เอาแล้ว..แอลตันไปไหนมา บ้านช่องไม่กลับ มีอะไรในก่อไผ่รึเปล่า ถ้าทำตัวไม่ดีระวังจะโดนน้องทิ้งไปอีกนะ
หลังจากเก็บสำรับและล้างจานชามเรียบร้อยแล้ว สายป่านก็หยิบกระเป๋าสะพายคล้องไหล่เพื่อเตรียมตัวกลับหอพัก เธอไม่มีกะจิตกะใจที่จะอยู่ที่เพนต์เฮาส์ต่ออีกแล้ว สำหรับคำตอบที่แอลตันตอบเธอในทุกคำถาม นั้น เธอเองก็ไม่อาจรู้ได้ว่าจะเป็นความจริงหรือไม่ แต่เธอเชื่อในเซนส์ของผู้หญิง เธอรู้สึกได้ว่ามันไม่ชอบมาพากล แต่ก็ยังไม่รู้แน่ชัด จึงยังไม่ได้ตีโพยตีพายอะไร“หนูป่าน จะไปไหนครับ” แอลตันเดินมาโอบเอวคอดของเธอไว้ด้านหลัง แล้วเกยคางลงที่ไหล่มนอย่างออดอ้อน“ป่านจะกลับหอค่ะ ป่านอยากพักผ่อน”สายป่านตอบน้ำเสียงเรียบไร้ความรู้สึก เธอยังไม่ได้นอนทั้งคืน รู้สึกเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก แอลตันจับร่างบางหมุนมาให้ประจันหน้ากับเขา เขาสังเกตุเห็นแววตาอิดโรยของคนรัก ที่มองเห็นได้ชัดเจนว่าเธอคงจะไม่ได้นอนเลยตลอดคืน มันทำให้หัวใจแกร่งของเขาทรุดฮวบเลยทีเดียว“หนูป่านยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอครับ พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแล้ว ยกโทษให้พี่นะครับ อย่าไปเลยนะ”แอลตันเว้าวอน แต่ร่างบางก็ยังดึงดันจะไปจากที่นี่ เพราะเธอไม่อยากอยู่แบบอึดอัดใจ เธอยอมรับว่าตอนนี้หัวใจเธอกำลังสับสน ทั้งเหนื่อย ทั้งเพลียจากการไม่
ร่างแกร่งขยับตัวขึ้นอยู่เหนือร่างคนตัวเล็ก ริมฝีปากหนาค่อย ๆ จูบไปทั่วริมฝีปากอวบอิ่มนั้นอย่างอ้อยอิ่ง แล้วสอดลิ้นร้อนเข้าไปหยอกเย้าลิ้นเล็กในโพรงปากนุ่ม สายป่านจูบตอบเขาอย่างดูดดื่ม ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วผิวเนียนละเอียดของคนตัวแล็ก แล้วถอดชุดนอนบางเบาของเธอออก ความอวบอิ่มของสองเต้างามและเนินสาวที่อวบอูมนั้นประจักษ์แก่สายตาของชายหนุ่มริมฝีปากหนาถอนจูบออกจากปากสวยได้รูป และค่อยๆ จูบไซร้ลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น เขาขบเม้มติ่งหูเล็ก ๆ แล้วไล่ลงมาที่ลำคอระหง และไม่ลืมที่จะจูบเม้มทำรอยคิสมาร์กแสดงความเป็นเจ้าของไว้หลายรอย“อื้มมม ... อ๊า....”เสียงครางเบา ๆ ลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเมื่อริมฝีปากหนาขบเม้มยอดอกสีชมพูสวยของเธอ แล้วก้มลงดูดดึงปลายถันนั้นอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนเด็กหิวนมแม่ก็ไม่ปาน“อ๊า... บะ..เบาๆ หน่อยค่ะพี่แอล .. ปะ..ป่านเสียว อื้อออ”ร่างเล็กบิดเร่า เมื่อฝ่ามือหนาลูบไล้ไปยังเนินนูนสามเหลี่ยมอวบอูมของเธอ ซึ่งตอนนี้มีน้ำหวานสีใสออกมามากพอสมควรแล้ว ส่วนริมฝีปากของชายหนุ่มยังสาละวนกับการดูดเลียฟอนเฟ้นหน้าอกใหญ่โตนั้นอย่างเมามันร่างแกร่งยันกายลุกขึ้นเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าของตนเอง แท
สายป่านรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อท้องร้องประท้วงด้วยความหิว เพราะตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย เพราะมัวแต่ปล่อยให้แอลตันลงโทษตัวเอง จนเธอหมดเรี่ยวแรง ร่างเล็กค่อย ๆ จับแขนแกร่งที่โอบกอดเธอออก แล้วเหลียวมองนาฬิกาแขวนบนผนัง ที่บอกเวลา 11.30 น.แล้วพรึ่บบบ … แอลตันตวัดแขนรั้งร่างเล็กให้ลงไปนอนซบอกของเขาอีกครั้ง“หนูจะไปไหน...หืมมม” เขาเอ่ยถามทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา“ป่านจะไปทำอาหารค่ะ จะเที่ยงแล้ว ไม่หิวหรือไงคะ” สายป่านเอ่ยถาม แอลตันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองหน้าสายป่าน“ปล่อยป่านก่อนค่ะ จะได้รีบไปทำอาหาร ส่วนพี่นอนต่อไปก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเสร็จแล้วป่านจะมาปลุกนะ” สายป่านลุกขึ้นจากเตียงและห่มผ้าให้ชายหนุ่มที่ยังคงนอนอยู่บนที่นอนนุ่ม พร้อมกับก้มลงหอมแก้มสากนั้นเบา ๆอาหารกลางวันตั้งโต๊ะเรียบร้อย สองหนุ่มสาวนั่งทานอาหารกันไป พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย“เมื่อไรหนูจะกลับมาอยู่เพนต์เฮาส์สักทีล่ะ พี่เหงาแล้วนะ ไม่มีคนให้นอนกอดเลย คิดถึงชะมัด” แอลตันออดอ้อน“สัปดาห์นี้เรียนเป็นสัปดาห์สุดท้ายแล้วค่ะ แล้วก็จะหยุดอาทิตย์หนึ่ง ถึงจะสอบค่ะ”“งั้นสัปดาห์ที่หยุดหนูกลับมาอยู่กับพี่ที่นี่นะ”“ได้ค่ะ ป่านกลับวันไห
“ป่าน..เอาไงดีแก จะกลับไหม” เจเอ่ยถามสายป่าน“ไม่!! ฉันจะไม่หนีความจริงหรอกเจ ช้าเร็วก็ต้องรู้อยู่ดี อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ถ้ามันจะเป็นอย่างที่เราคิดกันจริง ๆ ก็ให้มันแตกหักกันไปวันนี้เลย” สายป่านพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แต่แววตายังวูบไหวส่อแววกังวล เมื่อเห็นเต็มตาขนาดนี้ ถ้าใจไม่แกว่งกันบ้างก็ถือว่าแกร่งเกินคนแล้ว เจกับสายป่านเดินเข้ามาในผับซึ่งเวลานี้คนเริ่มหนาตาแล้ว สายป่านเดินนำเจไปยังโซนวีไอพีทันที เพราะเธอพอจะเดาออกว่าแอลตันจะต้องไปที่โซนนั้นอย่างแน่นอน เธอค่อย ๆ เดินเบียดผู้คนขึ้นไปพลางเพ่งมองหาเป้าหมายอย่างใจจดใจจ่อ แล้วก็พบกับเป้าหมายเข้าให้จนได้ร่างสูงของแอลตันนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวคู่กับหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยเมื่อสักครู่“ป่าน แกว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้น ๆ ไหม?” เจเอ่ยถามพลางขบคิด เพราะรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นมาก“อืม..จะไม่คุ้นได้ยังงัย ก็เจ้าเก่าเจ้าเดิมที่เราเจอที่ผับที่มากับมิกกี้เมื่อคราวก่อนไง”“แกจำได้แม่นขนาดนั้นเลยเหรอ รู้จักกับเขารึเปล่า”เจเอ่ยถาม สายป่านส่ายหัวเป็นคำตอบ ถึงเธอจะไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่เธอจำได้อย่างแม่นยำ เพราะนี่เป็นครั้งที่สามแ
ระหว่างนั่งรถกลับหอพัก สายป่านไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินอยู่ตลอดเวลา“ป่าน แกเป็นไง ไหวไหม?” เจถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรเจ ฉันยังไหว ขอบใจแกมากนะ” สายป่านตอบด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็ง แต่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด“เจ แกส่งฉันแล้วรอก่อนได้ไหม ขอเก็บของไปนอนที่คอนโดกับแกสักคืนได้หรือเปล่า”“ได้สิ ไปรถฉันนะ”“ไม่ล่ะ ฉันจะขับรถไปเอง พรุ่งนี้แกจะได้ไม่ต้องมาส่งฉันไง” สายป่านบอกเจให้รอเธออยู่ข้างล่างหอพักเพื่อเก็บของ สักครู่สายป่านก็เดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเป้แบบสะพายหนึ่งใบ และลากกระเป๋าใบใหญ่ลงมาด้วย เจมองด้วยความงงระคนสงสัย“แกจะเอาเสื้อผ้าไปทำไมเยอะแยะขนาดนี้ จะไปค้างทั้งเดือนเลยรึไง” เจเอ่ยถามพร้อมกับช่วยเพื่อนสาวยกกระเป๋าเข้าไปไว้ในรถของเธอ สายป่านไม่ตอบอะไร เธอขับรถตามเจไปทันทีครืดดดดด..~~. ครืดดดดดด..~~เสียงโทรศัพท์ของสายป่านสั่นแทบจะตลอดเวลา นับตั้งแต่เธอออกมาจากผับ ซึ่งเธอรู้ดีว่าคนที่โทรมาหาเป็นใคร แต่เธอยังไม่อยากคุยอะไรกับเขาในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะเธองี่เง่าไม่มีเหตุผล แต่ถึงจะพูดคุยไปมันก็เหมือนพายเรือในอ่างอยู่ดี วนไปวนมาอยู่แบบนั้นไม่มีที่สิ้นสุด เธอรู้แค่ว่าตอ
ก็อกๆๆเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กที่กำลังนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนา ค่อยๆ ลืมตาเพื่อปรับแสงจ้าที่แยงเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น"ป่าน ตื่นดีกว่ามั้ย นี่จะเที่ยงแล้วนะแก ฉันกลัวแกหิวน่ะ ตั้งแต่เมื่อคืนแกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ตื่นมากินก่อนดีมั้ย แล้วเดี๋ยวค่อยนอนต่อ" เจนั่งลงข้างเตียงแล้วเขย่าร่างบางนั้นเบาๆ"อื้อๆๆ" ร่างบางหมุนตัวกลิ้งมานอนหนุนตักชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสนิท แล้วปิดปากหาวหวอดๆ"จะเที่ยงแล้วเหรอ ฉันเพิ่งนอนหลับไปเมื่อตอนตีสี่นี่เอง""ทำไมล่ะ นอนไม่หลับ? คิดมากเรื่องคุณแอลตันรึไง" เจเอ่ยถามพลางใช้ฝ่ามือหนาลูบผมคนตัวเล็กที่ระหน้าตาจิ้มลิ้มออกให้ สัมผัสอ่อนโยนของเพื่อนชายทำให้สายป่านอดคิดถึงคนรักขึ้นมาไม่ได้"ฉันไม่ได้คิดมากหรอกเจ ฉันแค่สงสัยว่าคนเป็นแฟนกันทำไมถึงต้องทำอะไรที่เหมือนจะปิดบังกันด้วย ฉันเป็นคนหนักแน่นพอที่จะรับฟังทุกอย่างได้ ขอเพียงแค่เขาบอกเหตุผลที่แท้จริงมาก็พอ" เจนิ่งเงียบเพื่อให้สายป่านได้ระบายความรู้สึกออกมาให้หมด"ผู้หญิงคนนี้ฉันเคยเจอเขาอยู่กับคุณแอลตันครั้งแรกวันที่เราไปเที่ยวผับเมื่อราวๆ สองเดือนก่อน แกจำได้ไหม" เจพยักหน้ารับรู้"วันนั้นฉันไปกิ
หลังจากวางสายจากมาลารินทร์แล้ว สายป่านก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้เตรียมชุดว่ายน้ำมาด้วยสักชุด เพราะไม่ได้คิดว่าจะได้มาเที่ยวทะเลแบบนี้ เธอจึงชวนเจออกไปเดินเล่น เพื่อดูชุดว่ายน้ำที่มีขายอยู่ที่บริเวณพลาซ่า ซึ่งอยู่ในรีสอร์ทแห่งนี้นี่เองห้องทำงานของแอลตัน @ ออฟฟิศมาร์ตินกรุ๊ป “คุณแอลตันคะ คุณเดมี่มาขอพบค่ะ” เสียงอินเตอร์คอมของเลขาหน้าห้องแอลตันดังขึ้นทำลายความเงียบของบรรยากาศในห้องแอร์เย็นฉ่ำ “เชิญครับ” แอลตันตอบไปสั้นๆ เพียงครู่เดียวร่างสูงหุ่นดีของเดมี่ก็เดินเยื้องย่างเข้ามาแล้วนั่งลงที่ตักแกร่งของแอลตันอย่างถือวิสาสะ “เป็นอะไรไปคะแอล ทำหน้าบอกบุญไม่รับ เดมี่โทรหาก็ไม่รับสาย ไม่โทรกลับ ปล่อยให้เดมี่อยู่ห้องคนเดียวตลอดเลย เดมี่เบื่อนะคะ” เธอบ่นกระปอดกระแปด “ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะเดมี่ เรื่องระหว่างเรามันจบไปนานแล้วและไม่มีวันที่จะเป็นไปได้อีก ตอนนี้ผมมีคนรักแล้ว ส่วนคุณเองก็มีสามีอยู่แล้ว อันที่จริงมันก็ไม่เหมาะนักหรอกที่คุณจะหนีสามีมาอยู่ที่นี่แบบนี้ ถ้าคุณมีปัญหาอะไรกันผมว่าคุณน่าจะกลับไปหาเขา ไปเปิดใจคุยกันดีกว่าหนีปัญหานะ” แอลตันพูดพลางดันตัวเธอขึ้นให้ลุกออกจากตักข
ครืดดด.. ครืดดดด...เสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่ของสายป่านที่อยู่ในกระเป๋าของเจสั่นขึ้นมา เขาล้วงมือเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดูที่หน้าจอ ที่แสดงชื่อคนที่เขาคิดไว้ในใจจริง ๆ“สวัสดีครับคุณแอลตัน ผมเจครับ”“สวัสดีครับคุณเจ ตอนนี้ผมอยู่ที่รีสอร์ทแล้วนะครับ ป่านเป็นยังงัยบ้าง” แอลตันรีบเอ่ยถามถึงแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง“ก็อย่างที่คุณเห็นในวิดีโอคอลแหละครับ เมาเละ ตอนนี้หลับไปแล้ว คุณรออยู่ตรงไหนครับ เดี๋ยวผมเดินไปรับ”เมื่อคุยกันเป็นที่เรียบร้อย เจจึงไปรับแอลตันมาส่งที่ห้องพักของสายป่าน“ฝากเพื่อนผมด้วยนะครับคุณแอลตัน ผมหวังว่าคุณกับป่านคงจะเคลียร์กันให้รู้เรื่องนะครับ ถึงป่านมันไม่ค่อยแสดงออก แต่มันแคร์คุณมากนะ ชีวิตมันเจอเรื่องร้าย ๆ มามาก ถ้าคุณไม่คิดจะจริงจังกับมันผมก็ขอร้องว่าให้คุณปล่อยมันไปเถอะ” เจบอกความในใจของตัวเองให้แอลตันได้รู้ เพราะเขาเองก็สงสารสายป่านมากเหมือนกัน“ผมยืนยันว่าผมไม่มีอะไรกับใครทั้งนั้น ผมรักป่านคนเดียวครับ ขอบคุณคุณเจที่ช่วยดูแลป่านนะครับ” เจพยักหน้าตอบรับ แล้วเดินออกจากห้องไปแอลตันเดินตรงไปยังห้องนอน เขาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นสายป่านกำลังนอนอยู่บนเตียง มีผ้าห่มผืนหนาคลุมต
16 ปีผ่านไป@มาร์ตินกรุ๊ป ประเทศไทยก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นก่อนที่จะถูกเปิดออกโดยหญิงสาวลูกครึ่งหน้าตาสะสวย เธอก้าวเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลง ร่างสูงหุ่นดีในชุดนักศึกษาเดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มรูปหล่อที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน"เฮียฟาขาาาาา" เสียงหวานของเธอเอ่ยเรียกชายหนุ่มพร้อมกับทิ้งสะโพกลงนั่งตักแกร่งของเขาทันที"แอลลี่ เฮียบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำแบบนี้ ตอนนี้เธอโตเป็นสาวอายุยี่สิบสองแล้ว ไม่ใช่เด็กสองขวบเหมือนเมื่อก่อนนี้นะ" ฟาเบียนบอกแอลลี่พร้อมกับจับเอวคอดให้ลุกขึ้นจากตักแกร่ง"เฮียฟาดุอีกแล้ว แอลลี่น้อยใจนะคะ" หญิงสาวลุกขึ้นยืนทำหน้ายู่ใส่ชายหนุ่ม"เฮียไม่ได้ดุแอลลี่นะ แต่มันไม่เหมาะจริงๆ" ฟาเบียนถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แอลลี่ติดเขาแจตั้งแต่ตอนเป็นเด็กจนตอนนี้เธอเป็นสาวอายุยี่สิบสองปี ส่วนเขาอายุจะยี่สิบห้าปีแล้ว แต่เธอก็ยังติดเขาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"แหม!!! เด็กมันยั่วขนาดนี้ เฮียก็น่าจะสงเคราะห์สักหน่อย จะได้สมใจ" เสียงฟาบริซเอ่ยขึ้นหลังจากที่เมื่อสักครู่เขาคุยงานกับพี่ชายและขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่พอออกมาก็เห็นคู่ปรับตลอดกาลอย่างแอลลี่ กำลังออดอ้อนพี่ชายของ
สามปีต่อมา ณ.คฤหาสน์แอลตันวันนี้เป็นวันเกิดอายุครบสามขวบของน้องไอด้า ลูกสาวคนที่สองของแด๊ดแอลตันกับมัมป่าน ทั้งสองครอบครัวจึงตกลงกันไว้ว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดพร้อมกับเป็นวันรวมญาติของทั้งสองครอบครัวไปด้วยกันเลย เพราะนานๆ ทีจึงจะมีโอกาสได้พบเจอกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาสักที โดยงานนี้คุณปู่ปิแอร์บินมาจากฝรั่งเศส คุณตาเวทย์ และคุณลุงกิตติยศของน้องไอด้าก็ได้มาร่วมงานด้วยส่วนครอบครัวมาร์ติน นอกจากแด๊ดเซดริกกับมัมรินทร์แล้วก็ยังมี คุณปู่โนแอลคุณย่ามาริสา พร้อมกับเออเนสและปฏิญญาที่พาน้องเอเรสลูกชายวัยขวบครึ่ง บินมาจากฝรั่งเศสด้วยเช่นเดียวกัน ส่วนคุณยายวิมาลา คุณยายปทุมมาศ และน้าปริญ ก็เดินทางมาร่วมงานนี้ด้วยครบทุกคนสายป่านเลือกจัดงานที่บริเวณสวนหย่อมขนาดใหญ่ด้านหลังของคฤหาสน์ เพราะเด็กๆ จะได้วิ่งเล่นกันได้โดยไม่อึดอัด ส่วนอาหารถูกสั่งมาจากโรงแรมทั้งหมดเพื่อความสะดวกสบาย เพราะตอนนี้สายป่านตั้งท้องลูกคนที่สาม อายุครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว โดยท้องนี้แด๊ดแอลตันได้ลูกชายสมใจ ซึ่งทำให้มัมป่านพลอยโล่งอกโล่งใจไปด้วย เพราะไม่อย่างนั้นเธออาจจะต้องรับหน้าที่เป็นแม่พันธุ์ให้สามีจนกว่าจะได้ลูกชาย นับว่า
3 ปีต่อมาณ.คฤหาสน์มาร์ติน "หิวกันมั้ยคะเด็กๆ มาเร็ว มาทานขนมกับน้ำหวานกันก่อนลูก" เสียงมัมรินทร์เรียกลูกๆ ทั้งสามคนของเธอเอง พร้อมกับอุ้มน้องแอลลิต้าหรือน้องแอลลี่วัยสองขวบครึ่ง ลูกสาวของแด๊ดแอลตันกับมัมสายป่าน เข้ามาทานขนมกับพี่ๆวันนี้เป็นวันนัดตรวจครรภ์ของสายป่าน อีกไม่ถึงสองเดือนสายป่านก็จะครบกำหนดคลอดลูกคนที่สองแล้ว แอลตันจึงพาสายป่านไปหาหมอ มัมรินทร์กับแด๊ดเซดริกจึงต้องรับหน้าที่เลี้ยงหลานสาวตัวน้อยให้ในทุกครั้งที่คุณหมอนัดตรวจครรภ์ ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะน้องแอลลี่เลี้ยงง่ายมากๆแด๊ดเซดริกเดินจูงมือน้องเซลีนวัยสามขวบครึ่ง มาที่โต๊ะยาว ที่มีทั้งขนมและน้ำหวานคอยท่าอยู่ โดยมีเด็กชายฟาเบียนวัยห้าขวบและเด็กชายฟาบริซ วัยสี่ขวบ กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังมาติดๆ"หาเฮียฟา"เสียงน้องแอลลี่พูดอ้อแอ้พร้อมกับขยับมือไหวๆ จะลงจากอ้อมกอดไปหาฟาเบียนเสียให้ได้ จนมาลารินทร์ต้องรีบวางน้องแอลลี่ลง เด็กน้อยจึงรีบเดินเข้าไปหาฟาเบียนหรือ "เฮียฟา" ของเธอทันทีฟาเบียนอุ้มน้องแอลลี่ขึ้นนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับจุ๊บพวงแก้มยุ้ยนั้นอย่างรักใคร่"มาๆ ขอพี่หอมแก้มบ้าง" ฟาบริซเดินเข้าไปหาเด็กสาวตัวกลมแต่เธอกลับดิ้
สองเดือนต่อมา สายป่านกับแอลตันมาที่เวดดิ้งสตูดิโอตั้งแต่เก้าโมงเช้า เพราะวันนี้มีนัดลองชุดแต่งงานเพื่อใช้ สำหรับวันแต่งงานที่ถูกกำหนดไว้ในเดือนหน้า และนัดลองชุดที่จะต้องใช้ในการใส่ถ่ายพรีเวดดิ้งที่จะเริ่มถ่ายในอีกสามวันข้างหน้าด้วย ซึ่งทั้งสองคนเลือกถ่ายรูปนอกสถานที่ทั้งหมดสามที่ ซึ่งสายป่านเป็นคนเลือกธีมและสถานที่เองทั้งหมดโดยแอลตันนั้นก็ตามใจเมียรักของเขาทุกอย่างสายป่านเลือกธีมแรกเป็นเจ้าหญิงแอเรียลกับเจ้าชายอีริคโดยเธอลือกใช้โลเคชั่นชายทะเลที่รีสอร์ตสวยของมิกกี้ที่เกาะสีชัง ส่วนธีมที่สองเป็นธีมหนุ่มสาวล้านนาโดยเลือกใช้โลเคชั่นสวนดอกไม้สวยที่เชียงใหม่ และธีมสุดท้ายคือธีมของหนุ่มสาวชาวสวนที่ใช้โลเคชั่นที่ปางไม้ของเธอและสวนผลไม้ของกิตติยศกว่าจะลองชุดเสร็จเรียบร้อยก็เป็นเวลาเกือบบ่ายโมง สายป่านชวนแอลตันแวะที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อหาซื้อของสดเข้าบ้าน เพราะวันนี้ครอบครัวเธอมีนัดทานอาหารเย็นกับครอบครัวของมาลารินทร์ที่คฤหาสน์แอลตัน หลังจากที่ซื้อของเสร็จแล้วทั้งสองหนุ่มสาวก็เดินทางกลับคฤหาสน์แอลตันทันทีสายป่านจัดเตรียมของเข้าครัวเพื่อเตรียมไว้สำหรับอาหารเย็นของพวกเธอและหลานๆ ส่วนแอลตันไม
แอลตันคลายอ้อมกอดออกจากแฟนสาว แล้วใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าของสายป่าน เขากุมมือของเธอไว้บนตัก"พี่มีของขวัญแต่งงานให้หนูด้วยนะ" แอลตันบอกกับสายป่าน"ของขวัญแต่งงาน? เรายังไม่ได้แต่งงานเลย มีของขวัญให้แล้วเหรอคะคุณสามีสายเปย์" สายป่านเอ่ยแซว"ของขวัญแต่งงานล่วงหน้าไงครับ" แอลตันตอบยิ้มๆ"ตัวเล็กว่าคฤหาสน์หลังนี้เป็นยังงัยบ้างครับ""สวยมากเลยค่ะ""แล้วชอบไหมล่ะ""ก็ชอบค่ะ""พี่ดีใจที่ตัวเล็กชอบนะ ถ้าอย่างนั้นเราย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่กันเลยไหม?" สายป่านทำหน้างง เมื่อได้ยินคำถามนี้จากเขา"หมายความว่ายังงัยคะพี่แอล""ก็หมายความว่าคฤหาสน์นี้เป็นของเราไง พี่ตั้งใจสร้างไว้ใกล้กับคฤหาสน์มาร์ติน หนูกับน้องรินทร์จะได้อยู่ใกล้ๆ กัน แล้วพี่ก็ตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอของเราด้วยครับ""พี่แอลพูดจริงเหรอคะ" สายป่านถามพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอีกครั้ง"จริงสิครับ ความจริงพี่อยากขอหนูแต่งงานนานแล้ว แต่อยากหาที่อยู่ให้มั่นคงก่อน เพราะพี่เพิ่งบินมาอยู่ไทยได้ไม่กี่ปี ก่อนมีหนูพี่ก็ไม่ได้สนใจเรื่องที่อยู่มากนัก แต่พอเราจะแต่งงาน จะมีลูกก็ต้องเตรียมพร้อมล่วงหน้าสักหน่อย พี่ขอโทษนะครับที่ขอแต่งงานช้าไป ทำให้ห
@คฤหาสน์มาร์ติน แอลตันลงจากรถหรูแล้วเดินเข้ามายังคฤหาสน์ เขาเดินตรงมายังห้องอาหารทันที เพราะรู้ดีว่าเวลานี้เป็นเวลาอาหารเช้าของที่นี่"แด๊ดแอวววค้าบบบ" เสียงฟาบริซร้องตะโกนอย่างดังพลางวิ่งเตาะแตะมาหาแอลตันทันที ใบหน้าของเด็กน้อยเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แอลตันอุ้มร่างเล็กของหลานชายแล้วหอมแก้มตุ่ยฟอดใหญ่ เขาอุ้มฟาบริซเดินไปยังโต๊ะอาหารที่ทุกคนกำลังนั่งกันอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา"อ้าว..ไอ้แอล มาๆ กินข้าวด้วยกัน" เซดริกเอ่ยชวนเพื่อนรัก แอลตันนั่งลงทานข้าวต้มและป้อนข้าวต้มให้หนูน้อยฟาบริซที่นั่งอยู่บนตัก จนฟาบริซกับฟาเบียนทานอาหารเสร็จแล้ว พี่เลี้ยงก็พาเด็กๆ ไปห้องนั่งเล่น เพื่อให้พวกผู้ใหญ่ได้คุยกันโดยสะดวก"วันนี้เป็นวันหยุด มึงมีอะไรด่วนถึงได้มาแต่เช้าวะ""กูมาดูบ้านกูไง เมื่อไรจะตกแต่งเสร็จวะ มึงเร่งให้กูรึยัง" แอลตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง"กูเร่งให้มึงแล้ว ทางช่างเขาก็บอกอยู่ว่าไม่เกินสองอาทิตย์ คฤหาสน์มึงอย่างใหญ่เลยนะ แถมเฟอร์นิเจอร์ก็นำเข้าเกือบทั้งหมดอีก มึงจะไม่ให้เวลาเขาหน่อยรึไง"เซดริกตอบเพื่อนพลางส่ายหัวให้กับความใจร้อนของแอลตัน เพราะอยู่ๆ เมื่อกลางปีที่ผ่านมาแอลตันมาขอซื้อที่ดิ
"พี่แอลคะ ไหนล่ะคะแขกอีกคนนึง ใครเหรอคะป่านยังไม่เห็นมีใครมาเลย" สายป่านเอ่ยถามแฟนหนุ่ม แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบอะไร มีแค่เพียงรอยยิ้มที่ส่งมาให้เธอเท่านั้น ตึก ตึก ตึกสายป่านละสายตาจากแอลตันทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนที่เดินเข้ามา คนตัวเล็กอ้าปากค้าง เพ่งมองชายวัยห้าสิบต้นๆ ที่ดูภูมิฐาน กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ สายป่านลุกขึ้นยืนทันที"พ่อ" คนตัวเล็กเรียกชื่อชายผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาใสไหลรินลงมาเปียกแก้มนวลทั้งสองข้าง"สายป่าน ... สายป่านลูกพ่อ" นายปิยะเวชเอ่ยปากเรียกลูกสาวคนเดียวของเขาที่ไม่ได้พบเจอกันเลยตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมาสองพ่อลูกโผเข้าหากัน สายป่านกอดผู้เป็นพ่อแล้วซบหน้าลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ปิยะเวชลูบศรีษะทุยเล็กนั้นอย่างเอ็นดู"พ่อขอโทษป่านนะลูก พ่อผิดเองที่หลงมัวเมา เห็นคนอื่นดีกว่าลูกของตัวเอง"ปิยะเวชบอกกับลูกสาวคนเดียวในอ้อมกอด ตั้งแต่วันที่สายป่านออกจากบ้านไป เขาเองก็รู้สึกผิดที่ทำให้ลูกต้องเสียใจ เขาพยายามตามหาลูกสาวแต่ก็ไม่รู้ข่าวคราว จนเขาล้มป่วยลง กิตติยศจึงได้บอกกับเขาว่าสายป่านเดินทางมาเรียนที่กรุงเทพ เธอปลอดภัยและสุขสบายดี จนทำให้เขาคลายความเป
3 ปี ผ่านไป@ มหาวิทยาลัย BB วันนี้เป็นวันรับปริญญาบัตรของบัณฑิตใหม่ สายป่านสวมชุดครุยดูมีสง่า ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มตลอดเวลา ในขณะที่มีเพื่อนๆ มาร่วมแสดงความยินดีกับสายป่านและเจษนิพิฐที่จบพร้อมกันเซดริกกับมาลารินทร์ พาหนูน้อยฟาเบียนลูกชายวัยสองขวบครึ่ง และน้องฟาบริซอายุขวบครึ่งซึ่งกำลังน่ารักน่าชังทั้งคู่มาร่วมแสดงความยินดีด้วย"ยินดีด้วยนะป่าน ในที่สุดแกก็เรียนจบสมที่ตั้งใจไว้แล้ว ฉันดีใจกับแกจริงๆ นะ" มาลารินทร์โอบกอดสายป่านด้วยความดีใจที่เพื่อนรักของเธอส่งตัวเองเรียนจนจบได้สำเร็จ"นี่เป็นของขวัญรับปริญญาจากฉันกับพี่เซดริกนะ" มาลารินทร์ส่งกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือที่ถูกห่อหุ้มอย่างดีให้กับสายป่าน"ขอบใจมากนะรินทร์" สายป่านยิ้มให้กับเพื่อนรัก แล้วส่งกล่องของขวัญให้แอลตันเก็บไว้"ส่วนนี่ของขวัญของเจ จากเรากับพี่เซดริกนะ" มาลารินทร์ส่งกล่องของขวัญให้กับเจษนิพิฐ เขารับมาพร้อมกับกล่าวขอบใจมาลารินทร์"มาๆๆ มาถ่ายรูปกันเถอะ" สายป่านเอ่ยเรียกทุกคนมาถ่ายรูปร่วมกัน"ยินดีด้วยนะครับสายป่าน" เสียงทุ้มน่าฟังที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้สายป่านรีบหันไปตามเสียงทันที"มิกกี้ ป่านดีใจจังเลยที่คุณมา ขอบคุ
คู่รักทั้งสองคู่อยู่พักผ่อนที่โรงแรม JC อีกเกือบหนึ่งสัปดาห์ เพื่อให้มาลารินทร์ได้พักฟื้นร่างกายให้แข็งแรงอีกสักหน่อย เมื่อครบกำหนดของการพักผ่อนแล้วจึงได้เดินทางกลับกรุงเทพ สายป่านเองก็ต้องกลับไปเตรียมตัวเรียนต่อเพราะอีกไม่กี่วันมหาลัยก็จะเปิดเทอมแล้ว@ เพนท์เฮาส์แอลตัน "พี่แอลให้ป่านมาที่นี่ทำไมคะ ป่านอยากจะกลับหอพัก อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว" สายป่านเอ่ยถามแอลตันที่นั่งหน้างอเป็นม้าหมากรุกอยู่ที่โซฟา"อีกตั้งสิบกว่าวันกว่าจะเปิดเทอม จะรีบร้อนหนีผัวไปไหน ยังมีเรื่องต้องตกลงกันอีกตั้งเยอะนะยัยตัวเล็ก""จะตกลงอะไรกันอีกล่ะคะ ข้อตกลงเยอะจังนะคะ" สายป่านบ่นกระปอดกระแปด"มานั่งนี่มา" แอลตันตบเบาๆ ที่หน้าตักของตัวเองเพื่อเรียกให้คนรักมานั่ง คนตัวเล็กก็ฟังอย่างว่าง่าย เธอเดินนวยนาดเข้าไปหาเขาแล้วหย่อนสะโพกลงที่ตักแกร่ง ส่วนแขนเรียวสวยคล้องอยู่ที่ลำคอของชายหนุ่ม"ว่ายังงัยคะพ่อรูปหล่อ" สายป่านเอ่ยหยอกเย้า แกล้งมองเขาด้วยสายตาที่ยั่วยวนแล้วก้มลงแนบแก้มถูไปมาเบาๆบริเวณคางสากของเขา"พี่จะให้หนูย้ายออกจากหอพักแล้วมาอยู่ที่เพนท์เฮาส์กับพี่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" สายป่านได้ยินถึงกับอ้าปากหวอ"ย