CLOSE FRIEND CHAPTER 38RAM TALKS ผมโยนมือถือทิ้งอย่างเซ็งจัดเพราะตอนนี้แบตฯ หมดไปอีกรอบแล้ว ไม่รู้ว่าพริกหายไปไหน พวกเราพยายามตามหามัน ทั้งโทร ทั้งไปที่บ้าน หรือห้องใครก็ตามที่มันรู้จัก แต่ไม่เจอตัวมันเลย ผมเครียดจนแทบเป็นบ้าเพราะเสือกไปเข้าข้างติม ทั้งที่ตัวผมเองก็ไม่ได้เชื่อสิ่งที่มั
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าห้องแชตนั้นเป็นของติม ต่อให้ไม่เห็นก็พอจะเดาได้ว่ามันคุยอะไรกับเจิน ก็คงเหมือนกับที่ส่งมาหาผมทุกวัน… “ถามจริง…” ไอ้ครามที่ดูเหมือนจะอ่านจบก่อนหันมาเลิกคิ้วสูง ยกยิ้มแข็งทื่ออย่างไร้ความหมาย “โห… ไอ้เหี้ย…” ไอ้ยักษ์ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป มันเงยหน้ามองเจ้าของมือถ
CLOSE FRIEND CHAPTER 39ตอนค่ำ ผมหลับไปตั้งแต่รู้ว่าพริกยังปลอดภัยดีอยู่ที่บ้านน้องอ้าย…หลังจากนั่งคุยกันอยู่นานไอ้เจินก็บังคับให้ผมไปนอนพัก ถึงจะไม่อยากนอนแต่ก็คงฝืนสังขารตัวเองต่อไปไม่ไหว จนกระทั่งฟ้ามืดนั่นแหละถึงได้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตูห้องนอน ไอ้ยักษ์พยักหน้าเร
ผมแค่ต้องการคุยกับมัน…อยากกอดมัน… อยากทำตอนนี้เลย… แต่แค่ต้องรอเวลา… “ไม่เห็นรู้เลยว่าพริกจะมา” คนที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นคือติม สีหน้ามันดูข้องใจหน่อย ๆ ที่ว่าทำไมตอนนี้พริกที่หายไปหลายวันถึงได้มาปรากฏตัวมันคงไม่รู้หรอกว่าพวกผมที่เหลือพากันออกตามหาพริกตั้งแต่วันแรกที่มันห
และก็ดูได้ผลอย่างที่เพื่อนเสนอ เพราะในจอตอนนี้กำลังแสดงให้เห็นถึงสีหน้ายิ้มระรื่นของติมได้อย่างชัดเจน ในขณะที่อีกคนก็ดูหมดท่าอย่างที่เราหวังให้เป็นจริง ๆ พริกยังคงร้องไห้หน้าแดง ตาแดงก่ำ น่าสงสารจนผมเจ็บหัวใจแทน ‘มึงมาทำไม?’พริกเป็นคนพูดขึ้นก่อน มันลุกขึ้นยืนแล้วยกมือขึ้นเท้าสะเอวอย่างเ
CLOSE FRIEND CHAPTER 40มันคงเป็นสภาวะหมดแรงที่จะสู้กับมัน... คนตรงหน้ายกยิ้มเหมือนได้ชัยชนะไปแล้ว และฉันก็รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แบบที่มันประกาศนั่นแหละ ต่อให้เจินจะยังเป็นคนเดียวที่เข้าข้างกันแล้วมันยังไง… คนอื่นก็คงไม่รู้ความจริงอยู่ดี… ฉันรู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งท้อที่ต้องมาเ
มันก็แค่… น้อยใจเหลือเกิน… รามถอนหายใจเบา ๆ มือสองข้างของมันประคองใบหน้าฉันไว้ สายตาที่มองมาดูรู้สึกผิด ฉันได้แต่มองมันอย่างไม่เข้าใจว่ามันกำลังทำอะไร… วันก่อนมันยังเข้าข้างติมอยู่เลย… “มึงกำลังเข้าใจผิดนะ” คนตรงหน้าพยายามฝืนยิ้ม “…” “กูไม่ได้เชื่อใครม
CLOSE FRIEND CHAPTER 41สองชั่วโมงต่อมา ดูเหมือนเหตุการณ์ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่สภาวะปกติแล้ว เจินโทรมาบอกว่าพวกมันกำลังพาติมกลับไปส่งที่บ้านเพราะอาการคนที่ว่าดูไม่ไหวเอามาก ๆ รวมทั้งอาจจะต้องไปคุยกับที่บ้านมันด้วย ง่าย ๆ ก็คือมันดูป่วยนั่นแหละ ซึ่งฉันก็เข้าใจดีที่ทุกคนย่อมเป็นห่วงอาการมั
วันนี้ผมนัดตากล้องเข้ามาถ่ายรูปครอบครัว เพราะงั้นตัวผมเองถึงได้อยู่ในชุดสูทเรียบกริบเหมือนกัน คนเป็นเมียหรี่ตามองชุดผมแล้วเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง จัดการปัดฝุ่นออกจากสูทที่ผมใส่อยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนผมต้องเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทาง และถึงแม้จะบอกว่าเป็นวันถ่ายรูปครอบครัว… แต่ก็ไม่เชิง เพ
“นอนได้แล้ว” “อือ” ถึงจะบอกมันแบบนั้น แต่ผมก็ยังคงไม่หยุดคลอเคลียข้างแก้มใสอยู่ดี ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้สวยขึ้นทุกวันแบบนี้…คนที่นอนอยู่จ้องกันนิ่ง มันทำสีหน้ารู้ทันแล้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อมือผมเลื่อนเข้าใต้ชุดนอนบางเบากอบกุมเนื้อเต้าที่ตอนนี้อวบใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า สัมผัสได้ถ
SPECIAL CHAPTER 3 THE ENDหลังจากอาเจียนจนเสร็จผมก็เพิ่งสังเกตว่าพริกดูเหนื่อยกว่าปกติ สีหน้าดูซีด ๆ มันทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงยกมือขึ้นลูบข้างแก้ม ส่วนผมก็เม้มปากย่อตัวนั่งลงเงยหน้าสบตาคนเป็นเมียที่เหมือนจะยังไม่รู้ตัวถึงความผิดปกติที่ผิดเพี้ยนไป “อะไร?” ดวงหน้าสวยซึ่งบัดนี้ขาวเผือดขมวดค
“น่ารักนี่หว่า! แล้วมึงทำหน้าเครียดเพื่อ!”“ก็กูไม่ได้ชอบ” คนที่อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขมวดคิ้วเข้าหากัน “อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็ชอบเองนั่นแหละ น่ารักขนาดนี้” “คือยังไงวะ? มึงปฏิเสธไปไม่ได้?” ผมไม่สนใจไอ้คนไม่รู้จักโต แต่ตั้งคำถามกับเจ้าของเรื่องอย่างจริงจัง คนถูกถามถอนห
SPECIAL CHAPTER 2สองเดือนต่อมา ถึงวันแต่งงานเราจะเข้าหอกันแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ย้ายเข้าบ้านใหม่เพราะต้องตกแต่งเพิ่มเติม รวมถึงต่อเติมในส่วนต่าง ๆ ที่พริกอยากจะให้มีอยู่ด้วยในตัวบ้าน ผมมันยังไงก็ได้อยู่แล้วขอให้เมียพอใจก็พอ และในที่สุดเราก็ได้ฤกษ์ย้ายเข้าบ้านใหม่สั
“มึงสวยที่สุดเลย”ตกดึก คู่แต่งงานใหม่หลายคู่คงจะไม่มีอารมณ์ทำเรื่องอย่างว่ากันในคืนแต่งงานเพราะต้องผ่านช่วงเวลาเหนื่อยหนักระหว่างวัน ตบท้ายด้วยปาร์ตี้ที่เมากันสุดเหวี่ยงจนเวลาล่วงเลยเข้าเที่ยงคืน แต่เรื่องแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเราสองคน แค่บานประตูปิดลงเราก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว
แค่คิดว่าวันนี้จะได้เจอหน้าพริกหลังไม่เจอมานานถึงสองอาทิตย์เต็มก็แทบจะทนไม่ไหว แถมไอ้ฤกษ์ยามห่าเหวอะไรนี่ก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก แต่ก่อนจะได้สอบถามความเป็นไปของเจ้าสาวตัวเองอีกสักคำ เสียงตากล้องก็ดังขัดจังหวะขึ้น “ถ่ายรูปหน่อยครับ” “ครับ” เพราะเราทุกคนยัง
SPECIAL CHAPTER 1RAM TALKS ไม่รู้ว่าทำไม… แค่ผมเห็นมัน… ก็อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะอยู่ใกล้ ๆ อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลาวันแต่งงาน “มือสั่นเชียวไอ้สัด” ร่างสูงของเพื่อนเดินมาหยุดยืนที่ข้าง ๆ เจินที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลเม้มปากกลั้นยิ้ม วันนี้มันเซตผมเร
CLOSE FRIEND CHAPTER 45หนึ่งปีต่อมามหาวิทยาลัย “ชิด ๆ หน่อยครับ” “ไม่ต้องชิดมากก็ได้มั้ง ร้อน!” “อย่าบ่นนักเลย!” “ไอ้ยักษ์มึงไปยืนข้าง ๆ ดิ!” “กูอยากอยู่ตรงกลาง!” ท่ามกลางแดดร้อนจัด ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูชุลมุนวุ่นวายกับอีแค