ้อนแบบนี้ ทำเอาใจเต้นรัว มองอีกคนที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ " ทำไมอ้อนเก่งขนาดนี้ครับ " คนที่นั่งตักถามแล้วขยับตัวให้แนบชิด ร่างกายเสียดสีกัน" ทิวคิดถึงม่อนมากนะรู้มั้ย อยากจูบปากแดงๆ นี้จะแย่แล้ว "เค้าประคองใบหน้าเอาไว้ แล้วจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก ก่อนจะกดย้ำลงไปอีกที " ชื่นใจหายเหนื่อย " เค้าบอกเสียงอ้อน รู้สึกดีเหลือเกิน ที่ได้ใช้เวลาด้วยกันแบบนี้
นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่4กลุ่มใหญ่ เดินลงมาจากห้องเรียนพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด การเรียนยากขึ้น ยากขึ้นทุกวัน การเรียนรู้ไม่มีจบไปง่ายๆ " กินข้าว เสร็จแล้วไปเรียน เรียนเสร็จ ลงมา อ่านหนังสือ " คนที่นั่งหน้ายุ่ง ทำหน้าเครียด เพราะเวลามันบีบคั้นไปหมด " พูดเยอะนะ ไปซื้อข้าว กินข้าวแล้วไปเรียน " ทุกคนต้องทำเวลาของตัวเอง ก่อนจะเดินแยกย้ายไปหาซื้ออาหารกลางวัน @ม่อน@หน้าบึ้งเชียว @ม่อน@แต่น่ารักอยู่ คนที่เพิ่งได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดอ่านข้อความที่เค้าส่งมา แล้วอมยิ้มก่อนจะเดินไปต่อแถว ซื้ออาหารกลางวัน " ไข่เจียวกับหมูทอดครับ " นักเรียนแพทย์สั่งอาหาร ก่อนจะสะดุ้ง เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเบาๆ ที่เอว " อ้าวตกใจอะไร " คนที่สวมเสื้อช้อปสีเลือดหมู ยืนอยู่ข้างหลัง สวมเสื้อยืดข้างในสีดำ อมยิ้มอยู่ " มาได้ไง " เค้าถามเสียงเบา แล้วรับอาหารตรงหน้า " เอาเหมือนกันอีกจานครับ "ทิวเขาเดินเลี่ยงมาที่โต๊ะเครื่องปรุง เทซอสพริก แล้วหยิบช้อนมา2คู่ เดินนำมาที่โต๊ะที่มีเพื่อนกลุ่มใหญ่นั่งอยู่ " อ้าว " เค้กที่ตั้งใจจะไปนั่งกับทิวเขามองเพื่อนต่างคณะ แล้วยิ้มให้ " เพื่อนทิว ชื่อ ม่อน " เค้าแนะ
" ม่อนเป็นเมียทิวนะครับ " คนตรงหน้าถามย้ำอีกที แล้วจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆ สัมผัสของร่างกายเปลือยเปล่าเสียดสีกัน อวัยวะของคนสองคนแนบชิด แม้จะเป็นความไม่คุ้นเคยแปลกใหม่ แต่ไม่น่ารังเกียจสักนิด แต่กลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ทางเพศที่ไม่เคยได้รับรู้มาก่อน ให้มีชีวิตมีพลัง มือเรียวยาวที่เคยจับแต่ปากกา สัมผัสอวัยวะของคนตรงหน้า อาวุธอวบใหญ่ คงจะทำให้มีความสุขได้ ด้วยร่างกายบางอย่าง " ทิว " เสียงเรียกชื่อดังออกมา เมื่อปลายลิ้นอุ่นร้อน สัมผัสที่ปลายยอดของอาวุธประจำกาย คนที่นอนอยู่ใจสั่นรัว ปากแดงๆ ใบหน้าหล่อเหลา ดูดชิมร่างกายของตัวเองอย่างไม่รังเกียจ มือที่ว่างอยู่ ลูบผมเอาไว้แล้วร้องเสียงหวานออกมา สัมผัสแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้น แต่มันสุขยิ่งกว่าครั้งไหน เมื่อได้รับสัมผัสจากทิวเขาที่มอบให้มา ลิ้นอุ่นตวัดชิมลงมาข้างล่างเลียไล้อย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะใช้มือขยับรูด สัมผัส ร่างกายถูกปลุกเร้าอย่างเต็มที่จนนอนอยู่ไม่ได้ต้องลุกขึ้นมานั่ง แล้วปล่อยให้เค้าใช้มือทำให้ต่อ ริมฝีปากอ่อนนุ่มจูบกันแลกเปลี่ยนน้ำลายอย่างไม่มีใครรังเกียจ กลิ่นฟีโรโมนฟุ้งกระจายไปทั่ว ก่อนที่ปากของทิวเขาจะไล่ลงมาที่คอขาว ดูดทำ
" ทิว " เสียงเรียกชื่อสั่นไหว ร่างกายมันถูกปลุกเร้าแปลกๆ คนตรงหน้ามีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะความไม่เคย ทำให้ต้องหยุดนิ่ง " รังเกียจหรอ " ทิวเขาถามออกมา หยุดการกระทำ มองใบหน้าของคนตรงหน้าใจสั่นรัว " ม่อนไม่เคย " เค้าบอกออกมา ตามตรง ทิวเขาลุกขึ้นยืน จับมือของคนที่นั่งอยู่ แล้วพาเดินมานั่งที่โซฟา " ทิว ก็ไม่เคยเหมือนกัน " เค้าบอกเสียงสั่น แต่เพราะหัวใจมันสั่งให้ทำ คนตรงหน้า น่ารักมีเสน่ห์เย้ายวน จนแทบทนไม่ไหว มือที่ลูบแก้มสัมผัสเบาๆ ที่คอขาว ไ่มาที่กระดูกไหปลาร้า แล้วลูบตรงเสื้อยืด ที่สวมอยู่ " ถอดได้ไหม "เค้าถามแบบไม่ต้องการคำตอบ ทิวเขาลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อของคนตรงหน้า แล้วนั่งลงที่พื้นหน้าโซฟา เลียริมฝีปากของตัวเอง กลืนน้ำลายลงคอ อย่างยากลำบาก มือที่ลูบไล้ที่ขาเล็ก ที่มีกางเกงขายาวสวมอยู่ ก่อนจะขยับตัวเข้าไป ประคองใบหน้าของคนตรงหน้าเอาไว้ ม่อนน่ารักเหลือเกิน ใบหน้าเล็ก จมูกโด่ง ปากแดง นิ้วโป้งที่อยู่ตรงหน้า ไล้ไปที่ริมฝีปากแดงเบาๆ " ม่อนครับ ทิวจูบม่อนนะ "เค้าไม่รอแล้ว ริมฝีปากบางสัมผัสเบาๆ กับคนตรงหน้า แว่นตาที่สวมอยู่ถูกถอดออก แล้ววางบนโต๊ะ ความจริงก็ไม่ได้สายตาสั้นอะไร
" ว่าไง " คนที่สวมกางเกงนอนขายาว เสื้อยืด เดินมาทางด้านข้าง ในมือมีไอแพดติดมือมาเครื่องเดียว " ไหนบอกจะมาอ่านหนังสือ " เจ้าของห้องถามแล้วกดลิฟต์กลับขึ้นไปห้องตัวเอง บรรยากาศในลิฟต์ทำเอาอึดอัด ทิวเขา ยืนอยู่ด้านหน้า โดยที่คนที่มาหา อยู่ข้างหลัง " สูงเท่าไหร่ " เค้าถามออกมา " 185 " คำตอบที่บอกออกไป แล้วหันกลับกักตัวเค้าให้ชิดผนัง " เฮ้ย " คนที่ตกใจที่อยู่ดีดีคนตรงหน้าก็หันมากักตัวเองเอาไว้ ระยะห่างแค่คืบเดียว " แล้วคุณละ สูงเท่าไหร่ " ทิวเขาย้อนถาม อมยิ้มกับภาพคนตรงใจ หน้าแดงไปหมด ยิ่งน่ารักน่าแกล้ง " 178 ขยับออกไปด้วย อึดอัด " " อึดอัด หรือ อาย " คนขี้แกล้งถาม แล้วเดินออกจากลิฟต์เดินมาที่ห้องของตัวเอง ห้องวีไอพีขนาดใหญ่ แอร์เย็นฉ่ำทันทีที่เปิดเข้าไป รองเท้าสลิปเปอร์วางอยู่หน้าประตู พร้อมกับที่เจ้าของห้อง วางรองเท้าคู่ใหม่ให้คนที่มา " จะมาอ่านหนังสือใช่ไหม ไม่ใช่มากวนนะ "คนที่อยากอ่านหนังสือของตัวเองถามเสียงดุ เปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าออกมาส่งให้ " อือ เอาหนังสือคุณมา ผมยืมก่อน แล้วจดลงไอแพด "เค้าบอกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะกินข้าว มองรอบๆ ห้อง ที่จัดตกแต่งอย่างสวย
@ทิวเขา@ ผมจีบม่อนได้ไหมล่ะ@ม่อน@ บ้าหรอ ตั้งใจเรียนนะ ไม่คุยแล้ว คนที่อ่านข้อความเขินจัด จีบบ้าจีบบออะไร วิศวะต้องจีบหมอสิวะ ทำไมหมอต้องมาจีบ ไอ้หมอบ้า คนที่อ่านข้อความไปมาเพียงไม่กี่บรรทัด แต่อมยิ้มออกมา จนเพื่อนถาม" อะไรรับไอ้ม่อน มึงคุยกับใครทำไมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้น สารภาพมา "เพื่อนเสียงดังลั่น เมื่อเห็นคนหล่อที่สุดในกลุ่มอมยิ้มอยู่คนเดียวกับโทรศัพท์" ป่าว มึงบ้าบออะไร กูป่าวยิ้ม " เสียงหนุ่มๆ ที่นั่งอยู่โห่เสียงดังลั่น " เฮ้ย มึงเบาๆ พวกหมอเค้าเรียนกันอยู่ " เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา และเกรงใจนักเรียนแพทย์กลุ่มใหญ่ จึงได้แต่ปรามเพื่อน นักเรียนแพทย์หันมามองทางวิศวะเป็นตาเดียว คนที่กำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง ฟุบหน้าลงทันที จะมองทำไมไอ้บ้าทิว ม่อนบ่นกับตัวเอง ทิวเขาเอากระดาษในมือปิดหน้าแล้วอมยิ้มป่านนี้เขินแย่แล้วมั้ง " มีอะไรหรือเปล่าทิว " เค้กถามแล้วมองคนข้างๆ " เปล่า ไม่มีอะไร " เค้าตอบกลับไป ชำเลืองมองอีกคนที่โผล่หน้าขึ้นมา ใบหน้าขาวแดงจัด แล้วก็แอบหลบต่อไปอีก เสียงบรรยายโรคต่างๆ ของเพื่อนที่ทำสรุปมา แล้วนำมาแยกโรคด้วยกันอีกครั้ง สมาธิของคนตรงหน้า โฟกัสที่เสียงเ
อาคารเรียนรวมวันนี้ มีจำนวนนักศึกษามากเป็นพิเศษ คนที่ลงวิชาตามเพื่อนไม่ทันจำใจต้องเรียนวิชาที่ตัวเองไม่ได้ชอบ ใบหน้าบึ้งตึง ในเสื้อช้อปสีเลือดหมู เดินตรงมาที่ห้องเรียน นักศึกษาชั้นปีที่4นับร้อยคนนั่งอยู่ในห้องเรียนรวม กันเต็มห้อง และทุกคนมีเพื่อนของตัวเองมาด้วยทั้งนั้น ใบหน้าขาวใสสวมแว่นสายตานั่งอยู่ข้างหลังสุด ชุดนักศึกษาที่เป็นเสื้อแขนยาวสีขาว กับกางเกงสีดำ ถูกระเบียบเรียบร้อยทุกอย่าง คนใจเต้นรัว เดินเข้าไปนั่งข้างๆ มุมในสุด ทีเอที่เป็นรุ่นพี่เพียงไม่กี่ปี เดินเข้ามาทักทายรุ่นน้อง แล้วเรียกชื่อตามลำดับ " เดี๋ยวพี่ขอเช็คชื่อก่อน น้องๆ ขานรับ แล้วรบกวนบอกคณะให้เพื่อนๆ ได้รู้จักกันนะครับ เพราะว่า วิชาเรียนรวม วิชานี้ อาจารย์ให้จับคู่กันเรียน เนื่องจากจำนวนนักศึกษาค่อนข้างมาก เกือบร้อยคน ดังนั้น เมื่อจับคู่กัน งานและคะแนนจะเท่ากัน ถ้าไม่อยากให้เพื่อนอีกคนเดือดร้อน เราต้องรับผิดชอบทุกอย่างให้ดีที่สุด "ทีเอบอกรายละเอียดคร่าวๆ แล้วเริ่มทันที เกือบทั้งหมดในคลาสนี้เป็นนักศึกษาคณะ มนุษยศาสตร์ บัญชี เศรษฐศาสตร์ มีเพียง " ทิวเขา " “แพทยศาสตร์ครับ" มานนท์ " " วิศวะครับ "สองชื่อที่ด