Biglang natameme si Cherry. Natigilan siya sa pag-inom at dahan-dahang nilingon si Jal. "Ha? Anong sabi mo?"Umiling si Jal at mabilis na sumagot. "Wala! Sabi ko, matapang itong milk tea mo. Anong flavor ba ‘to?""Loko ka rin eh, no?" Umirap si Cherry. "Ewan ko sa ‘yo, Captain. Masyado ka kasing seryoso minsan. Dapat lagi kang kasama ni Marites para matuto kang magpatawa.""No, thanks. Baka lalo lang lumala pagkapraning ko."Sabay silang tumawa, pero hindi nila napansin na sa di kalayuan, pasimpleng nakikinig si Marites habang nagtatago sa likod ng isang poste."Aba… aba… aba!" bulong ni Marites sa sarili, may kasamang malademonyong ngiti. "Mukhang may nabubuong love team dito ah!"Pagbalik sa kanila, nagkunwaring wala siyang narinig at biglang tinapik ang balikat ni Cherry. "Cherry! Tara! May bago akong natuklasan sa recreation area! May bago daw na massage chair! Libre! Samahan mo ‘ko!"Napakunot-noo si Cherry. "Libre? Sigurado ka? Baka naman kailangan ng reservation—""Cherry, libr
Ilang linggo nang nakalipas, puro trabaho ang ginagawa ni Cherry, kaya pag-uwi niya, matutulog na lang siya at hindi na niya iniisip si David. Ngunit isang araw, nakita ni Cherry ang post ni Meldy, ang kaibigan na nabuntis ni David at nasa San Francisco Bridge. Hindi napigilan ni Cherry ang mapaluha dahil nasasaktan pa rin siya kahit papaano, at nakita ito ni Marites."Cherry? Hoy, Cherry! Ano ‘yang tinitingnan mo?" Napakunot-noo si Marites nang mapansin niyang tila natulala ang kaibigan habang nakatitig sa cellphone nito.Hindi sumagot si Cherry. Nanginginig ang mga kamay niyang mahigpit na nakahawak sa telepono. Sa screen, isang larawan ang nakapaskil—si Meldy, ang matagal na niyang kaibigan, kasama si David. Masaya silang nakatayo sa San Francisco Bridge, at ang mas nakakagulat—halatang buntis si Meldy.Parang biglang sinakal ang puso ni Cherry."Putang ina naman..." bulong niya, pero sapat para marinig ni Marites.Agad na inagaw ni Marites ang cellphone at nanlaki ang mga mata nan
Nagdalawang-isip siya kung lalapitan ba ito o magpapanggap na hindi nakita. Pero nauna na si Marites sa kanya."Cherry, oh! Ayun si Captain Jal! Sige na, puntahan mo na! Harapin mo na siya at tanungin kung bakit siya umiiwas!" bulong nito habang kinikilig pa."Ano ka ba, Marites! Huwag kang maingay!" hinampas niya ito sa braso, pero tinulak siya ng kaibigan papunta kay Captain Jal.Dahil wala na siyang choice, dahan-dahan siyang lumapit."Sir, may problema ba tayo?" tanong niya nang walang paliguy-ligoy.Nagulat si Captain Jal sa tanong, pero mabilis siyang bumawi. "Wala naman. Bakit mo natanong?""Kasi parang umiiwas ka sa akin nitong mga nakaraang linggo."Napatikom ang bibig ni Jal at hindi agad nakasagot. Halata sa mukha niya ang pagkagulat at tila may bumabagabag sa kanya."Sir, kung may nagawa akong mali, sabihin niyo po."Napalunok si Jal at saka marahang umiling. "Wala kang kasalanan, Cherry. Ako lang ‘to. May mga bagay lang akong kailangang linawin sa isip ko."Lalong lumalim
Nagtama ang kanilang mga mata bago lumingon kay Marites na may hawak pang isang bag ng popcorn.Napailing si Cherry habang pinipigilan ang natitira pang tawa. "Ikaw talaga, Marites! Wala ka talagang preno, ano?"Sumilip si Marites mula sa likod ng vending machine, hawak ang dibdib na kunwari ay kinakabahan. "Sorry na! Pero grabe naman kasi, Cherry! Ang intense ng confession ni Captain Jal, tapos parang wala ka man lang reaction!"Napatigil si Cherry. Totoo nga. Wala pa siyang nasasabi.Nawala ang tawa sa labi niya at napalunok siya. Dahan-dahan niyang inangat ang tingin kay Jal, na tahimik lang na nakamasid sa kanya. Nakangiti ito, pero sa likod ng mga mata nito, may halong kaba at paghihintay."Cherry..." seryosong tawag ni Jal.Kumakabog ang dibdib niya. Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Alam niyang hindi pa siya handa, pero alam din niyang hindi na niya maaaring balewalain ang nararamdaman niya.Bago pa siya makapagsalita, bumalik si Marites sa eksena. "Okay, mukhang kailangan
Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Cherry. Hindi niya maintindihan kung bakit, pero tila lumuwag ang dibdib niya sa mga sinabi nito. Matagal na siyang nagkukulong sa sakit na dulot ni David, pero heto ngayon, may isang taong handang maghintay, handang ipakita sa kanyang hindi dapat matapos sa sakit ang kwento ng puso niya."Huwag mo akong pasalamatan, Jal." Malumanay ang boses niya. "Dahil hindi ko rin alam kung anong patutunguhan nito. Pero isa lang ang sigurado ko—ayokong mawala ka sa buhay ko ngayon."Napangiti si Jal, tila sapat na ang sagot na iyon para sa kanya. "At hindi ako mawawala, Cherry. Kahit kailan."Sa isang sulok, napangiti si Marites habang iniinom ang natira niyang soft drink. "Aba, parang pelikula lang ‘to ah."Cherry at Jal sabay na napatawa.At sa gabing iyon, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng recreation area, at sa tunog ng dagat na humahampas sa barko, isang hindi inaasahang pangako ang nabuo—hindi man ng pagmamahalan sa ngayon, pero isang pangako ng hindi pag-
Napailing si Cherry. "Gusto niyang magkita kami."Halos mahulog si Marites sa kama. “What?! Gusto niyang magkita kayo?! At anong gagawin niyo? Mag-picnic habang karga niya ang anak niya sa ibang babae? Ano siya, sira?"Napahagikhik si Cherry. Hindi niya inasahang sa kabila ng sakit, kaya pa rin siyang patawanin ng kaibigan.Pero sa ilalim ng tawa niya, may lungkot pa rin.“Sa totoo lang, Marites… natatakot ako. Hindi dahil gusto ko pang bumalik kay David, kundi dahil natatakot akong hindi ko pa kayang magtiwala ulit.”Biglang lumambot ang mukha ni Marites. Hinawakan niya ang kamay ni Cherry. "Cherry, hindi mo kailangang madaliin ang sarili mo. Hindi mo kailangang ipilit ang pagbukas ng puso mo kung hindi ka pa handa."Napayuko si Cherry. “Pero paano kung may isang tao na willing maghintay?”Nagtaas ng kilay si Marites. "Uy! Uy! Uy! Sino ‘yan? Si Captain Jal?!"Namula ang pisngi ni Cherry at agad na umiling. "Hindi ko alam… hindi ko pa alam kung ano ang dapat kong maramdaman."Huminga
Araw-araw, sa tuwing magbubukas si Cherry ng kanyang cabin door, isang bungkos ng sariwang rosas ang bumubungad sa kanya. Sa simula, nagugulat siya, hindi alam kung paano tutugon. Pero habang tumatagal, hindi na niya mapigilan ang ngiti tuwing makikita ang pulang rosas na may kasamang maliit na sulat."Good morning, Cherry. Isang magandang araw para sa isang magandang babae." – JalIsang buntong-hininga ang pinakawalan niya, ramdam ang init sa kanyang mga pisngi. Hindi niya alam kung paano, pero parang unti-unting natutunaw ang mga pader na itinayo niya noon.Minsan, nag-aalangan siyang sagutin si Jal, pero sa tuwing makikita niya ang effort nito, hindi niya maiwasang mapaisip: Bakit hindi ko siya bigyan ng pagkakataon?—“Naku, Cherry! Huwag mo akong paasahin, ha? Kailan mo sasagutin si Captain Jal?” sabik na tanong ni Marites habang kumakain sila sa cafeteria ng cruise ship.Napapailing na lang si Cherry. “Marites, hindi ganun kadali ‘yon.”“Dahil kay David pa rin ba?”Natigilan si
Sa gitna ng kanyang pagninilay, isang pamilyar na boses ang tumawag sa kanya."Cherry?"Lumingon siya at nakita si Jal, nakatayo ilang hakbang ang layo, may hawak na bungkos ng pulang rosas—tulad ng palagi.Napakagat-labi si Cherry, pilit itinatago ang lungkot sa kanyang mga mata. "Jal…"Agad siyang nilapitan ni Jal, pinagmasdan siyang mabuti na para bang nababasa nito ang bawat emosyong pinipilit niyang ikubli. "Umiiyak ka?"Umiling si Cherry. "Hindi. Natangay lang siguro ng hangin ang mga mata ko."Napangiti si Jal, bahagyang nagbibirong sagot, pero sa ilalim ng kanyang ngiti ay isang malalim na pag-aalala. "Sino bang nanakit sa prinsesa ko?"Napasinghap si Cherry sa sinabi nito. Prinsesa."Seryoso ka ba?" paanas niyang tanong."Oo naman," sagot ni Jal habang inilalagay ang isang pulang rosas sa kanyang palad. "At handa akong maging knight in shining armor mo, kung papayagan mo lang ako."Bahagyang napangiti si Cherry, ngunit mabilis ding napalitan iyon ng lungkot. "Jal, hindi kita
Tatlong araw ang lumipas.Tahimik na nag-iimpake si Cherry, ang puso niya’y punong-puno ng kaba."Anak, sigurado ka bang gusto mong umalis?" tanong ni Gemma, ang kanyang ina, na may halong pag-aalala. "Wala namang masama kung harapin mo si Jal, Cherry.""Mama, hindi ko kayang ipagsapalaran ang kapakanan ng mga anak ko.""Pero hindi mo man lang ba siya bibigyan ng pagkakataon?"Napalunok si Cherry. "Paano kung bawiin niya ang mga bata sa akin?""Pero anak—"Naputol ang usapan nila nang biglang may kumatok sa pinto.TOK! TOK! TOK!Napahinto si Cherry, mabilis na tumingin sa kanyang ina. May hindi magandang pakiramdam na bumalot sa kanyang dibdib."Cherry… may bisita ka," mahinang sabi ni Ralph, ang kanyang ama, habang bumukas ang pinto.At bumungad si Jal.Napakagat-labi si Cherry, agad na umatras. Bakit siya nandito?Napansin ni Jal ang maleta sa tabi ng sofa. Kumunot ang noo niya, ang kanyang mga mata ay nagdilim. "Tinatakasan mo na naman ako, Cherry?"Mariing napapikit si Cherry. "Um
Mariing itinikom ni Cherry ang mga labi. Ayaw niyang ipakita kay Jal kung paano siya naaapektuhan ng presensya nito, kung paano nito nagagawang guluhin ang isip at puso niya kahit pa ilang ulit na niyang sinabing tapos na ang lahat sa kanila."Oo, Jal. Ganun lang kadali. Dahil tapos na tayo. Wala na tayong dapat pag-usapan.""Tapos na tayo?" Umiling si Jal. "Hindi, Cherry. Hindi pa tayo tapos. At hindi kita tatantanan hangga’t hindi mo sinasabi sa akin ang totoo.""Sinabi ko na ang totoo!" sigaw ni Cherry, ngunit kahit siya ay hindi kumbinsido sa sariling salita."Hindi!" Mabilis na lapit ni Jal, marahas niyang hinawakan ang braso ni Cherry, dahilan para mapaatras ito. "Hindi mo ako maloloko, Cherry! Hindi si David ang ama ng mga anak mo, kundi ako!"Napapitlag si Cherry. Hindi niya inasahan ang pagsabog ng galit ni Jal."Bitiwan mo ako, Jal!" Pilit niyang inalis ang pagkakahawak nito, ngunit mas lalo lang humigpit ang hawak ni Jal sa kanya."Bakit mo ako niloloko, Cherry? Sabihin mo
Tahimik na nakahiga si Cherry sa kanyang kama, ngunit hindi mapakali ang kanyang isipan. Sa kabila ng pagod at hirap ng kanyang pagbubuntis, hindi niya magawang ipikit ang kanyang mga mata. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga salitang sinabi niya sa kanyang mga magulang."Hindi niya ako matutunton… Wala siyang alam kung nasaan ako… Sisiguraduhin kong hindi niya malalaman kailanman."Ngunit bakit siya kinakabahan? Bakit may isang bahagi sa kanya na nagsasabing hindi ito ganon kadali?Napahawak siya sa kanyang tiyan, pilit nilalabanan ang takot na unti-unting gumagapang sa kanyang dibdib."Mga anak, huwag kayong mag-alala. Hindi ko hahayaang maagaw kayo sa akin."Ngunit hindi niya alam na sa mga oras ding iyon… may isang taong hindi tumitigil sa paghahanap sa kanya.Blue Ocean Cruise, JapanHawak ni Jal ang isang dokumento habang matalim ang kanyang tingin dito. Nakaupo siya sa harap ng kanyang mesa, pilit pinoproseso ang impormasyong nasa kanyang harapan."Saan mo nakuha ito?
Maagang nagising si Gemma Jones, inunat ang likod at bumuntong-hininga bago tinungo ang kusina. Sa tahimik na umaga, isang tunog ang bumalot sa buong bahay—ang tunog ng malakas na pagsusuka mula sa banyo.Mabilis na napatingin siya sa kanyang asawang si Ralph, na kasalukuyang nagkakape sa lamesa. Pareho nilang narinig iyon. Hindi ito ang unang beses. Ilang araw na nilang naririnig si Cherry tuwing umaga, sumusuka na parang may dinaramdam."Ralph, may sakit kaya si Cherry?" nag-aalalang tanong ni Gemma habang dahan-dahang nilapag ang kutsara sa kanyang tasa.Napakunot-noo si Ralph, nagbabasa ng dyaryo. "Hindi ko alam. Pero kung may sakit siya, dapat sinabi na niya sa atin."Bumukas ang pinto ng banyo, at lumabas si Cherry, halatang namumutla, pawisan, at mukhang pagod. Halos hindi niya magawang itago ang kanyang panghihina."Anak, ayos ka lang ba?" Lapit agad ni Gemma, hawak sa braso ng kanyang anak. "Kanina ka pa namin naririnig na sumusuka. Baka naman may dinaramdam ka? Sabihin mo sa
Mariing napatingin si Jal kay Prescilla, ang kanyang panga ay humigpit, at ang kanyang mga kamao ay bahagyang sumara."Ano'ng pinagsasabi mo, Prescilla?" malamig niyang tanong, pilit na pinapakalma ang sarili.Ngumisi si Prescilla, inilagay ang kamay sa kanyang bewang. "Jal, hindi mo ba napapansin? Bigla na lang siyang nawala, bigla siyang nag-resign, at walang sinumang makapagsabi kung bakit. Hindi ba iyon kahina-hinala?"Hindi sumagot si Jal. Ngunit sa loob niya, may kung anong gumugulo sa isip niya."At kung tutuusin…" lumapit pa lalo si Prescilla, bahagyang idinantay ang kanyang kamay sa dibdib ni Jal pero agad itong inalis ng binata. "Dapat noon pa lang, ako na ang pinili mo. Hindi ko gagawin sa'yo ‘yang ginawa ni Cherry. Hindi ako tatakbo palayo sa’yo.""Huwag mo akong ipagkumpara sa kanya, Prescilla." malamig na sagot ni Jal. "At lalong huwag mong ipilit ang sarili mo sa akin."Napatigil si Prescilla, napalitan ng inis ang kanyang mukha. "Kahit anong gawin mo, Jal, hindi mo na
Pagkalapag ni Cherry sa Pilipinas, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya. Ligtas na siya. Malayo na siya kay Jal. At higit sa lahat, kasama na niya ulit ang kanyang pamilya.Dala ang kanyang mga gamit, sumakay siya ng taxi papunta sa kanilang bahay sa Tagaytay. Habang nasa biyahe, hinaplos niya ang kanyang tiyan, pumikit sandali, at nagbulong, "Mga anak, malaya na tayo."Nang makarating siya sa kanilang bahay, pinakiramdaman muna niya ang paligid bago marahang kumatok sa pinto. Ilang saglit lang, bumukas iyon, at bumungad ang kanyang ina—Gemma Jones, isang matapang ngunit mapagmahal na babae.Nanlaki ang mga mata nito. "Cherry?!"Hindi na nakapagsalita si Cherry. Sa halip, agad siyang niyakap ng kanyang ina, mahigpit, parang ayaw na siyang pakawalan."Anak… Diyos ko, anak! Ano'ng ginagawa mo rito? Akala ko nasa barko ka pa!"Narinig ni Cherry ang pagmamadaling mga yapak sa loob. Ilang saglit lang, lumabas na rin ang kanyang ama—Ralph Jones, isang dating sundalo, may ed
Napabuntong-hininga siya. "Damn it, Cherry… ano ba talaga ang nangyayari sa'yo?""Jal."Napalingon siya nang marinig ang isang pamilyar na tinig. Si Captain Prescilla Gana, ang isa sa mga senior officers sa cruise ship. Maganda at matikas ito, laging kontrolado ang sarili, pero sa mga mata nito ngayon, may nakatagong pait."Ano'ng ginagawa mo rito mag-isa?" tanong nito habang lumalapit."Wala. Iniisip lang ang isang bagay," matamlay niyang sagot.Tumikhim si Prescilla. "O isang tao?"Hindi siya sumagot.Ngumiti ito nang mapait. "Huwag mo nang itanggi. Lahat ng tao dito, nakikita kung paano mo hinahabol si Cherry."Nanigas ang panga ni Jal. "Anong pakialam nila?""Simple lang, Jal." Dumiretso ang tingin nito sa kanya. "Gusto ka nilang gisingin sa katotohanan.""At ano'ng katotohanan?"Humakbang si Prescilla palapit. "Na hindi ka na mahal ni Cherry."Parang sinuntok ang dibdib ni Jal sa narinig.Parang lumubog ang mundo ni Jal sa narinig niyang sinabi ni Prescilla. Hindi siya makapagsal
Sa wakas, ibinalik ng officer ang kanyang passport. "Alright. Safe flight, Miss."Napabuntong-hininga siya ng malalim nang makalagpas sa immigration. Isa na lang… check-in na lang…Pero bago pa siya makalayo, isang pamilyar na boses ang narinig niya sa likuran."Cherry!"Parang yelo ang dumaloy sa kanyang katawan. Hindi… hindi puwede!Dahan-dahan siyang lumingon, at nakita niya si Jal, hingal at mukhang desperado, nakatayo ilang metro lang ang layo mula sa kanya."Cherry, huwag mo akong takbuhan!" sigaw nito, hindi alintana ang mga taong nakatingin na ngayon sa kanila.Hindi na siya nag-isip pa. Mabilis siyang tumalikod at naglakad nang mas mabilis patungo sa departure area. "Huwag mo siyang pakinggan. Huwag mong hayaang habulin ka ng nakaraan," pilit niyang sinasabi sa sarili.Ngunit narinig niya ang tunog ng mabilis na pagtakbo—alam niyang hindi siya bibitawan ni Jal."Cherry, please! Sandali lang!"Damn it! Alam niyang wala na siyang takas.At bago pa siya makalayo, naramdaman niya
Nakatayo si Cherry sa harap ng kanyang maliit na locker, inaayos ang huling gamit na dadalhin niya. Hindi niya akalain na ganito kabilis matatapos ang kanyang trabaho sa barko—ang trabahong minahal niya, ang trabahong bumuhay sa kanya. Pero ngayon, wala na siyang ibang pagpipilian.Muli niyang hinaplos ang kanyang tiyan. "Kakayanin natin ‘to, mga anak."Nang sa wakas ay handa na siyang lumabas, isang malalim na hinga ang kanyang pinakawalan bago tuluyang isinara ang pinto ng kanyang kwarto."Cherry, ito na ang final clearance mo." Inabot ni Ms. Andrea Vasquez ang dokumento. "Everything is approved. You're officially free to leave the Diamond Cruise Ship."Mabilis niya itong tinanggap at tumango. "Maraming salamat po, ma’am. Hindi ko po ito makakalimutan."Malungkot siyang tinitigan ng kanyang manager. "Hindi mo ba talaga kayang ipaalam ito sa ibang crew? They’ll be devastated when they find out na umalis ka na."Muling umiling si Cherry. "Ma’am, gusto ko pong tahimik na umalis. Mas ma