CLOSE FRIEND CHAPTER 35หลายวันต่อมา รามทำแบบที่พูดจริง ๆ หลังจากบอกว่าจะหาหอใหม่ ตอนนี้เราก็ขนของย้ายออกกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ต่อให้ทุกคนจะแปลกใจที่เราย้ายไปไกลกว่าเดิมไม่ได้อยู่ข้างมหา’ลัยเหมือนตอนแรกก็ตามที แต่นั่นก็เพราะรามไม่อยากให้ติมเข้ามายุ่มย่าม ถึงฉันจะค้านรามก็ไม่ฟัง รู้อีก
“ก็ถ้าเปย์เพื่อนก็ไม่เห็นแปลก” แถมน้องอ้ายก็ยังคงไม่รู้เรื่องต่อไป ซึ่งมันก็ดี… “กูสูบบุหรี่ก่อน”จู่ ๆ รามก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน ดวงหน้าหล่อดูจะเคร่งเครียดมากกว่าทุกที หลังจากมันผละจากวงสนทนาเจินก็ลุกตามไปอีกคน มองตามไปก็เห็นพวกมันกำลังยืนพ่นควันมองเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าแบบเดียวกัน
CLOSE FRIEND CHAPTER 36คอนโดเจิน “มึงทำแบบนี้ทำไม?” “ทำอะไร? พวกกูควรจะต้องถามมึงมากกว่า” “กูไม่ได้ทำ!” ฉันกำมือแน่นพยายามข่มอารมณ์โมโหของตัวเองไว้ จ้องหน้าไอติมที่ตอนนี้วิ่งไปหลบอยู่หลังไอ้ยักษ์ที่ก็กำลังปั้นหน้าไม่ถูกกับสถานการณ์ เพราะทันทีที่กลับม
“ใจเย็น ๆ” “ในฐานะที่มึงเป็นเพื่อนทั้งกูทั้งมัน มึงเชื่อใคร?” “พริก…” “มึงก็แค่ตอบมา” “…” เจินสบตากันนิ่งอยู่อึดใจใหญ่ ก่อนที่จะดึงไหล่ฉันเข้าหาตัว กอดกันไว้เงียบ ๆ แล้วพึมพำเสียงเบา “กูจะไม่เชื่อมึงได้ยังไง…” ฉันรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว ฝังใบหน
CLOSE FRIEND CHAPTER 37“พริก!” “พอ ๆ แยก ๆ” “ปล่อยกู!” “ฮึก! ช่วยด้วย…” ฉันพยายามจะสะบัดตัวเองให้หลุดจากอ้อมแขนของราม ไอ้ครามกำลังยืนห้ามทัพระหว่างกลางอีกครั้ง ในขณะที่ไอ้ยักษ์กำลังเข้าไปดูอาการคนที่แสร้งทำเป็นร้องไห้ยกมือกุมข้างแก้มแดง ๆ ที่มีรอยฝ่า
สุดท้ายวันนี้ก็จบลงด้วยการที่อ้ายพาฉันกลับไปนอนด้วยกันที่บ้าน เพราะฉันไม่อยากจะเจอหน้าราม ไม่อยากจะได้ยินอะไรทั้งนั้นก็แล้วทำไมคนที่บอกว่าเชื่อกันในตอนแรก… ตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนใจ…สามวันต่อมา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าตอนนี้ฉันมานอนอยู่บ้านเมียไอ้เจินได้สามวันแล้ว โดยที่ขอร้องไม่ให้เจ้าตัวบ
CLOSE FRIEND CHAPTER 38RAM TALKS ผมโยนมือถือทิ้งอย่างเซ็งจัดเพราะตอนนี้แบตฯ หมดไปอีกรอบแล้ว ไม่รู้ว่าพริกหายไปไหน พวกเราพยายามตามหามัน ทั้งโทร ทั้งไปที่บ้าน หรือห้องใครก็ตามที่มันรู้จัก แต่ไม่เจอตัวมันเลย ผมเครียดจนแทบเป็นบ้าเพราะเสือกไปเข้าข้างติม ทั้งที่ตัวผมเองก็ไม่ได้เชื่อสิ่งที่มั
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าห้องแชตนั้นเป็นของติม ต่อให้ไม่เห็นก็พอจะเดาได้ว่ามันคุยอะไรกับเจิน ก็คงเหมือนกับที่ส่งมาหาผมทุกวัน… “ถามจริง…” ไอ้ครามที่ดูเหมือนจะอ่านจบก่อนหันมาเลิกคิ้วสูง ยกยิ้มแข็งทื่ออย่างไร้ความหมาย “โห… ไอ้เหี้ย…” ไอ้ยักษ์ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป มันเงยหน้ามองเจ้าของมือถ
วันนี้ผมนัดตากล้องเข้ามาถ่ายรูปครอบครัว เพราะงั้นตัวผมเองถึงได้อยู่ในชุดสูทเรียบกริบเหมือนกัน คนเป็นเมียหรี่ตามองชุดผมแล้วเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง จัดการปัดฝุ่นออกจากสูทที่ผมใส่อยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนผมต้องเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทาง และถึงแม้จะบอกว่าเป็นวันถ่ายรูปครอบครัว… แต่ก็ไม่เชิง เพ
“นอนได้แล้ว” “อือ” ถึงจะบอกมันแบบนั้น แต่ผมก็ยังคงไม่หยุดคลอเคลียข้างแก้มใสอยู่ดี ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้สวยขึ้นทุกวันแบบนี้…คนที่นอนอยู่จ้องกันนิ่ง มันทำสีหน้ารู้ทันแล้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อมือผมเลื่อนเข้าใต้ชุดนอนบางเบากอบกุมเนื้อเต้าที่ตอนนี้อวบใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า สัมผัสได้ถ
SPECIAL CHAPTER 3 THE ENDหลังจากอาเจียนจนเสร็จผมก็เพิ่งสังเกตว่าพริกดูเหนื่อยกว่าปกติ สีหน้าดูซีด ๆ มันทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงยกมือขึ้นลูบข้างแก้ม ส่วนผมก็เม้มปากย่อตัวนั่งลงเงยหน้าสบตาคนเป็นเมียที่เหมือนจะยังไม่รู้ตัวถึงความผิดปกติที่ผิดเพี้ยนไป “อะไร?” ดวงหน้าสวยซึ่งบัดนี้ขาวเผือดขมวดค
“น่ารักนี่หว่า! แล้วมึงทำหน้าเครียดเพื่อ!”“ก็กูไม่ได้ชอบ” คนที่อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขมวดคิ้วเข้าหากัน “อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็ชอบเองนั่นแหละ น่ารักขนาดนี้” “คือยังไงวะ? มึงปฏิเสธไปไม่ได้?” ผมไม่สนใจไอ้คนไม่รู้จักโต แต่ตั้งคำถามกับเจ้าของเรื่องอย่างจริงจัง คนถูกถามถอนห
SPECIAL CHAPTER 2สองเดือนต่อมา ถึงวันแต่งงานเราจะเข้าหอกันแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ย้ายเข้าบ้านใหม่เพราะต้องตกแต่งเพิ่มเติม รวมถึงต่อเติมในส่วนต่าง ๆ ที่พริกอยากจะให้มีอยู่ด้วยในตัวบ้าน ผมมันยังไงก็ได้อยู่แล้วขอให้เมียพอใจก็พอ และในที่สุดเราก็ได้ฤกษ์ย้ายเข้าบ้านใหม่สั
“มึงสวยที่สุดเลย”ตกดึก คู่แต่งงานใหม่หลายคู่คงจะไม่มีอารมณ์ทำเรื่องอย่างว่ากันในคืนแต่งงานเพราะต้องผ่านช่วงเวลาเหนื่อยหนักระหว่างวัน ตบท้ายด้วยปาร์ตี้ที่เมากันสุดเหวี่ยงจนเวลาล่วงเลยเข้าเที่ยงคืน แต่เรื่องแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเราสองคน แค่บานประตูปิดลงเราก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว
แค่คิดว่าวันนี้จะได้เจอหน้าพริกหลังไม่เจอมานานถึงสองอาทิตย์เต็มก็แทบจะทนไม่ไหว แถมไอ้ฤกษ์ยามห่าเหวอะไรนี่ก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก แต่ก่อนจะได้สอบถามความเป็นไปของเจ้าสาวตัวเองอีกสักคำ เสียงตากล้องก็ดังขัดจังหวะขึ้น “ถ่ายรูปหน่อยครับ” “ครับ” เพราะเราทุกคนยัง
SPECIAL CHAPTER 1RAM TALKS ไม่รู้ว่าทำไม… แค่ผมเห็นมัน… ก็อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะอยู่ใกล้ ๆ อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลาวันแต่งงาน “มือสั่นเชียวไอ้สัด” ร่างสูงของเพื่อนเดินมาหยุดยืนที่ข้าง ๆ เจินที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลเม้มปากกลั้นยิ้ม วันนี้มันเซตผมเร
CLOSE FRIEND CHAPTER 45หนึ่งปีต่อมามหาวิทยาลัย “ชิด ๆ หน่อยครับ” “ไม่ต้องชิดมากก็ได้มั้ง ร้อน!” “อย่าบ่นนักเลย!” “ไอ้ยักษ์มึงไปยืนข้าง ๆ ดิ!” “กูอยากอยู่ตรงกลาง!” ท่ามกลางแดดร้อนจัด ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูชุลมุนวุ่นวายกับอีแค