CLOSE FRIEND CHAPTER 37“พริก!” “พอ ๆ แยก ๆ” “ปล่อยกู!” “ฮึก! ช่วยด้วย…” ฉันพยายามจะสะบัดตัวเองให้หลุดจากอ้อมแขนของราม ไอ้ครามกำลังยืนห้ามทัพระหว่างกลางอีกครั้ง ในขณะที่ไอ้ยักษ์กำลังเข้าไปดูอาการคนที่แสร้งทำเป็นร้องไห้ยกมือกุมข้างแก้มแดง ๆ ที่มีรอยฝ่า
สุดท้ายวันนี้ก็จบลงด้วยการที่อ้ายพาฉันกลับไปนอนด้วยกันที่บ้าน เพราะฉันไม่อยากจะเจอหน้าราม ไม่อยากจะได้ยินอะไรทั้งนั้นก็แล้วทำไมคนที่บอกว่าเชื่อกันในตอนแรก… ตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนใจ…สามวันต่อมา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าตอนนี้ฉันมานอนอยู่บ้านเมียไอ้เจินได้สามวันแล้ว โดยที่ขอร้องไม่ให้เจ้าตัวบ
CLOSE FRIEND CHAPTER 38RAM TALKS ผมโยนมือถือทิ้งอย่างเซ็งจัดเพราะตอนนี้แบตฯ หมดไปอีกรอบแล้ว ไม่รู้ว่าพริกหายไปไหน พวกเราพยายามตามหามัน ทั้งโทร ทั้งไปที่บ้าน หรือห้องใครก็ตามที่มันรู้จัก แต่ไม่เจอตัวมันเลย ผมเครียดจนแทบเป็นบ้าเพราะเสือกไปเข้าข้างติม ทั้งที่ตัวผมเองก็ไม่ได้เชื่อสิ่งที่มั
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าห้องแชตนั้นเป็นของติม ต่อให้ไม่เห็นก็พอจะเดาได้ว่ามันคุยอะไรกับเจิน ก็คงเหมือนกับที่ส่งมาหาผมทุกวัน… “ถามจริง…” ไอ้ครามที่ดูเหมือนจะอ่านจบก่อนหันมาเลิกคิ้วสูง ยกยิ้มแข็งทื่ออย่างไร้ความหมาย “โห… ไอ้เหี้ย…” ไอ้ยักษ์ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป มันเงยหน้ามองเจ้าของมือถ
CLOSE FRIEND CHAPTER 39ตอนค่ำ ผมหลับไปตั้งแต่รู้ว่าพริกยังปลอดภัยดีอยู่ที่บ้านน้องอ้าย…หลังจากนั่งคุยกันอยู่นานไอ้เจินก็บังคับให้ผมไปนอนพัก ถึงจะไม่อยากนอนแต่ก็คงฝืนสังขารตัวเองต่อไปไม่ไหว จนกระทั่งฟ้ามืดนั่นแหละถึงได้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตูห้องนอน ไอ้ยักษ์พยักหน้าเร
ผมแค่ต้องการคุยกับมัน…อยากกอดมัน… อยากทำตอนนี้เลย… แต่แค่ต้องรอเวลา… “ไม่เห็นรู้เลยว่าพริกจะมา” คนที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นคือติม สีหน้ามันดูข้องใจหน่อย ๆ ที่ว่าทำไมตอนนี้พริกที่หายไปหลายวันถึงได้มาปรากฏตัวมันคงไม่รู้หรอกว่าพวกผมที่เหลือพากันออกตามหาพริกตั้งแต่วันแรกที่มันห
และก็ดูได้ผลอย่างที่เพื่อนเสนอ เพราะในจอตอนนี้กำลังแสดงให้เห็นถึงสีหน้ายิ้มระรื่นของติมได้อย่างชัดเจน ในขณะที่อีกคนก็ดูหมดท่าอย่างที่เราหวังให้เป็นจริง ๆ พริกยังคงร้องไห้หน้าแดง ตาแดงก่ำ น่าสงสารจนผมเจ็บหัวใจแทน ‘มึงมาทำไม?’พริกเป็นคนพูดขึ้นก่อน มันลุกขึ้นยืนแล้วยกมือขึ้นเท้าสะเอวอย่างเ
CLOSE FRIEND CHAPTER 40มันคงเป็นสภาวะหมดแรงที่จะสู้กับมัน... คนตรงหน้ายกยิ้มเหมือนได้ชัยชนะไปแล้ว และฉันก็รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แบบที่มันประกาศนั่นแหละ ต่อให้เจินจะยังเป็นคนเดียวที่เข้าข้างกันแล้วมันยังไง… คนอื่นก็คงไม่รู้ความจริงอยู่ดี… ฉันรู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งท้อที่ต้องมาเ
วันนี้ผมนัดตากล้องเข้ามาถ่ายรูปครอบครัว เพราะงั้นตัวผมเองถึงได้อยู่ในชุดสูทเรียบกริบเหมือนกัน คนเป็นเมียหรี่ตามองชุดผมแล้วเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง จัดการปัดฝุ่นออกจากสูทที่ผมใส่อยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนผมต้องเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทาง และถึงแม้จะบอกว่าเป็นวันถ่ายรูปครอบครัว… แต่ก็ไม่เชิง เพ
“นอนได้แล้ว” “อือ” ถึงจะบอกมันแบบนั้น แต่ผมก็ยังคงไม่หยุดคลอเคลียข้างแก้มใสอยู่ดี ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้สวยขึ้นทุกวันแบบนี้…คนที่นอนอยู่จ้องกันนิ่ง มันทำสีหน้ารู้ทันแล้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อมือผมเลื่อนเข้าใต้ชุดนอนบางเบากอบกุมเนื้อเต้าที่ตอนนี้อวบใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า สัมผัสได้ถ
SPECIAL CHAPTER 3 THE ENDหลังจากอาเจียนจนเสร็จผมก็เพิ่งสังเกตว่าพริกดูเหนื่อยกว่าปกติ สีหน้าดูซีด ๆ มันทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงยกมือขึ้นลูบข้างแก้ม ส่วนผมก็เม้มปากย่อตัวนั่งลงเงยหน้าสบตาคนเป็นเมียที่เหมือนจะยังไม่รู้ตัวถึงความผิดปกติที่ผิดเพี้ยนไป “อะไร?” ดวงหน้าสวยซึ่งบัดนี้ขาวเผือดขมวดค
“น่ารักนี่หว่า! แล้วมึงทำหน้าเครียดเพื่อ!”“ก็กูไม่ได้ชอบ” คนที่อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขมวดคิ้วเข้าหากัน “อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็ชอบเองนั่นแหละ น่ารักขนาดนี้” “คือยังไงวะ? มึงปฏิเสธไปไม่ได้?” ผมไม่สนใจไอ้คนไม่รู้จักโต แต่ตั้งคำถามกับเจ้าของเรื่องอย่างจริงจัง คนถูกถามถอนห
SPECIAL CHAPTER 2สองเดือนต่อมา ถึงวันแต่งงานเราจะเข้าหอกันแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ย้ายเข้าบ้านใหม่เพราะต้องตกแต่งเพิ่มเติม รวมถึงต่อเติมในส่วนต่าง ๆ ที่พริกอยากจะให้มีอยู่ด้วยในตัวบ้าน ผมมันยังไงก็ได้อยู่แล้วขอให้เมียพอใจก็พอ และในที่สุดเราก็ได้ฤกษ์ย้ายเข้าบ้านใหม่สั
“มึงสวยที่สุดเลย”ตกดึก คู่แต่งงานใหม่หลายคู่คงจะไม่มีอารมณ์ทำเรื่องอย่างว่ากันในคืนแต่งงานเพราะต้องผ่านช่วงเวลาเหนื่อยหนักระหว่างวัน ตบท้ายด้วยปาร์ตี้ที่เมากันสุดเหวี่ยงจนเวลาล่วงเลยเข้าเที่ยงคืน แต่เรื่องแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเราสองคน แค่บานประตูปิดลงเราก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว
แค่คิดว่าวันนี้จะได้เจอหน้าพริกหลังไม่เจอมานานถึงสองอาทิตย์เต็มก็แทบจะทนไม่ไหว แถมไอ้ฤกษ์ยามห่าเหวอะไรนี่ก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก แต่ก่อนจะได้สอบถามความเป็นไปของเจ้าสาวตัวเองอีกสักคำ เสียงตากล้องก็ดังขัดจังหวะขึ้น “ถ่ายรูปหน่อยครับ” “ครับ” เพราะเราทุกคนยัง
SPECIAL CHAPTER 1RAM TALKS ไม่รู้ว่าทำไม… แค่ผมเห็นมัน… ก็อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะอยู่ใกล้ ๆ อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลาวันแต่งงาน “มือสั่นเชียวไอ้สัด” ร่างสูงของเพื่อนเดินมาหยุดยืนที่ข้าง ๆ เจินที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลเม้มปากกลั้นยิ้ม วันนี้มันเซตผมเร
CLOSE FRIEND CHAPTER 45หนึ่งปีต่อมามหาวิทยาลัย “ชิด ๆ หน่อยครับ” “ไม่ต้องชิดมากก็ได้มั้ง ร้อน!” “อย่าบ่นนักเลย!” “ไอ้ยักษ์มึงไปยืนข้าง ๆ ดิ!” “กูอยากอยู่ตรงกลาง!” ท่ามกลางแดดร้อนจัด ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูชุลมุนวุ่นวายกับอีแค