Share

3. แพรไหม

last update Last Updated: 2025-03-28 21:22:46

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกจากตึกสูตินรีเวช หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ผิวขาวจัด ผมของเธอยาวตรงสวย สวมชุดเสื้อกาวน์แขนสั้นกระโปรงสีดำ เดินตรงเข้ามาในวอร์ด เราทั้งสองมองหน้ากันประมาณเกือบนาที ถ้าการที่เจอยัยเจนทำให้ฉันจิตตก การที่เจอกับผู้หญิงคนนี้ทำให้รู้สึกหน่วงๆ อย่างบอกไม่ถูกและรู้สึกแย่มากกว่า ฉันหายใจเข้าเต็มปอด

“แพร” เสียงของฉันเบาและสั่นนิดๆ

“เธอมาทำอะไรที่นี่” แพทย์หญิงแพรไหม เพื่อนสมัยมัธยมอีกคนของฉันทักทาย แววตาเย่อหยิ่งและมั่นใจ

“ฉันมาก็มาหาหมอซันไง เมื่อคืนหมอช่วยฉันไว้ ฉันแวะเอาขนมมาฝากหมอ”

“งั้นเหรอ ได้ยินว่าหมอซันมีสาวสวยเจ้าของร้านขนมมาหา นึกว่าใครเธอเองเหรอ” แพรไหมยกยิ้มและมองฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านความรู้สึกไม่ออก

“ใช่ ฉันเอง แล้วยังไงล่ะ” ฉันไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันจะบอกอะไรให้นะพริม หมอซันน่ะ เค้าสุภาพ ใจดีกับทุกคนแหละ ใครๆก็ชอบเค้า”

“เธอตั้งใจจะพูดอะไร” ฉันถามตรงๆ ไม่อยากเล่นสงครามประสาทกับอดีตเพื่อนคนนี้

“ฉันกับหมอซันเราใกล้ชิด เรียนด้วยกันมาตั้งหกปี นี่ก็คงเป็นโชคชะตาที่เราจับฉลากมาใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกัน เธอไม่มีทางมาแทรกความสัมพันธ์ของเราได้หรอก รู้ไว้ซะ” แพรไหมหัวเราะในลำคอ ท่าทางของเธอดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกิน

“งั้นเหรอ ลองดูสักหน่อยมั้ย ฉันว่าคราวนี้ ฉันไม่แพ้เธอหรอก” ถึงอดีตจะเป็นยังไง ปัจจุบันฉันจะทำให้ดีที่สุด ในเมื่ออยากได้หมอมาเป็นสามีก็ต้องฟาดฟันกับอดีตเพื่อนรักคนนี้

“รับคำท้าจ้ะเพื่อนเลิฟ”

“ใครเพื่อนเลิฟเธอ ฉันไม่รับย่ะ” ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกไป

“หมอซันคะ เย็นนี้ตรวจ OPD เสร็จ หมอไม่ต้องขึ้นเวรใช่ไหม เดี๋ยวเราไปทานแหนมเนืองกันนะคะ พ่อของแพรอยากเจอหมอน่ะค่ะ เห็นว่าจะปรึกษาเรื่องทำกายภาพน่ะค่ะ” แพรไหมทำเสียงหวานขณะพูดกับหมอซัน ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

“ได้ครับ ผมจะอยากจะขอบคุณท่านเรื่องที่ท่านหาบ้านพักใกล้ๆ โรงพยาบาลให้พอดี สักห้าโมงนะครับ ผมขออาบน้ำก่อน” เสียงหมอซันตอบด้วยรอยยิ้มเช่นเคย หมอซันปฏิบัติกับทุกคนเท่าเทียมกันจริงๆ ไม่มีใครพิเศษไปกว่าใคร ในเมื่อยัยแพรก็ไม่ได้เป็นแฟนหมอซัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีสิทธิ์ ใครดีใครได้จ้ะอดีตเพื่อนเลิฟ หลังจากรู้ว่าทั้งสองนัดกันที่ร้านแหนมเนือง มันไม่ยากเกินความสามารถที่รู้ว่าทั้งสองนัดกันที่ไหนในเมื่อร้านแหนมเนืองชื่อดังมีแค่ร้านเดียว ฉันรีบโทรนัดสไมล์ทันที

[ฮาย ชะนีว่าไง]

“ฉันอยากกินแหนมเนือง”

[นึกว่าช่วงนี้อยากกินแต่ผู้ชาย] อ่าว อีนี่ กัดเพื่อนเพื่อ?

“ฉันเลี้ยงโอเคป่ะ ห้าโมง อาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวไปรับ”

[ก็ได้เห็นแก่กิน เอ้ย เห็นแก่เพื่อนหรอกนะ ช่วงนี้ยิ่งไดเอทอยู่ด้วย]

“อย่ามาเยอะ ถ้างั้นฉันไม่ให้แกกินเค้กที่ร้านแล้วนะเว้ย”

[โอ๋ๆ เพื่อนคนสวย หยอกเล่นจ้ะ เค้กแกอร่อยลืมไดเอทไปเลย ยอมอ้วนตายย่ะ]

“โอเค เจอกันจ้ะ สมหมายเพื่อนเลิฟ”

[ถ้าแกเรียกสมหมายอีกครั้ง ฉันไม่ไปด้วยนะ] นางประท้วงจนฉันต้องรีบง้อ

“สไมล์เพื่อนรัก เจอกันนะ”

ฉันอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่สี่โมงเย็นบรรจงแต่งหน้า ตอนแต่งก็ท่องมนต์ โอม หมอจงรักหมอจงหลง พูดแล้วก็ยิ้มคนเดียว เออ เหมือนกับคนบ้าอะไรอย่างนั้น ฉันสวมชุดเดรสเปิดไหล่สีขาว รองเท้าสีเดียวกัน ผมม้วนปลายเล็กน้อยพอมีโวลุ่ม พอเดินลงมาชั้นล่าง น้องมิกกับน้องเดียร์ก็แซว

“โหพี่พริมจะไปถ่ายพรีเวดดิ้งที่ไหนคะ ชุดก็ขาว รองเท้าก็ขาว กระเป๋ายังสีขาว” น้องเดียร์ว่า

“พี่พริมมีความรักแน่เลยเดียร์” เสียงน้องมิก

“แซวให้พอเลยจ้า หกโมงปิดร้านเลยนะ ป้าแก้วทำข้าวเย็นให้ อย่าลืมเอากลับบ้านล่ะ พี่ไปก่อน มีนัด” ฉันขับรถไปรับสไมล์ที่บ้าน เราไปถึงร้านแหนมเนืองห้าโมงครึ่งพอดี ฉันยังไม่ได้บอกเรื่องแพรไหมกับนาง ไปถึงร้านค่อยว่ากัน เราเลือกที่นั่งด้านติดกับกระจกหน้าร้าน ไม่นานนัก ท่านอดีต สส. วิชัย คุณพ่อของแพรไหม หมอซันและแพรไหมก็เดินเข้ามาในร้าน นางเห็นฉันตั้งแต่นอกร้านแล้วล่ะ แพรไหมเดินเชิดหน้าเข้ามา หมอซันหันมามองฉันแว่บนึง แถมยังยิ้มให้ด้วย

“เฮ้ย ! นั่นยายแพร เอ่อ ไม่สิหมอแพร แฟนนางเหรอวะ โคตรหล่อเลย หุ่นก็ดี โอ้ย อีแพรมันทำบุญด้วยอะไร ฉันจะไปทำมั่ง ฮือ...หล่อมาก หล่อจนมดลูกสั่น”

“อีนี่ แกมีมดลูกรึไง” ฉันแซวนางเบาๆ

“หล่อจนไข่สั่นก็ได้วะ”

“อีบ้า พูดอะไรน่าเกลียด ไข่สั่น” ฉันอดหัวเราะไม่ได้

“แต่ตะกี้ฉันเห็นเค้ายิ้มให้แกด้วย อะไรยังไง แฟนอีแพรทำไมยิ้มให้แกวะ” นางเริ่มสงสัย

“ก็หมอคนที่ฉันเล่าให้แกฟัง คนนี้แหละ หมอซัน”

“ห๊ะ!!! แต่นั่นมันแฟนอีแพรนะแก อย่าบอกว่าแกจะแย่งแฟนอีแพรแก้แค้นเรื่องไอ้ต้น” จริงๆ สไมล์ก็พูดไม่ถูกนักสองคนนั้นยังไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย

“เค้าเป็นแค่เพื่อนกัน ยังไม่ได้เป็นแฟน”

“แต่ฉันว่าอีแพรมันชอบหมอซันนะ ดูสิมันมองหมอซันแทบจะกลืนกินอยู่แล้ว แกจะไปยุ่งกับผู้ชายของมันทำไมวะ” สไมล์ไม่เห็นด้วย แต่ฉันไม่สนใจก็คนมันชอบ แล้วเค้าก็ยังไม่มีเจ้าของ

“ฉันก็ชอบหมอซัน ฉันไม่ได้เล่นๆ นะแก นั่นพ่อของลูก”

“แก คงไม่ได้ชอบเพราะเค้าเห็นป่าอเมซอนแกใช่ไหม” ก็บอกว่าเล็มแล้ว ยังจะบอกว่ามันคือป่าอเมซอนอีก อีบ้า!!

“ชอบก็คือชอบป่ะวะ ต้องมีเหตุผลอะไรมากความ ลุยเลยดีกว่า ป่ะไปหายัยแพรกัน” ฉันลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งโต๊ะของแพรไหม

“คุณพ่อสวัสดีค่ะ จำพริมได้ไหม ลูกคุณพ่อปวิตรน่ะค่ะ” ฉันยกมือไหว้พ่อของแพรไหม พ่อของฉันกับแพรไหมเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เด็ก เหมือนกับฉันและแพรไหม ไม่สิ ตอนนี้เราเป็นแค่อดีตเพื่อนรัก

“หนูพริม กลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อไหร่ ไม่มาหาพ่อเลย สวยจนพ่อจำไม่ได้ นั่งด้วยกันสิแล้วนั่นสมหมายใช่ไหม” ฉันนั่งลงตามมารยาทที่พึงมี สไมล์หน้างอเล็กน้อย

“คุณพ่อครับ สมหมายเปลี่ยนชื่อเป็นนฤบดินทร์แล้วครับ คุณพ่อเรียกว่าดินก็ได้” ชื่อในวงการแอ๊บแมนของนางเองค่ะ

“อ่าวเหรอ พ่อขอโทษ จำได้แต่ชื่อเดิม หนูพริมกับดินทานอะไรสั่งเลยนะพ่อเลี้ยงเอง ทำไมยัยแพรไม่บอกพ่อว่าหนูพริมกลับมาแล้ว” ท่านวิชัยหันไปถามลูกสาว แพรไหมทำหน้าบอกบุญไม่รับอาจเพราะฉันกับสไมล์มานั่งด้วย

“หมอซัน ดีใจที่ได้เจอนะคะ” ฉันยิ้ม ตอนนี้ฉันเลือกที่นั่งข้างหมอซันโดยมีแพรไหมนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งเช่นกัน ไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว

“ครับ ขนมอร่อยมากเลยครับ ถ้าว่างผมจะไปทานที่ร้านนะครับ” เสียงหวานๆ ดีต่อใจเอ่ยขึ้น ฉันยิ้มอย่างอายๆ พลางเอาผมทัดหูด้วยความขวยเขิน

“ยินดีต้อนรับ ตลอด 24 ชั่วโมง ถ้าร้านปิดก็ไลน์มาได้นะคะ เผื่อหมออยากกินกาแฟตอนดึก บางทีพริมก็นอนดึกน่ะค่ะ” ฉันอ่อยจะแอ๊บขอไลน์สักหน่อย สไมล์ทำหน้ารู้ทัน แพรไหมแอบเบ้ปาก แต่ฉันเห็น แล้วไง ใครแคร์ร้าน

“จะไม่รบกวนพริมเหรอครับ” หมอพูดอย่างเกรงใจ ไม่เลยค่ะ ไม่รบกวน เล้ย!!!

“นี่คิวอาร์โค้ด คุณหมอแอดไลน์พริมไว้นะคะ เผื่ออยากสั่งอะไร เดี๋ยวพริมไปส่งให้ค่ะ” คุณหมอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอดไลน์ฉันอย่างเสียไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มีช่องทางติดต่อหมอแล้ว

“นี่รู้จักกันด้วยเหรอ?” ท่านวิชัยถามขึ้นเมื่อเห็นฉันคุยกับหมอซันอย่างสนิทสนม หมอซันก็เป็นมิตรกับคนทุกคนบนโลกอยู่แล้ว คนอะไรมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศประเสริฐศรี ใครได้เป็นแฟนคงหวงตาย เพราะไม่รู้ว่าหมอซันจะกิ๊กกับใครเล่นยิ้มและสุภาพกับมนุษย์ทุกคน

“เมื่อคืนพริมเป็นไข้ค่ะคุณพ่อ แล้วหมอซันก็ช่วยไว้ พริมเลยอยากตอบแทนหมอซันน่ะค่ะ” ฉันพูดแล้วส่งยิ้มให้หมอซัน ราวกับโลกนี้มีเราแค่สองคน หมอซันยิ้มตอบ ฉันละที่จะเล่าเรื่องฮาร์ดคอร์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างฉันกับหมอซันเมื่อคืน ใครจะไปกล้าพูดว่าหมอได้เห็นป่าอเมซอนที่ได้รับการถางเป็นอย่างดีของฉัน

“ยัยพริมประทับใจคุณหมอมากเลยนะ คุณหมอมีแฟนรึยังครับ รับเพื่อนผมไว้พิจารณาหน่อยมั้ย” ฉันจะตบรางวัลโดยมอบแพคเกจกินเค้กฟรีหนึ่งปีให้สไมล์เพื่อนรักของฉัน คุณหมอเกาแก้มด้วยความเขิน ใบหน้าขาวเนียนแดงขึ้นเล็กน้อย ทำไมน่ารักขนาดนี้ ยิ่งนั่งมองใกล้ๆ ยิ่งดีต่อใจ

“ผมไม่กล้ามีแฟนหรอกครับ เวลาจะนอนยังไม่ค่อยจะมี ผมกลัวดูแลแฟนผมได้ไม่ดี อยู่คนเดียวน่าจะดีกว่า” หมอหัวเราะและเขาคงหมายความแบบนั้นจริงๆ

“แต่หมอก็ต้องมีคนดูแลนะซัน เดี๋ยวซันไม่สบายเราจะดูแลซันเองดีมั้ย” แพรไหมไม่พูดเปล่านางเอามือแตะไหล่หมอซันเบาๆอย่างสนิทสนม แว่บหนึ่งหันมามองฉันอย่างผู้ชนะ

“ที่คุณพ่อของแพรกับแพร ดูแลซันขนาดนี้ ซันก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้ว ผมต้องขอบคุณคุณพ่อที่ช่วยหาบ้านพักใกล้โรงพยาบาลให้นะครับ นึกว่าต้องแชร์ห้องกับไอ้หมออ้ายซะแล้ว”

“เกรงใจอะไรซันคนกันเองทั้งนั้น พ่อแพรก็เหมือนพ่อซันแหละ ใช่ไหมคะคุณพ่อ” แพรไหมไงจะใครล่ะ ฉันกับ

สไมล์หันมาสบตากันยิ้มๆ อย่างรู้ใจ หลังจากนี้ต้องเม้ากันยาว แล้วไงใครสน สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร

“พ่อเองก็ไม่มีลูกชาย พ่อเห็นซันเป็นลูกชายของพ่ออีกคน อย่าเกรงใจเลย” ท่านวิชัยตบไหล่หมอซันเบาๆ ช๊อตนี้ฉันกับสไมล์เหมือนเป็นส่วนเกิน สักพักใหญ่ๆ ฉันก็ชวนสไมล์ขอตัวและกลับ

“แก ฉันว่าแกยอมอีแพรดีไหม เค้าทำงานใกล้กัน เคยได้ยินไหม น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินมันยัง....” สไมล์ไม่ทันพูดจบฉันก็อุดปากนางไว้ก่อน

“พอเลย ศึกคราวนี้ฉันจะไม่ยอม ไม่มีวันยอมยัยแพรอีกแล้ว ฉันนางสาวลักษณ์นารา รุ่งโรจนกุล ขอปฏิญาณตนว่า จะทำให้หมอซันเป็นสามีให้ได้” ฉันกอดอกอย่างมั่นใจ

“อีบ้า ทุกวันนี้ผู้หญิงน่ากลัวว่ะ ดีนะที่ฉันกลับตัวทัน ปฏิญาณตนบ้าบออะไรของแกวะ ฉันสงสารหมอซันจริงๆ ที่เจอคนอย่างแก หมอซันไม่น่าเห็นป่าดงดิบของแกเลย เฮ้อ!!”

“เพี้ยะ!!” ฉันตีแขนสไมล์

“แกจะไม่เข้าข้างเพื่อนรักแบบนี้ไม่ได้ งดเค้กงดขนมเครื่องดื่ม เชอะ”

“เออ สู้ต่อไปเพื่อนรัก ฟาดฟันกับอีแพรต่อไป บางทีอาจจะกินแห้วคู่ เพราะหมออาจจะได้กันกับฉัน” นางเบะปากเชิดหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ตื่นรึยัง เพ้ออะไรวะ อีนี่” ฉันอดขำไม่ได้ คำว่าแพ้ไม่ในสารระบบ ลักษณ์นาราอีกแล้ว แพรไหม เธออย่าคิดว่าเธอเหนือกว่าฉัน เราต้องเจอกันอีกสักตั้ง โดยมีหมอซันเป็นเดิมพัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Related chapters

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   4. แซวบ่อย แกล้งอ่อยไง

    เวลาห้าทุ่มครึ่ง ขณะที่ฉันกำลังจะนอน ตริ๊ง!!! เสียงเตือนจากโปรแกรมแชทสีเขียว ทำให้หน้าจอโทรศัพท์ฉันสว่างวาบ จากที่กำลังจะนอน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นะ..นี่..มันRungsiman’s Sun : พริมนอนรึยังครับฉันแทบจะตอบกลับทันทีPrimrose : ยังไม่นอนค่ะยังไม่นอนบ้าอะไร เกือบจะไปเฝ้าพระอินทร์ตั้งหลายหนRungsiman’s Sun : ผมเข้าเวรอยู่ห้องฉุกเฉิน อยากดื่มมอคค่าเหมือนวันนั้นอ่ะครับ ตอนนี้ง่วงมาก จะรบกวนพริมเกินไปไหม Primrose : รบกวนอะไรกันคะ รอสักยี่สิบนาทีนะคะ เดี๋ยวไปส่งถึงที่ในยี่สิบนาทีนั้น ฉันเสียเวลาสิบนาทีแต่งหน้าบางๆ เทรนด์เหมือนไม่ได้แต่ง สิบนาทีหลังฉันรีบชงมอคค่าเย็นหวานน้อยด้วยความเร็วสูง นึกได้ว่าหมออาจจะยังไม่ทานอะไรทั้งวัน จึงเอาบะหมี่เส้นโฮลวีทที่ฉันทำเองไปเวฟอยากให้หมอซันทานอะไรร้อนๆ พอจัดเตรียมเสบียงเสร็จสรรพ ฉันก็ข้ามถนน เดินลัดเลาะไปตามทางเพื่อไปยังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล พอไปถึงหน้าห้อง ฉันก็ไลน์หาคุณหมอทันทีPrimrose : เสบียงมาเสิร์ฟถึงที่แล้วค่ะ มารับได้เลยRungsiman’s Sun : โอเคครับหมอซันเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ใบหน้าขาวเนียนมีออร่า มีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มทอประกาย

    Last Updated : 2025-03-28
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   5. หมอหล่อบอกต่อด้วย

    วันนี้ฟ้าครึ้มฝนมีทีท่าว่าจะตก ฉันกำลังจะปิดร้าน พลางบอกน้องมิกน้องเดียร์กลับบ้านได้เลย น้องๆไม่มีรถยนต์ กลัวน้องจะตากฝนกลับบ้านจนไม่สบาย“ผมช่วยก่อนก็ได้ครับ พี่พริม” น้องมิกพูดอย่างเกรงใจ“กลับเลย เดียร์ต้องรีบไปดูแลคุณยาย ป้าแก้วเตรียมอาหารเย็นให้ อย่าลืมเอากลับไปด้วยนะ”ฉันชี้ไปที่กล่องข้าวที่ป้าแก้วจัดสรรเป็นสองที่ สำหรับน้องมิกน้องเดียร์ ส่วนป้าแก้วขึ้นไปปิดหน้าต่างที่ชั้นบน ด้านนอกลมพัดแรง พายุกำลังจะมา พอน้องๆ กลับไปแล้ว ฝนก็ตกหนักทันที ฉันกำลังจะเดินไปล๊อกประตูกระจก เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆในชุดนักเรียนนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ข้างๆ ประตูหน้าร้าน“หนู เข้ามาข้างในสิ” หนูน้อยเงยหน้าขึ้นมา เนื้อตัวเปียกปอน ฉันประคองตัวน้องและช่วยถือกระเป๋า พามานั่งในร้าน ป้าแก้วกำลังเดินลงมาจากชั้นบน“คุณหนู เด็กที่ไหนคะ”“พริมเห็นน้องตากฝนยืนอยู่หน้าร้านค่ะ รบกวนป้าเอาผ้าเช็ดตัว เสื้อยืดและกางเกงสามส่วนของพริมให้น้องด้วยนะคะ” ผู้หญิงไซส์มินิอย่างฉัน เสื้อผ้าก็มีแต่ตัวสั้นๆ เด็กประถมก็ใส่ได้ อาจจะหลวมหน่อย ฉันไม่ใช่สาวร่างน้อยผอมเพรียวปลิวลมตามสมัยนิยม ค่อนข้างมีเนื้อหนังแต่ไม่ถึงกับอ้วนเผละจนน่าเกลียด

    Last Updated : 2025-03-28
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   6. จีบวันละนิด..

    6. จีบวันละนิด..“พี่พริม ใครอ่ะ? มากับพี่ดิน หล่อมากเลย” น้องเดียร์พูดเสียงเบาๆ แทบจะกระซิบ คงกลัวว่าถ้าพี่มิกได้ยินคงจะงอนนางอีก สไมล์ในสายตาคนทั่วไปคือผู้ชาย นางเปลี่ยนชื่อจากสมหมายเป็นนฤบดินทร์ ชื่อเล่น ดิน คือชื่อในวงการผู้ชายของนาง ส่วนชื่อสไมล์เราเรียกกันเฉพาะเวลาที่เราอยู่สองคนเท่านั้น ฉันเพิ่งจะอบขนมเสร็จ สวมผ้ากันเปื้อนสีขาว ข้างในสวมชุดเดรสลายดอกไม้หวานแหวว สไมล์นั่งที่โต๊ะประจำที่ฉันชอบเม้ามอยกับนาง มีชายหนุ่มสวมเสื้อเชิร์ตสีฟ้ากางเกงสแลคสีดำดูสุภาพนั่งตรงข้ามกับนาง“ไม่รู้สิ เพื่อนมั้งจ้ะ” ฉันเดา และเดินไปหาเพื่อนรัก“อาจารย์คิน นี่พริมเพื่อนผมครับ เป็นเจ้าของร้าน C'est très bon”“อาจารย์ดินมีเพื่อนน่ารักขนาดนี้เลยเหรอครับไม่เห็นบอกเลย เชิญนั่งด้วยกันก่อนไหมครับ” อาจารย์คินยืนขึ้นเต็มความสูง เลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่ง ฉันมองหน้าเขาอย่างพิจารณา เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีทีเดียว คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูมีเสน่ห์ ชีวิตฉันช่วงนี้เจอแต่ชายหนุ่มหน้าดี ต้องเป็นผลบุญที่ฉันทำมาตลอดชีวิตแน่ๆ ทำไมดูเจริญหูเจริญตาดีจัง ไม่สิยายพริม จะมาใจอ่อนกับหนุ่มหล่อๆ ได้ไง เป้าหมายข

    Last Updated : 2025-03-28
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   7. นกไม่กลัว..กลัวไม่นก

    7. นกไม่กลัว..กลัวไม่นกฉันให้น้องมิกกับน้องเดียร์กลับบ้านตอนสี่โมงครึ่ง ส่วนป้าแก้วต้องไปเตรียมอาหารเย็นที่บ้านใหญ่ ราวๆสี่โมงเย็นพี่เชิดคนขับรถของที่บ้านจะมารับเป็นประจำ ฉันเปิดร้านต่ออีกชั่วโมงกว่าๆ ก็ปิดร้าน ช่วงนี้จะไม่ค่อยมีลูกค้า ฉันสามารถทำเครื่องดื่มคนเดียวได้ ส่วนขนมจะทำแค่ช่วงเช้า ขายหมดก็หมดเลยไม่ได้ทำเพิ่ม เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามา ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิร์ตสีขาวและกางเกงสแลคสุภาพของอาจารย์คินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม“สวัสดีตอนเย็นครับ” เขาทรุดนั่งลงตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ“ค่ะ รับอะไรดีคะ วันนี้มีชีสเค้กนมฮอกไกโดทานกับบลูเบอร์รี่พาย ลองดูไหมคะ ขายดีมากเหลือชิ้นเดียว” วิญญาณแม่ค้าเข้าสิง ฉันพรีเซนท์ขนม ทั้งร้านตอนนี้เหลือแค่ชิ้นเดียวและฉันกำลังจะปิดร้านแล้ว นึกเสียดายจะต้องทิ้ง ภาวนาให้ขายออก “จริงๆ ผมไม่ชอบทานอะไรหวานๆน่ะครับ เพราะผมเป็นคนหวานอยู่แล้ว” อาจารย์คินไม่พูดเปล่าส่งสายตาหวานซึ้ง แถมยักคิ้วข้างนึงให้ฉัน“เป็นผู้ชายหวานๆ เนี่ยพริมนึกถึงผู้ชายคนหนึ่งสมัยไปเที่ยวที่นาของพ่อเลยค่ะ”“เค้าเป็นใครเหรอครับ”“ผู

    Last Updated : 2025-03-28
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   8. ความพยายามอยู่ที่ไหน...พญานกอยู่ที่นั่น

    8. ความพยายามอยู่ที่ไหน...พญานกอยู่ที่นั่นฉันตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ทำขนม เพื่อเอาไปฝากหมอซันทำคะแนนซะหน่อย กลัวหายไปนานหมอจะลืมหน้า เผื่อมีคนไข้สาวๆ สวยๆ มาจีบ ฉันจะได้แสดงตัวว่าเป็นว่าที่คนสำคัญของหมอซัน เรื่องยายแพรกับหมอซัน ฉันไม่เก็บมาใส่ใจ ก็แล้วยังไงถ้ามันจะใช่เค้าก็คงคบกันไปแล้ว ไม่ปล่อยเวลาล่วงเลยมาตั้งหกปี เพราะฉะนั้นฉันไม่ถอดใจหรอก ฉันไลน์ไปหาพี่จิ๋วPrimrose : พี่จิ๋วว่างไหมคะJew Aunchalee : ว่างค่ะน้องพริม เดี๋ยวพี่โทรหา พอดีพี่พิมพ์ช้าJew Aunchalee is Calling…. “สวัสดีค่ะพี่จิ๋ว ตอนนี้หมอซันอยู่ไหนคะ พริมว่าจะเอาขนมไปฝาก”[หมอซันเพิ่งมาถึงค่ะ อยู่ในห้องพักแพทย์] “ขอบคุณพี่จิ๋วมากๆ นะคะ”[ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ จริงๆ พี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย น้องพริมซะอีกช่วยดูแลน้องมิ้นท์ พี่ล่ะเกรงใจจริงๆ เมื่อวานน้องมิ้นท์คุยใหญ่เลย ว่าพี่คนสวยพาทำโดนัทแถมเอามาฝากยายด้วย] “พี่จิ๋วเป็นญาติป้าแก้วก็เหมือนเป็นญาติพริม พริมยินดีค่ะ” ฉันวางสายพลางถือขนมและเครื่องดื่ม มุ่งตรงไปที่โรงพยาบาล ฉันยิ้มให้ทุกคนไม่ว่าจะเป็นคนไข้ ญาติคนไข้ แม้กระทั่งพี่ยามที่ป้อมหน้าโรงพยาบาล ด้วยหัวใจที่เบิกบาน หมอซันจ

    Last Updated : 2025-03-28
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   9. เข็นนกขึ้นภูเขา

    9. เข็นนกขึ้นภูเขาหมอซันนั่งลงบนเตียงข้างๆ ฉัน ฉันใช้กระดาษทิชชูซับหน้า ตอนนี้ฉันหยุดร้องไห้แล้ว เขานั่งเงียบๆ สักครู่ ก่อนเสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยขึ้น“หมออ้ายบอกว่าพริมร้องไห้ เพราะหมอรึเปล่า”“เปล่านะคะ พริมแค่…ฮึก…ดีใจกับหมอ” บ้าเอ้ย ! น้ำตาไหลอีกจนได้“ดีใจกับหมอ..เรื่อง?” หมอซันเลิกคิ้วเข้มๆ ด้วยความสงสัยดวงตาสีเดียวกันมองฉันอย่างตั้งใจคำถาม“ก็หมอกับแพรจะคบกัน”“ว่าไงนะ?” หมอซันหลุดขำ ฉันมองหน้าหมอซันอย่างไม่เข้าใจ นี่คนกำลังเสียใจจะมาหัวเราะทำไม หัวเราะเยาะฉัน ก็ไม่น่าใช่ หมอซันไม่ใช่คนแบบนั้น“ทำไมพริมคิดแบบนั้นล่ะครับ ไหนลองบอกหมอซิ” หมอซันค่อยๆ ใช้นิ้วชี้ เกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าฉัน ดวงตาสีเข้มมองหน้าฉันแทบไม่กระพริบตา หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบทะลุออกมาข้างนอก ไม่สิ หมอซันกำลังจะคบกับหมอแพร ท่องไว้พริมอย่าหวั่นไหวท่องไว้..ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ“ก็พริมได้ยินว่าหมอบอกให้แพรรอ อีกไม่นานหมอจะรู้ใจตัวเอง” ฉันแทบจะท่องบทสนทนาที่ทั้งสองคุยกันได้ หมอซันยิ้ม รอยยิ้มชัดแบบโฟร์เค ห่างใบหน้าฉันประมาณสิบเซนติเมตร“ได้ยินด้วยเหรอ?” หมอซันพูดเหมือนมันไม่มีอะไร ทั้งที่คนฟังอย่างฉันเจ็บปวดแทบขาดใจ“ได้ยินช

    Last Updated : 2025-03-28
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   10. ไกลแค่ไหน…คือใกล้

    10. ไกลแค่ไหน…คือใกล้Sun talksสองวันที่แล้ว…..ขณะที่ผมตรวจ OPD เสร็จ ผมออกมายืนสูดบรรยากาศที่หน้าโรงพยาบาล มุมนี้มองเห็นร้าน C'est très bon ได้อย่างชัดเจน ร้านกรุด้วยผนังกระจกรอบด้าน สามารถมองเห็นภายในร้าน ที่หน้าร้านผู้ชายตัวสูง มองจากระยะไกลยังรู้ว่าหน้าตาดี แทนที่ผมจะเอาเวลาพักไปซื้อขนมปังง่ายๆ ทานเป็นอาหารเย็น แล้วแอบงีบเหมือนที่เคย ก่อนที่เข้าเวรห้อง ER ผมกลับเดินตรงไปที่ร้านขนมแสนอร่อย ที่เจ้าของร้านชอบบอกว่าตัวเองแซ่บที่สุดในร้าน พริมสวมเดรสสีชมพูลายดอกไม้ข้างนอกสวมผ้ากันเปื้อนระบายลูกไม้สีขาว น่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงที่แต่งชุดคอสเพลย์เมด เธอนั่งตรงข้ามกับผู้ชายที่มองจากมุมไหนก็ดูดีและหล่อมากทีเดียว ผมรู้สึกไม่พอใจ ในใจรุ่มร้อนไปหมด ผมเคยบอกกับตัวเองว่าผมจะไม่เริ่มความสัมพันธ์กับใคร อย่างผมจะไปดูแลใครได้ก็เท่าที่เห็น เวลานอนยังไม่มีจะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลแฟน“หมอซัน รับอะไรดีคะ เนี่ยในร้านเหลือชีสเค้กนมฮอกไกโดทานกับบลูเบอร์รี่พายชิ้นเดียว สนใจไหมคะ” เสียงใสๆของเจ้าของร้านเอ่ยถาม ใบหน้าขาวเนียนแก้มกลมๆ ยื่นมาใกล้ๆจนผมได้กลิ่นขนมหอมๆหวานๆ จากตัวของเธอ “ผมจองไว้แล้ว ขอนมสดคาราเ

    Last Updated : 2025-04-02
  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   11. ชอร์ตเบรดแมกคาเดเมีย

    11. ชอร์ตเบรดแมกคาเดเมียฉันตั้งใจทำชอร์ตเบรดแมกคาเดเมียตั้งแต่เช้าตรู่ ชอร์ตเบรดหอมๆ บรรจุในขวดโหลใส ฉันมองผลงานแล้วยิ้ม เป็น ชอร์ตเบรด ที่สมบูรณ์แบบมาก หมอซันต้องดีใจมากที่ฉันทำของโปรดให้ทาน อาจจะดีใจจนขอฉันแต่งงานก็เป็นได้Primrose : วันนี้พริมทำของโปรดหมอด้วยนะ ว่างตอนไหนคะ?รออยู่นานจนสามสิบนาทีหมอถึงตอบกลับฉันRungsiman’s Sun : หมอราววอร์ดเช้า เที่ยงกว่าๆ หมอจะไปหาที่ร้านนะ ว่าแต่ของโปรดหมอจริงเหรอ พริมรู้ได้ไงPrimrose : ไม่บอกค่ะ อิอิ เจอกันนะคะฉันรอเวลาที่หมอซันจะมา รอแล้วรออีกเที่ยงกว่าก็แล้ว ฉันนั่งรอ นั่งมองขวดโหลขนม จนร้านปิด หมอก็ยังไม่มา ไม่สิยายพริม อย่าน้อยใจหมอไม่ได้มีเวลาว่างที่จะมาหาได้ตลอด หมอซันคงติดเคสผ่าตัดหรือติดเคสสำคัญๆ พรุ่งนี้ค่อยเอาให้หมอก็ได้ ขณะที่ตัดสินใจขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อน เสียงโปรแกรมแชทสีเขียวดังขึ้นRungsiman’s Sun : หมอติดเคสผ่าตัดเพิ่งว่างอ่ะ อีกห้านาทีหมอจะไปถึงร้านนะPrimrose : โอเคค่ะพริมจะรอนะคะฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงและเดินไปเปิดประตูกระจก หัวใจที่ห่อเหี่ยวเมื่อตะกี้ชุ่มชื่นขึ้นมา ยิ่งร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์แขนสั้นเดินใกล้เข้ามา ใจฉันก็เต้นแ

    Last Updated : 2025-04-02

Latest chapter

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   31. น้องพั้นซ์ สาวน้อยมหัศจรรย์ (จบแล้วจ้า)

    31. น้องพั้นซ์ สาวน้อยมหัศจรรย์ฉันตื่นมาด้วยอาการปวดหน่วงท้องน้อย ท้องแข็งเกร็งเหมือนลูกในท้องกำลังโก่งตัว ช่วงนี้ตอนกลางคืนแทบไม่ได้นอนเพราะปวดฉี่บ่อยมากแทบจะทุกสองชั่วโมง เมื่อคืนเลยเผลอนอนยาวและกลั้นปัสสาวะพอลุกไปเข้าห้องน้ำก็เหมือนฉี่ไม่สุดแสบไปหมด พอใช้ทิชชู่ซับเลือดสีแดงจาง ๆ ติดมากับกระดาษชำระ ฉันตกใจจนมือสั่นคนท้องไม่สมควรมีเลือดออกไม่ว่ากรณีใดๆ ตอนนี้อายุครรภ์เพิ่งจะเจ็ดเดือนครึ่งหรือแค่ยี่สิบเก้าสัปดาห์ ฉันใช้มือลูบท้องลูกยังดิ้นปกติ ฉันโทรหาซันทันทีแต่เขาไม่รับน่าจะกำลังราวน์วอร์ดอยู่ ฉันจึงโทรหาแพรเป็นสายที่สอง แพรรับสายทันที[ ว่าไงพริม ] “แพร ฉันไปฉี่ในห้องน้ำแล้วมีเลือดออก” เสียงของฉันสั่นมาก กลัว..กลัวลูกจะเป็นอะไรไป อีกตั้งสิบเอ็ดสัปดาห์หรือเกือบสามเดือนถึงจะครบกำหนดคลอด ถ้าคลอดตอนนี้น้ำหนักจากผลอัลตร้าซาวน์ครั้งก่อนของลูกในท้องแค่พันกรัมนิดๆ ฉันแทบไม่อยากคิดถึงสภาพเด็กที่คลอดกำหนด มีภาวะเสี่ยงมากมายรออยู่ หัวใจพิการแต่กำเนิด อาจจะถึงขั้นตาบอด หูหนวก เพราะอวัยวะภายในยังไม่สมบูรณ์ ตัวฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นและโชคดีที่รอดมาได้ ขออย่าให้ลูกเป็นอะไรเลย..[ แกอย่าเพิ่งลุกน

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   30. เก่งมาจากไหน..ก็แพ้ (ท้อง) หัวใจอย่างเธอ

    30. เก่งมาจากไหน..ก็แพ้ (ท้อง) หัวใจอย่างเธอSun talksผมมีอาการเวียนหัว คลื่นไส้อาเจียนมาสองวันแล้ว ช่วงเช้าที่กำลังจะราวน์วอร์ด พยาบาลเจนถือชาร์ตคนไข้เดินตามมา อยู่ ๆ ผมก็เกิดอาการคลื่นไส้“พยาบาลเจนหมอขอตัวสักครู่” ผมวิ่งไปห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด อ้วกทุกอย่างที่กินมาตอนเช้าจนหมด พอเดินออกมาจากห้องน้ำห้องพักแพทย์ แพรเดินมาถามอย่างเป็นห่วง“ซัน ไหวไหมหน้าซีดๆนะ”“พออ้วกก็โอเคแล้วล่ะ” ผมฝืนยิ้มอาการมึนหัวยังมีอยู่ จำเป็นต้องไปปฏิบัติหน้าที่ราวน์วอร์ดในตอนเช้าจนเสร็จสิ้น ตอนพักเที่ยงผมกับแพรปรึกษาหารือเรื่องอาการคนไข้ หลังจากนั้นเราก็คุยกันเรื่องสัพเพเหระ“ซัน ไปตรวจร่างกายบ้างนะ แพรว่าอาการของซันอาจจะเป็นอาการเริ่มต้นของโรคบางอย่างก็ได้นะ”“ซันก็ว่างั้นล่ะ แต่แปลกนะเวลาที่อยู่บ้านกับพริม ไม่มีอาการอะไรเลยนะ ส่วนใหญ่จะมาเป็นที่โรงพยาบาล” ตอนอยู่ที่บ้านไม่มีอาการเวียนหัว อาเจียนเลย พอมาทำงานเท่านั้นแหละอาการทุกอย่างมาเต็ม“ก็แปลกเนอะ ลองตรวจเลือด ตรวจร่างกายแบบละเอียด นี่เป็นห่วงกลัวไม่ได้เลี้ยงหลาน” พูดถึงลูกช่วงนี้อยู่ในขั้นตอนการผลิต ผมกับพริมแต่งงานกันได้ห้าเดือนแล้ว เดือนแรกที่ผมคิดว่

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   29. คำยินดี....Prae talks

    29. คำยินดี....Prae talksหกปีที่แล้ว...ฉันไม่ชอบการที่จะต้องอยู่กับคนเยอะๆ ต้องห้อยป้ายแขวนคอชื่อตัวเองตัวเท่าบ้าน โดนรุ่นพี่แกล้งให้ทำอะไรที่ตัวเองไม่อยากทำและไม่เคยทำ มันช่างน่าเบื่อจริงๆ สิ่งเดียวที่ฉันชอบคือการอยู่กับพริม คุยเรื่องไร้สาระ กินอาหารที่พริมทำ ดูหนังตลกๆแล้วหัวเราะกันเสียงดัง ที่พูดมาทั้งหมดคงไม่มีโอกาสได้ทำแล้ว พริมไปเรียนที่ฝรั่งเศสและไม่รู้จะกลับมาไทยเมื่อไหร่ ที่สำคัญเรายังจากกันด้วยไม่ดีเท่าไหร่“น้องแพร เอาแป้งทาน้องซัน ทาลิปสติกให้ด้วยดูน้องซันยังไม่ค่อยสวยเท่าไหร่” พี่ก้อยรุ่นพี่ปีสามบอก..ฉันเดินไปหาผู้ชายที่ชื่อซัน ใบหน้าขาวเนียนแบบผู้หญิงยังอาย โครงหน้าได้รูป คิ้วเข้ม ดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน เด็กปีหนึ่งคือเด็กมอหกหัวเกรียนที่เพิ่งจะเป็นหนุ่มน้อยแต่กับซันเขาเป็นหนุ่มที่สมบูรณ์แบบทั้งความสามารถแค่เข้าคณะแพทย์ได้ก็ถือว่าเป็นหัวกะทิแล้วแถมยังหน้าตาดีอีกด้วย“ทาเต็มที่เลยนะแพร ไม่ต้องเกรงใจ ไม่งั้นรุ่นพี่ไม่ให้ผ่านแน่” ซันยังเป็นคนสุภาพให้เกียรติผู้หญิงอีกด้วย ฉันค่อยๆทาลิปสติกสีแดงให้ซัน ดวงตาสีเข้มจ้องฉันตาไม่กระพริบเป็นฉันเองที่อายจนต้องหลบสายตา..จากนั้นเราไ

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   28. แต่งกับงาน...

    28. แต่งกับงาน...“พริม ถ้าสักวันหนึ่งซันทำอะไรที่ผิดต่อพริม พริมรู้ไว้นะคนที่ซันรักที่สุดก็คือพริมคนเดียว” นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของหมอซัน..จากนั้นเขาก็หายไปติดต่อไม่ได้สองวันเต็มๆ ที่ผ่านมาถึงแม้ว่าเขาจะขาดการติดต่อแต่ฉันก็รู้ว่าเขาอยู่ที่โรงพยาบาล แวะเอาข้าวเอาขนมไปให้เขาก็อยู่ตามวอร์ดต่างๆ ห้องพักแพทย์หรือห้องฉุกเฉิน แต่ครั้งนี้เขาหายไปแบบไร้ร่องรอย..แพรยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งส่งให้ฉัน ข่าวการล้มละลายของผู้อำนวยการโรงพยาบาลชื่อดัง นายแพทย์รังสรรค์ ตันติเวชไพศาล นามสกุลนี้มัน..เหมือนนามสกุลหมอซัน“ทำใจดีๆนะพริม บ้านซันเกิดปัญหาแล้วเค้าต้อง..เอ่อ..แต่งงานกับลูกสาวเจ้าของบริษัทเพื่อกอบกู้กิจการ ฉันรู้ว่ามันน้ำเน่าแต่เค้าก็ต้องทำ” แพรหยิบเอาซองสีชมพูในกระเป๋าส่งให้ฉัน หน้าซองปรากฏชื่อฉันชัดเจน ขอเชิญเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส นายแพทย์รังสิมันต์ ตันติเวชไพศาล และ นางสาวมิรันตี โอภาสถาวรสกุล ตอนนั้นสมองของฉันมันชาไปหมด น้ำตาไหลจนตาพร่าแทบมองไม่เห็นข้อความอื่นๆบนการ์ดสีชมพูหวานใบนั้น..คำนิยามของคำว่า “อกหัก” มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ฉันเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำขาดอากาศหายใจ ไม่มีแรงจะทำอะไรอยากจะ

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   27. ความจริงในใจ..

    27. ความจริงในใจ..“อีพริม นี่ตกลงหล่อนไปหาพ่อแม่สามีหรือไปฮันนีมูนวะ” สไมล์ถามขึ้น แพรเพิ่งจะไปรับฉันกับหมอซันที่สนามบินในตอนเช้า หมอซันไปราวน์วอร์ดที่โรงพยาบาลทันทีที่มาถึง ส่วนฉันวันนี้ให้น้องๆปิดร้านเพราะฉันก็ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน“ทำไมว่างั้นอ่าแก” ตอนนี้ฉันรู้สึกง่วงสุดๆ เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาขึ้นเครื่องตั้งแต่ตีสี่“ก็ชุดสปริงซัมเมอร์คอลเลคชั่นแกอ่ะดิ” นางเบ้ปาก มองเสื้อแขนกุดที่พันทับด้วยผ้าพันคอจนหนาปิดต้นคอใช่แล้ว! ฉันปกปิดร่องรอยที่คอเองแหละ“แล้วไงวะ ก็จะแซวทำไมนักหนาเนี่ย” แซวบ่อยก็เขินเหมือนกันนะยะ“แกคนเดียวไม่พอ แต่หมอซันมาในเสื้อคอเต่าด้วยอ่ะดิ ร้ายเหมือนกันนะหล่อน” คืนที่ฉันเมาจนจำอะไรไม่ค่อยได้ ตื่นขึ้นมาเจอรอยคิสมาสท์ที่คอก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เพราะอีตาหมอหื่นก็ทำรอยไว้ประจำอยู่แล้ว แต่คอของหมอซันก็มีเหมือนกันเนี่ยสิ! ตอนฉันเมานี่ก็น่ากลัวเหมือนกัน..คงกลายร่างเป็นแม่เสือสาวแน่ๆ“เออ คนเราก็ต้องเปลี่ยนไปบ้างตามสัญชาตญาณ”“สงสารหมอซัน วันนี้อากาศร้อนที่สุดในรอบสิบปี ต้องใส่เสื้อคอเต่าจนดึก ฮือ..วงวารว่ะ” สไมล์เบะปากทำทีเหมือนนางงามได้ตำแหน่งแล้วเหมือนจะยิ้มและร้อ

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   26. Huahin in love (2)

    26. Huahin in love (2)Sun talks“คุณช่อเอื้องครับ จริงๆแฟนผมบอกว่าเธอไม่อยากให้ผมมาที่นี่ แต่ผมบอกเธอว่าผมต้องมาเพราะผมเป็นหมอ คนไข้รอการรักษาจากผมอยู่” ผมโมโหมากที่ถูกผู้หญิงสองคนนี้หลอกและยังทะเลาะกับแฟนเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่เธอบอก“คุณหมอคิดถูกแล้วค่ะที่มาเราก็ได้สนุกกันวินวินทั้งสองฝ่ายนะคะ แฟนคุณหมอจืดชืดขนาดนั้น” ผมโกรธที่เธอว่าพริมแบบนั้นใครว่าพริมจืดชืด เวลาเธอเมานี่ฮอตจะตาย..“ตอนนี้ผมเสียใจมากที่ต้องทะเลาะกับเธอเพราะผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายอย่างพวกคุณสองคน” ผมลุกขึ้นนึกเสียดายเวลาที่มาที่นี่แทนที่จะอยู่กับพริม...“คุณหมอจะต้องเสียใจที่พูดกับเอื้องแบบนี้”“ครับ ผมเสียใจมาก” ช่อเอื้องยกยิ้มอย่างผู้ชนะที่ผมพูดว่าเสียใจ“เสียใจที่เอาเวลาที่มีค่ามาอยู่ที่นี่” ช่อเอื้องร้องกรี๊ดเสียงดังผมไม่สนใจ คนที่ผมสนใจคงกำลังโกรธผมอยู่ ผมเดินออกมาเจอก้านหลิวเพื่อนของช่อเอื้องที่หน้าห้อง“คุณหมอเสร็จเร็วจัง ถ้าพอจะมีเวลาหลิวขอดูแลต่อได้ไหมคะ” ก้านหลิวยิ้มหวานใช้มือแตะแขนผมเบาๆ ผมเบี่ยงตัวหลบ“ไปดูแลเพื่อนคุณเถอะครับ อย่ามายุ่งกับผมเลย ในสายตาของผมไม่เคยมองใครนอกจากแฟนของผม” ผมพูดเสร็จก็รีบเดิ

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   25. Huahin in love (1)

    25. Huahin in love (1)วันสุดท้ายก่อนที่เราจะกลับ หมอซันพาฉันไปหัวหินเราค้างที่นั่นหนึ่งคืน ก่อนที่พรุ่งนี้เช้าจะขึ้นเครื่องกลับ วันนี้เขาใช้รถเฟอร์รารี่สีขาว ซึ่งเป็นรถหรูในหลายๆคันที่จอดในโรงรถที่บ้านของเขา หมอซันสวมแว่นกันแดดแบรนด์ดัง ผิวขาวเนียนตัดกับแว่นสีดำดูเท่ห์มากเหมือนอปป้าดาราเกาหลี ยิ่งรอยยิ้มนี่แทบใจละลาย...ฉันคงทำบุญมาดีตั้งแต่ชาติปางก่อนถึงได้มีเป็นแฟนหมอหล่อล่ำน่าปล้ำขนาดนี้..เราใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าๆก็เดินทางมาถึงหัวหิน เมื่อคืนฉันเห็นเขาจองทุกอย่างไว้ ทั้งที่พัก ร้านอาหาร เขาเลี้ยวรถเข้าที่พักสุดหรูริมทะเล ชื่อซีซัน บลูลากูน บริเวณรอบๆโรงแรมเป็นสระว่ายน้ำ หมอซันลากกระเป๋าของฉันเข้ามาในล๊อบบี้ ส่วนของเขามีแค่กระเป๋าเป้ใบเดียว ขณะที่เรากำลังเชคอินเข้าที่พัก หญิงสาวสองคนเดินเข้ามาคุยกันเสียงดัง อยู่ๆเจ้าหล่อนก็เดินเข้ามาหาหมอซัน“นี่บัตรของคุณใช่ไหมคะ? โห! เป็นหมอด้วยเก่งจังเลยค่ะ” หนึ่งในนั้นยื่นบัตรประจำตัวแพทย์ให้เขาซึ่งคงทำตกตอนเขาล้วงเอากระเป๋าสตางค์ออกมา เจ้าหล่อนส่งสายตาชื่นชมอย่างเปิดเผย..เสื้อซีทรูด้านในสวมเสื้อชั้นในสีดำมองเห็นหน้าอกคัพซีรำไร แถมยังยื่นอ

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   24. Hello Bangkok (3)

    24. Hello Bangkok (3)“พ่อแม่ซันชอบทานอะไรเหรอ? พริมว่าจะทำอาหารเย็นให้พวกท่านทาน” หลังจากที่นั่งเกร็งเพราะเครียดที่จะต้องเจอครอบครัวของหมอซัน ฉันก็นึกอะไรดีๆออก ฝีมือการทำอาหารคงเป็นข้อดีที่สุดของฉัน ต้องมัดใจพ่อแม่ว่าที่สามีด้วยอาหารอร่อยๆ หมอซันนิ่งคิดสักพัก“อาหารที่พ่อแม่ซันชอบเหรอ? อืม..แม่ซันชอบทานอาหารอิตาเลี่ยนเป็นพิเศษ เรามีร้านประจำของครอบครัวเราด้วยนะ”“ร้านที่ไหนเหรอ? พริมอยากไปลองชิมจะได้รู้รสชาติเอาไปทำให้ท่านทาน”“มิลาน” หืมมมมม อิตาลี.. นั่นมันอาหารอิตาเลี่ยนแบบต้นตำหรับเลยนะนั่น..แต่ไม่เป็นไรฉันจะทำอาหารอิตาเลี่ยนในรูปแบบของฉันเอง“เราไปซื้อของสดทำอาหารก่อนเนอะ ค่อยเข้าบ้านซัน”“พริมไม่ต้องยุ่งยากก็ได้นะ พ่อแม่ซันท่านไม่ค่อยทานอาหารเย็น ซันเห็นอาหารเหลือเต็มโต๊ะประจำเลย”“ไม่เป็นไรซัน ให้พริมทำเถอะ พริมอยากให้ท่านเห็นว่าอย่างน้อยพริมก็ยังมีดีบ้าง บอกตรงๆนะพริมเครียดมากกลัวพ่อแม่ซันจะไม่ชอบพริม” ฉันถอนหายใจแรงๆ ซันหันมาลูบศรีษะฉันเบาๆ“พ่อแม่ซันก็ต้องชอบพริมเหมือนซันนี่แหละ พริมอย่าคิดมากนะ ถ้าพริมอยากจะทำอาหารเดี๋ยวเราแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตกัน” รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นมองฉัน

  • Macadamia Shortbread คุณหมอคะ..ขอรักได้หรือเปล่า?   22. Hello Bangkok (1)

    22. Hello Bangkok (1)วันหนึ่งในขณะที่ฉันกับหมอซันกำลังทานอาหารเย็นในร้านของฉัน“สามวันนี้ซันจะอัดเวรนะ คงไม่ได้เจอกัน”“ค่ะ” ฉันตอบรับอย่างเคยชินบางทีสี่วันติดกันที่ฉันกับหมอซันไม่ได้เจอกัน เป็นเรื่องธรรมดามากๆ หลังๆฉันพอจะเข้าใจระบบการทำงานของเขาแล้ว ซึ่งมันไม่ได้มีเวลาตายตัว บางทีบอกว่าจะเลิกสี่โมงเย็นแต่กลับมาอีกทีห้าทุ่มก็มี“ซันจะลาสามวัน พาพริมไปกรุงเทพฯ” ฉันลืมนึกไปว่าหมอซันเป็นคนกรุงเทพฯ คงจะไปกลับไปเยี่ยมบ้าน“ไปหาพ่อแม่ซันใช่ไหม?” ฉันถามอย่างตื่นเต้น หมอซันเจอพ่อของฉันแล้วคราวนี้ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องไปพบว่าที่พ่อแม่สามีสินะ“ก็ว่าอย่างนั้นแหละ อยากพาพริมไปเที่ยวด้วย ไว้เราไปเที่ยวทะเลใกล้กรุงเทพฯละกันนะ”“พริมต้องพาพ่อไปด้วยไหม? ตื่นเต้นจัง”“ทำไมต้องพาพ่อพริมไปด้วยอ่ะ” หมอซันเลิกคิ้วเข้มๆอย่างสงสัย“อ้าว! ก็ซันจะพาพริมไปเจอพ่อแม่เพื่อหาฤกษ์แต่งงานไม่ใช่เหรอ?” ฉันยิ้มกว้างจินตนาการไปถึงวันแต่งงาน ฉันสวมชุดเจ้าสาวสีขาวจับมือหมอซันที่สวมทักซิโด้สีเดียวกัน ยืนต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติ แต่ฝันก็แทบสลายเมื่อหมอซันพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจ“ห๊ะ!!! แต่งงานเลยเหรอ? เราเพิ่งจะคบกันเอง

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status