Share

37

last update Last Updated: 2024-12-25 13:13:33

เมื่อฟู่เหรินย้ายเข้ามาพำนักในบ้านหลังน้อยของไฉไฉที่อยู่ในนามอาหง สิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำก็คือสั่งให้ฝู่เตี้ยวไปสั่งทำเครื่องเรือนมาใหม่ทั้งหมด ทำให้ตอนนี้ฮัวฮัวมีเตียงนอนเป็นของตัวเองด้วย เด็กหญิงยิ้มเลื่อนลอย ด้วยปกติเวลาพี่สาวชวนมาเล่นบทบาทสมมติเป็นแม่ลูกบ้าง เป็นน้าหลานบ้าง หรืออะไรก็ตามแต่ นางจะนอนกับพี่สาวเสมอไม่เคยแยกจากกัน

“ฮัวฮัวยังเด็กนัก ที่ผ่านมาก็นอนกับข้ามาตลอด ท่านพี่มาให้นางแยกที่นอนแบบนี้ เอ่อ...ข้าคิดว่ามันดูเร็วเกินไป”

หลังตกลงเปลี่ยนสถานะกันได้ หญิงสาวจึงให้เกียรติเรียกเขาว่าท่านพี่เหมือนภรรยาทั่วไปจะเรียกสามี ตอนนี้ไฉไฉพยายามอธิบาย เพราะรู้ว่าน้องสาวต่อให้แก่นแก้วดีดกะโหลกเพียงไหน แต่นางก็เป็นเพียงเด็กวัยห้าขวบ ขนาดอยู่บ้านยังต้องนอนกับพี่เลี้ยง หรือบางทีก็งอแงไปนอนแทรกท่านพ่อท่านแม่ด้วยซ้ำ

“เช่นนั้นก็ต่อเตียงใหม่ให้ใหญ่ขึ้น แล้วก็นอนพร้อมกันสามคน” ฟู่เหรินไม่ยอมแพ้ และหญิงสาวเพิ่งได้สังเกตว่าที่จริงเขาดูเหมือนยอมๆ ตามนางว่าอะไรก็ได้ แต่บทจะเอาอะไรขึ้นมาสักอย่าง ก็จะให้ตามเขาท่าเดียว

“เอาอย่างนี้ ถ้าคุณหนูฮัวฮัวไม่อยากนอนคนเดียว บ่าวฝู่เตี้ยวจะนอนเป็นเพื่อน” ขันทีประ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   38

    ด้วยไม่รู้จะไปไหนกันดี เลยตั้งต้นในหมู่บ้านกันก่อน เพราะตะกร้าที่ฝู่เตี้ยวให้มานั้น มันมีแต่หมั่นโถวปิ้ง แต่ฮัวฮัวบอกว่านางอยากกินถังหูลู่ ฟู่เหรินเลยตามใจ“ดูท่าฮัวฮัวจะมีความสุขมาก” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังซื้อขนมหวานให้เด็กน้อยหลายไม้ แล้วนางก็กอดห่อขนมไป อีกมือก็ถือไม้หนึ่ง กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย เดินนำหน้าผู้ใหญ่อาดๆ ท่าทีหยิ่งผยองไม่เหมือนเด็กน้อยขะมุกขะมอมที่ถูกคนร้ายรังแกเมื่อวาน “นางคงชอบของหวานมาก เมื่อวานก็กินหมั่นโถวปิ้งจิ้มน้ำผึ้งไปเสียเยอะ วันนี้ยังมานึกอยากกินถังหูลู่ ข้าว่ามันก็คงหวานแสบคอพอกัน”คำพูดนั้นทำให้ไฉไฉเผลอยิ้ม คิดว่าเขาไม่เคยเปลี่ยนไปจากตอนที่เห็นหน้ากันครั้งแรกเมื่อตอนนางอายุแปดขวบเลย“ท่านพี่ดูท่าจะไม่ชอบขนมหวาน มันมีเหตุผลหรือเปล่าเจ้าคะ” นางถามไปอย่างนั้นเอง ตอนอายุแปดขวบได้มีการจัดให้องค์ชายฟู่เหรินกับคุณหนูเจิ้งไฉ่หงชื่ออย่างเป็นการทางได้พบหน้ากันครั้งแรกหลังมีพระราชโองการให้หมั้นหมายกันไว้ วันนั้นมีการตระเตรียมของหวานไว้มากมายด้วยเห็นว่าทั้งสองฝ่ายก็ยังคงเป็นเด็กทั้งคู่ หญิงสาวจำได้ นางกินทุกอย่างที่ขวางหน้าเพราะตอนอยู่กับท่านยายค่อนข้างเข้มงวด กินจนองค

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   39

    “หืม มีอะไรหรืออาหง ข้าตกใจหมด” ชายหนุ่มที่ถูกพาให้ก้มลงหันไปมองแบบงงๆ เพราะอยู่ๆ หญิงสาวเล่นกระแทกหลังเขาอย่างแรง แต่นางกลับยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไร“ข้าสะดุดเจ้าค่ะท่านพี่ แหมนี่ถ้าคว้าไม่ทัน ข้าคงล้มหน้าคะมำไปแล้ว ข้านี่ซุ่มซ่ามเหลือเกิน ฮิฮิ” หัวเราะเคอะเขิน แต่ชายหนุ่มกลับสั่นหน้าอย่างเอ็นดู ลูบไหล่ลูบหลังอย่างจะปลอบใจ“ไม่เป็นไร คราวหน้าก็ระวังหน่อย เจ้าทำงานหนักมาตลอดเลยร่างกายไม่แข็งแรง ก็ไม่แปลกที่อาจจะแข้งขาอ่อนแรงบ้าง ดูท่าต่อไปเดินไปไหนข้าคงต้องจูงมือเจ้าไว้แล้ว อาหง ข้าควรทะนุถนอมเจ้าให้มากๆ”“แหะๆ เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพี่นะเจ้าคะ” นางตอบรับตอนเขาโอบหลัง แต่สายตากลับมองไปยังต้นไม้ที่สูงระดับเดียวกับศีรษะเขา เมื่อครู่หากไม่เพราะนางไปกดร่างเขาลงไป มีดบินเล่มนั้นคงได้ปักกลางหัวเขาแทนฮัวฮัวเห็นสายตาพี่สาวก็รู้ว่าไม่ปกติ เลยแอบเหลือบๆ หันไปมองตามบ้าง แค่เพียงเห็นด้ามมีดเท่านั้น เด็กหญิงก็หุบปากแน่น งานสายลับที่พี่สาวให้นางมาช่วยได้ไม่ค่อยได้เสี่ยงอันตรายนัก ส่วนใหญ่เป็นการหาข่าวและปลอมตัวมากกว่า แต่พอรู้ว่านี่มันเริ่มจะอันตรายแล้ว เด็กน้อยก็เริ่มปากเบะจะร้องไห้อยากกลับบ้าน แต่จำใ

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   40

    “เจ้าเข้าใจถูกต้อง ความจริงบ้านข้าค่อนข้างเป็นคนใหญ่คนโตไม่น้อย และถ้าข้ารับสืบทอดต่อจากท่านพ่อ มันก็จะเป็นเช่นนั้น” ชายหนุ่มเด็ดดอกไม้ขึ้นมาจำนวนหนึ่ง แล้วเริ่มถักทอไปเรื่อยๆ “อาหง เจ้าอย่าโกรธข้าเลย ถ้าข้าทำได้ข้าก็จะปฏิเสธที่จะรับช่วงต่อจากท่านพ่อ ซึ่งมันจะทำให้ข้าไม่ได้มีสถานะเป็นผู้สูงส่ง ไม่มีเงินทองมากมายมาปรนเปรอเจ้า แต่ก็เพราะข้าคิดว่า...ข้าไม่เหมาะที่จะเป็นผู้นำ คนเป็นผู้นำต้องเด็ดขาดและเหี้ยมโหด ข้าใจอ่อนเกินไป จึงชอบที่จะเป็นหมอปรุงยารักษาชาวบ้านมากกว่า เวลาที่ข้ารักษาใครได้แล้วเขาขอบคุณข้าด้วยความซาบซึ้ง ข้ากลับรู้สึกว่าช่วงเวลาแบบนั้นต่างหากที่ชีวิตข้ามีคุณค่า ข้า...ไม่อยากอยู่บนหอคอย”คงเพราะได้เริ่มพูด ก็เลยพูดความในใจเสียมาก ไฉไฉพยายามรักษาใบหน้าที่ยังแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม แต่หัวใจกลับรู้สึกประหลาด มันไหวหวิวพิกล“ข้าก็ว่าท่านพี่ใจอ่อนเกินไปจริงๆ เจ้าค่ะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าใจดีมากกว่า เมื่อครู่ตอนอยู่ในหมู่บ้าน ท่านพี่ก็ไปนั่งคุยกับคนจรอยู่นาน แล้วยังแนะนำให้เขาเก็บสมุนไพรอย่างหนึ่งไว้ต้มกินบำรุงกำลังด้วย ท่านเจอใครก็คอยแต่จะสังเกตอาการทำเหมือนตรวจรักษาโรคเขาไปหมด คนอย่

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   41

    “องค์ชาย หม่อมฉันยังไม่เข้าใจว่าอภิเษกแปลว่าอะไร แต่ท่านยายบอกว่า มันแปลว่าเมื่อหม่อมฉันโตขึ้น จะต้องอยู่กับองค์ชายไปชั่วชีวิต” นั่นคือคำพูดเจื้อยแจ้วของคุณหนูเจิ้งในวัยแปดขวบ วันงานเลี้ยงนั่น นางกินขนมที่พระสนมเอกอิงหลันจัดการให้จนอิ่มแปล้แล้วก็เริ่มง่วง ลงไปนอนตะแคงอยู่กับแมวจอมขี้เกียจของพระสนม ท่าทางเกียจคร้านพอกัน “ฮ้าว...องค์ชาย ท่านยายบอกหม่อมฉันว่าต้องอภิเษกตามพระราชโองการให้ได้ วันหน้าจะได้ไม่มีใครกล้าทำอะไรตระกูลหลี่ของท่านแม่อีก ท่านยายบอกว่าก่อนข้าจะเกิดได้เคยมีคำสั่งล้มล้างตระกูลหลี่ไปแล้วครั้งหนึ่ง และได้รับการสถาปนาให้กลับขึ้นมาใหม่ การอภิเษกของหม่อมฉันกับองค์ชายนี้ จะทำให้ตระกูลหลี่เข้มแข็งขึ้น หม่อมฉันฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ฮ้าว...”พูดไปหาวไปเหมือนแมวหง่าวพุงโตๆ ไม่มีผิด คุณหนูเจิ้งพูดอะไรไปย่อมไม่เข้าใจความหมายพวกนั้น แต่องค์ชายฟู่เหรินฟังแล้วเข้าใจได้ทุกคำ“เป็นเช่นนั้นเอง” เขาทวนคำเบาๆ “นี่แนะคุณหนูเจิ้ง โตขึ้นอีกหน่อยเจ้าคงรู้เองว่าสิ่งที่พูดมามันแปลว่าอะไร แต่ข้าขอบอกไว้ตั้งแต่ตอนนี้ ว่าหากทำได้เจ้าควรหาทางทำให้หัวหน้าเจิ้งผู้เป็นพ่อของเจ้า หาทางยับยั้งพ

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   42

    ไฉไฉมาถึงบ้านยายเฒ่าที่ว่า ก็เจอนางนั่งทอผ้าอยู่หน้าบ้าน หญิงสาวเดินผ่านยายแก่ตาบอดไปโดยไม่ได้ทัก เข้าบ้านไปแล้วก็ปิดประตูมิดชิด ก่อนจะไปเปิดประตูลับที่อยู่หลังเตาไฟ แล้วมุดเข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็วมันเป็นห้องใต้ดินแบบง่ายๆ ห้องหนึ่ง โดยปกติแล้วสำนักบูรพามักทุ่มเงินไว้ซื้อตระกูลผู้ดีที่ยากจนหรือไม่ก็กระท่อมของชาวบ้านที่ไม่ได้มีจุดเด่นน่าสนใจไว้ทำเป็นฐานลับเสมอ และบ้านของยายเฒ่าตาบอดก็เช่นกัน คือความจริงแกได้รับเงินค่าปิดปากมาแล้วจนร่ำรวยมาก แต่หน้าที่ของแกคือต้องแสร้งทำตัวยากจนและทอผ้าอยู่หน้าบ้านเสมอ เพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกตได้ และจะได้มองแกเหมือนว่าเป็นคนแก่ทั่วไป“อาซานตัง ท่านมาเองเลยหรือเจ้าคะ นึกว่าจะให้ท่านอาคนอื่นมาเหมือนแต่ก่อนซะอีก” ไฉไฉทักทายทันทีที่เห็นหน้ารองหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรที่เป็นลูกน้องของพ่อ และเป็นคนสอนวิชาการปลอมตัวเป็นสายลับให้นางด้วย “อามาก็ดีแล้ว ข้ามีข่าวสำคัญจะแจ้ง ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะรู้ที่อยู่ขององค์ชายแล้วแน่ๆ วันนี้มีนักฆ่าเกือบเล่นงานได้สำเร็จ ดูเหมือนตอนนี้มันจะอันตรายกว่าที่คิด ข้าเห็นที่ด้ามมีดบินสลักเป็นรูปหงส์”“อาก็มาเพราะเรื่องนี้เหมือนกัน” ซา

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   43

    กลับมาถึงบ้านปรากฏว่าฮัวฮัวหลับไปเรียบร้อยแล้วและนอนบนเตียงเล็กของตัวเองที่ตอนแรกงอแงไม่ยอมนอน ในบ้านมีเพียงแสงตะเกียงดวงหนึ่ง ส่วนฟู่เหรินออกมานั่งรอนางหน้าบ้าน แต่มีโคมไฟอยู่ข้างๆ เหมือนเตรียมจะออกไปตามหาแล้ว“ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวทำเสียงอ่อนเสียงหวาน วางตะกร้าบรรจุผ้าทอของยายเฒ่าลงข้างๆ เขา “ข้าสั่งผ้าทอไว้ พรุ่งนี้ตั้งใจจะตัดเย็บชุดใหม่ ความจริงไปพรุ่งนี้ก็ได้แต่ข้าใจร้อนไปหน่อย แล้วก็...เอ้อ พอดีได้เจอกับคนจากบ้านบิดาข้า เลยได้รู้ว่าท่านพ่อไม่ได้โกรธอะไรข้าแล้วที่หย่าร้างกับสามีที่ท่านหาให้ ก็เลยอยากจะ...อ่า...อยากจะให้ฮัวฮัวไปเที่ยวเล่นที่บ้านเสียหน่อย พรุ่งนี้จะมีคนมารับไปเจ้าค่ะ"สบโอกาสพอดีก็เลยแต่งเรื่องบอกให้เขารู้ว่าฮัวฮัวจะไม่อยู่ แต่ฟู่เหรินกลับคว้ามือนางขึ้นมา“อย่างนั้นพวกเรามิสู้ไปพร้อมฮัวฮัวไปเลย ข้าจะได้แนะนำตัวกับท่านพ่อตาด้วย ว่าต่อไปนี้ข้าจะเป็นคนดูแลเจ้าเอง”“แหะๆๆ เอาไว้วันหลังก็ได้เจ้าค่ะ” ไฉไฉคิดไปถึงบิดาตัวจริงของตัวเอง แม้ท่านพ่อจะบอกว่าดีแล้วที่นางได้เป็นว่าที่พระชายา แต่ลึกๆ ก็รู้ว่าท่านพ่อไม่ได้ชอบหน้าองค์ชายเท่าไรนัก อาจจะเพราะเขาไม่เป็น

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   44

    “คิด...อะไรเจ้าคะ” ไฉไฉกะพริบตาปริบๆ ค่อยพวงแก้มจะค่อยๆ ระเรื่อขึ้นสี เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่อยู่ในหัว มันไม่ได้เป็นความลับแล้ว เพราะนางเล่นพูดไปหมดทุกคำ “ท่านพี่ ข้าง่วงนอนแล้ว ขอไปนอนดีกว่า ข้าจะ...อุ๊ย!”ไม่มีโอกาสได้หนี เพราะฟู่เหรินไม่ยอมปล่อย เขาใช้วงแขนกั้นนางไว้ และแม้ความจริงด้วยความสามารถของหญิงสาวย่อมเอาตัวรอดได้ แต่ตอนนี้ไม่รู้เป็นอะไร ทำไมมันอ่อนปวกเปียกไปหมด รู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย“อาหง...” ชายหนุ่มเรียกอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงและแววตาเปลี่ยน “ข้าดูรูปงามปานนั้น จนเจ้าถึงขั้นอยากข่มเหง มันแปลว่าอะไรกัน”จะให้แปลว่าอะไรได้อีก เพราะมันก็คำพูดที่ตรงตัว ไฉไฉเลื่อนสายตาหนีเพราะไม่กล้ามองหน้าเขา แต่ฟู่เหรินไม่ปล่อย จับปลายคางของนางให้หันหน้ากลับมามองกันตรงๆสายลมราตรีพัดผ่าน ตอนนี้บรรยากาศช่างเป็นใจนัก แสงสลัวอันเกิดจากโคมไฟที่อยู่ข้างๆ ย้อมให้ใบหน้าของทั้งคู่เหมือนมีแสงสีทองบางๆ ฉาบเคลือบ และมันขับเน้นให้สันกรามไปจนจมูกปากคิ้วคางของฟู่เหรินดูโดดเด่นเหลือเกิน“เหมือนคืนนั้นไม่มีผิด” ไฉไฉละเมอ คิดไปถึงตอนอายุสิบสาม เมื่อครั้งเป็นสาวน้อยแรกรุ่นดรุณีที่แอบอ่านหนังสื

    Last Updated : 2024-12-25
  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   45

    นางล้วงถุงใบย่อมที่ซุกไว้กับเอวขึ้นมาชูให้พี่สาวดูอย่างภาคภูมิใจ ท่าทางแบบนั้นทำไฉไฉหลุดหัวเราะออกมาได้“โถ...เจ้าลูกหินอาวุธลับของเจ้า ที่ให้ลู่ซือฝนให้นะหรือ” นางหมายถึงน้องชายคนถัดจากตน เจิ้งลู่ซือ หนุ่มน้อยที่ไม่ชอบศิลปะการต่อสู้ทุกแขนง เขาชอบท่องตำรามากกว่า นัยว่าโตขึ้นจะได้เข้ารับราชการกรมคลังเหมือนท่านตาผู้ล่วงลับ “แล้วถ้าเจ้าให้อาวุธลับไว้กับพี่ ถ้าเกิดเจ้ากลับไปแล้วเกิดอันตรายขึ้นมา จะเอาอาวุธลับที่ไหนปกป้องตัวเองได้กัน"“ไม่เห็นเป็นไรเลยเจ้าค่ะ ข้าจะไปขอให้พี่รองทำให้ใหม่ อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อแก้ง่วงเวลาท่องตำราอยู่แล้วนี่เจ้าคะ ก็ให้พี่รองฝนลูกหินให้ข้าไปพลางๆ เวลาง่วงๆ ไม่นานเดี๋ยวข้าก็ได้ลูกหินชุดใหม่เต็มถุงแล้วเจ้าค่ะ!”สงสารน้องรองแต่ก็ถือว่าเป็นเวรเป็นกรรมไปแล้วกัน ฮัวฮัวเอาถุงใบนั้นไปซุกไว้ใต้หมอนแล้วตบปุๆ ทำนองว่าให้มันอยู่ดีๆ“ข้าซ่อนไว้ตรงนี้นะเจ้าคะ ใต้หมอนพี่ใหญ่ ถ้าเกิดฉุกเฉินอะไร พี่ใหญ่อย่าลืมลูกหินของข้านะเจ้าคะ เผื่อมันจะช่วยให้พี่รอดตาย แค่กำขึ้นมาแล้วซัดด้วยท่าก้อนหินดีดดึ๋งที่อาซานตังเคยสอน เท่านั้นก็เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ!”ฮัวฮัวไม่รู้เลยว่า

    Last Updated : 2024-12-25

Latest chapter

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   บทส่งท้าย

    สองปีผ่านไป...หลังจบเรื่องวุ่นวายในราชสำนัก ก็ใช้เวลาไปเกือบปี ทำให้ฤกษ์หมั้นหมายเสียหาย องค์ชายฟู่เหรินจึงเสนอว่าให้ใช้ฤกษ์อภิเษกไปเลยในคราวเดียว นั่นคือหมั้นและแต่งในวันเดียวกันย่อมไม่มีใครขัดขวางอยู่แล้ว เพราะใครๆ ต่างก็อยากให้องค์ชายใหญ่เป็นฝั่งเป็นฝาเพื่อที่จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งต่อไป แต่เป็นเขาเองที่ชิงทูลองค์จักรพรรดิก่อน ว่าไม่ต้องการขึ้นเป็นรัชทายาท“เจ้าเป็นลูกคนโต ถ้าเจ้าไม่เป็นรัชทายาท แล้วเจ้าจะเป็นอะไร”พระบิดาถามเขาในวันนั้น และเขาที่มีพระชายาอยู่เคียงข้าง ก็ตอบทันควัน“กระหม่อมจะเป็นหมอ จะรักษาผู้คนโดยไม่แบ่งแยกฐานะ นี่ก็เป็นการดูแลไพร่ฟ้าในฐานะเชื้อพระวงศ์เช่นกัน...”องค์จักรพรรดิอยากจะขัด แต่พอเห็นโอรสกับชายาของเขาจับมือกันไว้แน่นราวกับว่าได้ร่วมกันตัดสินใจเรื่องนี้มาทั้งคู่ ก็ได้แต่ระลึกไปถึงพระสนมอิงหลันผู้ล่วงลับ นางไม่เคยมีใครรักชอบให้เขา แต่งงานเพราะหน้าที่ แต่ตลอดเวลานางก็ทำได้ดี กระทั่งอบรมสั่งสอนบุตรก็ยังทำได้ไม่มีบกพร่อง เป็นเขาเองที่กักขังนางไว้ในวังหลวงนี้จนวันตาย“เช่นนั้นเมื่อถึงเวลาแล้วก็ไปปกครองเมืองต้าหลี่ก็แล้วกัน” จักรพรรดิพูดถึงเมืองใหญ่ที่สุดที่อย

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   56

    “ข้าจะไปช่วยเขา สนามพลังแบบนั้นต้องมีคนคุ้มกัน ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตราย” นางหันไปบอกสองคนข้างหลัง “ท่านพาลูกปลาตัวกลมไปที่บ้านยายเฒ่าตาบอดก่อน แล้วข้าจะตามไปทีหลัง”“คงไม่ต้องแล้ว” เป็นฮัวฮัวที่พูดขึ้น สายตานางมองไปอีกทางแล้วก็ชี้นิ้วไปข้างหน้า “ท่านพ่อกับพวกอาๆ มาช่วยพวกเราแล้ว เย้!”เกิดการปะทะระหว่างนักฆ่าลึกลับกับพวกองครักษ์เสื้อแพรที่มากันเต็มรูปแบบ เพราะตอนนี้ได้จัดการภายในราชสำนักเสร็จสิ้น จึงตามออกมากวาดล้างทั้งหมดที่เหลือข้างนอกในคราวเดียว“ถวายการอารักขาองค์ชายใหญ่!” เสียงเจิ้งห่าวหรานหัวหน้าองครักษ์ตะโกนก้อง “ไฉไฉ ฮัวฮัว หลบไปอยู่ในที่ปลอดภัย เร็ว!”เมื่อพ่อสั่งก็มีอย่างเดียวคือห้ามต่อต้าน สามสายลับต่างวัยวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ไกลๆ และคอยดูห่างๆ พวกเขาไม่ได้เก่งต่อสู้สักคน แค่พอมีวิชาและเอาตัวรอดเป็นเท่านั้น ในเมื่อองครักษ์มาแล้ว ก็ควรให้เป็นหน้าที่ของคนมีความสามารถแล้วกัน“นั่น...เสียงอะไร” เพราะความเป็นคนหูดีที่สุดของไฉไฉทำให้ได้ยินอะไรแปลกๆ นางรู้ทันทีว่ามีคนแอบอยู่แถวนั้นและกำลังจะหนี หันไปมองหน้าน้องสาว เห็นนางจ้องอยู่เช่นกัน แสดงว่ารู้แล้ว “ฮัวฮัว พี่เพิ่งเจอว่าเหลือลู

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   55

    “นี่เจ้า! ริอ่านติดสินบนเจ้าพนักงานตั้งแต่ยังเด็ก ท่านพ่อตีเจ้าตายแน่ๆ! ตุ่นภูเขา! แล้วท่านเป็นผู้ใหญ่ประสาอะไร พาเด็กห้าขวบมาในสถานที่แบบนี้ ท่านเองก็ต้องถูกลงโทษด้วยแน่นอน!”“โฮ่! แมวพันหน้า อย่าเพิ่งพูดมากเลยดีกว่า ถ้าไม่ได้ข้ากับลูกปลาตัวกลมเมื่อครู่ ท่านเองก็คงไม่เหลือซาก”“นี่พวกเจ้า...พูดอะไรกัน ข้างงไปหมด” ฟู่เหรินที่ฟังสายลับสามคนสามวัยเถียงกันด้วยภาษาอะไรก็ไม่รู้ช่างปวดหัวนัก “เดี๋ยวก่อน ทำไมเราต้องมาเถียงกันในเวลานี้ นี่มันหน้าสิ่วหน้าขวาน! พวกนักฆ่าตามมาถึงตัวแล้ว!”“ลูกหินของข้าหมดแล้ว! พี่ใหญ่ ท่านเอาที่ข้าให้ไว้มาด้วยหรือเปล่า” ฮัวฮัวแบมือหาพี่สาวทันที ไฉไฉรีบล้วงเสื้อ ปรากฏว่ามีแต่หมั่นโถวตากแดดร่วงลงมาหลายชิ้น “พี่ใหญ่! แล้วก็ชอบห้ามข้ากินของหวานตอนกลางคืน แต่พี่กลับพกติดตัวตอนหนีพวกนักฆ่าออกมาแบบนี้ จะให้ข้าคิดยังไงกัน!”“นี่ทำไมข้าถึงได้พกหมั่นโถวออกมาขนาดนี้เนี่ย ข้าต้องหยิบเสื้อมาผิดตัวแน่ๆ” นางคิดไปถึงเหตุผลว่าทำไมต้องหยิบเสื้อมาใส่ แล้วก็ดันเกิดหน้าแดง เพราะตอนนั้นเกือบได้สานสัมพันธ์กับฟู่เหรินอยู่แล้วเชียว “โอ๊ย! ไม่รู้แล้ว พวกเราหาอาวุธเอาเท่าที่มีรอบตัวสู้ไป

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   54

    “หา...หมายความว่า...ว้าย!”พรึ่บ!ไฉไฉมัวแต่เถียงกับองค์ชายเลยไม่ทันระวังตัว นางก้าวพลาดลงไปในบ่อที่ขุดไว้ดักสัตว์ แม้จะไม่เจ็บเท่าไรเพราะกลิ้งม้วนตัวลงไปพอดี แต่หลุมนี้ลึกมาก เรียกว่าเป็นความซวยจริงๆ“องค์ชาย! ท่านวิ่งไปข้างหน้าอีกไม่เท่าไรจะเจอต้นไม้สองง่าม มีกระท่อมของยายเฒ่าตาบอดอยู่ไม่ไกลจากนั้น” นางตะโกนบอกเขาเสียงดัง “ที่นั่นเป็นจุดนัดพบของสายลับกับองครักษ์ ท่านจะปลอดภัย”“ไม่ได้! รอก่อน ข้าจะช่วยเจ้าเอง” ฟู่เหรินลงไปนอนแนบพื้นแล้วพยายามส่งมือเข้าไปหา “ข้าจะไม่หนีไปคนเดียว ถ้าจะรอด เราต้องรอดไปด้วยกัน!”“โอ๊ย! ท่านนี่โง่จริง ข้าให้ท่านหนีไปก่อนเพราะท่านเป็นตัวถ่วง ยังไม่รู้ตัวอีก” เสียงหญิงสาวแผดขึ้นมา “ท่านมันอ่อนแอจึงเป็นตัวภาระ นี่ข้ามีแผนแล้ว ข้ามีระเบิดพลุติดตัวไว้ยามฉุกเฉิน ข้าจะยิงใส่พวกมัน แล้วท่านจะมาอยู่แถวนี้ให้เกะกะทำไมเล่า!”หญิงสาวโกหก นางไม่มีของที่ว่า แต่ทำเป็นชูอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา เพื่อให้เขาสบายใจ“ระเบิดพลุอะไรของเจ้าหา นั่นมันหมั่นโถวตากแดดที่เอาไว้ปิ้งกินกับน้ำผึ้งที่น้องสาวชอบไม่ใช่หรือไง แล้วนี่พกมาทำไมเนี่ย!” เขาพูดแบบนั้นนางเลยได้หันดู อ้าวจริงด้วย ไม่ร

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   53

    โอ๊ย!...อุ้บ!”ไฉไฉดึงหูฟู่เหรินเหมือนที่เห็นหลี่ซูเจินทำเจิ้งห่าวหรานมาตั้งแต่นางจำความได้ ท่านแม่ดึงหูท่านพ่อทีไร ท่านพ่อมีอันได้ยอมแพ้ เพราะมันเจ็บ!มือหนึ่งดึงหู อีกมืออุดปากเขาแน่นไม่ให้ร้อง แต่เพียงครู่เดียวก็ปล่อยมือที่บิดหูออกแล้วไปกระซิบ“ข้างนอกเป็นนักฆ่าที่ตั้งใจลอบฆ่าท่านมาตั้งแต่ที่ตลาดแล้ว และท่านคงคิดไม่ผิด ฝู่เตี้ยวเป็นหนอนจริงๆ ตอนนี้พวกเราถึงได้ตกอยู่ในอันตราย”“ขืนยังอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ยังไงพวกเราก็คงได้ตาย” ฟู่เหรินได้พูดเป็นคำแรกตนที่เอามือลูบหูตัวเองป้อยๆ คิ้วขมวดตึง มองไปข้างนอกยังเห็นห่ามีดบินอยู่เลย “ข้าจะพาเจ้าออกไปเอง เจ้าหลบข้างหลังข้าไว้ก็แล้วกัน”กลายเป็นไฉไฉที่คิ้วขมวดไปด้วย เพราะสำหรับนางแล้วฟู่เหรินหาได้เป็นวรยุทธ์ไม่ ซ้ำยังอ่อนแอจนไม่รู้ว่ามีชีวิตรอดจากวังหลวงมาถึงวันนี้ได้อย่างไร ถึงนางไม่เก่งอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็รู้หลักพื้นฐาน และเอาตัวรอดเก่งด้วย “ท่านอยู่ข้างหน้าข้า คงอยากเป็นเป้าเคลื่อนที่กระมัง” นางเอื้อมมือขึ้นไปบนเตียง ควานหาลูกหินของฮัวฮัวอีกชุด ซึ่งมันเป็นชุดสุดท้ายแล้ว “นี่แหละองค์ชาย ท่านคงยังไม่รู้ว่าอะไร ข้าถูกท่านพ่อจับไปฝึกเป็นสา

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   52

    “ฝู่เตี้ยวคงไม่ได้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก” นางบอก หลังคาดการณ์จากสิ่งที่ฮัวฮัวบอกไว้ก่อนกลับบ้านไป พฤติกรรมประหลาดของขันทีน้อย คือเขาชอบหายไปไหนในช่วงที่ฟู่เหรินจะไม่มีทางรับรู้ ฮัวฮัวสะกดรอยตามแบบห่างๆ จึงรู้ว่าฝู่เตี้ยวต้องไปพบใครมาแน่ๆ แต่คงไม่ใช่ฝ่ายเดียวกัน เพราะฝ่ายเดียวกันนี้ก็มีเพียงหน่วยองครักษ์กับคนของเซี่ยงกงกงเท่านั้นเอง ประจวบเหมาะกับที่อยู่ดีๆ ตำแหน่งขององค์ชายถูกเปิดเผย จึงไม่มีทางคิดเป็นอื่นไปได้เลย นอกจาก... “ฝู่เตี้ยวคือหนอนบ่อนไส้สินะ” ฟู่เหรินพูดขึ้นมาเอง เป็นไฉไฉที่ต้องหันหน้าไปมอง เพราะเขาพูดเหมือนรู้ว่านี่มันเรื่องอะไร ชายหนุ่มสั่นหน้าด้วยความหดหู่ใจ “อะไรคือสิ่งที่ทำให้ฝู่เตี้ยวที่อยู่กับข้ามาตั้งแต่อายุสิบปีกลับมาหักหลังข้าได้” “นั่นเป็นเรื่องที่ต้องไปสืบภายหลัง แต่ตอนนี้...” ข้างนอกเงียบเกินไป ราวกับไม่มีแม้แต่เสียงของสายลมราตรี หญิงสาวล้วงไปใต้เตียงแล้วหยิบดาบที่เป็นอาวุธประจำตัวซึ่งซุกซ่อนไว้เผื่อเวลาฉุกเฉิน “เราต้องรอดไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน ได้โปรดอยู่ข้างหลังข้าก็พอ” “อาหง ท่าทีเจ้าเปลี่ยน หรือว่าความจริง...เจ้ามีสถานะอื่น”

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   51

    ไม่ทันได้บอกว่าห้ามอะไรด้วยซ้ำเพราะชายหนุ่มไม่ฟัง เขากระโดดขึ้นเตียงมาทำตัวเหมือนเด็กๆ เท่านั้นไม่พอยังชักผ้าขึ้นมาห่ม แล้วเอามือตบปุๆ กับที่นอนข้างกาย “อาหง ลงมานอนเถอะ วันนี้พวกเราก็เหนื่อยกันมามาก เจ้าไม่ง่วงหรือไง” เจ้าตัวพูดไปก็หาวไป แล้วก็ดึงร่างบางให้ลงมานอนเคียงกัน “ฮ้าว...ที่นอนของเจ้าหอมเหลือเกิน ไหนขอดมใกล้ๆ หน่อย อื้ม...ข้าเข้าใจฮัวฮัวแล้วว่าทำไมติดแม่ เพราะแม่ของนางนอกจากจะหอมแล้วยังตัวอุ่นและนุ่มน่ากอดอีกด้วย ดูท่าหากฮัวฮัวกลับมาเมื่อใด คงได้ทะเลาะกับข้าเป็นแน่ เรื่องแย่งกันกอดแม่ของนาง” “ท่านพี่...” ได้แต่ดีดดิ้นและร้องอย่างถอนอกถอนใจ เพราะตอนนี้นางถูกเขาดึงไปกอดหน้าตาเฉย รับรู้ได้กระทั่งเสียงหัวใจเต้นระรัวของตัวเอง และกายอันอบอุ่นขององค์ชายที่ตอนนี้กดนางให้แนบร่างเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม “ท่านพี่ ข้าหายใจไม่ออกเจ้าค่ะ” “หายใจไม่ออก อย่างนั้นคงต้องช่วยให้หายใจคล่องเสียหน่อย” เขาผละตัวแล้วเชยคางนางขึ้น หญิงสาวเลิกคิ้วงงๆ เพราะอยู่ๆ ดันเกิดตามเขาไม่ทัน “สิ่งนี้มีในตำราแพทย์ เรียกว่าการแลกเปลี่ยนลมปราณ ข้าจะแสดงให้เจ้าดูเอง...” “หือ...อื้อ! อื้อ!”

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   50

    กลัวเขาไม่รู้ว่านางใส่ใจมากเลยต้องคุยโอ้อวดเสียหน่อย ความจริงแล้วก็เป็นฟู่เหรินนั่นเองที่ตามนางไม่ทัน เพราะไฉไฉนั้นนิสัยเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ชายหนุ่มกินน้ำแกงที่ถูกป้อนให้จนเกลี้ยง รู้สึกสบายท้องมาก เพราะเขาก็ไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า ไฉไฉรีบเก็บชาม “ข้าจะไปเตรียมน้ำให้ท่านอาบ ท่านพี่ก็ไปผลัดผ้าได้เลยนะเจ้าคะ” หันไปมองห้องพักคนไข้ชั่วคราว เห็นหญิงชรายังป้อนน้ำข้าวให้ลูกชายยังไม่เสร็จ “ข้าควรไปดูพวกเขา...” “เจ้าไปเตรียมน้ำเถอะ ข้าจะไปดูเอง และจะได้ตรวจอาการครั้งสุดท้ายก่อนจะให้ยาระงับปวดด้วย เพราะคนไข้จะได้หลับยาว” ในเมื่อตกลงกันได้เช่นนั้นจึงแยกกัน ไฉไฉเข้าครัวไปจัดน้ำต้มน้ำหม้อหนึ่ง เห็นฝู่เตี้ยวทำอาหารใกล้เสร็จแล้ว นอกจากผัดผักและน้ำแกง ก็มีปลาย่างเพิ่มขึ้นมาด้วย มิช้ามินานนัก น้ำอุ่นก็ถูกผสมจนเสร็จสิ้น ไฉไฉมองด้วยความภูมิใจ เรื่องการบ้านการเรือนแบบนี้ท่านยายย่อมเป็นผู้อบรมสั่งสอนอย่างดี ในที่สุดก็บรรลุเป้าหมาย ได้ผสมน้ำให้องค์ชายอาบเสียที “อ๊ะ ลืมไปเลย ต้องใส่นี่เข้าไปด้วย คิก...” นางหยิบห่อเครื่องหอมออกมาจากอกเสื้อ มันเป็นเครื่องหอมประจำตัวที่ม

  • มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย   49

    “ไฮ้...เจ้าพูดอะไรแบบนั้น ข้าจะรังเกียจทำไมกัน ภรรยาตั้งใจทำให้ขนาดนี้ ข้าต้องดีใจมากอยู่แล้ว” รีบลุกมาแล้วประคองให้นางมานั่ง ก่อนจะเอาผ้าซับเหงื่อที่หน้าผากให้ “อาหง เจ้าเดินไปมาทั้งวันแล้วก็พูดไม่หยุด คงจะเหนื่อยมาก แล้วยังลำบากมาทำอาหารอีก เรื่องแบบนี้ให้ฝู่เตี้ยวทำให้ได้ เขาถนัด”ปกติคงต้องมีขัดคอกันบ้าง แต่คงไม่ใช่ครั้งนี้ เพราะขันทีน้อยเห็นด้วย ในสายตาเขาก็ยังคิดว่าคุณหนูเจิ้งเป็นลูกผู้ดีเป็นชนชั้นสูง แต่ทำงานพอๆ กับสาวชาวบ้าน ตอนนี้คงเหนื่อยสายตัวแทบขาดหารู้ไม่ว่าไฉไฉไม่เหมือนคุณหนูบ้านไหน เพราะนางแอบเข้ามาฝึกเป็นสายลับกับหน่วยของบิดาตั้งแต่อายุแปดขวบแล้ว...ก็ตั้งแต่หลังจากพบกับองค์ชายว่าที่คู่หมั้น เจิ้งห่าวหรานก็จับลูกสาวมาฝึกวิชายุทธ์ทันที ทำให้แค่นี้ไม่ได้ทำให้หญิงสาวเหนื่อยล้าหรือพลังถดถอยได้เลย“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ วันนี้พวกเราทั้งสามคนเหนื่อยเหมือนกันหมด เรื่องแค่นี้ข้าทำได้ อีกอย่างข้ารู้ว่าฝู่เตี้ยวคงต้องกำลังดูแลท่านพี่อยู่ด้วย ข้าเลยไม่ได้เข้ามาปรนนิบัติท่านพี่ ต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ”“นั่นสิ ความจริงแม่นางหงควรมาดูแลคุณชาย แล้วบ่าวต่างหากที่ไปทำกับข้าว” ฝู่เตี้ยวลุกขึ

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status