เช้าวันรุ่งขึ้นฟู่เว่ยหลงออกจากจวนแต่เช้า บอกเพียงว่าจะเข้าวัง ป้าจางกำลังเตรียมอาหารเช้าให้ลี่เซียนอยู่ อาปิงบอกว่าจะยกไปให้คุณหนูที่ห้อง เพราะนางยังไม่ค่อยหายดี ป้าจางบอกอาปิงว่าจะยกไปให้นางเองพร้อมดูอาการนางหน่อย“คุณหนู ท่านทานน้อยจังเลยเจ้าค่ะ ท่านอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือไม่เจ้าคะ ป้าจะได้ทำให้”“ป้าจาง ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าแค่เบื่ออาหาร อยากนอนอย่างเดียวเลยเจ้าค่ะ”“ตามหมอ มาดูอาการหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ”“อย่าลำบากเลย ข้าไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่โดนไข้ 2 อย่าง เลยทำให้ร่างกายอ่อนแอเกินไป เดี๋ยวข้าจะออกไปหออ้ายจือหน่อย ข้าบอกเว่ยหลงไว้แล้ว เผื่อเขาถามก็บอกไปนะเจ้าคะ”“คุณหนู ท่านยังไม่หายป่วย ท่านจะไปไหวหรือเจ้าคะ”“ข้านอนอยู่แต่ในห้อง จะยิ่งหายช้า ออกไปเดินเล่นรับลมหน่อย จะได้หายดีขึ้น แล้วต้องเอาของไปที่นั่นด้วย ท่านไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ”“นี่ยาของเช้านี้เจ้าค่ะ ท่านดื่มแล้วค่อยออกไปนะเจ้าคะ”“ขอบคุณป้าจาง”ป้าจางพยักหน้า และเดินออกไป ลี่เซียนเห็นว่านางเดินออกไปแล้ว จึงรีบเทยาเก็บไว้ในขวดโหล ที่เว่ยหลงให้หมิงอี้เอามาให้ไว้เมื่อคืน เพื่อเอาไปตรวจที่สำนักหมอหลวงลี่เซียนออกจากจวนมาแ
ลี่เซียนเริ่มเล่าให้พวกนางฟัง ว่าไปเจอเสี่ยวหงมาได้เช่นไร“เลว โหดเหี้ยม นี่ พี่สาม อนุพ่อท่านนี่ใช่คนอยู่หรือไม่ มีอย่างที่ไหน ให้คนในจวนมาไล่ฆ่าคน แล้วโยนความผิดมาให้ท่าน”“นี่โชคยังดีที่เสี่ยวหงเจอเจ้าก่อนนะเซียนเซียน ไม่งั้นเรื่องนี้ นางอาจจะเข้าใจผิดไปอีกนาน”“ข้าต้องขอโทษทุกคนที่นี่ด้วย ที่ข้าเคยทำไม่ดีเอาไว้มาก ตอนนี้ข้าสำนึกแล้ว ไม่นึกจริงๆ ว่าข้าจะมีวันนี้ด้วย”“เจ้าก็อย่าคิดมากไป พวกเราไม่ถือสาเจ้าหรอก ถูกอย่างที่เซียนเซียนพูด ตอนนั้นก็คือตอนนั้น เจ้าในตอนนี้คิดได้แล้ว พวกเราก็ให้อภัย เจ้าอยู่ที่นี่ ปลอดภัยที่สุดแล้ว”อาหนิงพูดปลอบเสี่ยวหงไป นางถึงได้ยิ้มออก“นี่ๆ เจ้าดูสิ ที่นี่ห้องหับเยอะแยะ เอางี้นะ เดี๋ยวพวกเราไปช่วยกันจัดห้องให้เจ้า เจ้าก็อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย”เฟยเฟยบอกเสี่ยวหง พอนางได้รับฟังเรื่องราว นางจึงเข้าใจความลำบากของเสี่ยวหง“เดี๋ยวข้าจะไปหาชุดใหม่ให้เจ้าเปลี่ยนนะ เสี่ยวหง เจ้าหิวหรือไม่ เดี๋ยวอาบน้ำแล้วมากินข้าวกัน”“ข้าหิวๆ เสี่ยวหง เจ้าหิวหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ข้าหิวมาก ไม่มีใครสนข้าเลย ข้าจะงอนแล้ว โมโหแล้ว”“โอ๋ๆๆๆ เซียนเซียนของข้า อย่างอนเลยนะๆ เสี่ย
กลับกลายเป็นว่า ทุกๆ หลังการแสดงร้องเพลง ก็จะมีวันหนึ่งที่จะจัดทำงานพบปะผู้ชื่นชม จัดโต๊ะเพื่อให้พวกเขานำพวกพัด สมุดรวมเพลงต่างๆ มาให้นักร้องที่พวกเขาชื่นชมเซ็นกัน เป็นกิจกรรมที่สามารถทำเงินเข้าหออ้ายจือได้อย่างไม่ขาดสายจริงๆเพราะฉะนั้น เวลาที่ลี่เซียนมาช่วยพวกเขาฝึกซ้อม และทำการแสดง พวกเขาจะไม่มีเกี่ยงเลย เพราะต่างเฝ้ารอเพลงใหม่ของลี่เซียน และจะฝึกร้องให้ดีที่สุดเพื่อขึ้นแสดงให้ผู้ที่ชื่นชอบได้ฟัง วันนี้เสี่ยวหงได้มีโอกาสนั่งชมการฝึกซ้อมการแสดง นางรู้สึกตื่นตาตื่นใจ เพราะไม่เคยพบเห็นการแสดงและการร้องเพลงแบบนี้มาก่อน แต่ละเพลงที่ร้องออกมาล้วนสื่อความหมายออกมาได้ดี นางฟังและเริ่มร้องคลอตามได้“โอ๊ะ เสี่ยวหง เสียงเจ้า ไม่เลวเลย เสียงเล็ก แหลม สูง และใสมาก เจ้าอยากลองร้องเพลงดูหรือไม่”"เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ ลี่เซียน เจ้าล้อข้าเล่นแล้ว ข้าน่ะเหรอ จะร้องเพลงได้ พวกเขาเก่งๆ กันทั้งนั้น ข้า…“เจ้าเชื่อหูของเซียนเซียนเถอะอาหง ข้าเองก่อนหน้านั้นก็ไม่คิดว่าตัวเองจะร้องได้เหมือนกัน แต่ดูข้าตอนนี้สิ ข้ามีแฟนคลับเป็นของตัวเองด้วยนะ”“อะไรนะ แฟนอะไร ขับๆ ด้ด้วย คืออะไรกัน”“แฟนคลับ ไม่ใช่แฟนขับ คือค
เว่ยหลงเดินและดึงแขนลี่เซียนก่อนที่จะขึ้นรถม้า“ไปกับข้าเถอะ”ลี่เซียนมองหน้าเขา และพยักหน้า ตามเขาไปที่ม้า และขี่ออกจากหออ้ายจือมา“ท่านดูร้อนรน มีอะไรอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”“ท่านอาสืบรู้มาว่า องค์ชาย 3 ส่งสายสืบไปทุกที่ในเมืองหลวง และวางกองกำลังร่วมกับฝั่งชายแดน ซึ่งคุมโดยพระเชษฐาของฮองเฮา คนของข้าเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ ช่วงนี้เราต้องระวังตัวกันให้มากขึ้นกว่าเดิม”“ท่านหมายความว่า ฝั่งฮองเฮา เริ่มลงมือแล้ว”“ใช่ ศึกนอกยังไม่เท่าไหร่ แต่ศึกใน ตอนนี้ ต้องรีบคลี่คลายก่อนที่จะเกิดปัญหาตามมา”“ท่านหมายถึง ชุนเหมย”“ใช่ นางไม่ใช่สายสืบขององค์ชาย 3 ข้าไปสืบมาแล้ว แต่ที่มาของนาง ข้าตามสืบมาพักใหญ่แล้ว ยังไม่พบอะไรเลย”“เรื่องนี้ ข้าว่า ข้าสามารถกระตุ้นนางได้นะเจ้าคะ แต่ท่านจะต้องให้ความร่วมมือด้วย หากนางคิดไม่ซื่อจริงๆ คนที่มีชะชนักติดหลัง ร้อยทั้งร้อยต้องแสดงพิรุธออกมา”“มีอีกเรื่องที่ข้ายังกังวลอยู่ คือเรื่องที่เจ้าโดนวางยาพิษ”“ท่านส่งยาที่ข้าเก็บไว้ในโหล ให้ท่านหมอตรวจแล้วมิใช่หรือ เดี๋ยวเราคงทราบผลกันเจ้าค่ะ ช้าเร็ว เดี๋ยวเราก็รู้”จวนตากอากาศ พยัคฆ์ชมจันทร์เว่ยหลงและลี่เซียนมาถึงจวนแล้ว พ
“เสียงเจ้าเมื่อกี้ ทำข้าอารมณ์พลุกพล่านขึ้นมา เจ้าคงต้อง รับผิดชอบแล้วล่ะเซียนเซียน”เขาก้มลงจูบปากอวบอิ่มนั่น ที่แสดงการส่งเสียงร้องคราง จนคนข้างนอกหลงกล แต่ตอนนี้เขาอยากได้ยินเสียงจริง เขาเริ่มบดขยี้และใช้ลิ้นล้วงเข้าไปในปากเพื่อชิมความหวาน ลี่เซียนกะพริบตาน้อยๆ เพราะเริ่มหายใจไม่ทัน เขารู้ดี จึงค่อยๆ ปล่อย และเริ่มเปลี่ยนมาไซร้ที่ซอกคอนางแทน สองมือก็คอยประคองหน้าอกอวบอิ่มของนางไปด้วย นิ้วมือก็คอยบี้ยอดปทุมคู่งามนั้นไปด้วย คราวนี้ลี่เซียนครางในลำคออย่างใจลอย เขาเริ่มใช้ปากกับยอดปทุมนั้นเบาๆ นางแอ่นคอขึ้นเพราะความสยิวที่เขามอบให้ นางขนลุกซู่เพราะตอนนี้อยู่ในน้ำ“เว่ยหลง เดี๋ยวข้างนอกได้ยินนะเจ้าคะ”“เจ้าก็ร้องเบาๆ สิ หรือให้ข้าอุดปากเจ้าดีล่ะ”“คนบ้า อ๊ะ อืยยย เว่ยหลง ตรงนั้น อย่าล้วง อ๊าา ซี๊ดด อย่าเจ้าค่ะ เว่ยหลง”“ไม่ต้องกลัวนะ”เขายกขานางขึ้น และเริ่มขยับเข้าไป เริ่มจังหวะเบาๆ ให้นางคุ้นเคยก่อน“อืมมม อาา เว่ยหลง อืมมม”เขาค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้น และรีบจูบปากเพื่อไม่ให้เสียงของนางหลุดออกไป ตอนนี้ได้ยินแค่เสียงน้ำในอ่างกระทบขอบสระ และกระเด็นไปทั่วบริเวณนั้น มือนางโอบรอบคอเขาแน่น เขาย
“อ้อ ใช่แล้ว เว่ยหลง ท่านช่วยข้าเรื่องหนึ่งสิเจ้าคะ”“เรื่องใดหรือ”“ข้าอยากให้ท่าน ส่งคนไปดูแลหออ้ายจือ ในช่วงนี้หน่อยเจ้าค่ะ เสี่ยวหงอยู่ที่นั่น หากว่ามีใครรู้ อาจจะไม่ปลอดภัยกับพวกเขา”“ได้ เรื่องนี้เดี๋ยวข้าสั่งหมิงอี้จัดการให้”“อีกเรื่องเจ้าค่ะ วันมะรืนนี้จะมีการแสดงด้วย ข้าอยากดูพวกเขาแสดง ข้าพลาดมาสองรอบแล้ว ท่านไปกับข้าได้หรือไม่”“วันมะรืนงั้นหรือ ได้สิ ข้าไม่ได้เข้าวังหรอก ข้าไปด้วยได้”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”“ว่าแต่ ช่วงนี้ เจ้าขอข้าหลายเรื่องเลยนะ ไหนของตอบแทนข้าล่ะ”“ท่านอย่ามามองข้าแบบนี้ ข้าง่วงแล้ว ข้าเพลียด้วย วันนี้เหนื่อยมาก ข้าปวดขา จะนอนแล้ว ท่านก็กลับห้องไปนอนได้แล้วเจ้าค่ะ”“ได้ งั้นไปนอนพักผ่อนกัน”เขาพาลี่เซียนเดินไปที่เตียง“ท่านส่งข้าแค่นี้พอเจ้าค่ะ ท่านก็กลับไปได้แล้ว”เขาไม่ตอบ แต่ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก และล้มตัวลงนอน ลี่เซียนมองเขาตาถลน“ท่านจะมานอนที่นี่ได้อย่างไร ไปนอนห้องท่านสิเจ้าคะ”“เซียนเซียน เจ้าคงลืมแผนเราสินะ ถ้าจะให้แผนสมจริง เจ้าทำตามคำสั่งข้าดีกว่านะ มาเถอะ พักผ่อน พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า มาเถอะน่า เดี๋ยวจะดึกนะ”เขาดึงแขนนางลงมา นางเลยต้องปล่อยเลย
ลี่เซียนกับเว่ยหลงกลับมาที่จวน ชุนเหมยเห็นว่าพวกเขามาด้วยกัน จึงไม่ได้เดินเข้ามาทัก ลี่เซียนเดินกลับห้องไปแล้ว เว่ยหลงจึงเดินไปที่ห้องหนังสือ ชุนเหมยอาศัยจังหวะนั้น เดินเอาน้ำชา และขนมไปให้เขา“คุณชาย น้ำชาเจ้าค่ะ”“ขอบใจ แม่นางชุนเหมย”“ขนมนี่ข้าลงครัวทำเอง คุณชาย ท่านชิมเสียหน่อยนะเจ้าคะ”“เอ่อ ข้า”ชุนเหมยหยิบขนม และป้อนให้เขา“นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ”ลี่เซียนยืนอยู่หน้าประตู มองมาที่พวกเขาสองคน ชุนเหมยหันมา ทำท่าตกใจ เว่ยหลงตกใจสุดขีด“เซียนเซียน ไม่ใช่นะ นี่มัน”“ฟู่เว่ยหลง ไม่ใช่อะไร ท่านจะพูดอะไร แก้ตัวอะไรอีก วันก่อนอุ้มนางมาจากสระ นางเองก็มายืนรอท่านทุกวัน นี่คงเป็นธุระด่วนที่ท่านบอกข้าสินะ ถึงได้รีบให้ข้ากลับจวน”“เซียนเซียน เจ้าฟังข้าก่อน เจ้ากำลังเข้าใจผิด ข้ายัง..”“คุณหนูหลิน ข้าผิดเองเจ้าค่ะ อย่าตำหนิคุณชายเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ดีเอง หากท่านจะตี ก็ตีข้า อย่าทำร้ายคุณชายเลยเจ้าค่ะ”“แพศยา เจ้ารู้ว่าข้ากับเขาเป็นอะไรกันใช่หรือไม่ เหตุใดเจ้ายังมายุ่งกับเขาอีก ทำไม”ลี่เซียนแค่กระแทกเสียงใส่นาง แต่ชุนเหมยถอยหลังและเซจนไปกอดเว่ยหลง“โอ๊ยย คุณหนูหลิน ท่านไม่เห็นต้องใช้กำลังเลยเจ้าค่ะ เ
“ใช่ ฉินอี้เหนียงคือแม่ข้า หลินลู่ชิงก็เป็นน้องข้า ข้าเป็นลูกติดของนาง ก่อนจะแต่งเข้าจวนเสนาบดี นางคอยปกปิดฐานะของข้าเอาไว้ รอจนกว่าจะถึงเวลา จะรับข้า เข้าไปเป็นคุณหนูใหญ่ในสกุลหลิน หากไม่มีเจ้า หากเจ้าตายไปตั้งแต่ตอนนั้น ข้าก็เข้าไปเป็นคุณหนูใหญ่หลินแล้ว และตำแหน่งคู่หมั้นแม่ทัพฟู่ ก็ต้องเป็นของข้าด้วย แต่เจ้ามันตายยากเหลือเกิน ฆ่าอย่างไรก็ไม่ตาย แล้วยังฟื้นกลับมาทำร้ายแม่และน้องสาวข้าอีก จนตอนนี้พวกนางแทบจะไม่มีหน้าออกจากจวน ถูกคนประณามว่าฉ้อโกง ทั้งหมดนี่ ต้นเหตุเป็นเพราะเจ้า เจ้าคนเดียว”“หึ ยาพิษนั่น นางเอาให้เจ้ามาสินะ ส่งคนมาแฝงตัวอยู่ในจวนนี้ก่อน แล้ววางแผนให้เจ้าเข้ามา แล้วค่อยๆ วางยาข้า เหมือนวิธีเดิมที่เคยใช้ เจ้าต้องลงทุนเจ็บตัวขนาดนั้น มันคุ้มแล้วเหรอ หากเจ้าเกิดตายก่อนที่จะได้แต่งเข้าสกุลฟู่ มันจะคุ้มงั้นหรือ”“ท่านแม่ส่งอาจูเข้ามาก่อนข้า แต่แผนที่ข้าจะเข้ามาที่นี่ ไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิด แต่มันดีกว่าที่คิดเสียอีก ต้องขอบคุณองค์ชาย 3 นั่น”“องค์ชายสาม นี่เจ้า เป็นคนขององค์ชายสามอย่างนั้นหรือ”“ข้านะเหรอ จะเป็นคนของเจ้านั่น ข้าอยู่กับท่านน้าข้าตลอด พระสนมฉิน วันนั้นในลาน
“ท่านพี่ ท่านแต่งตัวเสร็จหรือยังเจ้าคะ มาช่วยผูกที่คาดเอวให้ข้าทีสิ เว่ยหลง ท่านทำอะไรอยู่”“มาแล้วๆ ฮูหยิน เจ้าอย่าใจร้อนสิ ไหนดูสิ ท้องเจ้าเริ่มโตแล้ว เจ้าจะเดินทางโดยรถม้าอีกไม่ได้แล้วนะ วันนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ ต่อไปก็นั่งรอคลอดอยู่ที่จวนดีๆซะ”“เร็วเข้าๆ ท่านผูกให้ข้าหน่อย อาปิงกับอิ้นสี่ไปเตรียมของขวัญ เดี๋ยวจะไม่ทันแล้ว เว่ยหลง ท่านชักช้าอะไรอยู่”“ก็มัดอยู่นี่ไง เจ้าอย่าเร่งข้าสิ”ฟู่เว่ยหลงเร่งมัดสายคาดเอวให้ฮูหยินอย่างทุลักทุเล ช่วงนี้ท้องนางเริ่มโตขึ้น การแต่งตัวทำได้ยากกว่าเดิม นางมักจะหงุดหงิดง่ายเวลาเรียกหาใครแล้วมาหาช้า ช่วงนี้นางเจริญอาหารมากเป็นพิเศษ และก็ยังนอนมากเป็นพิเศษอีกด้วย ซึ่งทำให้เว่ยหลงพอใจยิ่งนัก แต่วันนี้ พวกเขาต้องไปร่วมยินดีในงานมงคลสมรสของเจ้าซีห่าวกับเสี่ยวหง และเจียงเฉิง กับเฟยเฟย ซึ่งพวกเขาตกลงหาฤกษ์ยามทันทีที่ตกลงกันได้ เนื่องจากฟู่ลี่เซียนท้องเริ่มโตขึ้นแล้ว จะไปงานพวกเขาลำบาก จะรอให้นางคลอดก่อนค่อยแต่ง สองหนุ่มก็รอไม่ไหว จึงรีบหาฤกษ์วันเดียวกันและแต่งพร้อมกันทีเดียวสองคู่เสียเลย“เสร็จแล้วๆ ไปกันได้แล้ว”“เดี๋ยวเจ้าค่ะ ข้ายังไม่ได้ใส่ต่างหูเล
“เฟยเฟย ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”เฟยเฟยหันมาเห็นเจียงเฉิงที่กำลังเดินมา นางไม่ต้องการรับรู้เรื่องนี้ซ้ำอีก น้ำตานางไหลเป็นทาง เจียงเฉิงรู้แล้วว่าเขาคงมาช้าไป หลิวอี้เจินต้องพูดอะไรกับนางแน่ นางถึงขั้นหลั่งน้ำตา“เฟยเฟย รอข้าก่อน เฟยเฟย”หลิวอีเจินดึงเขาไว้“พี่เฉิงเจ้าคะ ปล่อยนางไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”“แม่นางหลิว เจ้าพูดอะไรกับนาง เหตุใดนางจึงร้องไห้”“ข้าก็แค่ บอกว่าผู้ใหญ่ของพวกเรากำลังคุยกันด้านใน เรื่องงานแต่งของเรา”“เหลวไหลทั้งเพ คุณหนูหลิว ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าไม่ได้คิดอะไรกับเจ้า ข้าไม่มีทางแต่งงานกับคนอื่น”“แต่ท่านจะแต่งงานกับนางงั้นหรือ เจียงเฉิง ท่านไม่กลัวผู้อื่นนินทาหรืออย่างไร สมภารกินไก่วัด น่าไม่อาย”“ความรักของข้ากับเฟยเฟยเป็นของจริง มีเรื่องใดที่น่าไม่อาย ที่ไร้ยางอายนะ ใครกันแน่ ข้าไม่เคยไปตกลงว่าจะแต่งกับเจ้า แต่เจ้ากลับแต่งเรื่อง พูดขึ้นมาเองจนนางเข้าใจข้าผิด เจ้าต่างหากที่หน้าด้าน ไร้ยางอาย ขอตัว”“ท่านหยุดนะ!! ท่านมาว่าข้าเสียหายแบบนี้แล้วจะเดินหนีอย่างนั้นหรือ ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร แค่พ่อค้าคนหนึ่ง ท่านมีอะไรสู้ตระกูลหลิวของข้าได้งั้นหรือ
หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการแสดงแล้ว ช่วงต่อไปก็เป็นช่วงที่มีการแสดงของโรงงิ้ว และแขกเหรื่อก็ทยอยเข้ามาแสดงความยินดีกันอย่างไม่ขาดสาย รวมถึง“คุณชายเจียง ข้ามาช้า โปรดอภัย”“ใต้เท้าหลิว ไม่เป็นไรขอรับ ยินดีต้อนรับ เชิญตามสบายขอรับ”“พี่เฉิง ยินดีด้วยนะเจ้าคะที่เปิดร้านใหม่ วันนี้ข้าตั้งใจมาหาท่านโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ”เฟยเฟยหันไปมองเจ้าของเสียง สตรีหน้าตาน่ารัก ดูสูงศักดิ์ เรียกเขาว่าพี่เฉิงอย่างสนิทสนม“คุณหนูหลิว ขอบใจเจ้ามาก”เฟยเฟยหันไปมองหน้าเขา เจียงเฉิงจึงนึกขึ้นได้“ออ ลืมแนะนำไปขอรับ นี่ เจ้าเฟยเฟย น้องสาวเจ้าซีห่าว น้องรองของข้า หนึ่งในเจ้าของหออ้ายจือขอรับ”“เฟยเฟยคารวะใต้เท้าหลิว ฮูหยินหลิวเจ้าค่ะ ทุกทานเชิญตามข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะไปหาที่นั่งใ ด้านล่างเต็มแล้ว เชิญชั้นสองดีกว่าเจ้าค่ะ”“พี่เฉิง พี่พาพวกเราไปก็ได้เจ้าค่ะ ไม่รบกวนแม่นางเจ้าแล้ว ขอบคุณ”แม่นางหลิวมองเฟยเฟย และเชิดใส่เล็กน้อย นางเดินไปเกาะแขนเจียงเฉิงให้เขาพานางไปเลือกโต๊ะ เฟยเฟยได้แต่เดินตามพวกเขาไปเงียบๆ เมื่อพวกเขาได้โต๊ะแล้ว เจียงเฉิงจึงนั่งกับพวกเขา เฟยเฟยเลยเดินเลี่ยงออกมาลี่เซียนเห็นเฟยเฟยเดินมาหงอยๆ นางจ
เสียงประทัดดังขึ้นหน้าหออ้ายจือหลังใหม่ พร้อมกับทุกคนที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีเปิดร้านใหม่ เต็มหน้าลานการแสดง เจียงเฉิงเป็นตัวแทนของร้านออกมากล่าวต้อนรับ“ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ที่ได้สละเวลามาร่วมในงานเปิดร้านใหม่ของหออ้ายจือสาขาสองของพวกเรา วันนี้จะมีการแสดง ทั้งของเหล่าไอดอลหออ้ายจือของเรา และกลางคืนยังมีการแสดงงิ้ว และงานเทศกาลโคมไฟไปพร้อมๆกันด้วย ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับงานในวันนี้ และที่สำคัญ เชิญทุกท่าน ร่วมรับประทานอาหาร เพื่อเป็นสิริมงคลแก่พวกเรา ทุกท่านเชิญ”แขกหน้าร้านทุกคนปรบมือ และทยอยเข้าไปนั่งภายในร้าน ซึ่งโอ่อ่า และกว้างขวางมาก โต๊ะเกือบ 50 โต๊ะ ทยอยเต็มอย่างรวดเร็ว ทั้งนี้ ด้านบนชั้นลอย จะเป็นที่สำหรับผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาร่วมงาน เถ้าแก่อวิ๋นเองก็นั่งโต๊ะถัดไป และคอยช่วยเจ้าซีห่าวจัดแจงที่นั่งให้แขกผู้ใหญ่“พี่เจียง พี่ใหญ่ พี่สามมาแล้วเจ้าค่ะ”เฟยเฟยตะโกนเรียกทั้งสอง ซึ่งพวกเขารีบวิ่งออกไปต้อนรับนาง ฟู่เว่ยหลงค่อยๆพยุงลี่เซียนลงมาจากรถม้า“น้องสามๆๆ คอยๆเดิน ระวังๆหน่อย หลานข้าอยู่ในท้องเจ้า จะเดินไปไหนต้องระวังหน่อย”“พี่รอง ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านว่าเว่ยหลงจะย
จวนสกุลฟู่“คำนับฟ้าดิน”“คำนับบุพการี”“คำนับกันและกัน”“ส่งตัวเข้าหอ”อาปิงและอิ้นสี่ พาหลินลี่เซียนเดินไปที่ห้องหอที่จัดเตรียมไว้สำหรับพิธีสมรสพระราชทานของท่านเม่ทัพหลวงคนใหม่ และฮูหยินแม่ทัพฟู่“อาปิง ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว มีอะไรให้ข้ากินได้บ้างมั้ย”“ฮูหยินเจ้าคะ รอสักครู่นะเจ้าคะ ข้าจะเอาขนมมาให้ท่าน แต่ท่านอย่าเปิดผ้าคลุมหน้านะเจ้าคะ จะเสียฤกษ์ ต้องรอให้ท่านแม่ทัพเปิดนะเจ้าคะ”“รู้แล้วๆ รีบไปหาของกินมาทีเร็ว กว่าเว่ยหลงจะเข้ามาอีกนาน เขาต้องรับแขกข้างนอกอีก ป่านนั้นข้าหิวตายอยู่ตรงนี้แหละ”อาปิงรีบออกไปยกขนมมาให้หลินลี่เซียนกิน อิ้นสี่รินน้ำชาส่งให้นางใต้ผ้าคลุมเพื่อให้นางดับกระหาย“อา ค่อยยังชั่วหน่อย นี่ หลังจากนี้ ต้องทำอะไรอีกล่ะ”“ก็รอให้เจ้าบ่าวเข้ามา เปิดผ้าคลุมหน้า ดื่มเหล้ามงคล แล้วก็... เข้าหอเจ้าค่ะ”“ข้าง่วงจังเลย”“ฮูหยิน ท่านจะนอนพักก่อนมั้ยเจ้าคะ แค่นั่งพิงหลับน่าจะได้”“อืม ข้าขอพักสักงีบ พวกเจ้าออกไปเถอะ”“เจ้าค่ะ”หลินลี่เซียนนั่งพิงกับขอบเตียง หลังจากที่กินขนมไป นางรู้สึกง่วงมากเพราะเตรียมตัวมาตั้งหลายวัน และวันนี้ก็ต้องตื่นแต่เช้า เพื่อเข้าพิธีอีก กว่าจะแ
ลี่เซียนตื่นขึ้นมา พบว่านางสวมใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว คงเป็นเพราะพ่อคนดีข้างๆ นางนี่เอง ที่จัดการให้ นางยิ้มและก้มหอมแก้มเขาเบาๆ เขาลืมตาขึ้นมา“เจ้าตื่นแล้วหรือ ยังเจ็บแผลอยู่หรือไม่”“ไม่แล้วเจ้าค่ะ เมื่อคืน ท่านใส่ยาและสวมเสื้อผ้าให้ข้าหรือเจ้าคะ”“ใช่ เจ้าลุกไหวหรือไม่ ให้ป้าจางยกข้าวมาให้กินที่นี่ก็แล้วกันนะ”“วันนี้ท่านจะไปไหนหรือเปล่าเจ้าคะ”“ข้าจะเข้าวังหน่อย เจ้ามีอะไรหรือเปล่า”“เปล่าเจ้าค่ะ งั้นข้าจะรอฟังข่าวอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ ท่านลุกเถอะเจ้าค่ะ ไปอาบน้ำ เตรียมเข้าวังได้แล้ว”“ได้สิ เจ้าจะอาบน้ำเลยหรือไม่ ข้าจะได้ให้อาปิงเตรียมน้ำยาแช่ตัวให้”“เจ้าค่ะ ขอบคุณนะเจ้าคะ”เว่ยหลงก้มลงจูบที่หน้าผากนาง วันนี้เขาจะเข้าวังไปสะสางงานที่เหลือจากเมื่อวาน และไปฟังข่าวด้วย ที่สำคัญ วันนี้มีการกำหนดโทษของสนมฉิน ฉืนอี้เหนียงและฉินชุนเหมยด้วยพวกเขากินข้าวเช้าในห้องของลี่เซียนเสร็จแล้ว นางเดินมาส่งเขาหน้าจวน เขาหันมาบอกนาง“รอข้านะ เดี๋ยวข้าก็กลับ”“ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วนี่นา ท่านไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยู่ได้”เว่ยหลงส่งยิ้มให้นาง ก้มลงหอมแก้มข้างที่ไม่มีผ้าปิดแผล และหันกลับไปขี่ม้าเพื่อเข้าวัง ล
เขาถามนางด้วยเสียงแหบพร่าเต็มที ถึงนางจะบอกว่าเจ็บ ตอนนี้ เขาก็คงไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว ลี่เซียนใช้มือน้อยๆ ล้วงลงไปหาท่อนแข็งแรงที่ใต้น้ำ ที่ดันนางอยู่ตอนนางเบียดเข้าไปเมื่อครู่ ตอนนี้ นางถือเอาไว้และค่อยๆ ขยับเข้าออกช้าๆ“อาาา เซียนเซียน อย่า ข้าเตือนแล้วนะ อาาาาา หากเจ้าไม่หยุดตอนนี้ ข้า อาาา”เว่ยหลงครางเสียงกระเส่า เขาไม่เคยถูกกระตุ้นแบบนี้มาก่อน เขารู้สึกวูบวาบประหลาดอย่างที่อธิบายไม่ถูก แต่รู้สึกดีมาก ลี่เซียนไม่เพียงไม่หยุด นางยังใช้ลิ้นน้อยๆ เลียไปที่แผงอกของเขาเบาๆ สร้างรอยจ้ำแดงๆ ไปทั่วพร้อมส่งเสียงครางเพื่อกระตุ้นอารมณ์เขา เมื่อนางเริ่มเลียที่ยอดอกของเขา เว่ยหลงถึงกับร้องครางเสียงไม่เป็นภาษา“อาาา เจ้าา ข้าเตือนเจ้าแล้ว อย่าหาว่าข้าใจร้ายนะเซียนเซียน”เขาดันนางออก และอุ้มนางขึ้นจากอ่างน้ำทันที และพานางขึ้นมา และใช้ผ้าคลุมตัวให้นางเช็ดตัว และอุุ้มนางเข้าห้องไปทันที…ลี่เซียนกอดคอเขา และดันตัวเองไปจูบที่ปากอวบอิ่มของเขา เขาตกใจที่นางรุกไม่หยุด เกิดอะไรขึ้นกับนางกัน แต่เขาเองก็ห้ามอารมณ์รักนี้ไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาวางนางลงบนเตียงนุ่ม และดึงผ้าที่ห่อตัวนางออกทันที เข
ฟู่เว่ยหลงพาหลินลี่เซียนมายังสำนักหมอหลวงเพื่อตรวจอาการและรักษาแผล เขาขอเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางก่อน หมอกวานจึงให้คนไปเรียกนางกำนัลมาช่วย แต่ฟู่เว่ยหลงบอกว่าเขาจะทำเอง ท่านหมอเลยให้นางกำนัลเตรียมของและชุดใหม่มาให้ลี่เซียนเปลี่ยนฟู่เว่ยหลงถอดชุดของนางออกอย่างเบามือ ตัวของลี่เซียนมีรอยฟกช้ำไปทั้งตัว เมื่อกี้เขาได้ยินว่านางบอกว่าอย่างไรนะ นางถูกรุมกระทืบอย่างนั้นหรือ เขาค่อยๆ เช็ดตัวนางอย่างเบามือ นางขยับตัวสะดุ้งเล็กน้อยเพราะความเจ็บ เขากัดกรมแน่น เขาจะต้องเอาคืนคนพวกนี้ให้สาสม ไม่ว่ามันจะเป็นใคร เขาจะต้องจัดการให้หมดเขาสวมชุดใหม่ให้นางเสร็จแล้วจึงเรียกท่านหมอมาตรวจให้นาง เขาเดินมาบอกอี้หมิง“เจ้าไปตามสืบหา คนที่ทำร้ายนางมาให้ครบหมดทุกคน อย่าได้ขาดไปแม้แต่คนเดียว”“ขอรับคุณชาย”ท่านหมอเดินออกมาแล้ว เขาแจ้งอาการให้เว่ยหลงทราบ“คุณหนูหลินมีแผลฟกช้ำแค่ภายนอก ไม่ได้รุนแรงอะไร เพียงแค่อากาศในคุกนั้นอับชื้นและสกปรก ทำให้นางที่ร่างกายพึ่งพักฟื้นได้ไม่นาน พอเจออากาศแบบนี้ ทำให้ไข้กลับมา อีก 2-3 วันก็ดีขึ้น ข้าจะจัดยาแก้ไข้ แก้ช้ำใน ร้อนใน รักษาภายใน และสมุนไพรแช่ตัวเพื่อรักษาบาดแผลภายน
ชุนเหมยพาหลินลี่เซียนเดินขึ้นมาช้าๆ พร้อมเอามีดจี้ที่คอนางไว้ ฟู่เว่ยหลงตกใจที่เห็นนาง“เซียนเซียน แม่นางฉิน อย่านะ อย่าทำอะไรนาง”“ท่านกล้าขอร้องข้าเชียวเหรอ ท่านแม่ทัพ ตอนนี้ท่านขอร้องเป็นแล้วหรือ เมื่อกี้ท่านยังปากดีอยู่เลยนี่ แค่นังแพศยานี่คนเดียว ทำให้ท่านกังวลใจได้ถึงเพียงนี้เชียวเหรอ”หลินลี่เซียนส่งสายตาให้เขาว่าอย่า เพราะสายตาของลีเซียน ไม่ได้บ่งบอกว่านางกังวล“ฮ่าๆๆๆๆ ดีมาก ชุนเหมย หลานน้า ดีๆๆ ฝ่าบาท ถอนรับสั่งสิ ถอนรับสั่งแล้วจับพวกมันตัดหัวให้หมด เร็วสิ”“แม่นาง เหตุใดข้าต้องฟังเจ้า เพียงเพื่อสตรีคนเดียว”“ฝ่าบาท พระองค์จะลองดูก็ได้นี่เพคะ”ชุนเหมยท้าทาย โดยการยกมีดขึ้นจ่อที่คอของหลินลี่เซียน""อย่า""ฟู่เว่ยหลง หลินซือเหยา ลั่วจิ่นหยาง ท่านหมอกวาน และองค์ชายห้าต่างร้องออกมาพร้อมกัน ชุนเหมยหันไปมองพวกเขาอย่างเกลียดชัง ไม่พอใจ และริษยา“นังงูพิษ เจ้านี่หว่านเสน่ห์ไปทั่วเลยจริงๆ นะ ใครๆ ต่างก็ร้องขอชีวิตให้เจ้า เจ้ามันมีดีอะไรกันนะ”“ท่านพ่อ ท่าน ท่านยังไม่ตาย ท่านพ่อ”“เซียนเซียน พ่อปลอดภัย พ่อไม่เป็นอะไร เจ้าอยู่นิ่งๆ นะ”“ฝ่าบาท ปล่อยท่านแม่ และท่านน้าข้าเดี๋ยวนี้ เร็วสิ