Nasa harapan ng kanilang gate noon ang dalagitang si ROWYNA DE JESUS habang nakaupo. Ganitong oras kase dumarating na ang kanyang ama at ina galing opisina at sasalubungin niya ang mga ito.
Ngunit napatingin siya sa mamahaling kotse na tumigil sa matayog na gate ng kanilang kapit-bahay, ang mga SALVATIERA.
Hindi niya alam bakit hindi niya maalis ang tingin sa kotseng iyon at lalo ng makita ang isang binatilyong bumaba doo. Bumilis ang tibok ng kanyang puso at marahang mapatayo ng mapagmasdan ang pisikal na anyo nito.
Matangkad, kayumangi, medyo brown ang kulay ng buhok, matangos ang ilong at maganda ang pangangatawan. Hindi kalayuan kaya kitang-kita niya ang napaka gwapo nitong mukha.
Lalong tumibok ng mabilis ang puso niya nang makita niya itong ngumiti ng tumingin ito sa loob ng kotse na kung saan di naglaon bumaba ang isang dalagita na sa tantya niya ay matanda ng kaunti sakanya.
Napakaganda nito, parang dyosa at sobrang puti. Hinwakan ng binatilyo ang kamay ng kaharap na dalagita at nagtatakbo ang mga ito papasok sa mansion ng mga salvatiera.
Napahawak siya sa kanyang dibdib ng tila may emosyon doon na gustong kumawala, bakit tila iba ang epekto ng estrangherong binata sa pagtibok ng kanyang puso? Ngayon lang niya ito naramdaman at naninjbago ang mura niyang puso.
-----------***********Rowy"Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi.
"Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh."
" Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.
"Kase tasia, doon sa kapit bahay--"
"Kapit-mansion." Anito na inirapan siya.
Napangiwi siya dahil di siya sanay ipangalandakan na mansion nila, o amg kahit anong yaman nila. Hindi lang siya komportable, kahit totoong mayaman sila at isa siyang tagapagmana. Nag-iisang anak lamang siya.
"Basta. May dumating na binatilyo doon, tingin ko nasa eighteen yung edad." Sabi niya na nae-excite magkwento sa kaibigan.
" Oh? Anong meron doon?" Sabi nito habang binubuklat ang kwaderno. Nasa loob sila ng kanilang room at wala pa ang guro.
"Kasi, kasi...."
"Kasi?"
"N'ong makita ko siya biglang pumintig ng mabilis ang puso ko." Sabi niya na kinagat kagat ang hinlalaki.
" Yan, ang landi. " Sabi ni tasia at sinapok siya.
" Grabe ka naman. Malandi agad? " Mahinhin niyang sabi sa taklesang kaibigan.
"O sige ode hindi. Ano crush mo iyon?" Ani tasia.
"Parang oo, parang love at first sight." Sabi niya na nangalumbaba pa.
Sinapok nanaman siya nito.
" Ako ay tigil tigilan mo sa kaharutan mo Rowyna ah? Di bagay." Anito at tumayo.
" Punta lang akong canteen nagutom ako sayo." Anito at nilisan siya.Napanguso siya, ah basta pag-ibig sa unang tingin ang naramdaman niya doon sa binatilyong nakita niya. At na eexcite na siyang umuwi at baka makita niya muli ito, baka malaman niya ang pangalan nito.
-----------**************"Dumating na pala ang isang anak ni mr. Salvatiera honey." Biglang sabi ng kanyang ama sakanyang ina habang sila ay kumakain.
"Oh? 'yung anak niyang nasa states?" Sabi ng ina habang nilalagyan siya ng kanin sakanyang plato. Tahimik lang siyang nakikinig. Kaibigan kase ng ama niya ang mga salvatiera,
"Yes. And i heard mag-aaral na din siya dito sa pilipinas. Sa school nila rowy. " Bigla siyang napaubo at sa narinig.
" You okay baby? " Her mother asked.
Napatango-tango siya at pilit sinusupil ang ngiti sakanyang labi dahil sa nabalitaan.
Nang matapos kumain nagpaalam siyang aakyat na sakanyang kwarto.
Pagpasok sa kwarto nagtatalon siya sa tuwa dahil ang crush niya ay mag-aaral sakanilang school. Malaki ang posibilidad na makita niya ito araw-araw.
Tinungo niya ang bintana kung saan tanaw ang ang mansion ng mga salvatiera. Hindi talaga ganoon kalayo ang agwat ng knilang mga mansion. Bigla siyang napatago sa kurtina ng mapagsino ang lumabas sa terrace.
Yung binatilyong nakita niya.
Luh. Napaka-gwapo talaga nito my gosh. Siguro kwarto niya ang tanaw mula sa kwarto ko?! Oh my!
----------"Rowy? Rowy come back to earth." Pukaw ni tasia sakanya kinabukasan sa eskwela. Nagde-day dream nanaman siya."Ano kayang pangalan niya?" Bulong niya sa kawalan.
"Ano? Iniisip mo nanaman ba iyong lalaki? Oy! Talagang pinanindigan mo na ha?!"anito na natatawa.
" Gusto kong malaman talaga ang pangalan niya tasia." Sabi niya sa kaibigan,
"Bahala ka nga. Tara na mag-recess na tayo oras na. " Aya ni tasia tumayo na din siya at kumapit sa braso nito.
Naghaharutan silang dalawa habang naglalakad sa hallway at may makabangga siya. Magkapanabay pa silang nag-sorry.
"Sorry ulit ha?" Sabi ng malambing na tinig na iyon at ng makilala ito natigilan siya. Ito 'yung babaeng kasama nung crush niya.
" H-ha? Ha.. okay lang." Sabi niya na di maalis ang tingin sa mala dyosang ganda nito.
"By the way i am Alexa Morgan " Pakilala nito at inilahad ang kamay sakanya na tinangap naman niya.
"Ako si rowyna..." Sabi niya at binawi na ang kamay.
"Ako si tasia. " Sabat ni tasia sakanila.
" Oh hello tasia and rowy. Actually it's great na may kakilala na ako sa school bukod kay dylan. Dito na kase kami mag aaral eh. " Madaldal na sabi nito, napakabait ng anyo nito.
" D-dylan? " Ulit niya.
" Yep. My friend, by the way mauuna na ako sainyo. I need to find my friend. Nice to meet you girls." Sabi nito ng may pagmamadali.
Dylan... Maybe ang dylan na tinutukoy nito ay ang binatilyong gusto niya. Arrrh! What a day! :)
"Feeling ko 4th year high school na iyon." Sabi ni tasia na nagpatuloy ng maglakad, sinundan niya ito. Baka nga, kse sila ay 3rd year pa lang.
-------------************"Rowy? Is that you?" Biglang napalingon si rowy ng mrinig iyon. Nakita niya si alexa na palapit sakanya. Nasa harap kase siya ng bahay nila at nagdidilig ng halaman.
" Yep. Small world. " Pagpapangap na lang niyanv kunwari pangalawang beses pa lang niya itong nakita.
"Oo nga, diyan ka pala nakatira. Oh by the way papakilala kita-'
" Alexa. " Isang tinig ng lalaki.
"Speaking of the devil." Sabi ni alexa at nilingon ang tumawag dito. Nanlamig siya sa kinatatayuan ng mkitant ang crush niya.
"Hey buddy, come here may papakilala ako sayo." Tawag ni alexa. Lumapit naman ito sakanila. Seryoso mukha nito at nakakatakot ang mga tingin sakanya.
"Siya si rowy, new friends natin. Rowy si dylan pala." Pagpapakilala nito. Tumingin siya kay dylan na pinakatitigan siya.
" I don't need new friends. You are enough alexa." Dire-diretsong sabi nito na ikinatanga niya. He was mean.
" Dylan! Watch your words! " Sita ni alexa na tila nahihiyang tumingin sakanya. Umalis si dylan at iniwan sila.
" Umm. Maybe he's in the bad mood rowy. Kakausapin ko siya. Bye." Paalam nito at iniwan siyang hindi makapaniwala.
Bakit tila nasaktan siya? Bakit tila disgusto ang nasa mukha ni dylan ng makita siya.
And at that very moment, she knew dylan hates her.
3 years later..Busy ang lahat sa paghahanda dahil mamaya ang party sa mansion ng mga De jesus. Debut ni rowy."And i love your gown, the color and all." Daldal ni alexa sakanila ni tasia habang nasa kwarto niya ang mga ito. Palakad-lakad ito sa kama at si tasia naman ay nakahiga sakanyang kama habang nagseselpon. At siya naman ay inaayusan at nakaharap sa vanity mirror.The next month ang debut naman ni tasia,"Where's dylan by the way?" Alangan niyang tanong kay alexa."Ewan ko ba sa lalaking iyon." Ani alexa habang palakad-lakad pa din e wala naman patutunguan.Kung inaakala niyong magkaibigan na kami ni dylan, hindi. Iniiwasan siya nito at hindi pinapansin. Ramdam niyang kinakausap lang siya nito dahil na rin sa pakiusap ni alexa.Masyado siyang nasasaktan sa dahilang bakit tila ayaw na ayaw sakanya ni dylan?It's be
Natapos ang party niya ng walang dylan na pumunta, napaka-lungkot. As kaibigan man hindi ito pumunta ano pa nga ba aasahan niya? Di nga kaibigan turing nito sakanya."He's unbelieveable." Alexa's reaction telling her she was really pissed about dylan's absence. Nasa garden sila ng bahay nina tasia noon, after school napagpasyahan nilang tumambay."Hayaan mo na baka busy yung tao, huwag obligahin" sabi niya habang iniinom ang juice. Clap for her acting as if it is nothing." Baka busy sa mga babae niya?" Nguso ni alexa sakanila. May kudlit na selos sa tinig nito.Hindi niya alam kung manhid si alexa o ano, di ba nito napapansin ang paghanga dito ni dylan? Samantalang sila pansin iyon.."Maybe."
"May sakit daw si alexa." Imporma ni tasia sakanya habang kausap siya sa telepono."Huh? Dalawin natin siya. Mag-isa lang iyon, hindi maasikaso ni aling martha." Sabi niya na biglang nag alala.Ang mga parents kase ni alexa ay nasa europe. Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas."Oo nga. Natapilok at napilay siya eh iyon ata ang ikinalalagnat niya. " Sabi pa ni tasia.Aspiring model kase si alexa, iyon ang pangarap nito noon pa. Ang maging isang super model na kikilalanin sa larangang iyon.Matapos mapagdesisyonang pupuntahan nila ang dalaga agad na siyang naligo at nag ayos. Susunduhin siya ni tasia sakanila. Habang hinihintay ito wala sa sariling tumanaw siya sakanyang bintana. Sarado ang mga bintana ng kwarto ni dylan..Maaring tulog ito o nagbulakbol?Katok sa pinto ang nagpa-putol sa iniisip niya,
DYLAN"Saan ka nanaman galing?" Bungad ng ama niya na nasa sala na tila hinihintay siya. Napailing siya.Here we go again."Dylan, kailan mo ba aayusin ang buhay mo?!" Galit na ito."From your grades, records on the school, bisyo and all. Ano? Sisirahin mo ba buhay mo? "Dagdag pa ng ama. Lagi na lang ganito simula umuwi siya ng pilipinas."Dad, let me enjoy my life. I'm too young." Sabi niya dito na naiinis. Pinipilit siya ng ama na maging matured e 21 pa lang siya. He should let him enjoy."Too young your face! Dumaan sa ganyang edad si lucas pero hindi siya ganyan. He was responsible and look, kaya na niya--"" Stop it. Stop comparing me to my brother. Iba ako iba siya at sana maisip niyo
"Destiny isn't something you make as you're told. By overcoming difficulties, life and this whole world can advance forward that's what destiny is for."-Aladdin- shinobu ohtaka.------******************DYLANFR: MY BESTFRIENDMeet me at 3pm in our favorite cafe.Hindi niya alam bakit tila may urgent itong sasabihin, 2 pm pa lang pero nagbyahe na siya papunta doon sakay ng kanyang ducati motorcycle.Nakarating siya doon ng mga 2:35 dahil medyo traffic. Kumuha siya ng pwesto doon sa may sulok baka mahalaga kase pag-usapan nila.Wala pang 3pm nv dumating si alex
That night rowy was walking by her window and peeking in the hope of seeing dylan.She's worried about him because she is sure that alexa's recession affecting him so much. And she's afraid of what dylan's might do to himself.She bit his lip hard and sighed, looking out the window again. The light in dylan's room is still off ...Sana okay lang siya....She picked up her cellphone and went to the contacts, looking for dylan's name.yes, she has known dylan's number for a long time but she never made a message for him. Maybe, not until now...She hesitated to press the call button. But her concern really prevailed over shame, she called him.Nag riring lang ang nasa kabilang linya."Answer please, Answer." She prayed. A few minutes later dylan answered the phone."Hello?" That voice seemed drunk, and seemed very tired.
Takip-silim na ngunit hindi pa gustong umuwi ni rowy, masyado siyang nasaktan sa mga sinabi ni dylan kanina sakanya.Parang sirang plaka na paulit-ulit iyon sakanyang pandinig na dumudurog sakanya.Binaybay niya ang daan patungo sa may burol na madalas nilang tambayan nina tasia at lucas pati ni alexa at dylan, sa pagkakaalam niya kase isa sa paboritong lugar iyon ng dalawa.Malapit lang iyon sa campus nila at maglalakad ka ng mga 15mins bago marating iyon, gusto niyang pumunta doon para mag-isip isip. Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit.Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.Nang maratin
"Oh bakit tila tuwang-tuwa ka diyan?" Usisa ni tasia sakanya, naroon sila sa kwarto niya.Bumangon siya mula sa pagkakahiga at hinarap ang kaibigan na naglalaro sa laptop."Excited ako para bukas." Sabi niya na hindi maitago ang saya."Sa birthday ni tita elga?" Napatingin sakanya si tasia na nakataas ang isang kilay.Sunod-sunod siyang napatango habang nakangiti. Napaismid sakanya si tasia at humarap na ulit sa ginagawa, habang siya ay lumapit sa bintana upang silipin nanaman ang kwarto ni dylan.Birthday bukas ni Mrs. Salvatiera at syempre imbitado sila, kaya ganoon nalang ang saya niya dahil magkikita sila o makikita niya si Dylan na sadyang napakailap lalo sakanya pagkatapos ng halik."Alam mo tasia, feeling ko talaga kami ni Dylan ang itinadhana sa isa't-isa." Tila nanaginip na sabi niya."Feeling mo lang iyon." Sabi ng kanyang kaibigan na abala pa ri
"Anong oras ka dumating kagabi?" Usisa ng kanyang ina nang naghahapunan na sila.Natigilan siya at naging mailap ang mga mata."Po? Maaga pa iyon mommy. Tulog na tulog kayo ni daddy 'nung puntahan ko kayo sa kwarto." Paliwanag niya habang naghahalo sa loob niya ang kaba."Ganoon ba? Malapit na pala ang birthday ni Tasha, anong ganap?" Nagpasalamat siya nang iniba ng kanyang ina ang topic."Hindi ko pa po alam my, naguguluhan kasi si Tasha kung party o kumain na lang po sa labas." Sabi niya habang ipinagpatuloy ang subo. Tumango-tango ang ina at ang kanyang ama ay tahimik lang na nakikinig sa kanila habang kumakain ito.Kabang kaba talaga siya at baka mapansin ng mga ito na nagsisinungaling lamang siya.Binilisan niya ang pagkain upang maka-akyat na siya sa kanyang kwarto.Pagkatapos kumain, dali dali na siyang nagpaalam sa mga magulang na aakyat na at maliligo.
Nang matapos na sila sa mainit na sandali, pabalibag na inihiga ni Dylan ang sarili sa tabi ni Rowy.Hindi naman alam ni Rowy kung ano ang sasabihin o gagawin pagkatapos ng tagpong iyon sa kanilang dalawa. Hindi rin kumikibo si Dylan at nakatingin lang sa kisame na tila malalim ang iniisip.Ibinalot niya sa sarili ang makapal na blanket at umupo,"Aalis na ako." Ang tanging nasambit niya sa binatang nakatitig pa rin sa kisame.Ano? Nagsisisi na ba ito?"Okay." He said without any emotions.Bakit parang gusto niyang maiyak? Sabagay ano ba ang i-e-expect niya? Umaasa ba siya na matapos siyang angkinin ni Dylan eh magkakagusto na ito sa kanya? Fool of her!Kinalap niya ang mga nagkalat niyang kasuotan sa sahig at may pagmamadaling nagbihis.Pagkaraa'y naglakad na siya patungo sa pinto, alam niyang madilim na sa labas kaya kailangan na rin niyang makauwi.
Dylan's car stopped at an expensive condo in Libis Quezon City. When they parked their cars, She did not get off immediately.She waited for him to get off and approached her car. He knocked on the driver's seat window, and she immediately got off.Damn! She is still in her uniform. Halos gusto niyang manlambot nang makita muli ang napaka gwapo nitong mukha. "Blink." Untag nito sakanya."Huh?" He said, but she blushed when she realized that she did not blink as she watched him.She was stunned when he suddenly put his hand around her shoulder. They were too closed to each other almost hugging."Come with me." He said then they walked towards the entrance.Wala namang problema until they got on the elevator because the staff there seemed to know him.Dylan removed his hands, when they were inside the elevator. She was even more restless because they were just two inside of it at kung anu-ano na ang kanyang naiisip na mangyayari mamaya lamang. "Are you nervous?" Dylan asked her. On the
Halos hindi siya nakatulog magdamag dahil iniisip niya ang mga mangyayari kinabukasan.Kaya pagka-umaga agad siyang tumayo at naligo, may pasok din naman siya ngayong araw.Iniisip niya kung anong idadahilan niya sa mga magulang niya na late siyang makakauwi. Usapan kasi nila ni Dylan na magkikita sila ngayong araw at baka ma late siyang umuwi, ngayong araw magaganap ang dapat maganap.Pinakatitigan niya ang hitsura sa salamin at halatang tila di siya nakatulog sa magdamag. Nanlalalim kasi ang mga mata niya at tila matamlay ang mga dating ng mga ito.Kinuha na niya ang kanyang bag, at bumaba na sa may sala para magpaalam sa mga magulang. Di na rin siya kakain dahil wala siyang gana."Goodmorning ma, Goodmorning dad." Bati niya sa mga ito na nakabihis na rin."Goodmorning, ang aga mong nakabihis baby?" Puna ng kanyang ina, matapos siyang halikan sa pisngi. Nag-iwas siya ng tingin sa in
DYLAN"Talaga bang lilipat kana sa condo?" Usisa ng kanyang ina nang maabutan siya sakanyang silid na nag iimpake ng iilang mga damit niya."Yes mama, mas okay na ito. Dahil kung nandito ako hindi ko maipapangakong hindi kami mag aaway ni papa. " Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan."Ma naman huwag ka ng malungkot para namang ang layo layo ng lilipatan ko." Natatawa niyang sabi sa ina na ngayon ay nakaupo na sa dulo ng kanyang kama."I'm sad kasi mamimiss ko ang bunso ko. Nasa malayo na nga si Lucas pati ba naman ikaw. "Anito na tila nangongonsensya pa."Ma, we both know that this is the right thing to do." He said while packing."Yeah, yeah.. basta mag iingat ka lagi. And please lang huwag ka ng magpupunta sa mga bar and driving while drunk." Abiso nito sakanya na ikinatango na lang niya, ilang saglit pa nagpaalam na ang ina na lalabas na n
"Rowy?" Nabigla pa siya sa tinig ni lucas na kasalukuyan niyang kausap sa video call."Yes?" Tila wala sa sariling sabi niya sa kaibigan."Tinatanong kita kamusta na ang pag aaral niyo at kailan graduation niyo." "Teka nga, may masakit ba sa'yo? Kanina kapa wala sa sarili." Usisa pa ng kanyang kaibigan."Saglit lang ha?" Tumayo siya mula sa pagkakaupo sakanyang kama at tinungo ang mini refrigetator na nasa kanyang kwarto at kumuha doon ng tubig.Nawawala siya sa sarili kakaisip sa nangyari kagabi. Di nga siya nakapasok ngayon."Okay naman and 1 month from now
"Dylan?" Tawag niya nang makapasok sa madilim na silid ng binata. Ang kabang nararamdaman niya ay hindi niya maipaliwanag. Hindi niya maaninang kung nasaan si Dylan dahil sa dilim na bamabalot sa silid na iyon."Dylan?" Tawag niyang muli, hindi niya kasi alam nasaan ang switch ng ilaw na sa kwarto ng binata. Wala pa din sumasagot sakanya. Kaya napagpasyahan na lang niyang lumabas ngunit natigilan siya nang biglang nagsara ang pinto."D-dylan?" Nauutal niyang sabi sa gitna ng kadiliman."Don't you know that it is dangerous to enter someone's room? Especially sa kwarto ng lalaki. " Sabi ng boses na kilalang kilala niya, natitiyak niyang nasa pinto si Dylan.Kaya mas lalong nadagdagan ang kaba niya sa sinabi nito, silang dalawa lamang sa madilim at saradong kwarto. Babae siya at lalaki ito, lalo pa't naamoy niya ang alak mula dito, paano kung?"Hindi kaba talaga nag iisip rowy? Anong ginagawa
"Oh bakit tila tuwang-tuwa ka diyan?" Usisa ni tasia sakanya, naroon sila sa kwarto niya.Bumangon siya mula sa pagkakahiga at hinarap ang kaibigan na naglalaro sa laptop."Excited ako para bukas." Sabi niya na hindi maitago ang saya."Sa birthday ni tita elga?" Napatingin sakanya si tasia na nakataas ang isang kilay.Sunod-sunod siyang napatango habang nakangiti. Napaismid sakanya si tasia at humarap na ulit sa ginagawa, habang siya ay lumapit sa bintana upang silipin nanaman ang kwarto ni dylan.Birthday bukas ni Mrs. Salvatiera at syempre imbitado sila, kaya ganoon nalang ang saya niya dahil magkikita sila o makikita niya si Dylan na sadyang napakailap lalo sakanya pagkatapos ng halik."Alam mo tasia, feeling ko talaga kami ni Dylan ang itinadhana sa isa't-isa." Tila nanaginip na sabi niya."Feeling mo lang iyon." Sabi ng kanyang kaibigan na abala pa ri
Takip-silim na ngunit hindi pa gustong umuwi ni rowy, masyado siyang nasaktan sa mga sinabi ni dylan kanina sakanya.Parang sirang plaka na paulit-ulit iyon sakanyang pandinig na dumudurog sakanya.Binaybay niya ang daan patungo sa may burol na madalas nilang tambayan nina tasia at lucas pati ni alexa at dylan, sa pagkakaalam niya kase isa sa paboritong lugar iyon ng dalawa.Malapit lang iyon sa campus nila at maglalakad ka ng mga 15mins bago marating iyon, gusto niyang pumunta doon para mag-isip isip. Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit.Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.Nang maratin