Share

บทที่ 73

Author: แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ
"พ่อ ขอโทษค่ะ"

"ถ้าแกไม่รู้จักวางแผน อยู่เฉยๆ อย่าทำเรื่องโง่ๆ อีก ไม่งั้นอย่าโทษฉันที่จะตัดความสัมพันธ์พ่อลูกกับแก"

พูดจบ หลิวเฉิงจื้อก็โกรธจัดเดินออกไป

สองวันต่อมาเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี จี้อี่หนิงจึงพักผ่อนอยู่บ้านอีกสองวัน วันจันทร์จึงไปทำงาน

มือของเธอก็เกือบหายดีแล้ว เตรียมจะกลับไปทำการทดลองต่อที่ห้องปฏิบัติการ

ทันทีที่เข้าบริษัท เจี่ยงหรูก็รีบร้อนมาหาเธอ

"อี่หนิง เตรียมตัวหน่อย ไปเมืองหรงกับประธานเสิ่น"

จี้อี่หนิงงงเล็กน้อย สีหน้าดูสับสน

"ประธานเสิ่น? เสิ่นซื่อเหรอ?"

เจี่ยงหรูพยักหน้า "อืม ประธานเสิ่นหาบริษัทสมุนไพรที่เมืองหรงได้ เขาผลิตสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับงานวิจัยยาหอบหืดของเธอโดยเฉพาะ เธอไปดูสถานที่จริงกับเขาหน่อย ดูว่าอัตราการใช้ประโยชน์จากสารสำคัญในสมุนไพรเป็นเท่าไหร่"

จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว "เรื่องแบบนี้ ชิงหงไม่ควรมีทีมตรวจสอบมืออาชีพหรอกเหรอ?"

"ทีมตรวจสอบนั้นดูเหมือนจะไปเมืองอื่น พอดีเธอก็วิจัยด้านนี้อยู่ บริษัทเลยตัดสินใจให้เธอไปกะทันหัน เธอเตรียมตัวคืนนี้นะ พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมง ประธานเสิ่นจะไปรับที่ล่างตึกบ้านเธอ"

เจี่ยงหรูดูเหมือนจะยุ่งมาก รีบสั่งเสร็จก็ถือเอ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 74

    เห็นความไม่พอใจชัดเจนในดวงตาของเสิ่นเยี่ยนจือ ซุนสิงจึงเอ่ยขึ้น "ประธานเสิ่นเล็ก คุณจี้ไปธุระกับประธานเสิ่น ผมมาช่วยถือกระเป๋าให้เธอครับ"พูดพลางยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางของจี้อี่หนิงแต่ยังไม่ทันได้แตะ มือเรียวยาวก็กั้นขวางอยู่ตรงหน้า"ถ้าจำไม่ผิด เธอเป็นพนักงานของเฉิงหยวน อาเล็กของฉันไปทำงานต่างเมือง ทำไมเธอต้องไปกับเขาด้วย?"แค่คิดว่าจี้อี่หนิงต้องอยู่กับเสิ่นซื่อ ดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววดุร้ายในฐานะผู้ชาย เขารู้ดีว่าสายตาที่เสิ่นซื่อมองจี้อี่หนิงนั้น ไม่ได้บริสุทธิ์ใจเหมือนมองหลานสะใภ้แน่นอน"ทีมตรวจสอบของชิงหงไปธุระ อีกอย่างโรงงานสมุนไพรที่ประธานเสิ่นไปดูครั้งนี้ ผลิตสมุนไพรที่คุณจี้ต้องใช้ในการทดลองตอนนี้เป็นหลัก เลยจัดให้คุณจี้ไปด้วย"เสิ่นเยี่ยนจือหัวเราะเยาะ "ถ้าอาเล็กต้องการคน ผมสามารถส่งคนจากเสิ่นซื่อกรุ๊ปไปให้ได้"จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว "เสิ่นเยี่ยนจือ นี่เป็นงานของฉัน คุณจะไม่ก่อกวนได้ไหม?"เห็นเธอมองตนด้วยสีหน้าเย็นชา หัวใจของเสิ่นเยี่ยนจือก็จมดิ่งลงไปทันทีเธอรู้หรือเปล่าว่าเสิ่นซื่อมีความคิดอื่นกับเธอ?"ยังไงก็ตาม ครั้งนี้เธอไปไม่ได้ ไม่ทำงานนี้ก็ได้ ฉั

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 75

    พอถึงตอนนั้น เขาจะต้องแก้แค้นความอับอายที่ได้รับวันนี้ทั้งหมดคืนแน่นอน!ในรถตั้งแต่ขึ้นรถมา จี้อี่หนิงก็รู้สึกว่าเสิ่นซื่อที่นั่งข้างๆ อารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด แม้จะถือเอกสารอ่านอยู่ แต่ใบหน้าด้านข้างที่เคร่งขรึมนั้นเย็นชาอย่างยิ่ง รอบกายแผ่รังสีเย็นยะเยือกราวกับจะแช่แข็งคนให้ตาย"ประธานเสิ่น ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อเช้านะคะ"เสิ่นซื่อหันมา เห็นสีหน้าสำนึกผิดของจี้อี่หนิง ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว"คุณขอโทษทำไม?""ฉันจัดการเรื่องส่วนตัวของตัวเองไม่ดี ยังต้องให้ประธานเสิ่นมาช่วยอีก"แววตาของเสิ่นซื่อเคร่งขรึมลง พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "นั่นเป็นความผิดของเสิ่นเยี่ยนจือ ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไม่ต้องสนใจหรอก"ไม่รู้จริงๆ ว่าตระกูลเสิ่นไปเลี้ยงไอ้เวรนี่มายังไง นอกใจแล้วไม่ยอมกลับตัว ยังมีหน้ามาตามรังควานจี้อี่หนิงอีกจี้อี่หนิงดวงตาวาววับด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเสิ่นซื่อจะพูดแบบนี้แต่พอนึกถึงที่เขาเคยบอกว่าจะแนะนำทนายหย่าให้ ก็ไม่แปลกใจแล้วดูเหมือนว่าอาเล็กคนนี้ ไม่ได้ไม่รู้จักเหตุผลอย่างที่เสิ่นเยี่ยนจือพูดเลยหลายคนมาถึงเมืองหรง ก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้วรองประธานบริษัทเทีย

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 76

    เมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นเยี่ยนจือ ดวงตาของจี้อี่หนิงก็ฉายแววรำคาญ แล้วตัดสายทันทีอีกฝ่ายโทรมาอีกหลายครั้ง เห็นว่าจี้อี่หนิงไม่ยอมรับสายเสียที จึงหยุดไปทางด้านเสิ่นเยี่ยนจือ เขาโยนโทรศัพท์ลงพื้นด้วยความโกรธ สีหน้าดำมืดน่ากลัว"หยางอวี่ ส่งคนไปเฝ้าดูที่เมืองหรง ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบบอกฉันทันที"เขาไม่อยากถูกนอกใจแล้วยังไม่รู้ตัวหยางอวี่อยากจะเตือนสติสักหน่อย แต่เห็นสีหน้าดำทะมึนของเขาแล้ว ก็ไม่กล้าพูดออกมา"ครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้"หลังจากหยางอวี่จากไป เสิ่นเยี่ยนจือมองเอกสารบนโต๊ะ ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม อ่านไม่เข้าใจแม้แต่ตัวเดียวแค่คิดว่าจี้อี่หนิงอาจจะอยู่กับเสิ่นซื่อตามลำพัง หัวใจเขาก็ทรมานราวกับมีมดนับพันนับหมื่นตัวไต่อยู่ทว่าด้วยกำลังที่มีตอนนี้ เขาไม่กล้าต่อกรกับเสิ่นซื่อเลยเสียงเคาะประตูดังขึ้นตัดความคิดของเขา ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ฉินจืออี้ที่แต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดราตรีสีดำคอวีลึกเดินเข้ามาเมื่อเห็นเธอ คิ้วของเสิ่นเยี่ยนจือก็ขมวดแน่นขึ้นทันที"เธอมาทำอะไรที่นี่?"ความเกลียดชังและเย็นชาในดวงตาของเขา เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของฉินจืออี้ รอย

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 77

    เสิ่นเยี่ยนจือกอดเอวเธอไว้ ระบายอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมนไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ตอนที่ฉินจืออี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหมดสติ เสิ่นเยี่ยนจือก็กระแทกกายเข้าหาเธออย่างแรง ทั้งสองคนก็ขึ้นถึงจุดสุดยอดพร้อมกันหลังจากจบภารกิจ ตอนที่ฉินจืออี้อี้กำลังจะหยิบชุดชั้นในขึ้นมาใส่ จู่ๆ ท้องน้อยก็ปวดร้าวอย่างรุนแรง ใบหน้าที่ยังมีร่องรอยความสุขสมเปลี่ยนเป็นซีดขาวในพริบตา"เยี่ยนจือ...ฉันปวดท้องมาก..."นึกถึงว่าเธอตั้งครรภ์ยังไม่ถึงสามเดือน แถมเมื่อครู่เขาก็ไม่ได้ควบคุมตัวเอง สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนจือก็เปลี่ยนไป เขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วรีบเดินออกไปทันทีตอนเย็น ตอนที่จี้อี่หนิงได้รับข่าวจากซุนสิงและกำลังจะออกไปข้างนอก จู่ๆ ก็ได้รับข้อความจากนักสืบส่วนตัวหลังจากอ่านจบ สีหน้าของเธอก็ซีดขาวในทันทีเพิ่งโทรหาเธอไปหยกๆ ไม่นานก็ไปมีอะไรกับชู้รักจนต้องเข้าโรงพยาบาล ช่างน่าขยะแขยงที่สุดโชคดีที่เธอไม่เคยคิดจะให้อภัยเขา ไม่อย่างนั้นถ้ารู้เรื่องนี้ตอนนี้ คงจะรู้สึกขยะแขยงมากกว่านี้เธอสูดหายใจลึก ส่งข้อความให้นักสืบส่วนตัวให้จับตาดูต่อไป แล้วเก็บโทรศัพท์ออกไปข้างนอกแต่อารมณ์ก็ถูกเรื่องน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 78

    ดูเหมือนว่า สมุนไพรของบริษัทพวกเขาอาจจะมีปัญหาอะไรสักอย่างจี้อี่หนิงก้มหน้าลง ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยปาก "ได้ค่ะ ฉันอยู่ห้อง 802 คุณจงมาได้เลยนะคะ"ไม่นาน จงฉิงก็มาถึงจี้อี่หนิงเปิดประตูให้เธอเข้ามา หลังจากนั่งลงแล้ว จงฉิงก็ยื่นถุงในมือให้จี้อี่หนิง พลางยิ้มพูดว่า "คุณจี้คะ นี่ผ้าพันคอของคุณ ลองดูว่ามีปัญหาอะไรไหมคะ"ทันทีที่รับถุงมา จี้อี่หนิงก็รู้ว่าน้ำหนักนี้ไม่ใช่แค่ผ้าพันคอแน่นอนเธอหยิบผ้าพันคอขึ้นมา เห็นด้านล่างมีเงินกองอยู่หลายปึก คาดว่าน่าจะมีประมาณสองแสนจี้อี่หนิงวางผ้าพันคอกลับลงไป แล้วผลักถุงไปตรงหน้าจงฉิง"คุณจง ผ้าพันคอนี้แพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้"จงฉิงยังคงยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "คุณจี้ ไม่แพงเลยค่ะ บางทีต่อไปเราอาจจะมีโอกาสได้เจอกันอีกบ่อยๆ"จี้อี่หนิงเม้มปาก มองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย"คุณจงอยากให้ฉันทำอะไร?""คุณจี้เป็นผู้ตรวจสอบ น่าจะเข้าใจนะคะ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณจี้พักผ่อนเร็วๆ นะคะ"เห็นจงฉิงหันหลังจะกลับ จี้อี่หนิงก็ยื่นถุงบนโต๊ะให้เธอ"คุณจง คุณเอาผ้าพันคอนี่กลับไปด้วยเถอะค่ะ ส่วนเรื่องการตรวจสอบ ถ้าคุณภาพสมุนไพรขอ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 79

    "เจ็บ..."จี้อี่หนิงละเมอพลางมีเหงื่อเย็นผุดออกมา คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเป็นปม ใบหน้าซีดขาวหมอกับยารักษาโรคกระเพาะของจี้อี่หนิงมาถึงพร้อมกัน ตั้งใจจะให้เธอกินยาก่อนดูอาการ แต่เธอกัดฟันแน่น ไม่มีทางให้กลืนยาลงไปได้สถานการณ์แบบนี้ ทำได้แค่ให้น้ำเกลือหลังจากให้น้ำเกลือจี้อี่หนิงเรียบร้อย หมอหันไปพูดกับเสิ่นซื่อ "เดี๋ยวพอเธอตื่น ให้เธอกินอะไรอ่อนๆ เช่น โจ๊กนะครับ""ครับ"หมอกำชับอีกสองสามประโยค แล้วก็ตามพนักงานออกไป"ประธานเสิ่น ไปพักผ่อนเถอะครับ ผมจะคอยดูแลคุณจี้เอง"เสิ่นซื่อก้มลงมองมือของจี้อี่หนิงที่ยังกำมือเขาแน่น สีหน้าบึ้งตึง เมื่อกี้ตอนหมอให้น้ำเกลือ พยายามแกะมือเธอออก แต่ไม่สำเร็จ เลยต้องเปลี่ยนไปให้น้ำเกลืออีกข้างแทน"นายคิดว่าแบบนี้ฉันจะพักผ่อนได้เหรอ?"มองตามสายตาของเขาไป เห็นมือที่กุมกันไว้ ซุนสิงรีบเปลี่ยนเรื่อง"ผมไปซื้อโจ๊กให้คุณจี้นะครับ"“อืม”หลังจากซุนสิงออกไป ห้องก็เงียบลง เหลือแค่เสียงละเมอของจี้อี่หนิงเป็นครั้งคราวเสิ่นซื่อก้มหน้าลง เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ ใบหน้าเท่าฝ่ามือขมวดมุ่นอยู่ ดูน่าสงสารแต่พอนึกถึงว่าเธอเป็นภรรยาของเสิ่นเยี่ยน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 80

    เธออึ้งไปสองสามวินาที ในใจพลันรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน จี้อี่หนิงกินยาและโจ๊ก ตัดสินใจไปขอบคุณเสิ่นซื่อให้ดีๆเพราะเมื่อคืนเธอจับมือเขาไว้ตลอด เขาคงพักผ่อนไม่ค่อยดีเดินมาถึงหน้าห้องข้างๆ จี้อี่หนิงยกมือจะเคาะประตู ประตูก็เปิดออกจากด้านในเสิ่นซื่อผมเปียกนิดหน่อย เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ดูเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ"ประธานเสิ่น ฉัน...อยากจะขอบคุณคุณค่ะ สำหรับเรื่องเมื่อคืน ขอบคุณนะคะ"เห็นเธอก้มตาลง มือประสานกันไว้ข้างหน้าตัวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าเกร็งๆเธอกลัวเขาพอได้ข้อสรุปนี้ เสิ่นซื่อก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน"ไม่เป็นไร แค่หวังว่าครั้งหน้าถ้าคุณไม่สบาย ให้รีบบอก อย่าสร้างความลำบากให้คนอื่น"น้ำเสียงเย็นชาของเขา ทำให้จี้อี่หนิงยิ่งรู้สึกละอายใจ"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ""อืม กลับไปเตรียมตัวเถอะ แปดโมงออกเดินทางไปเทียนรุ่ยตรงเวลา"กลับมาที่ห้อง จี้อี่หนิงรู้สึกหดหู่คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน ทำให้เสิ่นซื่อไม่พอใจเธอมากนึกถึงว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะเสิ่นเยี่ยนจือ จี้อี่หนิงก็ยิ่งรู้สึกแย่ ต่อไปจะไม่ยอมให้เขามามีผลต

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 81

    จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนพูดขึ้นว่า "ดูออกเลยว่าคนของเทียนรุ่ยอยากจะให้ความร่วมมือครั้งนี้สำเร็จ บางทีพวกเขาอาจจะส่งคนมาติดตามเรา หากรู้ว่าเราจะไปฐานสมุนไพร อาจจะมีการเตรียมตัวล่วงหน้าไว้แล้วก็ได้"ถ้าเป็นแบบนี้ แม้ว่าพวกเขาจะไปถึงฐานสมุนไพรแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะรู้คุณภาพที่แท้จริงของสมุนไพรได้ซุนสิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะแล้วพูดว่า "คุณจี้ไม่ต้องกังวล เรามีวิธีที่จะปิดบังจากคนของเทียนรุ่ยได้แน่นอน"รู้ว่าพวกเขามีแผนรับมือ จี้อี่หนิงจึงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรอีกบ่ายสองกว่า ซุนสิงได้จัดหารถมารับพวกเขาที่หน้าโรงแรมหลังจากขึ้นรถได้ไม่นาน คนขับก็มองกระจกหลังแล้วพูดว่า "มีคนตามมาจริงๆด้วย"ซุนสิงมีสีหน้าสงบนิ่งและพูดว่า "ไม่ต้องสนใจ"ถ้าหากเราสลัดพวกเขาออกไป ย่อมจะทำให้ทางฝั่งเทียนรุ่ยเกิดความสงสัยอย่างแน่นอนต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ ปล่อยให้คนของเทียนรุ่ยคิดว่าพวกเขารู้ 'ความเคลื่อนไหว'ของเราอยู่ตลอดเวลา เพื่อที่จะตบตาพวกเขาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็จอดที่หน้าห้างสรรพสินค้าที่คึกคักที่สุดในเมืองหรงพวกเขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในห้างทันที คนของเทียนรุ่ยก็เดินตามเข้าไปด้วยเช่นกันเ

Latest chapter

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 280

    จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปากก่อนก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองไปที่จี้เหว่ยหงแล้วพูดว่า “พ่อ ฉันเตรียมจะส่งพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ หมอเจ้าของไข้ก็เห็นด้วยแล้ว รอให้ร่างกายพ่อดีขึ้นหน่อย ทางโน้นจัดเตรียมเรียบร้อย ฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับคุณน้าเวินไปต่างประเทศค่ะ”พอพูดจบ จี้เหว่ยหงก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่ประเทศนี้ครับ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “พ่อ การแพทย์ต่างประเทศดีกว่าที่นี่นะ แล้วโรคของพ่อก็ต้องพักฟื้น…”จี้เหว่ยหงขัดขึ้น “เธอจะทำอะไรต่อหลังจากส่งฉันกับน้าเวินไปต่างประเทศ? คิดจะสู้กับตระกูลเสิ่นคนเดียวหรือไง?”จี้อี่หนิงก้มตาลง สีหน้าเรียบเฉย “เปล่า ก่อนหน้านี้พ่อไม่บอกให้ฉันหยุดแล้วเหรอ?”“ถ้างั้น ทำไมเธอยังไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นอีก!”จี้เหว่ยหงตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ดวงตามีแต่ความโกรธขณะที่จ้องมองจี้อี่หนิง“ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นตอนไหน?”“เธอยังกล้าโกหกฉันอีก! เพิ่งหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือได้ไม่นานก็ไปพัวพันกับอาเล็กของเขา เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?!”จี้อี่หนิงดวงตาหดเกร็ง แววตาเย็นเยียบ “ใครบอกพ่อ?”“ใครเป็นคนพูดสำคัญตรงไหน? สำคัญคือมันเป็น

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 279

    ในน้ำเสียงของเขา กลับมีความรู้สึกน้อยใจปะปนอยู่เล็กน้อยจี้อี่หนิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองเขา “ฉันตั้งใจจะเก็บงานทดลองให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขึ้นไป”“ไหน ๆ ผมก็ลงมาแล้ว เธอช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมตรงนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวผมต้องไปประชุมต่อ”“โอเค ถอดเสื้อก่อนสิ”จี้อี่หนิงก้มลงเตรียมผ้าก๊อซและยา แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแผงอกเปลือยเปล่าของเสิ่นซื่อ มือที่ถือผ้าก๊อซเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเอวแข็งแรงสมบูรณ์ มีกล้ามท้องเป็นมัดถึง 8 ลูก รูปร่างทรงวี ทำให้เขาดูแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลังดิบเถื่อนเห็นจี้อี่หนิงจ้องกล้ามท้องของเขาจนเผลอเหม่อ เสิ่นซื่อกระแอมเบา ๆ “ถ้าเธออยากดู คืนนี้กลับไปผมถอดให้ดูแบบเต็ม ๆ เลยก็ได้นะ”ได้ยินน้ำเสียงล้อเลียนของเขา จี้อี่หนิงหน้าแดงขึ้นมาทันทีอายจริง ๆ!ดันไปจ้องกล้ามท้องของเขาจนเหม่อไปได้!แต่เธอไม่มีทางยอมรับเรื่องน่าอายแบบนี้เด็ดขาด“เมื่อกี้ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ ผู้ชายที่มีกล้ามท้อง ฉันก็เห็นมาเยอะแล้ว คงไม่ถึงกับต้องตะลึงเพราะกล้ามของคุณหรอก”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว “เหรอ? แล้วเธอเคยเห็นของใครบ้างล่ะ?”“เยอะมาก จนจำไม่ได้แล้ว”“ลืมจริง ๆ หรือแกล้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 278

    ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเธอ เสิ่นซื่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะปล่อยเธอไปถ้าแกล้งต่อไป คงได้โกรธจริง ๆ แล้วจี้อี่หนิงถอยหลังสองก้าว ใช้มือจัดผมที่ยุ่งเหยิงเพราะการดึงทึ้งเมื่อครู่ให้เข้าที่ มองเสิ่นซื่ออย่างไม่พอใจ“เอาล่ะ อย่าโกรธเลย คืนนี้ผมอาจจะต้องทำงานล่วงเวลา เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งเธอกลับก่อนนะ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “แผลของคุณต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล แล้วคุณจะทำงานล่วงเวลาถึงกี่โมง?”“ยังไม่แน่ใจ เรื่องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ซุนสิงทำก็ได้”เห็นเขาดูไม่ใส่ใจ จี้อี่หนิงเริ่มไม่พอใจ หน้านิ่งไม่พูดอะไรเสิ่นซื่อถอนหายใจเบา ๆ “จริง ๆ แล้วไม่เป็นไร แค่แผลถลอก อีกไม่กี่วันก็หายครับ”“หลังเลิกงานฉันจะไปเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คุณ เสร็จแล้วฉันค่อยกลับค่ะ”ประตูลิฟต์เปิดออก จี้อี่หนิงทิ้งคำพูดนี้ไว้ก่อนเดินออกไป ไม่ให้เสิ่นซื่อมีโอกาสปฏิเสธมองแผ่นหลังของเธอที่รีบเดินจากไป เสิ่นซื่อเผลอยิ้มมุมปากอีกด้านหนึ่ง เสิ่นเยี่ยนจือกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึงฉินจืออี้กำลังนั่งดื่มรังนกที่ห้องรับแขก เห็นเขาขมวดคิ้วแน่นก็วางถ้วยลงแล้วถามว่า “เป็นอะไร? หรือว่าคุณปู่ยังไม่ให้คุณกลับไปที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป?”เส

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 277

    วินาทีถัดมา หน้าผากของเธอรู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลเหมือนขนนกที่ปัดผ่านเบา ๆ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้และสะกิดใจเสิ่นซื่อจูบหน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วผละออก ดวงตาของเขามีแววรู้สึกผิด"จี้อี่หนิง ขอโทษนะ เมื่อกี้ผมนึกถึงเรื่องที่เธอเคยเต็มใจทำเพื่อเสิ่นเยี่ยนจือแล้วผมรู้สึกไม่สบายใจ แต่นั่นไม่ยุติธรรมกับเธอเลย"ตั้งแต่ตัดสินใจคบกับเธอ เขาก็ควรยอมรับอดีตของเธอ ไม่ใช่โกรธเธอเพราะเรื่องนั้นจี้อี่หนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบรอบเอวเขาและพิงอกเขาเบา ๆ พลางพูดเสียงแผ่วว่า "อืม"ร่างกายในอ้อมแขนของเขานุ่มนวล กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้ดวงตาของเสิ่นซื่อเปลี่ยนเป็นแววลึกล้ำ"อี่หนิง ถ้ายังกอดต่อไปแบบนี้ ผมไม่กล้ารับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ครับ"น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พยายามระงับ ทำให้หัวใจของจี้อี่หนิงสั่นไหว ความรู้สึกซาบซ่านแล่นไปทั่วร่าง และแก้มของเธอก็เริ่มร้อนขึ้นเธอรีบผลักเขาออก ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองผสมความเขินอาย "ฉันแค่กอดเธอแค่นิดเดียวเอง"เสิ่นซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วน ลูบจมูกตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า "ผมต้องไปประชุมแล้ว ไปกันเถอะ"พูดจบ เขาก็รีบเปิดประตู

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 276

    "ไม่ครับ"จี้อี่หนิงเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงแข็งกระด้างแบบนี้ยังกล้าบอกว่าไม่โกรธอีกเหรอ?"คุณโกรธอะไร? เพราะฉันคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือเหรอ?"เสิ่นซื่อสายตาดูลึกซึ้งขึ้น "ผมไม่เด็กขนาดนั้น""งั้นคุณโกรธเรื่องอะไร?"เมื่อกี้นอกจากจะคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือไปสองสามคำ จี้อี่หนิงก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าจะทำให้เขาโกรธเลยอีกอย่าง เธอกับเสิ่นเยี่ยนจือหย่ากันแล้ว และเธอก็พูดกับเขาต่อหน้าด้วย เขาจะมีอะไรต้องโกรธ?เสิ่นซื่อเงียบไปสักพักก่อนจะพูดเสียงต่ำ "สิทธิบัตรยารักษาโรคหัวใจที่เขาเอามาตอนนั้น เป็นของคุณเหรอ?"จี้อี่หนิงชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้า"อืม ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้าทำงานที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป ผู้ถือหุ้นยังไม่ยอมรับเขา แล้วตอนนั้นฉันก็แต่งงานกับเขา ถ้าเขาดี ฉันก็ต้องดีไปด้วย ฉันเลยยกให้เขาไปค่ะ"เสิ่นซื่อแสยะยิ้มออกมา น้ำเสียงแฝงความประชด "คุณดูจะดีกับเขาจังเลยนะ"ตอนนั้นเสิ่นเยี่ยนจือใช้สิทธิบัตรนั่นแย่งโครงการดี ๆ ไปจากชิงหงหลายโครงการ แถมยังเล่นงานบริษัทของเขาลับหลังอีกถ้าไม่ติดว่าเป็นหลานชาย และเสิ่นซื่อกรุ๊ปก็เป็นธุรกิจของตระกูลเสิ่น เขาคงไม่ปล่อยไปแน่แต่ไม่คิดเลยว่า สิทธิบัตรนั่นจะเป็นข

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 275

    เสิ่นเยี่ยนจือกัดฟันแน่น ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจเขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่า ท่านผู้เฒ่าเสิ่นลำเอียงเข้าข้างเสิ่นซื่ออย่างเห็นได้ชัดแต่ เขาไม่เหมือนเสิ่นซื่อที่มีบริษัทเป็นของตัวเอง และไม่กล้าขัดใจท่านผู้เฒ่าเสิ่นเขารีบก้มหน้าลง สีหน้าดูกระอักกระอ่วน "คุณปู่ คุณพูดถูกครับ... ตอนนั้นผมแค่ใจร้อนไป... อีกอย่าง ฉินจืออี้ก็ท้องลูกของผมแล้ว...""พอเถอะ ฉันไม่อยากมาเสียเวลากับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของพวกเธอ ออกไปซะ"เห็นสีหน้ารำคาญของท่านผู้เฒ่าเสิ่น เสิ่นเยี่ยนจือสูดหายใจลึก แล้วฝืนยิ้มออกมา "ครับ"เสิ่นซื่อจูงมือจี้อี่หนิงออกจากบ้านตระกูลเสิ่นไปจนถึงข้างนอก ถึงได้ปล่อยมือเธอ"รู้ทั้งรู้ว่ามาที่นี่ต้องโดนกดดัน ทำไมถึงยังมาอีก?"น้ำเสียงที่แฝงความไม่พอใจของเขาทำให้จี้อี่หนิงเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ฉันไม่อยากให้คุณถูกท่านผู้เฒ่าเสิ่นโดนตีเพราะฉันอีก"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเป็นพ่อของเขา เขาคงไม่มีทางตอบโต้เดิมทีจี้อี่หนิงตั้งใจแค่ใช้เขา ไม่คิดจะมาด้วยซ้ำแต่พอเห็นรูปที่เสิ่นเยี่ยนจือส่งมา หัวใจก็บีบรัดแน่น เจ็บปวดขึ้นมาเฉย ๆตอนนั้น เธอถึงได้รู้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 274

    ท่านผู้เฒ่าเสิ่นดวงตาเต็มไปด้วยความเวทนา "คุณคิดว่ายังมีโอกาสแต่งงานเข้าตระกูลเสิ่นอีกเหรอ?"ตอนนี้เสิ่นซื่ออาจจะขัดใจฉัน เพราะยังสนใจเธออยู่แต่ไม่นานหรอก เขาจะรู้เองว่าการมีภรรยาที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย กับภรรยาที่ช่วยเขาได้ มันต่างกันแค่ไหนถึงตอนนั้น เขาจะยังเลือกจี้อี่หนิงอยู่ไหม?ถ้าเธอฉลาดพอ ตอนนี้ก็ควรถอยออกไปจากเสิ่นซื่อ"ท่านผู้เฒ่า อาจมีหลายคนอยากแต่งเข้าตระกูลเสิ่น แต่ฉันไม่สนใจ ตอนที่ฉันแต่งกับเสิ่นเยี่ยนจือ เป็นเพราะตัวเขาเอง ไม่ใช่เพราะตระกูลเสิ่นและตอนนี้ที่ฉันอยู่กับเสิ่นซื่อก็เป็นเพราะเขาเป็นเสิ่นซื่อเท่านั้น"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นแค่นเสียงเย็นชา "เธอกล้าสาบานไหม ว่าอยู่กับเขาโดยไม่มีความโลภเลย แค่ชอบเขาจริง ๆ?"มือของจี้อี่หนิงที่อยู่ข้างตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอเม้มปากกำลังจะพูด แต่เสิ่นซื่อก็พูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พ่อ พอได้แล้ว อย่าบีบบังคับเธออีกเลย!"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นจ้องเขาอย่างเย็นชา "หุบปาก! วันนี้แกต้องเลิกกับเธอ ไม่งั้นเราขาดกัน!"ทันทีที่พูดจบ ห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบเห็นท่านผู้เฒ่าเสิ่นโกรธจนหน้าแดง เสิ่นซื่อเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 273

    ……เสวียนหมิงหมิงโกรธมากหลังจากได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด เธอเดินตรงไปหาผู้หญิงกลุ่มนั้นและพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา: "ฉันว่าทำไมถึงได้กลิ่นอิจฉาแรงขนาดนี้ ที่แท้ก็มีคนอิจฉานี่เอง!"ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มจ้องมองเสวียนหมิงหมิงด้วยความโกรธ "พวกเราพูดความจริง แล้วอีกอย่าง เจ้าตัวยังไม่ได้พูดอะไรเลย แกมีสิทธิ์อะไรมาออกหน้าแทน? อย่าให้คนอื่นใช้เป็นเครื่องมือโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว ยังไงก็ตาม การที่ได้ไต่เต้าไปอยู่กับประธานเสิ่น ใครจะรู้ว่าแอบวางแผนอะไรไว้เบื้องหลังบ้างค่ะ!""ถ้าแกมีความสามารถ แกก็ไปหาเองสิ ไม่มีความสามารถก็หุบปากไป! ยังจะบอกว่าพี่อี่หนิงหน้าตาธรรมดา ต้องการให้ฉันซื้อกระจกให้พวกแกส่องดูตัวเองหรือเปล่าว่าหน้าตาเป็นยังไง?""แก!"เสวียนหมิงหมิงเชิดคางขึ้น "แกอะไรแก? ถ้ามีความกล้า ก็เอาคำพูดที่พวกแกพูดเมื่อกี้ไปพูดต่อหน้าประธานเสิ่นโดยไม่ตกหล่นสักคำ ดูสิว่าเขาจะยังเก็บพวกแกพวกปากเสียไว้ในบริษัทอีกหรือเปล่า!"ผู้หญิงคนนั้นจะพูดอะไรอีก แต่คนข้างๆ ดึงแขนเธอไว้"พอเถอะ ไปกันเถอะ"ผู้หญิงคนนั้นมองเย็นชาใส่เสวียนหมิงหมิง"รอดูเถอะ!"เสวียนหมิงหมิงยืนเท้าสะเอว กลอกตา "ก็รอดูสิ ยังไง? แกจะก

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 272

    เงียบไปสักครู่ เสิ่นซื่อเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา: "ผมจะไปหลังจากประชุมเสร็จ"ตอนเที่ยง จี้อี่หนิงเพิ่งขึ้นไปถึงชั้นบนสุด ซุนสิงก็ขวางเธอไว้"คุณจี้ ตอนนี้ประธานเสิ่นไม่อยู่ในห้องทำงานครับ""เขายังอยู่ในที่ประชุมหรือ?"ซุนสิงส่ายหน้า มองเธอพลางพูดว่า: "ไม่ใช่ เช้านี้ท่านผู้เฒ่าเสิ่นโทรหาเขา เขากลับไปบ้านเดิมแล้วยังไม่ได้กลับมาครับ"จี้อี่หนิงรู้สึกใจหายวูบ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องเช้านี้"ฉันเข้าใจแล้ว เลขาซุน ขอบคุณที่บอกฉันเรื่องนี้ค่ะ"เห็นว่าสีหน้าเธอแทบไม่เปลี่ยน ซุนสิงขมวดคิ้ว "คุณจี้ คุณไม่ไปหาเขาหรือ?""ถึงฉันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร อีกอย่างถ้าคนในตระกูลเสิ่นเห็นฉันตอนนี้ พวกเขาจะยิ่งอารมณ์เสียค่ะ""เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะคุณ คุณไม่ควรจะแบกรับมันไปพร้อมกับประธานเสิ่นหรือ?"ซุนสิงมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ น้ำเสียงเย็นชาความรู้สึกของเสิ่นซื่อ เขาไม่มีสิทธิ์ถาม แต่ตอนนี้ท่าทีของจี้อี่หนิง ทำให้เขารู้สึกว่าเสิ่นซื่อช่างน่าเสียดายเขาต่อสู้กับตระกูลเสิ่นเพื่อเธอคนเดียว แต่จี้อี่หนิงกลับแค่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขา ไม่มีท่าทีว่าจะร่วมแบกรับเลยสักนิด"เลขาซุน ถ้าเขาต้อง

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status