ปัง!
เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกกะทันหัน
“ยูนะ! เสียงดังอะไรของเธอ— “
“!!!”
ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน… แล้วพบว่า ‘เรน’ พี่ชายสุดที่รักของยูนะกำลังยืนอยู่หน้าประตู ด้วยสีหน้าที่…
โคตรจะโกรธ!!
“เดี๋ยวนะ! มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิด!!”
ยูนะรีบตะโกนลั่นก่อนที่พี่ชายของเธอจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้!
เรน คาวาซากิ ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตู สีหน้าตกตะลึงปนหงุดหงิดสุดขีด กับภาพตรงหน้าที่เห็น น้องสาวของเขากำลังจับข้อมือผู้ชายตัวเปลือยเปล่าอยู่ในห้องน้ำของเธอ!?
คีรินที่ยังอยู่ในสภาพพันผ้าเช็ดตัวสีชมพูแสบตา กะพริบตามองชายหนุ่มที่ดูเคร่งขรึมและโหดเหี้ยมราวกับยากูซ่า พี่ชายยูนะตัวสูงกว่าเขานิดหน่อย ใบหน้าคมเข้มเหมือนจะฆ่าคนได้
“หึ”
เสียงขู่หัวเราะต่ำๆ ของเรนทำให้คีรินรู้สึกถึง ลางร้าย บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น...
“ไอ้บ้านี่เป็นใคร?”
เสียงเย็นชาของเรนถามขึ้น ขณะที่ยูนะรีบยกมือห้ามไว้ก่อนพี่ชายจะพุ่งเข้ามาอัดคน
“พี่! มันมีเหตุผล!”
“เหตุผล? ผู้ชายเปลือยโผล่ในห้องน้ำของน้องสาวฉันเนี่ยนะ?”
สายตาคมกริบของเรนจ้องทะลุทะลวงไปที่คีริน ราวกับกำลังประเมินว่า จะต่อยเขายังไงให้สลบในหมัดเดียว
“เอ่อ… คือ…”
ยูนะรู้ว่าต่อให้เธออธิบายยังไง พี่ชายก็คงไม่เชื่อแน่ๆ! ทางเดียว คือต้องพาคีรินออกไปจากตรงนี้ก่อนที่เรนจะหมดความอดทน
เธอรีบคว้าข้อมือคีริน ลากออกจากห้องน้ำอย่างไม่รีรอ
“เดี๋ยวฉันอธิบายทีหลัง! ตอนนี้นายรีบไปใส่เสื้อผ้าก่อน!”
“เฮ้ย! ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องลาก!”
คีรินโวยวาย แต่ยูนะไม่สนใจ เธอรีบดึงเขาไปที่ห้องนอนของตัวเอง เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดของพี่ชายออกมายัดใส่มือเขา
“นี่! ใส่ซะ!”
คีรินเหล่มองเสื้อผ้ากองนั้นอย่างไม่พอใจ
“ฉันไม่ใส่ของคนอื่น”
ยูนะหรี่ตามองเขาอย่างคาดโทษ เวลาแบบนี้ ยังมีหน้ามากวนส้นตีนอีกเหรอ
“นาย!! ดูเวล่ำเวลามั่ง อยากตายรึไง!!”
คีรินย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะมองป้ายแบรนด์บนเสื้อ...
“หึ”
หางคิ้วของเขายกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็น Armani แบรนด์ระดับไฮเอนด์ นี่มันของแพงระดับที่เขาใส่เป็นประจำเลยนี่หว่า
แต่แน่นอน… เขาไม่มีทางยอมรับง่าย ๆ
“เออ ก็ได้… ถือว่าไม่แย่มาก” เขาพูดด้วยท่าทางเหมือนยอมใส่ให้เป็นบุญ
ยูนะมองบน “เชิญเลยค่ะคุณชาย”
∘ ∘ ∘ (°ヮ°) ?
5 นาทีต่อมา
คีรินเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในลุคใหม่ที่แทบจะทำให้ยูนะลืมหายใจ
เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นเล็กน้อย กางเกงขายาวพอดีตัวทำให้เห็นสัดส่วนที่พอดีเป๊ะ ออร่าคุณชายสายแฟชั่นกระแทกตาเต็มๆ
ยูนะกัดฟันแน่น... โอเค ยอมรับก็ได้ว่า หมอนี่หล่อมาก
แต่เดี๋ยวก่อน! นี่มันไม่ใช่เวลามาชื่นชมผู้ชายที่เพิ่งกลายร่างจากแมว!
“นี่! นายเป็นตัวอะไรแน่!?” ยูนะกอดอก จ้องเขาเขม็ง
คีรินถอนหายใจอย่างรำคาญ
“ก็เป็นคนไง จะให้เป็นอะไร? เอเลี่ยนเหรอ?”
“แต่เมื่อกี้นายเป็นแมว!”
“ก็ใช่”
“แล้วทำไมนายถึงกลายเป็นแมวได้!?”
“ก็บอกแล้วไงว่าโดนสาป!”
ยูนะอ้าปากค้าง
“เฮ้ยๆ นี่นายคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องแฟนตาซีแบบนี้จริงเหรอ!?”
“แล้วเธอมีคำอธิบายที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ?”
คีรินเลิกคิ้ว ท่าทางกวนๆ ของเขาทำให้ยูนะอยากจะข่วนหน้า— ไม่สิ... อยากจะ ตบเขาให้หายปากหมา!!
ก่อนที่ยูนะจะได้โต้เถียงต่อ ประตูห้องก็เปิดออก เรนเดินเข้ามาพร้อมกับสายตาคมกริบ
“ยูนะ อธิบายมาให้หมด”
ยูนะสะดุ้งเฮือก รีบหันไปเผชิญหน้ากับพี่ชาย เธอรู้ว่าถ้าไม่อธิบายดีๆ พี่เรนอาจจับคีรินโยนออกจากคอนโดก็ได้!
“เอ่อ... คือพี่”
เธอพยายามคิดคำโกหกที่พอจะฟังขึ้น แต่แล้ว…
“ฉันเป็นแฟนเธอ”
เสียงทุ้มของคีรินดังขึ้น
“...!?”
ยูนะเบิกตากว้าง เฮ้ย!?
เรนหรี่ตามองคีรินทันที “ว่าไงนะ?”
“ฉันเป็นแฟนยัยนี่” คีรินพูดซ้ำด้วยสีหน้ากวนประสาท
“เมื่อกี้เราแค่ทะเลาะกันเรื่องไร้สาระนิดหน่อย”
“แฟน!?” ยูนะแทบจะพ่นไฟใส่เขา
“ใครบอกกันห๊ะ!?” ยูนะกระซิบเสียงขุ่น
คีรินเหลือบมองเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กระซิบตอบกลับ
“หรือเธออยากบอกความจริงว่าเธอจูบแมวแล้วฉันกลายเป็นคน?”
“...!!”
ยูนะกัดฟันแน่น โอ๊ย! นี่มัน… นี่มัน…!
เรนมองหน้าคีรินกับยูนะสลับกัน ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ
“เธอคบกับหมอนี่จริง?”
ยูนะกำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น “ฉัน—”
“ใช่” คีรินแทรกขึ้นมาทันที ก่อนจะโอบไหล่ยูนะด้วยท่าทางโคตรสนิท
“เธอเป็นแฟนฉันเอง”
ยูนะรู้สึกเหมือนเลือดขึ้นหน้า!
ไอ้แมวบ้า! กล้าดียังไงมาแต่งเรื่องเองแบบนี้!?
∘ ∘ ∘ (°ヮ°) ?
“ยังไง? ยูนะ?”
เสียงเข้มของเรนกดดันเสียจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งไปหมด
ยูนะกลืนน้ำลายเอื้อก
โว้ย! ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องมาเจอสถานการณ์บ้า ๆ แบบนี้!?
เธอเหลือบไปมองคีริน ไอ้ตัวต้นเรื่อง ที่ยังทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว แถมยังมีหน้ามายักคิ้วให้เธออีก!
“ก็ฉันบะ—”
“นายเงียบไปเลย!”
ยูนะตวาดเสียงแข็ง หันไปจิกตามองคีรินที่ทำหน้าชะงักราวกับไม่คิดว่าเธอจะกล้าขึ้นเสียงใส่ขนาดนี้
เกิดมาเพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่ตวาดใส่กันโต้งๆ แบบนี้!
เธอรู้สึกถึงแววตาหวาดระแวงของเขาอย่างชัดเจน กลัวล่ะสิ ว่าฉันจะพูดความจริงออกไป!?
“พี่… ตามนั้นล่ะ”
ยูนะตอบเสียงเรียบ ไม่สบตาพี่ชาย แต่ประโยคของเธอกลับทำให้คีรินถึงกับอ้าปากค้าง!
“ห๊ะ!?”
เรนเลิกคิ้ว ดวงตาเข้มขึ้นอีกระดับ ดูก็รู้ว่าโกรธจัด เขาคิดเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วตั้งแต่เห็นคีรินเปลือยกายอยู่ในห้องน้องสาว!
“แต่มันไม่ใช่แบบนั้น!!”
ยูนะรีบโบกมือปฏิเสธ
“พอดีเมื่อกี้เสื้อผ้าเขาเลอะ ก็เลยให้ยืมของพี่ไปใส่แทนเท่านั้นเอง!”
“หึ… เสื้อผ้าเลอะ?” เรนเอียงคอ ดวงตาคล้ายจะอ่านทะลุไปถึงสมองเธอ
ยูนะกลืนน้ำลายเฮือก นี่พี่เธอเป็นเครื่องจับโกหกเดินได้รึไง!?
“ใช่!” เธอตอบเสียงดังฟังชัด
“ก็เมื่อกี้เขา… เอ่อ...ไปช่วยแมวจรจัดที่กำลังฟัดกับหมามาแล้วเสื้อเปื้อนน่ะ!”
“แมวจร? ฟัดกับหมา?”
เรนทวนคำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ คีรินเองก็หันขวับมาจ้องหน้าเธอราวกับจะถามว่า ‘แต่งเรื่องอะไรของเธอวะ!?’
แต่ยูนะไม่สน เธอหันไปกระแทกศอกใส่สีข้างคีรินเบาๆ เป็นสัญญาณให้ เล่นตามน้ำไปซะ!
คีรินกัดฟันแน่น… ไอ้บ้าเอ๊ย! มาถึงจุดที่ต้องร่วมมือกับทาสแมวบ้านี่แล้วเรอะ!?
แต่เพื่อเอาตัวรอดจากพี่ชายจอมโหดของเธอ เขาก็ต้องยอมล่ะวะ!
“ใช่ๆๆๆ” คีรินเสริมทันที พลางกระแอม ไอเบาๆ ทำหน้าเหมือนเป็นพลเมืองดีสุดขีด
“ฉันไปช่วยแมวมา แล้วก็ดันเลอะนิดหน่อย…เธอก็เลยให้ฉันยืมเสื้อผ้ามาเปลี่ยน”
เรนจ้องมองคีรินเงียบๆ ดวงตาคมกริบจับพิรุธแบบไม่เกรงใจใคร
ยูนะกำมือแน่น ใจเต้นรัว อย่าหลุดนะไอ้แมวบ้านี่! อย่าหลุด!
“เหรอ?”
“ใช่!”
“จริง?”
“จริง!”
“แน่ใจ?”
“แน่— เออ!!”
คีรินแทบจะพ่นไฟออกจากปาก นี่มันสอบสวนอะไรวะ!?
เรนหรี่ตาลงอย่างไม่เชื่อถือ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้คาดคั้นต่อ เขาอาจจะยังไม่เชื่อสนิท แต่ก็เลือกจะปล่อยไปก่อน
ยูนะแอบถอนหายใจโล่งอก…รอดแล้ววววว!
“ถ้างั้น...” เรนจ้องมองไปที่คีริน สายตาคมกริบแบบนั้น ยูนะรู้จักดี
อย่าบอกนะ ไอ้พี่บ้า! จะทดสอบไอ้แมวบ้านี่ด้วยการ....
“แต่ถึงจะยังไง… ฉันก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี”
เสียงเข้มของเรนทำให้ยูนะสะดุ้งโหยง เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่ตอนนี้…
ยืนกอดอกจ้องคีรินเหมือนหมาป่าจ้องเหยื่อ!
“ฟังนะ ไอ้หนุ่ม…”
คีรินรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ทำไมอยู่ดีๆ ไอ้พี่ชายบ้านี่ดูน่ากลัวขึ้นสิบเท่า!?
“ถ้านายคิดจะมายุ่งกับน้องสาวฉัน… นายต้องผ่านฉันไปก่อน”
“…”
“ทดสอบว่าที่น้องเขยซะหน่อยดีไหม?”
ยูนะถึงกับตบหน้าผาก
นั่นไง!!! คิดแล้วไม่มีผิด!! ทำไมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้มั่งว้า~
(˶°ㅁ°) !! (˶°ㅁ°) !!
“พี่...ใจเย็นก่อนนะ!”ยูนะรีบยกมือปรามพี่ชาย ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปซัดคีรินให้เละกลางห้องนั่งเล่นในขณะที่คีริน หน้าซีดเผือดคล้ายคนจะเป็นลมแน่อยู่แล้ว… พี่ชายของยูนะไม่ได้เป็นแค่พี่ชายธรรมดา แต่นี่คือเรน คาวาซากิ มือขวาของมาเฟียญี่ปุ่น!!ให้ตายเถอะ! ถ้าพี่คิดจะเล่นงานเขาจริงๆ คีรินอาจจะหมอบ หรือไม่ก็ตายคาตีนตรงนี้แน่!!“เรื่องทดสอบไว้วันหลังก็ได้”ยูนะรีบเปลี่ยนน้ำเสียง พูดจาออดอ้อนขึ้นมาทันที“วันนี้ที่พี่มาหาหนู พี่มีเรื่องด่วนกว่านั้นไม่ใช่เหรอ?”เธอกะพริบตาปริบๆ มองพี่ชายด้วยแววตาใสซื่อแบบเด็กดีสุดฤทธิ์“อึก!...”เรนถึงกับสะอึก หน้าแดงขึ้นมาทันทีที่เจอไม้ตายของน้องสาวท่าอ้อนระดับทำลายล้างสูงสุด!!คีรินที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง อะไรของพวกเขาวะ!? ตะกี้ยังขู่ฟ่อๆ ใส่อยู่เลย!!นี่มันคนเดียวกันกับที่เมื่อกี้ทำหน้าโหดเหี้ยมราวกับจะฆ่าเขาจริงดิ!?“เครๆ ...”เรนถอนหายใจหนักๆ อย่างพ่ายแพ้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับ“พี่มาเอา ‘ไอ้นั่น’ เธอทำเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?”“เรียบร้อยแล้ว”ยูนะพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เปิดลิ้นชักแล้วหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำออกมายื่นให้พี่ชาย
หลังจากมื้ออาหารจบลง ยูนะลุกขึ้นเก็บถ้วยมาม่าไปล้าง ปล่อยให้คีรินเอนตัวพิงพนักโซฟา มือข้างหนึ่งลูบท้องเบาๆ รู้สึกอิ่มจนแทบขยับตัวไม่ไหวให้ตายเถอะ… เมื่อก่อนเขาไม่เคยกินของง่ายๆ แบบนี้เลย มีแต่ของแพง อาหารจากร้านหรูระดับมิชลิน แต่แค่ชามมาม่าธรรมดาๆ นี่ทำไมมันอร่อยขนาดนี้?คีรินเอนตัวพิงพนักโซฟา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตของเขา ทั้งเรื่องคำสาป ทั้งเรื่องพี่ชายโหดเหี้ยมของยูนะยังไม่นับว่า...เขาที่โดนคำสาปให้เป็นแมว ดันมาคืนร่าง เพราะจูบของผู้หญิงคนนี้!ให้ตายเถอะ...ยูนะเดินกลับมานั่งบนโซฟาอีกครั้ง กอดอกมองเขานิ่งๆ“กินเสร็จ ก็ไปได้แล้ว”คีรินหันขวับไปมองเธอทันที“หา?”“นี่ห้องฉัน” ยูนะพูดเสียงเรียบ“นายจะมานอนแหมะอยู่ที่นี่ไม่ได้”คีรินขมวดคิ้ว “เธอไล่ฉัน?”“ใช่”“แต่ฉันไม่มีที่ไปนะ!”“แล้วมันใช่ปัญหาของฉันเรอะ?”ยูนะพูดพร้อมกับลุกขึ้น หยิบเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมา และพยักเพยิดไปทางประตูหน้าห้อง ราวกับจะบอกเขาเป็นนัยๆ ว่า...รีบออกไปได้แล้ว!!คีรินกัดฟันแน่น ให้ตายเถอะ! แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ!?กลับบ้านก็ไม่ได้ เพราะถ้าเผลอไปโดนแม่บ้านจูบเข้า ก็กลายเป็นแมวอ
ยูนะยืนกอดอกมองเจ้าแมวตัวดีที่เพิ่งเข้ามายึดพื้นที่บนโซฟาของเธอได้อย่างหน้าตาเฉย เนโร—หรือก็คือ คีรินในร่างแมว นอนขดตัวเป็นก้อนกลม หางสะบัดไปมาเบาๆ ด้วยท่าทีโคตรจะสบายใจราวกับว่า เขาเป็นเจ้าของห้องนี้เอง!ยูนะถอนหายใจพรืด ก่อนจะเท้าเอวมองมันเขม็ง“ไหนๆ ก็ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันมีข้อแม้”แมวดำหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะกลอกตา“เมี๊ยว~ (แปล: เอาสิ ฟังอยู่นะจ๊ะ~) ”ยูนะรู้เลยว่า ไอ้แมวตัวนี้ไม่ได้ตั้งใจฟังเธอจริงๆ สักนิด!เธอเท้าสะเอว ก่อนจะเริ่มประกาศกฎข้อแรก“หนึ่ง! ห้ามมาวิ่งพล่านไปทั่วห้อง ฉันไม่อยากตื่นมาแล้วเห็นแมวปีนหัวฉันตอนกลางคืน”คีรินเลิกคิ้ว (หรือก็คือขยับหู) มองเธอแบบไม่ค่อยแคร์นัก“สอง! ห้ามข่วนเฟอร์นิเจอร์ ฉันลงทุนซื้อโซฟาใหม่มาเมื่อเดือนก่อน ถ้านายทำมันเป็นรอยนะ ฉันโยนนายออกจากห้องแน่!”แมวตัวดำสะบัดหางไปมาเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยยูนะหรี่ตาลง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่เขา“สาม! ฉันไม่เลี้ยงฟรีนะโว้ย! อยากอยู่ที่นี่ ก็ต้องช่วยงานบ้านบ้าง!”คีรินชะงักไปทันที“เมี๊ยว!? (แปล: อะไรนะ!?)”ยูนะยิ้มหวาน แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์“อย่าคิดว่ากลายเป็นแมวแล้วจะรอดนะจ๊ะ พรุ่งนี้นายต้องช่วยฉันล้
เช้าวันรุ่งขึ้น…คีรินค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ รอบตัว…เขาขยับตัวนิดหน่อย รู้สึกว่าตัวเองยังอยู่ในที่นอนที่นุ่มสบายแปลกแฮะ… ทำไมเตียงมันรู้สึกอุ่นจัง?…เดี๋ยวนะเตียง??คีรินสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่รู้ตัวว่าเมื่อคืนเขาหลับไปในอ้อมกอดของยูนะ!“เฮ้ย!!!”แมวดำตัวดีดิ้นพราดๆ แล้วพุ่งลงจากเตียงด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต หางตั้งชี้โด่!ยูนะที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมา มองเขาด้วยสีหน้ามึนๆ ก่อนจะอ้าปากหาวแล้วบิดขี้เกียจ“ทำไมต้องเสียงดังแต่เช้าวะ…”คีรินที่ตอนนี้อยู่ในร่างแมว ยืนอ้าปากพะงาบๆ มองเธอด้วยความอับอายและไม่อยากเชื่อชีวิตตัวเองเมื่อคืน… เขานอนซุกในอ้อมกอดเธอทั้งคืนเลยเหรอ!?ให้ตายเถอะ!!!ยูนะที่ยังอยู่ในสภาพงัวเงีย ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าผู้ชายในร่างแมวตรงหน้า กำลังมีวิกฤติศีลธรรมกับตัวเองเธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้เจ้าแมวตัวดำที่ยังยืนตัวแข็งอยู่“เช้าแล้วนะ นายต้องทำงานบ้านแล้วล่ะ”คีรินสะดุ้ง หูของเขากระตุกแรง ๆ ก่อนจะหันขวับไปจ้องเธอ“เมี๊ยว!?” (แปล: อะไรนะ!?)ยูนะยิ้มเจ้าเล่ห์“เมื่อวานเราตกลงกันแล้วไง ถ้านายจะอย
หลังจากคีรินถูกยูนะบังคับให้ช่วยทำงานบ้านมาทั้งวัน ตั้งแต่ล้างจาน กวาดพื้น ถูพื้น ยันพับผ้า (ซึ่งเขาดันจับกางเกงในของยูนะไปแล้ว!) ในที่สุด… ภารกิจสุดโหดก็จบลงคีรินทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที หมดแรงสุดๆ“โอ๊ย… เหนื่อยชิบ…” เขาพึมพำ ขณะที่ยูนะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่“โอเค ของกินหมดแล้ว”คีรินเหลือบตาขึ้นมองเธออย่างหมดอาลัยตายอยาก“แล้ว?”ยูนะหันขวับมายิ้มหวาน—ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจสุด ๆ“เราต้องไปซื้อของเข้าห้อง”คีรินยกมือขึ้นปิดหน้า “เธอหมายถึงเธอไง…”“ผิด!” ยูนะยื่นนิ้วมาชี้หน้าเขา“นายก็ต้องไปด้วย!”“ไม่เอา!”“นายต้องไป!”“ฉันเหนื่อย!”“ไม่ไปก็อดข้าวนะ”คีรินชะงัก โอ้โห นี่เธอขู่กันแบบนี้เลยเรอะ!?เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ยูนะรีบพูดดักก่อน“ถ้านายไม่ไป งั้นฉันจะซื้อแต่ของที่ฉันชอบอย่างเดียว”“เออ...ก็ดี จะได้ไม่ต้องหิ้วเยอะ”ยูนะยิ้มหวาน“อืม..ก็จริงแหละ งั้นฉันไม่ต้องซื้อนม ขนมปัง หรืออะไรที่นายกินนะ”“เฮ้ย!!!”คีรินรีบลุกพรวดขึ้นจากโซฟาแทบจะทันที นี่เธอ เล่นสกปรกอีกแล้วใช่ไหม!?“ก็นายไม่ไป ก็ไม่ต้องกิน ถูกมั้ย?” ยูนะแสยะยิ้มกอดอก เลิกคิ้วมองเขาอย่างท้าทายคีรินจ
หลังจากลากคีรินไปซื้อของเข้าห้องจนเรียบร้อย ยูนะก็ยังไม่ยอมปล่อยเขากลับง่ายๆ“โอเค ของที่ต้องการครบหมดแล้ว” เธอพูดขณะปิดท้ายรถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ต“งั้นไปอีกที่ต่อกันเถอะ”คีรินที่กำลังจะเดินไปจ่ายเงินชะงัก ก่อนจะขมวดคิ้วหันกลับมามองเธอ“อะไรนะ? อีกที่?”ยูนะยิ้มเจ้าเล่ห์“ไปเหอะน่า~”“เดี๋ยวๆ! ฉันเหนื่อยแล้วนะเว้ย! ไหนบอกว่าจะกลับห้องไง!?"“แป๊บเดียว~ ถือซะว่าเป็นของขวัญสำหรับแมวขยันที่ช่วยทำงานบ้านละกัน” ยูนะกระตุกยิ้ม ก่อนจะลากแขนคีรินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตไปทันที“เฮ้ย! ฉันเดินเองได้!”40 นาทีต่อมา – ร้านขนมญี่ปุ่นลับๆคีรินกะพริบตาปริบๆ มองรอบๆ ตัวด้วยความแปลกใจเขาไม่เคยรู้เลยว่า กลางกรุงเทพฯ จะมีร้านขนมญี่ปุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ แบบนี้!ร้านนี้เป็นร้านไม้เก่าๆ ตกแต่งแบบญี่ปุ่นแท้ๆ เงียบสงบ และมีเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้นยูนะเดินนำเขาเข้าไป ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง“ที่นี่คือร้านขนมโมจิที่ต้องย่างเอง” ยูนะอธิบายขณะที่พนักงานนำเตาถ่านขนาดเล็กมาวางบนโต๊ะ“เป็นร้านลับที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก แต่ขนมอร่อยมาก”คีรินเลิกคิ้ว“ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน?”ยูนะยิ้มมุมปาก“เพราะนายไม่ใ
หลังจากที่ยูนะลากคีรินไปซื้อชุดนักศึกษาใหม่จนสำเร็จ เธอก็พาเขากลับมาที่คอนโดทันทีที่ถึงห้อง ยูนะก็เดินไปวางของที่ซื้อมาในห้องครัว ส่วนคีรินทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง“โอ๊ย… วันนี้ทั้งวัน ฉันโดนเธอลากไปนั่นมานี่จนหมดพลังแล้ว”ยูนะเหลือบมองเขานิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ“ไม่ขอบคุณฉันหน่อยเหรอ?”“ขอบคุณ?” คีรินเลิกคิ้ว“เธอบังคับฉันมาทั้งวันแล้วจะให้ขอบคุณเธอเนี่ยนะ?”“ก็ฉันช่วยนายเลือกเสื้อใหม่ไง” ยูนะกอดอก“ถ้าไม่มีฉัน นายคงซื้อเสื้อตัวใหญ่ๆ โคร่งๆ มาใส่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนแน่ๆ”“หึ!” คีรินกลอกตา“ฉันแต่งตัวยังไงมันก็เรื่องของฉันปะ?”“นายควรจะเห็นใจฉันมะ? ฉันต้องทนมองนายทุกวันนะ”“เธอมันจู้จี้ชะมัด!”ยูนะหัวเราะ“บ่นมากนัก ระวังหน้าแก่นะเว้ย”คีรินมองเธออย่างหมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจยอมแพ้“เออๆ ก็ได้”ยูนะไม่สนใจคีรินอีก ปล่อยให้เขานอนพังพาบอยู่บนโซฟา มือเรียวหยิบถุงของที่เพิ่งซื้อมา แล้วจัดแจงแยกเก็บของสดใส่ตู้เย็น เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะต้องจัดเรียงสิ่งของให้พอดีกับพื้นที่จำกัดส่วนคีรินนอนหมดเรี่ยวแรงบนโซฟา มือยกขึ้นเสยผมอย่างลวกๆ ดวงตาคมปรือเล็กน้อยราวกับจะเผลอหลับไปเดี๋ยวนั
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ คีรินก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง มือหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอไปเรื่อยๆ พยายามทำตัวสบายๆ หลังจากถูกยูนะกดขี่ให้เล่นเกมช่วยเธอล้มบอสจนปวดมือเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับกลุ่มไออุ่นบางๆ ที่ลอยออกมาจากด้านใน คีรินเหลือบตาขึ้นมองโดยอัตโนมัติ—ก่อนที่ร่างของยูนะจะปรากฏขึ้นตรงหน้าห้องน้ำ…แล้วเขาก็ต้อง ชะงักยูนะอยู่ในชุดนอนสบายๆ เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีอ่อน ผมยาวของเธอเปียกหมาดๆ เส้นผมบางส่วนยังคงแนบไปกับลำคอและต้นแขนขาวๆ เธอกำลังใช้ผ้าขนหนูซับผมตัวเองอย่างลวกๆ ขณะเดินมาทางเขาเขาถึงกับอ้าปากค้าง เพราะ...…เธอไม่ได้ใส่ชั้นในนอนเฮ้ย เดี๋ยวๆๆ !!!ชุดนอนแบบนี้มันจะล่อแหลมไปแล้วนะ!!เสื้อยืดของเธออาจจะโคร่งก็จริง แต่พอเธอขยับตัวแล้ว มันก็ดู… เอ่อ…คีรินกลืนน้ำลาย เอามือเสยผมแรงๆ พยายามเคลียร์หัวตัวเองเวรเอ๊ย! อย่าคิดอะไรบ้าๆ เซ่!!เขารีบเบือนหน้ากลับไปที่หน้าจอมือถือ พยายามโฟกัสกับอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ยูนะ“นายนอนที่โซฟานะ”เสียงของเธอดังขึ้นขณะที่ยังเช็ดผมตัวเอง“ห๊ะ?” คีรินเลิกคิ้วขึ้นมองเธอ“ทำไมฉันต้องนอนโซฟาด้วย?”“ก็เตียงฉันไง” ยูนะตอบหน้าตาย“นายเป็นผู
💋🔥 Special Scene: เมื่อมาเฟียหมดความอดทน! 🔥💋บรรยากาศในห้องพักสุดหรูของเรน ตกอยู่ใน ความเงียบสงัด แต่ภายในใจของเขากลับปั่นป่วนราวกับพายุโหมกระหน่ำ!!! 🌪️อลิซยังคงส่งสายตายั่วยวน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายอยู่บนริมฝีปาก ในขณะที่มือเรียวเลื่อนไปแตะแขนเขาเบาๆ ...โว้ยยย!!! ยัยนี่มันร้ายเกินไปแล้ว!!! 😡💢“เธอ…!!!” เรนกัดฟันแน่น กำหมัดพยายามอดทนสุดชีวิตพอแล้วโว้ยยย!!!เขาคว้าตัวอลิซเข้ามาแนบชิด กดริมฝีปากลงไปอย่างร้อนแรงโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว!!! 💋💥“!!!”อลิซเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนโดนกระชากเข้าไปใน พายุแห่งความร้อนแรงและอารมณ์ที่เก็บกดมานานของเรน!!!มือหนาของเขารั้งท้ายทอยเธอไว้แน่นไม่ให้หนี ลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธอ กวาดชิมรสหวานอย่างเอาแต่ใจสัมผัสร้อนแรง… ดูดดื่ม… และเต็มไปด้วยความกระหายที่เขาเก็บกดไว้มาเนิ่นนาน!!!“อืม…!!!”อลิซเผลอครางออกมา ขาของเธอแทบไม่มีแรงยืน!!! นี่มันไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เธอเคยเจอ… 😳💥…เรนไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ตั้งตัว…เขารุกหนักขึ้น จูบลึกขึ้น กดแนบแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวยัยนี่เป็นของฉัน… ไม่ว่าเธอจะอยู่ในร่างไหนก็ตามอลิซรู้
🌙 ณ คฤหาสน์ตระกูลคาวาซากิ – ค่ำคืนแห่งความอลเวง 🐱✨ภายในห้องพักสุดหรูของเรน แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะให้บรรยากาศสงบเงียบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาเขียวลอยอวลในอากาศ ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตดำพับแขนขึ้นนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าคมคายขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่สายตาจับจ้องไปที่เอกสารกองโตตรงหน้า มือหนาถือปากกา พร้อมขีดฆ่าข้อมูลบางอย่างที่ไม่เข้าตาเป็นจังหวะทุกอย่างดูปกติ... จนกระทั่ง—“เมี้ยววว~” 🐱✨เสียงออดอ้อนดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับความรู้สึกหนักๆ บนตักของเขาเรนชะงัก ก่อนจะก้มลงไปมอง……และพบว่า อลิซ (ร่างแมว) กำลังนอนขดตัวกลมอยู่บนตักของเขาอย่างหน้าตาเฉย!!!“...”ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเหนื่อยใจ“ยัยตัวแสบ… ใครอนุญาตให้เธอมานั่งตรงนี้ห๊ะ?”อลิซเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าอมม่วงใสแป๋วสบกับเขา ก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วขยับตัวซุกลงไปกับต้นขาแกร่งของเรนต่อ“เมี้ยว~ (แปล: ไม่รู้สิ~)”“...”ให้ตายเถอะ… ทำไมเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ!?เรนพยายามจะจับแมวส้มออกจากตัก แต่ทันทีที่เขาขยับตัว…“กรร!!”เสียงขู่เบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับ
🌸 ณ คฤหาสน์ตระกูลคาวาซากิ – วันสุดท้ายก่อนกลับไทยภายในห้องรับแขกหรูของคฤหาสน์ ยูนะนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ในขณะที่คีรินนั่งตัวตรงเหมือนเด็กดีข้างๆ เธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาดูจริงจังและมีความมุ่งมั่น ผิดจากปกติที่มักจะปากหมาใส่เธอเป็นประจำมิซากิ คาวาซากิ นั่งจิบชาบนเก้าอี้ตัวโปรด ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแต่สายตากลับเฉียบคมเหมือนจับพิรุธอะไรบางอย่าง“เฮ้อออ… ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้” มิซากิถอนหายใจเบาๆ“คิดถึงแม่ก็กลับมาเยี่ยมบ่อยๆ นะ ยูนะ”“แน่นอนค่าแม่~” ยูนะยิ้มกว้าง“แล้วแม่ก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ”“ยัยนี่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยแฮะ…” เรน คาวาซากิ ที่ยืนพิงผนังมองภาพตรงหน้าพลางยกยิ้มมุมปากแต่ก่อนที่บรรยากาศจะซึ้งไปมากกว่านี้ อยู่ๆ คีรินก็ขยับตัว ก่อนจะโค้งศีรษะให้มิซากิอย่างเป็นทางการ“คุณมิซากิครับ”มิซากิเหลือบมองเขาเล็กน้อย“หืม? ว่าไง?”“ผมอยากจะบอกว่า…” คีรินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“หลังจากที่ผมเรียนจบและสร้างฐานะของตัวเองได้แล้ว… ผมจะให้ที่บ้านมาสู่ขอยูนะแต่งงานครับ”“!!!”ยูนะเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปชั่วขณะ หัวใจเต้น
🎯 เกมยิงปืนในงานวัด - คีรินผู้พ่ายแพ้ (?)เสียงคึกคักของงานวัดยังคงดังไปทั่วบริเวณ แสงไฟจากซุ้มเกมต่างๆ ส่องประกายระยิบระยับ ยูนะเดินตรงไปยังซุ้ม ‘เกมยิงปืน’ อย่างตื่นเต้น ตุ๊กตาตัวใหญ่ที่วางเป็นรางวัลอยู่บนชั้นดึงดูดสายตาเธอเข้าเต็มๆ“โอ้โห! ฉันอยากได้ตัวนั้นอะ!” ยูนะชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่น่ากอดสุดๆ ดวงตาเธอเปล่งประกายทันทีที่เห็นคีรินมองเธอก่อนจะยกยิ้มมุมปาก“หึหึ… โอเค เดี๋ยวฉันยิงให้เอง”“เห? นายจะเล่นเองเหรอ?”“แน่นอน!” คีรินยักคิ้วอย่างมั่นใจสุดๆ“เกมแบบนี้มันต้องให้ผู้ชายโชว์เทพสิ”ยูนะยิ้มขำ ก่อนจะยืนกอดอกมองเขาหยิบปืนยาวไม้ขึ้นมาเล็งไปที่เป้าหมายปัง! ปัง! ปัง!กระป๋องที่ตั้งอยู่ตรงเป้าหมาย…ขยับนิดเดียว แต่ไม่ล้ม!!!“……”คีรินขมวดคิ้วแน่น“ให้ตายสิ… ทำไมมันไม่ล้มวะ?”ยูนะกลั้นขำสุดชีวิต ก่อนจะหยิบปืนจากมือเขามาแทน“มานี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”คีรินหรี่ตาลง “เธอ? ยิงปืนเนี่ยนะ?”ยูนะยักไหล่ “หึหึ… อย่าประเมินฉันต่ำไปนะ~”เธอจับปืนอย่างมั่นใจ ยืนตั้งท่าแบบเป๊ะสุดๆ ก่อนจะ…ปัง!กระป๋องหล่นลงพื้นทันที!!!ปัง! ปัง! ปัง!ยูนะยิงเป้าหมายล้มติดกันไปสามเป้าแบบแม่นโคตร!!! 😎
หลังจากใช้เวลาท่องเที่ยวในโตเกียวมาหลายวัน มิซากิ แม่ของยูนะ ก็ตัดสินใจส่งลูกสาวและลูกเขย (?) ไปพักผ่อนที่ ‘ฮาโกเน่’ เมืองออนเซ็นที่มีทิวทัศน์สวยงาม พร้อมทั้งเทศกาลฤดูร้อนที่กำลังจะจัดขึ้นพอดีและแน่นอน—เรน คาวาซากิ ต้องเป็นคนพาไป!🚗 ระหว่างทางสู่ฮาโกเน่เสียงเครื่องยนต์ดังเคล้ากับเสียงบ่นของพี่ชายสุดโหดแห่งตระกูลคาวาซากิ“โว้ย! ทำไมฉันต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กด้วยวะ!?”เรนคำรามเสียงดัง ขณะหมุนพวงมาลัยพารถขึ้นเขามายังเมืองออนเซ็นชื่อดังของญี่ปุ่น สีหน้าหงุดหงิดสุดขีดพลางมองไปที่กระจกมองหลัง…ที่นั่น…ไอ้เด็กเวรคีรินกำลังนั่งเอกเขนกอยู่ข้างๆ ยัยน้องสาวสุดป่วนที่กำลังลูบขนแมวส้มตัวแสบอย่างเพลินใจ“ไม่รู้สิ~ อาจเพราะแม่ของพวกเรากลัวว่า พี่จะไปก่อเรื่องมั้ง?” ยูนะตอบยิ้มๆ มือยังลูบหัวอลิซไปมา“เธอนั่นแหละตัวดี!” เรนแค่นเสียงแล้วทำไมไอ้แมวเวรนี่ต้องมาด้วยวะ!?!?เขากัดฟันกรอด หันไปมอง ‘อลิซ’ ที่ตอนนี้อยู่ในร่างแมวส้มตัวอ้วนกลม นั่งนิ่งอยู่บนตักยูนะเหมือนเป็นนางพญา เสียงคราง ‘กรร~’เบาๆ ของเธอทำให้เรนอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก“แล้วนี่ทำไมต้องเอา แมวเวร นี่มาด้วย!?” เรนคำรามออกมาอย่างหัวเสีย“เมี๊ยว
หลังจากอิ่มท้องแล้ว ยูนะก็เหลือบไปเห็นร้านให้เช่ายูกาตะอยู่ริมถนน เธอหยุดเดินแล้วหันไปยิ้มให้คีริน“นี่ๆ ไหนๆ ก็มาเที่ยวแล้ว เราใส่ยูกาตะเดินเล่นกันดีไหม?”คีรินเลิกคิ้ว “เธออยากใส่?”“แน่นอน! ฉันไม่เคยลองเลยนะเว้ย!”ยูนะตาวาวอย่างตื่นเต้น ก่อนจะลากคีรินเข้าไปในร้านแบบไม่รอฟังคำตอบ👘 15 นาทีต่อมา – ยูนะในชุดยูกาตะสีกรมท่าลายซากุระยูนะเดินออกมาจากห้องลองชุด พลางหมุนตัวเล็กน้อยให้ชายผ้ายูกาตะแผ่กว้างออก ยูกาตะสีกรมท่าตัดกับผิวขาวของเธออย่างพอดิบพอดี ลวดลายซากุระสีชมพูที่แต่งแต้มอยู่บนเนื้อผ้าเสริมให้เธอดูอ่อนหวานกว่าปกติ ผมยาวของเธอถูกรวบขึ้นลวกๆ แล้วเสียบด้วยปิ่นปักผมอันเล็กให้พอเป็นพิธี“เห้ย… นายว่าฉันใส่แบบนี้เป็นไงบ้าง?”ยูนะหมุนตัวให้คีรินดู พร้อมกับยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้นตอนแรกคีรินตั้งใจจะกวนกลับไปตามนิสัย…แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอในชุดนี้…เขาถึงกับชะงักไปเล็กน้อย“….”ให้ตายสิ…ยูนะในชุดยูกาตะมันดู… แตกต่างจากปกติไปมากแม้จะเป็นผู้หญิงคนเดิม แต่ภาพลักษณ์ที่ดูสบายๆ ซุกซนแบบทาสแมวหายไปหมด…แทนที่ด้วยหญิงสาวที่ดูสง่างาม และ—สวยจนเขาแทบละสายตาไม่ได้…ยูนะเห็นเขาเงียบไปก็ขมวดคิ
🍵 ร้านไอศกรีมชาเขียว ‘MATCHA HEAVEN’ 💚ร้าน ‘MATCHA HEAVEN’ เป็นคาเฟ่ไอศกรีมชาเขียวสุดพรีเมียมที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านอาซากุสะ บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมัทฉะเข้มข้น พร้อมกับเสียงพูดคุยของลูกค้าที่ยืนต่อคิวรอสั่งไอศกรีมยูนะยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ดวงตาเป็นประกายวิบวับขณะไล่ดูเมนูไอศกรีมหลากหลายระดับ แต่สุดท้าย… เธอก็เลือก ‘ชาเขียวเข้มข้นระดับ 7’ อย่างไม่ลังเล!!!“เอาอันนี้ค่ะ!” ยูนะพูดอย่างมั่นใจสุดๆคีรินที่ยืนข้างๆ เหลือบตามองเมนู ก่อนจะเลิกคิ้วสูง “แน่ใจเหรอ? ระดับ 7 มันขมมากนะ”“ฮึ! ฉันเป็นสายชาเขียวตัวแม่! ขมแค่ไหนก็ไหว!” ยูนะเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจคีรินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสั่งของตัวเองบ้าง“งั้นฉันเอาระดับ 5 ละกัน”ไม่นานนัก ไอศกรีมก็ถูกเสิร์ฟมาในถ้วยเซรามิกเล็กๆ ยูนะรีบหยิบช้อนขึ้นมาตักไอศกรีมของตัวเองทันที โดยไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว“อื้มมมม! เข้มข้นสุดๆ! อร่อยมากกก!!!”แต่พอคีรินลองตักไอศกรีมของเธอเข้าปาก…“แค่ก!! นี่มันขมเกินไปแล้ว!!!”ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวทันที ก่อนจะรีบคว้าน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มแก้ขม ยูนะที่เห็นแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่าๆๆๆ
หลังจากจัดการ ‘ศึกคาเฟ่แมว’ จนอลิซหมดสภาพไปแล้ว พวกเขาก็เดินทางมายัง วัดเซ็นโซจิ (วัดอาซากุสะ) หนึ่งในวัดที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงที่สุดของโตเกียว🌸 วัดเซ็นโซจิ – ย่านอาซากุสะ 🌸 ⛩️🐱✨ลมเย็นๆ พัดโชยมาเป็นระยะ แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านโคมแดงยักษ์ที่แขวนอยู่หน้าประตู คามินาริมง (Kaminarimon – ประตูสายฟ้า) ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ทั่วบริเวณวัด ทั้งนักท่องเที่ยวและชาวญี่ปุ่นที่มาสักการะยูนะสูดหายใจลึกๆ พลางยิ้มกว้าง“โอ๊ยยย~ คิดถึงที่นี่จังเลย!”“หืม? เธอเคยมาที่นี่บ่อยเหรอ?” คีรินเอียงคอมองเธอ“อื้ม~ ตอนเด็กๆ แม่พามาที่นี่บ่อยมากเลยล่ะ” ยูนะตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะดึงมือคีรินไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น“ไปกันเถอะ! ฉันจะพานายไปไหว้พระ!”…แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหน…เสียงกระแอม “ฮึ่ม” ดังขึ้นจากด้านหลังคีรินชะงักก่อนจะเหลือบไปมอง—พบว่าเรนยืนกอดอกอยู่ในชุดเสื้อโค้ทสีดำ สายตาคมปลาบจ้องมองมือของคีรินที่โดนยูนะจับไว้เต็มๆ“…”บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกลงทันที…เฮ้ยๆๆๆๆ นี่กูลืมไปได้ไงวะ… ว่ายังมี ‘พี่เมีย’ ตามมาด้วย!!!!คีรินสะดุ้งเฮือก รีบสะบัดมือออกจากยูนะแทบไม่ทัน แล้วพยายามทำหน้าตาย (ทั้งที่เหงื่อแต
หลังจากที่ยูนะกับคีรินรอดพ้นจาก “การสอบสวน” ของมิซากิ (ที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นจำเลยในศาลมากกว่าที่จะเป็นว่าที่ลูกเขยในอนาคต) มาได้ พวกเขาก็คิดว่าทุกอย่างน่าจะเรียบร้อยแล้ว…แต่… ไม่จ้าาาา!!! 😭💥“แม่อนุญาตให้ไปเที่ยวรอบโตเกียวกันได้จ้ะ~” มิซากิพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นจนยูนะตาเป็นประกายยูนะแทบจะกระโดดกอดแม่ด้วยความดีใจ“เยสสส!!! ขอบคุณค่ะแม่!!!” 🥳🎉คีรินที่ยืนข้างๆ ก็แทบจะโบยบินไปพร้อมกับเธอ ในหัวคิดแผนเที่ยวแบบคู่รักสองต่อสองเต็มไปหมด—🏮✨ เดตหวานๆ ในย่านอาซากุสะ🍡💕 ป้อนขนมกันใต้แสงโคมไฟ🎡💖 จับมือกันบนชิงช้าสวรรค์💋💫 แล้วจบด้วยจูบโรแมนติกที่ชิบุยะ~~~~—สุดยอดไปเลยโว้ยยย!!! 😻🔥แต่…“แต่ต้องให้ เรน ไปเป็น ‘บอดี้การ์ด’ ตามติดไปด้วยนะจ๊ะ~”…!!!💥 ฟึ่บบบ!!! 💥⚡ความฝันของคีรินแตกเป็นเสี่ยงๆ!!!! ⚡“ห๊าาาา!!!” 😱คีรินร้องเสียงหลง หน้าซีดเป็นกระดาษทันทียูนะเองก็ชะงักไป ก่อนจะหันไปมองพี่ชายตัวเองที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล… ดวงตาคมกริบของเรนจับจ้องมาที่พวกเขานิ่งๆ เหมือนพญาเหยี่ยวที่กำลังเล็งเหยื่อ สายตาคมดุของเรนมองพวกเขานิ่งๆ แต่…ทำไมไอเย็นจากตัวพี่เมียมันแรงขนาดนี้ฟะ!!!“ไม่ต้องทำห