"ภวิศ...ภวิศตื่น มึงมานอนอะไรตรงนี้เนี่ย" เมสันปลุกคนที่นอนอยู่บนพื้นพรมเบาๆ หลังจากที่เขากลับมาถึงโรงแรมในเวลาเกือบตีสี่ แล้วมาเจอคนนอนคดอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงนอนของเขา เขาลืมไปแล้วด้วย ว่าเขาให้ธามมารอเขาอยู่ในห้อง เพราะว่าเขาต้องรีบออกไปทำงานให้ทันใจนาย"หือ...? ผมหลับไปเหรอเนี่ย" ธามตื่นมาด้วยความงง เขามองไปรอบๆห้อง เขาคิดว่าตัวเองนอนอยู่ที่ห้องของตัวเองในหอพักสะอีก"ทำไมมึงนอนบนพื้นแบบนั้น เตียงก็มี ทำไมมึงไม่นอน" เมสันถามพร้อมกับปลดกระดุมแขนเสื้อไปด้วย"ผมกลัวว่าเตียงของคุณจะเลอะครับ ดูสิ...เสื้อของผมยังเลอะเลือดของแทนอยู่เลย เอ่อจริงด้วย แทนฟื้นรึยังครับ ป่านนี้น่าจะ...""ตอนนี้เวลาตีสี่ กูจะอาบนํ้าแล้วก็นอน มึงก็ด้วย อาบนํ้าสะ" เมสันบอกกับธาม ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเอามาพันสะโพก แล้วถอดกางเกงออก"ผมขอกลับไปอาบนํ้าที่หอพักได้ไหมครับ แล้วพรุ่งนี้ผมขอ...""มึงรออาบนํ้าต่อจากกู แล้วก็นอนที่นี่กับกู กูเปลี่ยนใจแล้ว มึงเข้าไปอาบนํ้าพร้อมกับกูเลยดีกว่า ร่างกายของกูกำลังเครียด มึงช่วยมาคลายเครียดให้กูหน่อย" เมสันไม่พูดเปล่า เขาเอื้อมมือไปจับมือของธาม แล้วดึงเข้าห้องนํ้าไปพร้อ
"ข่าวด่วนจ้า ข่าวด่วนที่ยังไม่เป็นทางการจ้ะ แต่แจ้งมาเพื่อให้ทราบก่อน" จูนเดินเข้าไปบอกป้าดวงด้วยนํ้าเสียงที่ตื่นเต้น เพราะว่าข่าวนี้ เธอรู้มาจากผู้จัดการเป็นคนแรกเลย เอกสารยังไม่ออกมาเป็นทางการด้วยซํ้า"ข่าวอะไรของมึงนังจูน กูยิ่งเป็นห่วงธามกับแทนมันอยู่เนี่ย สายป่านนี้แล้ว ธามมันยังไม่มาทำงานเลย แทนก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง เงียบหายไม่มีใครส่งข่าวมาให้รู้เลย แล้วใครจะมาทำงานที่เครื่องล้างจานให้กูเนี่ย ธามยังไม่มา แทนก็เงียบหายไปเลย" ป้าดวงพูดด้วยนํ้าเสียงที่เป็นห่วง โดยที่เธอไม่ได้สนใจข่าวของจูนนัก เพราะว่าจูนก็ขาเม้าที่ต้องบวกลบให้ดี ก่อนที่จะเชื่อถือได้"ก็นี่ไง จูนกำลังจะบอกข่าวอยู่นี่ไงป้าดวง ป้าดวงจะไม่สนใจข่าวของจูนหน่อยเหรอ" จูนมองค้อนป้าดวง เพราะว่าป้าดวงเมินข่าวด่วนของเธอ ในขณะที่คนอื่นๆเริ่มเดินเข้ามารอฟังข่าวด่วนของเธอกันแล้ว"มึงจะพูด มึงก็รีบพูดมา กูต้องโทรตามคนที่จะมาทำงานที่ห้องล้างจานเนี่ย หยุดงานพร้อมกันสองคนแบบนี้ กูตายพอดีเลย" ป้าดวงบอกกับจูนด้วยนํ้าเสียงที่ไม่พอใจ เพราะว่าจูนมัวแต่ลีลาไม่พูดสักที ทำให้เธอเสียเวลา"คุณวีนัสบอกว่า จากเบื้องบนสั่งมา ก่อนที่เอกสารจะออ
"พี่เม...พี่เมจะออกไปข้างนอกเหรอครับ เอ่อ...ผมขอไปเยี่ยมแทนได้ไหมครับ ผมเป็นห่วงมัน" ธามพูดพร้อมกับมองเมสันด้วยสายตาที่ขอร้อง ในขณะที่เมสันกำลังจะเดินออกจากห้อง เขาอยู่ที่นี่มาเป็นอาทิตย์แล้ว เขาเพิ่งจะได้เจอกับเมสันก็วันนี้เอง เมสันบอกกับเขาว่าไปทำงานที่ต่างประเทศด่วน ให้เขารออยู่บนนี้ ห้ามไปไหน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ไปไหนจริงๆ ที่เขาไม่ได้ไปไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปนะ แต่มีคนคุมเขาอยู่ ทำให้เขาไปไหนไม่ได้ นอกจากอยู่ที่ในชั้นนี้ กับบนดาดฟ้า พอเมสันกลับมา เขาก็เลยอยากจะไปดูอาการของเพื่อนก่อนเป็นอันดับแรก เพราะว่าเขาไม่รู้ข่าวคราวของเพื่อนเลย"มึงอยากไปเยี่ยมเพื่อนของมึงเหรอ" เมสันถามพร้อมกับมองธามด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ จนคนที่โดนมองขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีด้วยความไม่ไว้ใจ"ครับ เพื่อนของผมยังอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ เพื่อนของผมมันไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมครับ" ธามถามด้วยนํ้าเสียงที่เป็นกังวล เพราะว่าเหมือนเขาอยู่อย่างสิ้นหวังมาเป็นอาทิตย์แล้ว ติดต่อใครก็ไม่ได้ ไม่ได้คุยกับใครเลย ถึงที่อยู่จะหรูหรา อาหารครบห้าหมู่ แล้วก็มีแต่อาหารดีๆทั้งนั้นครบทั้งสามมื้อ แต่เขารู้สึกเหมือนกับว่าเป็นนกที่อยู่ในกรงทองยังไงก็
"พี่เม...พี่เมจะขึ้นมาคร่อมผมทำไมเนี่ย ผมไม่เล่นครับ ลงไปเถอะครับ ผมจะนอน พรุ่งนี้ผมจะตื่นแต่เช้าไปดูแลแทนมัน ผม...""มึงมาอยู่ที่นี่ มึงมีหน้าที่ดูแลกูเท่านั้น แล้วตอนนี้ก็เป็นเวลาที่มึงจะต้องให้รางวัล ที่กูพามึงไปเยี่ยมเพื่อนของมึงแล้ว แล้วก็อีกอย่าง กูไม่ใช่เพื่อนเล่นของมึง กูเอาจริง" เมสันพูดพร้อมกับเอาหน้าลงไปชิด กับใบหน้าของคนที่อยู่ใต้ร่างของเขา มือของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง ลูบท่อนเอ็นร้อนของคนที่พยายามผลักหน้าอกของเขา ให้ออกห่างไปจากเจ้าตัวด้วย จะให้เขาอดใจไหวได้ยังไง เขาไม่ได้ปลดปล่อยมาเป็นอาทิตย์แล้ว แล้วไหนธามยังจะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ที่เขาให้ธามใช้ใส่เวลานอนอีกด้วย แล้วธามก็ใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวที่เขาอนุญาตให้ใส่ด้วย แค่เห็นเขาก็เกิดอารมณ์ โดยที่ธามไม่ต้องทำอะไรแล้วหลังจากที่พวกเขาย้ายแทนขึ้นมาไว้ชั้นบนสุด เพื่อให้แทนได้มารักษาตัวในห้อง ที่อยู่ติดกับห้องนอนของนายใหญ่ พวกเขาก็กลับมาพักผ่อนที่ห้อง เพื่อให้นายใหญ่ดูแลแทนที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ตามลำพัง อย่างที่เจ้าตัวต้องการ และเวลานี้ ก็เป็นเวลาที่เมสันกำลังทวงรางวัลที่เขาควรจะได้"ก็...ก็พี่เมบอกว่าจะรอให้ผมพร้อมมากกว่าน
"ไอ้ตัวกะเปี๊ยก มึงนอนนานไปแล้วนะ" ไซรับพึมพำเบาๆ พร้อมกับลูบตรงบริเวณแผลเป็นที่แขนของแทนไปด้วย หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ เขาสามารถเดินเข้ามาดูแลแทนได้เลย เพราะว่าแทนนอนรักษาตัวอยู่ที่ห้องติดกับเขา ประตูห้องเชื่อมต่อถึงกันได้ มีประตูเข้าออกสองทาง ประตูอีกทางหนึ่ง มีเอาไว้เพื่อให้หมอกับพยาบาล เข้ามาดูแลแทนได้ตลอดเวลาก๊อก ก๊อกแกร๊ก"นายครับ...""ออกไปคุยกันข้างนอก แล้วเมียของมึงล่ะ" ไซรับบอกกับมสัน เพราะว่าหน้าของเมสันเหมือนกับมีเรื่องด่วนที่จะคุยกับเขา ก่อนที่เขาจะถามหาเมียของลูกน้อง"อยู่นี่ครับ" เมสันตอบนายพร้อมกับเบี่ยงตัวออกไปด้านข้าง เพื่อให้นายเห็นคนที่ยืนซ้อนหลังของเขาอยู่"สวัสดีครับ" ธามยกมือขึ้นไหว้เป็นการทักทายก่อนเลยอันดับแรก เพราะว่าเขาไม่รู้จะพูดอะไรกับนายของเมสันดี บอกตรงๆ เขายังไม่ชินกับใบหน้าที่หล่อเหลา แต่เฉยชาของเจ้านายเมสันเลย เพราะว่าหน้านิ่งดูเฉยชาน่ากลัว แล้วก็น่าเกรงขามในที ดูเป็นคนที่ลึกลับ เหมือนกับมีอะไรสักอย่างซ่อนอยู่ในใบหน้าที่เฉยชานั้น"อือ...มึงมาชวนแทนคุยหน่อย เผื่อแทนมันอยากจะคุยกับมึง" ไซรับพยักหน้ารับไหว้จากธาม ก่อนที่เขาจะบอกกับธามเส
"ไฟ...มึงเป็นเจ้าของโรงแรมนี้เหรอวะ มึง...""ไอ้แทน ตกลงชื่ออะไรแน่วะ กูเห็นมึงเรียกหลายชื่อจัง ใช่คนเดียวกันไหมเนี่ย ผิดคนรึเปล่าวะ" ธามถามแทรกขึ้นอย่างอดสงสัยไม่ได้ เพราะเขาได้ยินแทนเรียกเจ้านายของเมสันหลายชื่อมาก"กูนึกอยากจะเรียกอะไรกูก็...""มึงสองคนคุยกันไปก่อนนะ กูจะออกไปคุยงาน" ไซรับบอกกับแทน ก่อนที่เขาจะพยักหน้าชวนเมสันให้ออกไปจากห้องพร้อมกัน เพราะว่าเมสันสบตากับเขาหลายครั้งแล้ว เหมือนกับมีเรื่องด่วนที่อยากจะรายงานเขา"อ้าว...ไอ้ไฟ เออๆมึงไปเถอะ ให้ไอ้ธามพากูไปเข้าห้องนํ้าก็ได้วะ" แทนพูดพร้อมกับพยายามที่จะลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง"ไอ้ตัวกะเปี๊ยก...มึงอย่าห้าวให้มากได้ไหม เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวอีกหรอก แผลเป็นที่ตัวของมึงยังเยอะไม่พอรึไง" ไซรับว่าให้แทนเสียงดุพร้อมกับเดินกลับไปประคองแทน ที่กำลังจะลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองคนเดียว "กูรู้ตัวน่ะยักษ์ ว่ากูไหวแค่ไหน กูแข็งแรงกว่ามึง มึงอย่ามาว่ากู ไปสิ...ไปทำธุระของมึงเลย มึงจะมาประคองกูทำไมเนี่ย กูเอาตัวรอดได้น่ะ กูเก่งกว่ามึงนะ เผื่อมึงจะลืม ปล่อย...กูไหวน่ะ ไอ้ธามก็อยู่" แทนเงยหน้าขึ้นไปต่อว่าไอ้ยักษ์ที่กำลังประคองเขาอยู่ เขาลูกผู้ชายเต็มร้อ
"อะไรวะ ไม่ยุติธรรมเลย ให้กูกินข้าวต้ม แล้วพวกมึงก็กินสเต็กกันต่อหน้าต่อตากูเนี่ยอ่ะนะ ไอ้ยักษ์...!! แล้วมึงก็บอกว่ามากินข้าวกลางวันกับกู กินด้วยกัน แต่กับข้าวไม่เหมือนกัน" แทนโวยวายอย่างไม่ยอม เพราะว่าอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าของเขา เป็นข้าวต้มเปล่าๆ ไม่ใส่อะไรมาให้เลย ดูยังไงมันก็ไม่อร่อยแน่นอน"ไอ้แทนมึงป่วยอยู่ มึงจะโวยวายเพื่อ...?" ธามว่าให้เพื่อนที่นั่งคิ้วขมวดชนกันอยู่ด้วยความไม่พอใจ หลังจากที่เห็นอาหารของทุกคนแล้ว"กูแค่โดนยิงนะเว้ย กูไม่ได้ป่วย แล้วตอนนี้กูก็หายแล้วด้วย กูอยากจะกินเนื้อย่างอย่างพวกมึงบ้างอ่ะ ไอยักษ์..." แทนเรียกไอ้ยักษ์เสียงอ้อน โดยที่สายตาของเขามองไปที่จานสเต็ก ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงด้านหน้าของไอ้ยักษ์ไม่วางตาเลย"มึงป่วยอยู่นะแทน กินเนื้อมันย่อยยาก" ธามห้ามเพื่อนเสียงดุ"ถ้ามึงป่วย มึงก็จำเอาไว้ด้วยนะ อย่ามางอแงแบบนี้ เพราะถ้างอแงแบบนี้ กูยิงไส้แตกแน่" เมสันกระซิบธามเสียงเบา ให้ธามได้ยินแค่คนเดียว"อะไร...ผมแข็งแรงดี ไม่ต้องกลัวครับ ผมไม่งอแงกับพี่เมหรอก" ธามกระซิบกลับเมสัน ก่อนที่เขาจะก้มหน้าก้มตา กินสลัดผักที่อยู่บนโต๊ะด้านหน้าของตัวเองต่อ โดยที่เขาไม่ยอม
"คุณพาฉันมาที่ห้องพักส่วนตัวแบบนี้ หมายความว่ายังไงคะ" โรสถามคนที่พาเธอมาหยุดที่หน้าห้องพักส่วนตัวในโรงแรมหรู ด้วยท่าทางที่มีจริตของผู้หญิงเต็มตัวแกร๊ก"เชิญครับ...คุณโรส" เมสันพูดพร้อมกับผายมือเชิญโรสเข้าไปในห้อง โดยที่เขาไม่ตอบคำถามของโรส เพราะว่ามันไม่ใช่หน้าที่ของเขา เขาตกลงราคากับผู้จัดการส่วนตัวของโรสมาแล้ว และตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นของนายของเขาแล้วด้วย"แต่เราแค่นัดทานข้าวกันไม่ใช่เหรอคะ ผู้จัดการบอกกับโรสมาแบบนั้น แล้วทำไมถึงพาโรสมาที่ห้องพักส่วนตัวแบบนี้" โรสยืนนิ่ง เธอไม่ยอมเข้าห้องตามที่คนตรงหน้าเชิญเธอเข้าไป"ผมว่าคุณโรสน่าจะทราบนะครับ คำว่านัดกินข้าวสองชั่วโมงแล้วจ่ายไปสองล้าน หมายความว่ายังไง เพราะว่าในสัญญาก็มีเขียนเอาไว้ชัดเจน เชิญ...""โรสทราบค่ะ แต่ก็น่าจะพาไปกินข้าวที่ห้องอาหารก่อน โรสเพิ่งจะเลิกงานมา โรสยังไม่ได้...""ถ้านายของผมมาถึงที่นี่ แล้วคุณโรสยังไม่เข้าไปรอในห้อง และยังไม่เข้าไปเตรียมตัวรออีก คุณโรสกับผู้จัดการของคุณเดือดร้อนแน่ครับ เพราะฉะนั้น คุณโรสอย่าเล่นตัวเลยครับ" เมสันพูดเสียงเรียบ โดยที่เขาไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา"ก็ได้ค่ะ แต่...โอ๊ะ ขอโทษค่ะ เ
"เราไปนอนตรงนั้นกันไหม มึงอยากรู้ไม่ใช่เหรอ ว่าตอนที่กูอยู่กับหลวงตา กูนอนที่ไหน" แทนถามไอ้ยักษ์อย่างประจบเอาใจ ในขณะที่ไอ้ยักษ์ยืนทำหน้านิ่งอยู่ เพราะว่าสรุปแล้ว ได้มานอนที่วัดป่าบนสันเขาสมใจเขา ซึ่งที่นอนไม่ใช่ปัญหา เพราะว่าเมสันให้ลูกน้องไปซื้อเต็นท์มาให้ครบจำนวนคน พร้อมกับที่นอนด้วย และถ้าไม่ใช้แล้ว ก็ยกให้กับทางวัด เพื่อเอาไว้ให้คนที่มาทำบุญ หรือใครที่อยากจะมาพักได้ใช้กัน ความคิดนี้ ธามกระซิบเสนอเมสัน ด้วยความที่ธามอยากจะค้างที่นี่แล้วเมสันไม่ยอม เพราะว่าเมสันเองก็อยากจะอยู่กับธามเป็นการส่วนตัว ก็เลยออกมาอย่างที่เห็น และที่สำคัญมากไปกว่านั้น ไอ้ยักษ์กลัวว่าเขาจะงอน มันก็เลยตามใจเขา แต่ก็ยังมาทำหน้าบึ้งใส่เขาอยู่"แล้วอาบนํ้าที่ไหน" ไซรับถามเสียงเรียบ นอนที่นี่เขาไม่ได้อะไรหรอก เขานอนที่ไหนก็ได้ ขอให้มีเมียอยู่ด้วย แต่ที่เขาทำหน้านิ่ง เพราะว่าเขาอยากให้เมียเอาไจเท่านั้นเอง"เลยป่ารกตรงนั้นไปหน่อยมีนํ้าตกเล็กๆอยู่ จะเรียกว่าลำธารก็ได้ แต่วันนี้มันเย็นแล้ว เราแค่ล้างหน้าแปรงฟันก็พอนะ กูหนาว" แทนบอกกับไอ้ยักษ์เสียงอ้อน ในขณะที่ตอนนี้ธามกับเมสัน กำลังเดินเล่นรอบๆบริเวณวัดกันอยู่ เพราะ
"มึงเอาเจลหล่อลื่นมาไหมวะ กูจะทนไม่ไหวแล้วนะ อู๊ย...ย เบาๆ กูจะแตก" แทนพูดเสียงกระเส่า ในขณะที่ไอ้ยักษ์นั่งคุกเข่า แล้วใช้ปากอมท่อนเอ็นให้เขา ริมฝีปากหนาเม้มปากรูดท่อนเอ็นเข้าออกยํ้าๆอยู่อย่างเป็นจังหวะ จนเขาแทบจะแตกคาปากของมัน"เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งใจร้อนเมีย งั้บ...อื้ม" ไซรับเงยหน้าขึ้นไปบอกกับแทน ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงมาสนใจกับท่อนเอ็นที่อยู่ตรงหน้าของเขาต่อ"ยักษ์...อู้ว กูเสียว อ่า...พอก่อน กูอยากเสร็จพร้อมกับมึง แล้วก็ด้วยของมึง" แทนจับแก้มของคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าขาของเขา ให้เงยหน้าขึ้นมามองเขา ทั้งคู่สบตากันนิ่ง ก่อนที่พวกเขาจะยิ้มอย่างรู้กัน"ทำไมวันนี้มึงน่ารักจังแทน หือ...อ จุ๊บ!!" ไซรับลุกขึ้นไปจุ๊บปากของแทนด้วยความมันเขี้ยว ทั้งคู่จูบปากกันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง ในขณะที่มือของเขาก็เอื้อมไปหยิบเจลหล่อลื่น ในลิ้นชักทางด้านหลังของแทน เจลหล่อลื่นที่เขาพกไปด้วยทุกที่ เพราะว่าเขามีอารมณ์อยากจะกินเมียได้ตลอดเวลา แล้วเมียของเขาก็ขี้อ่อยด้วยสิ เขาบีบเจลหล่อลื่นตรงร่องหลืบลึกทางด้านหลังของแทน ในขณะที่แทนยังนั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วชันเข่าอ้าขาขึ้นข้างหนึ่ง"อื้อ...ยักษ์ มึงจะไ
"กูบอกว่าไม่อยากไปเที่ยวป่าเที่ยวเขา มึงก็ยังจะพากูไปอีกจนได้ แล้วมึงก็ไม่บอกกูก่อนด้วยนะ" แทนบ่นเบาๆ โดยที่เขายังนอนเอาหน้าควํ่าอยู่กับหมอน"กูอยากไปกราบหลวงตา ไหนมึงสัญญาไง ว่าจะพากูไปเตะฟุตบอลกับพวกเด็กวัด" ไซรับพูดพร้อมกับลูบหัวของคนที่งอแงกับเขาอยู่เบาๆไปด้วย ในขณะที่เขานั่งอยู่บนขอบเตียง ในห้องพักของโรงแรม ที่เขาเป็นเจ้าของที่จังหวัดเชียงใหม่"มึงก็ต้องพากูไปเที่ยวที่อื่นก่อนดิ๊ ไม่ใช่พามาที่นี่เลย" แทนเงยหน้าขึ้นไปเถียง ก่อนที่เขาจะเอาหน้าลงไปแนบกับหมอนใหม่อีกครั้ง"ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว มึงก็พากูไปก่อนนะแทน แล้วหลังจากนี้ มึงอยากจะไปเที่ยวที่ไหน กูจะพามึงไปทุกที่เลย" ไซรับพูดอย่างเอาใจ เพราะเหมือนว่าแทนจะโกรธเขามากจริงๆ ที่เขาไม่ได้บอกแทนก่อน ความที่เขาอยากจะเซอร์ไพรส์ เขาก็เลยอุ้มแทนขึ้นเครื่องบินเหมาลำมากลางดึกเลย พอตื่นเช้าขึ้นมา เขาก็เลยโดนงอแงอย่างที่เห็น "มึงไม่ต้องมาพูดเลย แล้วเมื่อไหร่มึงจะเลิก นิสัยที่ชอบอุ้มกูไปไหนมาไหนเนี่ย เห็นว่าตัวเองตัวใหญ่กว่า อุ้มกูได้ก็อุ้มอย่างเดียวเลย" แทนลุกขึ้นมานั่ง หลังจากที่เขาบ่นจนพอใจแล้ว"หายโกรธรึยังครับ หายโกรธได้แล้ว" ไซรับถามพร
"เป็นไงมึง ไปเที่ยวสนุกไหม ไปสะนานเลยนะ กูคิดว่ามึงลืมเพื่อนอย่างกูแล้วสะอีก" แทนทักเพื่อนทันที ที่เพื่อนเดินเข้ามาในห้องอาหารของโรงแรม ในอาทิตย์ต่อมา หลังจากที่ไอ้ยักษ์พาเขาไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ ที่โรงแรมหรูริมแม่นํ้าเจ้าพระยา เวลาก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว และตอนนี้อาการป่วยของเขาก็หายแล้ว เหลือแค่แผลที่โดนยิงเท่านั้น ที่ยังหายไม่สนิทนัก หมอบอกว่าต้องใช้เวลา กว่าที่มันจะหายสนิท ตอนนี้เขาก็ใช้ชีวิตได้อย่างปกติแล้ว แต่จะเรียกว่าปกติเหมือนคนอื่นๆก็คงจะไม่ใช่ เพราะว่าเขาไม่ได้ไปไหนมาไหน อย่างที่ใจอยากจะไปได้ ถ้าเขาจะไปไหน เขาจะต้องบอกไอ้ยักษ์ที่เป็นแฟนของเขาก่อน ซึ่งมันก็จะไปกับเขาทุกที่ที่เขาอยากจะไป แต่ถ้าไอ้ยักษ์ติดงานสำคัญไปด้วยไม่ได้ เขาเองก็จะไม่ได้ไป ต้องให้มันเสร็จงานก่อน เพราะว่ามันไม่ปล่อยให้เขาห่างสายตาของมันเลย มีวันนี้แหละ ที่มันให้เขาลงมากินก๋วยเตี๋ยวเรือก่อน เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่เปิดร้านวันแรก แล้วก็เป็นไปตามอย่างที่ไอ้ยักษ์พูด พอเขาบอกว่าก๋วยเตี๋ยวเรืออร่อย มันก็ให้คนของมันเซ็นสัญญา ให้เขามาเปิดร้านที่โรงแรมของมันเลย เพื่อที่ว่าเขาจะได้เลิกบ่น ว่าอยากจะกินก๋วยเตี๋ยวหน้าปาก
"จะพากูไปไหนวะ ทำไมถึงให้กูแต่งตัวหล่อขนาดนี้ กูหล่อว่ะ" แทนถามด้วยความอยากรู้ปนตื่นเต้น สายตาของเขามองไปที่กระจกอยู่ตลอดเวลา พร้อมกับยิ้มอย่างพอใจในความหล่อของตัวเองไปด้วย หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาในช่วงสิบเอ็ดโมง แล้วอาการของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไอ้ยักษ์ก็ดูอารมณ์ขึ้น ไอ้ยักษ์ให้เขาใส่เสื้อโปโลสีนํ้าเงินเข้มกับกางเกงยีนส์สีซีดพอดีตัว ส่วนตัวของไอ้ยักษ์เองใส่เสื้อโปโลสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้มพอดีตัวคล้ายกัน แต่ทว่า...แต่งตัวก็คล้ายกัน ทำไมไอ้ยักษ์มันดูหล่อเท่ห์กว่าเขาเยอะเลยวะ หรืออาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นลูกครึ่ง ตัวของมันสูงใหญ่ ใส่แล้วก็เลยดูหล่อเท่ห์ คงใช่แหละเนาะ เขาเองก็ไม่ได้แย่ ถึงจะหล่อไม่เท่าไอ้ยักษ์ก็เถอะ แค่ตอนนี้เขายังไม่หายดี เขาก็เลยยังดูหน้าซีดอยู่"เมียบ่นว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย กูก็เลยจะพาออกไปกิน" ไซรับตอบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย พร้อมกับจัดทรงผมของตัวเองไปด้วย"จะไปกินก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย...!! แค่หน้าปากซอย มึงต้องแต่งหล่อขนาดนี้เลยเหรอยักษ์ มึงแต่งตัวยังกับจะไปเดินแบบที่ปารีสเลยนะ ใช่เหรอวะ" แทนถามพร้อมกับมองไอ้ยักษ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อนั
"แทน...แทนตื่นขึ้นมากินข้าวกินยาก่อน ลุกไหวไหม แทนลุกมากินข้าวก่อนคนดี เดี๋ยวจะเลยเวลากินยานะ" ไซรับปลุกคนที่นอนไม่ยอมตื่นด้วยนํ้าเสียงที่อ่อนโยน เขาต้องปลุก เพราะเขากลัวว่าจะเลยเวลากินยาของคนป่วย"อื้อ...พี่โต๋ออกไปก่อน ผมขอนอนต่ออีกหน่อย" "พี่โต๋...? แทน!! แทนลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ใครคือพี่โต๋ แทน!!" ไซรับเรียกพร้อมกับเขย่าตัวของแทนอย่างแรง ด้วยความที่เขาอยากจะรู้เดี๋ยวนี้ให้ได้ ว่าใครคือพี่โต๋ ในขณะที่แทนก็ปัดมือของเขาออก ไม่ยอมให้เขาจับตัว"หื้อ...ใครอ่ะ ยักษ์...อะไรของมึงเนี่ย กูจะนอน" แทนถามพร้อมกับปัดมือของไอ้ยักษ์ออกไปด้วย โดยที่เขายังไม่ลืมตาด้วยซํ้า "แทน...ใครคือพี่โต๋ ตอบมาแทน!!" ไซรับถามด้วยนํ้าเสียงที่เริ่มไม่พอใจ ทั้งที่แทนยังไม่ได้ลืมตาด้วยซํ้า "อื้อ...โอ๊ะๆ ยักษ์...ทำไมกูเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมดเลยวะ" แทนลืมตาขึ้นมาพร้อมกับพยายามขยับตัวไปด้วย แต่ก็ขยับตัวด้วยความยากลำบาก ด้วยความที่เขากินยาแล้วนอน เขาก็เลยนอนนาน แล้วก็นอนท่าเดียวตลอดทั้งคืน ทำให้เส้นของเขายึด บวกกับผ่านกิจกรรมที่หนักหน่วงมา ทำให้ร่างกายของเขาปวดร้าวไปหมด"แทน...ตอบมา!!" ไซรับสั่งเสียงดุ พร้อมกับอุ้มแท
"หือ...? อะไรครับเนี่ย" ธามถามด้วยนํ้าเสียงที่แปลกใจ ก่อนที่เขาจะหันหน้าไปมองหน้าของคนตัวสูง ที่บอกให้เขาเป็นคนเดินนำไปก่อน ที่เขาแปลกใจ เพราะว่าสิ่งที่อยู่ตรงด้านหน้าของเขาตอนนี้ มีโต๊ะอาหารวางอยู่ริมหาดทรายสีขาว แล้วรอบๆบริเวณแถวนั้น ก็มีไฟที่ถูกจุดบนปลายกระบอกไม้ไผ่ มันดูโรแมนติกมาก เหมือนกับว่ามีใครจะมาขอแต่งงานกัน อย่างในทีวีที่เขาเคยเห็นอย่างนั้นแหละ และที่ทำให้เขาแปลกใจอีกอย่าง คือก่อนที่เขาจะเข้าห้องพักไป มันยังเงียบแล้วก็มืดสนิทอยู่เลย"เดินไปสิ พี่สั่งให้คนเตรียมอาหารเอาไว้ให้ธามแล้ว ธามหิวข้าวไม่ใช่เหรอ หือ..." เมสันถามเสียงนุ่มข้างๆหูของธาม ที่ตอนนี้ธามยืนนิ่งเหมือนโดนแช่แข็งอยู่"หมายความว่า โต๊ะอาหารโต๊ะนั้น เป็นของเราเหรอครับ" ธามถามคนพี่เสียงกระซิบ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะกระซิบ แต่เขาพูดไม่ออก มันก็เลยเบาราวกับกระซิบ"เดินไปสิครับ" เมสันบอกกับธาม ก่อนที่เขาจะกอดเอวของธามแล้วเดินไปพร้อมกัน เพราะว่าธามไม่ยอมเดินไปตามที่เขาบอก"แล้ว...แล้วจะไม่มีใครว่าเหรอครับ มาจัดตรงนี้เพียงแค่โต๊ะเดียว" ธามถามแก้เขิน ทั้งที่เขาก็รู้ว่าเป็นคำถามที่ไม่ควรจะถาม และเป็นคำถามที่ดูโง่มาก"ที่นี
"สวยจัง ทะเลของจริง...สีฟ้าใสกว่าในทีวีอีกนะครับ" ธามพูดออกมาเบาๆ ในขณะที่ตอนนี้ เมสันพาเขาเดินเล่นที่ริมหาดทรายหน้าโรงแรม ทันทีที่มาถึงภูเก็ต เมสันก็พาเขาออกมาเดินดูนํ้าทะเลเลย ส่วนข้าวของเครื่องใช้ เมสันบอกกับเขา ว่าให้คนเตรียมเอาไว้ในห้องพักให้แล้ว"เห็นทะเลสวยแล้ว มึงอยากเห็นที่พักรึยัง ที่พักติดกับริมทะเลเลยนะ เป็นที่พักส่วนตัวด้วย" เมสันถามพร้อมกับมองธามที่กำลังตื่นเต้นกับความสวยของทะเลอยู่"ผมอยากจะเล่นนํ้าทะเลมากกว่าครับ หาดทรายสีขาวกับนํ้าทะเลสีฟ้า โคตรน่าเล่นเลย" ธามไม่สนใจในคำชวนของคนตัวใหญ่ ที่ตอนนี้ยืนทำหน้าเซ็งอยู่ เพราะว่าเห็นจนเบื่อแล้ว เมสันอยากจะรีบเข้าไปพักมากกว่า แต่เขาก็ไม่อยากขัดใจคนที่กำลังตื่นเต้นกับความสวยของนํ้าทะเลอยู่"เพิ่งจะเดินทางมาถึง เข้าไปพักก่อน แล้วค่อยออกมาเดินเล่นก็ได้" เมสันบอกกับคนที่ไม่สนใจเขาเลย เอาแต่มองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น ในความสวยงามของสถานที่ แล้วก็ผู้คนที่มาจากหลากหลายประเทศที่มาพักในโรงแรม และส่วนมากจะเป็นคนต่างชาติทั้งนั้น"โห...สาวฝรั่ง ขาวๆสวยๆทั้งนั้น โอ๊ะ...พี่เม พี่เมจะพาผมไปไหนเนี่ย" ธามหันไปถามคนที่แบกเขาขึ้นตัวลอย แล้วพาเดินม
ก๊อก ก๊อกแกร๊ก"ใครอนุญาต" ไซรับถามโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองว่าใคร"ยักษ์...ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว มึงไม่ออกไปกินข้าว กูก็เลยมาตาม เอ่อ...ต้องรอให้มึงอนุญาตก่อนหนิเนาะ ถึงจะเปิดประตูได้ กูลืมไป ว่ามึงไม่ชอบ" แทนพูดเสียงอ้อน พร้อมกับค่อยๆเดินเข้าไปหาไอ้ยักษ์ ที่กำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารอยู่ "คนของกูไม่ได้บอกมึงเหรอ ว่ากูงานยุ่ง กูไม่กินข้าว" ไซรับพูดโดยที่เขายังก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ หมับ!!พรึ่บ!!"ยักษ์...มึงโกรธกูใช่ไหม ที่กูเชื่อคนอื่นมากกว่าเชื่อมึงอ่ะ กูขอโทษนะ นะยักษ์ ยักษ์...มึงอย่าเงียบแบบนี้สิ" แทนพูดด้วยนํ้าเสียงที่ออดอ้อน หลังจากที่เขาเดินเข้าไปหาไอ้ยักษ์ของเขา เขายกแขนของไอ้ยักษ์ให้อ้าออกกว้าง ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนตักแล้วกอดเอวหนาเอาหน้าซบอกอย่างออดอ้อนออเซาะ เหมือนกับเด็กน้อยที่รู้ว่าตัวเองมีความผิด"มันยากมาเหรอแทน ที่มึงจะมาง้อกู" ไซรับถามแทนเสียงเรียบ โดยที่เขาไม่ได้กอดตอบ เพราะว่าเขาน้อยใจ ที่แทนรู้ความจริงตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็ไม่ยอมมาง้อเขา แล้วเมื่อเช้า ก็เหมือนแทนจะพูดอะไรกับเขา แต่แทนก็ไม่พูด จนเขาไม่ออกไปกินข้าวกลางวันด้วย แทนถึงได้มาตามเขาอย่างที่เห็น จะไม่