มันไม่น่าประหลาดใจที่ทำไมเขาถึงทำผิดพลาดไปแบบนั้นอย่างไม่ตั้งใจ ท้ายที่สุดแล้วเจอรัลด์ก็รู้สึกตกตะลึงที่รู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอมีความรู้สึกให้เขาเล็กน้อย เท่าที่เจอรัลด์จำได้ เขาเคยสนทนากับแจสมินสั้น ๆ เท่านั้น แม้เขายอมรับว่าหลอกเธอเล็กน้อยในระหว่างเหตุการณ์บางอย่างก็ตาม แต่เมื่อคิดว่าเธอจะลงเอยด้วยการตกหลุมรักเขาเพียงเพราะเรื่องนั้นล่ะก็… “ยังไงซะ เมื่อเฟนเดอร์สันไปหาตระกูลคลอฟอร์ดมานานสักพักแล้ว พวกเราก็ได้รู้ว่าเขาหายตัวไป แม้ฉันส่งคนมากมายออกไปค้นหาเขา มันก็ผ่านมากว่าครึ่งปีแล้วในตอนนี้ แต่ก็ยังคงไม่มีข่าวคราวใดเกี่ยวกับเขาเลย…ฉันยังคงสงสัยบางครั้งว่าเขาเลือกโดยสมัครใจหรือไม่…” แจสมินกล่าวด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเศร้าสร้อย “…ไม่ว่าจะยังไง นายเสร็จหรือยัง?” แจสมินถาม ขณะที่เธอหันไปมองแซนเดอร์สัน เพียงแค่นั้น เจอรัลด์ก็พยักหน้าก่อนจะแสดงท่าทางให้เธอเพื่อไปพักผ่อนให้ดี ๆ และในขณะที่เขากำลังจะออกไปพร้อมกับชุดเครื่องมือทางการแพทย์ของเขา ขณะนั้นเขาก็เห็นเครื่องมืออธิษฐานบางอย่างวางอยู่รอบห้องของเธอแวบ ๆ เขทขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังของดังกล่าวก่อนจะพูด “อ่า อ๋า?” เข
“ดื่ม!” ตามที่แจสมินได้พูดไว้คืนก่อน งานที่โบสถ์ถูกจัดขึ้นในเมืองตอนเช้าของวันต่อมา ด้วยทุกอย่างที่ดูยิ่งใหญ่มาก จึงไม่แปลกที่ทำไมมันถึงพลุกพล่านไปด้วยผู้คนกัน “ช่างมีชีวิตขีวาจริง!” มินดี้กล่าวอย่างตื่นเต้น ขณะที่เธอยืนอยู่ในท่ามกลางฝูงชน “เธอช่วยสงบเสงี่ยมมากกว่านี้หน่อยได้ไหม มินดี้?” แจสมินพูดอย่างค่อนข้างช่วยไม่ได้“ทำไมฉันควรทำด้วยล่ะ? วันนี้เป็นวันที่น่าตื่นเต้น! เธอไม่รู้สึกเหรอ? เมื่อเห็นผู้คนทั้งหมดที่นี่จึงทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวไปหมด!” มินดี้ตอบกลับ ขณะที่แจสมินส่ายหัวของเธอ “นาน ๆ ทีก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่หรือไงแจสมิน? ไปเดินเล่นกันสั้น ๆ ก่อนมุ่งหน้าไปยังโบสถ์เพื่ออธิษฐานขอพรกันในภายหลังเถอะ” อาสองของพวกเธอกล่าว ขณะที่เธอหันไปมองคนหนุ่มที่ตอดตามพวกเธอจากด้านหลังอยู่เงียบ ๆ ตลอดเวลามานี้ “ฉันขอโทษที่เธอต้องมาเห็นด้านเด็ก ๆ ของครอบครัวของเราด้วยนะ” อาสองกล่าว ขณะที่เธอยิ้ม ในการตอบสนอง เจอรัลด์ส่ายหัวของเขา ด้วยความสัตย์จริง แม้ว่าพวกเธอห้ามไม่ให้เจอรัลด์ติดตามมาด้วย เขาก็จะยังคงทำมันอย่างลับ ๆ อยู่ดี อย่าลืมว่า เขาจะไม่ทำได้ยังไง ในเมื่อเขารู้ดีว่าชุยเลอร์กำลัง
เธอทำแบบนั้น เนื่องจากเวลาครึ่งปีก็แทบจะไม่พอเปลี่ยนนิสัยที่หยิ่งยโสของเธอได้เลย อย่างที่คาดไว้ เมอายังคงชอบที่จะอยู่ใกล้ผู้คนที่มีสถานะสูงในสังคม เหมือนวอร์เรน แจสมิน และมินดี้เท่านั้น ไม่มีใครตำหนิเธอสำหรับเรื่องนั้นได้จริง ๆ ไม่ว่าจะยังไง เจอรัลด์ก็ยุ่งมากเกินไปในการจับตาดูสภาพแวดล้อมของเขา จนไม่ได้สังเกตการเพ่งมองอย่างดูถูกจากทั้งเมอาและอิซาเบลเลยด้วยซ้ำ “เฮ้ แจสมิน ดูนั่นสิ! เห็นขนมหวานเล็ก ๆ ที่พวกเด็ก ๆ กำลังถืออยู่ไหม? ฉันชอบพวกมันมากเลย! ฉันสงสัยว่าพวกเขาซื้อพวกนั้นมาจากที่ไหน!” มินดี้พูดขึ้นสักพักต่อมา ขณะที่เธอชี้ออกหน้าต่างไปยังเด็กสองสามคนที่กำลังเดินผ่านไป ในเวลานี้กลุ่มนั่งอยู่ในร้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในขณะที่เพลิดเพลินกับการดื่มกาแฟกัน “โอ้ งั้นเหรอ? ฉันรู้ว่าพวกเขาขายมันพวกนั้นที่ไหน! มันอยู่ไกลขึ้นไปทางเหนือเล็กน้อย แต่ฉันสามารถพาเธอไปที่นั่นได้ถ้าเธอต้องการ!” เมอาตอบกลับ “นั่นยอมเยี่ยมไปเลย!” มินดี้กล่าวด้วยความตื่นเต้น ขณะที่เธอหันไปมองเจอรัลด์ จากนั้นมินดี้ก็ยิ้มและพูดขึ้นมา “เอาน่า แซนเดอร์สัน! มากับฉัน! อย่าลืมว่า นายก็ดูไม่เหมือนว่านายมีอะไรอื่นให้ทำอย
“ฮ่า! อย่างกับว่าพวกเราไม่รู้ว่าเธอเป็นใครงั้นแหละ! เธอคือมินดี้ คุณหนูรองแห่งตระกูลเฟนเดอร์สันไง! อีกอย่าง แจสมินก็กำลังดื่มกาแฟอยู่แน่นอน แต่เป็นอดีตไปแล้วแน่นอน เพราะเธอถูกจับไปแล้ว! เธอเป็นคนเดียวที่เหลือให้จัดการ! ตอนนี้ก็เดินไปซะ!” ผู้ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มสั่ง ขณะที่เขาผลักมินดี้ไปอย่างค่อนข้างกระโชกโฮกฮาก ทันทีที่เขากล่าวไปแบบนั้น ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์กำลังเร่งเครื่องในระยะไกล ครู่ต่อมา ก็สามารถเห็นได้ว่ารถตู้ขนาดเล็กกำลังเร่งเครื่องผ่านฝูงชนมาทางพวกเขา! “เข้าไปในรถ!” ผู้ชายคนนั้นสั่งทันทีที่รถมาหยุดเสียงดังต่อหน้าพวกเขา โดยไม่มีทางเลือกอื่นใด ๆ ทั้งสามคนจึงทำตาม ณ จุดนั้น เจอรัลด์ยังคงครุ่นคิดอยู่ว่าเขาควรลงมือตอนนี้หรือรอต่อไปอีกสักหน่อย ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าคนเหล่านี้มีปืนติดตัวกัน แต่เขาก็ไม่คิดว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นเรื่องใหญ่อะไรขนาดนั้นจริง ๆ ในขณะนั้น ก็ได้ยินเสียงนิ่งดังมาจากวิทยุสื่อสาร โดยพูดว่า “นายเสร็จหรือยัง?” “เรียบร้อยครับ! มันง่ายมาก!” หัวหน้าคนนั้นตอบกลับ ขณะที่ทั้งสองคนยังคงคุยกันผ่านวิทยุสื่อสารต่อไป พอถึงจุดหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงของแจสม
เจอรัลด์ทำได้เพียงแค่มองไปที่เมอาด้วยความไม่เชื่อเท่านั้น เมื่อคิดว่าเขาได้คาดเดาไว้ว่าเธอจะมีความประทับใจที่ค่อนข้างดีต่อเขามากขึ้น หลังจากช่วยเหลือเธอในตอนนั้น แต่ทั้งหมดมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดปรารถนาสินะ ทั้งหมดที่เขาทำได้คือยิ้มอย่างขมขื่นด้วยการยอมจำนน ขณะที่เขามองไปยังผู้หญิงที่ไม่ยอมอะไรง่าย ๆ คนนั้น “พอได้แล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะคุยเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ในตอนนี้ สิ่งสำคัญคือการคิดหาทางว่าพวกเราควรหนีไปกันยังไง!” วอร์เรนกล่าว ทันทีที่เขากล่าวไปแบบนั้น ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นมาขณะที่ประตูเหล็กถูกเปิดออก “เข้าไป! พวกแกทุกคน!” หลังจากนั้น ผู้คนประมาณสามสิบคน ทั้งหนุ่มและแก่ ก็ถูกผลักเข้ามาในสถานที่นั้น พวกเขาทั้งหมดมีกระสอบคลุมหัวของพวกเขา ก็เหมือนกับที่กลุ่มของพวกเขาถูกนำเข้ามาที่นี่ก่อนหน้านี้ เมื่อกระสอบถูกถอดออกไป อย่างไรก็ดี แจสมินก็ช็อกไปในทันที “อะไรกัน? เป็นคุณเหรอ? งั้นคนที่เหลือ…จริง ๆ แล้วพวกเขาจับพวกคุณทั้งหมดงั้นเหรอ?!” แจสมินอุทานออกมา รู้สึกมึนงงกับเหตุการณ์ที่พลิกผลันนี้ “งั้นคุณถูกลักพาตัวไปเหมือนกันสินะ คุณหนู! พวกชุยเลอร์ช่างสารเลวกันจริง ๆ!” หน
ทันทีทันใดหลังจากกล่าวไปแบบนั้น โนอาก็ยิ้มเยาะออกมา ไบรสันเองในที่สุดก็เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเขาจนมุมอย่างไร เขาคงจะไม่มีวันจินตนาการได้ว่าจริง ๆ แล้วชุยเลอร์จะมีความสามารถขนาดนี้ “แก…แกจับแจสมินกับมินดี้ไปงั้นเหรอ…?” “ฮึ่ม คุณมีเวลาห้านาทีเพื่อตัดสินใจเรื่องนี้ ท่านเฟนเดอร์สัน อีกอย่าง อย่าแม้แต่จะคิดพึ่งพาคณะกรรมการบริษัทเลย วางใจเถอะว่าแม้แต่คนเหล่านั้นที่ภักดีต่อคุณมากที่สุดก็จะรีบลงนามและเห็นพ้องในเรื่องนี้” โนอาตอบกลับ โดยไม่สนใจคำถามของไบรสันเลย “ก็ได้ ฉันจะเซ็นมัน! ถึงอย่างนั้นฉันอยากจะให้นายชี้แจงบางอย่างให้ชัดเจน พวกนายทุกคนกลายเป็นขี้ข้าของโมลเดลอย่างแท้จริงแล้วใช่ไหม?” ไบรสันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ขณะที่เขาลงนามข้อตกลงนั้น “ขี้ข้าเป็นคำที่ไม่สุภาพเลย ท่านเฟนเดอร์สัน ผมเพียงเลือกที่จะทำงานกับคนฉลาดกว่า! จำไว้ว่าคุณเป็นคนที่นำสิ่งนี้มาสู่ตัวเอง! ท้ายที่สุดแล้ว คุณก็ปฏิเสธข้อเสนอของตระกูลโมลเดลที่จะร่วมมือกันกับพวกเขา ในการตามหาเจอรัลด์ภายในจังหวัดซอลฟอร์ดเอง!” โนอากล่าว “ในส่วนของข้อตกลงของเรากับโมลเดล เมื่อพวกเราครองอำนาจกันแล้ว พวกเราจะใช้ชื่อของตระกูลเฟนเดอร์
ไม่ช้ากลางคืนก็มาถึง และมันก็ค่อนข้างดึกแล้ว อย่างไรก็ตาม ความเงียบของคืนก็ถูกทำลายลงโดยเสียงระเบิดขนาดใหญ่! สมาชิกที่อยู่ที่นั่นของตระกูลชุยเลอร์ถูกทิ้งให้รู้สึกตกตะลึงไปตาม ๆ กัน ขณะที่พวกเขาเฝ้ามองเปลวเพลิงปะทุขึ้นมาจากที่ตั้งโกดังของเขา “กำลังเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?” โนอาที่รู้สึกถึงการสั่นไหวของการระเบิดซึ่งนั่งอยู่ข้างเบอร์ก และคนอื่น ๆ สองสามคนตะโกนขึ้นมา พวกเขาทั้งหมดนั่งอยู่ในห้องประชุมขนาดใหญ่ของตระกูลชุยเลอร์กันเมื่อการระเบิดเกิดขึ้น “นายท่าน มีบางอย่างผิดปกติอย่างรุนแรงครับ! โกดังของเราเพิ่งเกิดเพลิงไหม้!” พ่อบ้านประกาศ ขณะที่พรวดพราดเข้ามาในห้องที่ผู้ชายทั้งหลายที่รู้สึกตกตะลึงอยู่กัน “ว่าไงนะ?!” โนอาตอบกลับ ขณะที่เขารู้สึกว่าริมฝีปากของเขากระตุกเล็กน้อย เขามีเหตุผลที่จะโกรธจัดเท่าที่เขาเป็นอยู่ในเวลานี้ ท้ายที่สุดแล้ว ตลอดหลายปีมานี้ ชุยเลอร์ก็ไม่เคยใช้โกดังของพวกเขาเพื่อเก็บของที่ไม่สำคัญเลย แต่ในทางกลับกัน ข้อมูลและเอกสารสำคัญของพวกเขาส่วนใหญ่ก็ถูกเก็บไว้ที่นั่น! “ใครที่รับผิดชอบในเรื่องนี้กัน?! ใครกล้าดีมาทำบางอย่างแบบนี้กับตระกูลชุยเลอร์?!” โนอาคำรามด้วยความเ
ด้วยความแม่นยำอย่างถูกต้อง เจอรัลด์ต่อยอย่างเร็วเข้าที่จุดอ่อนไหวที่สุดของบอดี้การ์ดทั้งหกคนนั้น ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะล้มลงกับพื้นอย่างพร้อมเพียงกัน โดยมีเลือดไหลออกอย่างมากจากปากและจมูกของพวกเขา “…ฮ ฮะ…? งั้น…นายมีความสามารถขนาดนี้มาโดยตลอดเลยเหรอ แซนเดอร์สัน…?” มินดี้กล่าว ขณะที่เธอเฝ้ามองด้วยสายกว้างเบิกกว้าง และด้วยความไม่เชื่อกับสิ่งที่เธอเพิ่งเห็น แม้แต่สเตลล่าและอิซาเบล ที่เคยพบกับผู้เชี่ยวชาญเทควันโด้มากมายมาก่อน ก็รู้ว่าผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นไม่ได้ใกล้เคียงเลยด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับแซนเดอร์สันคนใบ้คนนั้น! เมื่อคิดว่าเขามีสมรรถภาพสูงขนาดนี้! ในขณะที่ทุกคนในห้องรู้สึกแปลกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาก็ตระหนักได้ในเวลาเดียวกันว่า ตอนนี้พวกเขามีใครบางคนที่พวกเขาสามารถพึ่งพาได้อย่างแน่นอนแล้ว มันไม่นานก่อนที่เจอรัลด์จะหันไปมองฝูงชนก่อนจะส่งสัญญาณให้พวกเขารีบออกไปจากสถานที่แห่งนี้ภายใต้การนำของเขาตามคำสั่งของเขา พวกเขาทุกคนจึงรีบออกไปยังสวนหลังบ้านกัน ทันทีที่พวกเขาออกไปข้างนอก ทุกคนก็เห็นเปลวไฟอันโชติช่วงที่ยังคงปกคลุมโกดังของตระก