ครืดๆ~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์ดังไปทั่วห้องนอนในเวลาแปดโมงเช้า หญิงสาวยังคงนอนหลับตาพริ้มอย่างอ่อนเพลีย แสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านช่องผ้าม่านสาดส่องยังเปลือกตาของเธอ ทำให้ดวงตากลมโตค่อยๆขยับก่อนจะลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า
“อือ…” ณดาครางในลำคอพร้อมกับบิดตัวไปหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหัวเตียงเพื่อกดปิดนาฬิกาปลุกที่ดังจนหูของเธอแสบไปหมด ร่างเล็กยังคงนอนนิ่ง ดวงตากลมโตจ้องมองตัวเลขที่แจ้งเวลาในหน้าจอมือถือของตัวเอง ในหัวพลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา จำได้ว่าถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวและมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มานั่งดื่มกับเธอและภาพก็ตัดไป “คงไม่มีอะไรหรอก” เธอปลอบใจตัวเองเบาๆ มือเล็กจับผ้าห่มที่คลุมกายออก แต่ความรู้สึกโล่งเปล่าทำให้เจ้าตัวแน่นิ่งไปชั่วขณะ “นี่…มัน…” เธอก้มมองร่างกายที่ปราศจากเสื้อผ้าของตัวเองด้วยใจที่หล่นวูบ สองขารีบก้าวลงจากเตียง ความเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่ใจกลางของร่างกาย ใบหน้าหวานเหยเกลงเพราะเจ็บที่จุดอ่อนไหว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเลื่อนมองคราบเลือดสีแดงเล็กๆ บนผ้าปูที่นอนสีชมพู ก่อนจะสังเกตเห็นว่าบนขาอ่อนตัวเองก็มีคราบเลือดและคราบสีขาวติดอยู่เช่นกัน ปึก! ณดาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง ใจเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ น้ำ ตาเอ่อล้นอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเสียตัวให้ใครที่ไหนไม่รู้ จำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนกลับมาได้ยังไงแล้วทำไมถึงตกอยู่ในสภาพนี้ “ฮึก…” ณดาทำได้เพียงส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น แม้ว่าอายุจะยี่สิบกว่าๆ แล้ว การที่ได้มีประสบการณ์เรื่องเซ็กส์คงไม่ใช่เรื่องที่แปลก เพียงแต่ว่าเธออยากมอบให้กับคนที่เธอรักหรือเต็มใจจะมอบให้มาก กว่าที่ต้องโดนพรากไปทั้งที่ไม่รู้จักหรือไม่เต็มใจแบบนี้ เสียใจ แต่ทำอะไรมากไปกว่านั่งร้องไห้ไม่ได้แล้ว หญิงสาวนั่งชันเข่ากอดตัวเองและร้องไห้ออกมาอย่างทำอะไรไม่ถูก ในใจก็กังวลโรคทางเพศสัมพันธ์ กังวลว่าอีกฝ่ายได้ป้องกันกับเธอหรือไม่ ความคิดในหัวตีกันมั่วไปหมด ไม่รู้ว่าต้องกังวลเรื่องไหนก่อนกันแน่ ครืดๆ~ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังเรียกสติหญิงสาว ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาพยายามเพ่งมองชื่อคนที่โทรเข้ามา ‘คุณนภาลัย’ ณดานิ่งไป สูดหายใจเฮือกใหญ่ พยายามตั้งสติ มือทั้งสองข้างปาดน้ำตาออกลวกๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ พยายามลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไป ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย (“มัวทำอะไร ทำไมรับสายช้า!”) เสียง แม่เลี้ยง ตะหวาดใส่จนต้องเอียงหัวห่างจากโทรศัพท์ “ณดาพึ่งตื่นค่ะ” (“ปลายฟ้าไม่มีเงินใช้แล้ว แกแบ่งมรดกที่พ่อแกให้มาให้น้องหน่อยสิ”) “…” ปลายฟ้าคือลูกติดของแม่เลี้ยง ทั้งคู่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับเธอหลังจากที่แม่แท้ๆตายไปได้ปีเดียว (“ฮัลโหล ไม่มีปากรึไง นี่ฉันอุตส่าห์มาขอเงินแกดีๆ นะ อย่าให้ต้องพูดไม่ดีนักเลย!”) “ณดาไม่มีค่ะ” (“อะไร แกได้ไปตั้งเยอะมันหายไปไหนหมด!”) เสียงของอีกฝ่ายเริ่มแข็งกร้าวเมื่อเธอตอบไปแบบนั้น “ไม่มีจริงๆค่ะ ณดาจะไปเรียนแล้วแค่นี้นะคะ” เธอตัดสายทิ้งและลุกเดินหนีเข้าห้องน้ำ ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะพยา ยามโทรหาเธออีกกี่ครั้ง ทั้งที่สองแม่ลูกนั่นได้เงินจากพ่อแท้ๆของเธอไปตั้งมากมาย ยังกล้าที่จะโทรมาขอเงินจากเธออีก จริงอยู่ที่ตอนพ่อเสีย เธอได้มรดกเกือบทั้งหมดเพราะยังไงก็เป็นลูกในสายเลือดเดียวกับพ่อตัวเอง ไม่ใช่เมียใหม่พร้อมลูกติดแบบนภาลัย แต่ก่อนหน้านั้นที่ทั้งคู่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยก็ผลาญเงินในบ้านไปไม่ใช่น้อย ถึงขนาดที่ธุรกิจรับเหมาของพ่อเสียหลักเพราะไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าจ้างให้ลูกน้อง พ่อเครียดจนเส้นเลือดในสมองแตกและเสียชีวิต สมบัติส่วนหนึ่งที่พ่อทิ้งไว้คือที่ดินกว่าร้อยไร่ ณดาตัดสินใจขายที่ดินที่ได้มาทั้งหมดเพื่อนำเงินไปใช้หนี้ที่ค้างไว้ทั้งที่พ่อก่อและแม่เลี้ยงสร้าง จนตอนนี้ไม่เหลือหนี้ติดตัว เหลือแต่นภาลัยที่เกลียดเธอจนเข้าไส้ เพราะเจ้าตัวกับลูกได้เพียงบ้านหลังที่อาศัยอยู่เพียงชิ้นเดียว นภาลัยจึงพยายามติดต่อมาขอเงินจากณดาอยู่ตลอด มรดกที่เหลือคือหุ้นจากบริษัทเพื่อนสนิทพ่อ เขาเอ็นดูณดาเหมือนลูกตัวเอง เงินปันผลส่วนนั้นคุณลุงเป็นคนจัดการให้ณดาตลอด และคอยส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนแม้ว่าณดาจะไม่ขัดสนเลยก็ตาม ท่านเปรียบเสมือนพ่อคนที่สองของเธอเลยก็ว่าได้ “เย็นนี้ไปกินข้าวที่ร้านพี่แป้งปะ เห็นบอกมีเมนูใหม่ด้วย” กระต่ายพูดหลังจากนั่งหาร้านข้าวมาเกือบยี่สิบนาที “สักร้านเหอะ หิวแล้วเนี่ย” ณดาที่นั่งรอเพื่อนสนิทใต้คณะตัวเองบ่นอุบอิบ เธอรอกระต่ายเลิกเรียนตอนสิบเจ็ดนาฬิกาทั้งที่ตัวเองเลิกเรียนไปก่อนหน้านั้นถึงสองชั่วโมง “นั่งรอนานแล้วยังต้องมารอแกเลือกร้านอีกหรอ” “ก็อยากกินร้านอร่อยๆบ้าง ร้านที่แกเลือกมีแต่จืดชืด ไปร้านพี่แป้งนั่นแหละ อยากกินคะน้าหมูกรอบแบบเผ็ดๆๆๆ” “กินเผ็ดมากมันไม่ดีต่อกระเพาะเหอะ เข้าโรงพยาบาลมารอบนึงแล้วไม่เข็ดรึไง” ณดาเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง เพราะอีกฝ่ายชอบกินอาหารรสจัดจนเป็นแผลในกระเพาะบ่อยๆ “ไม่รู้ไม่ฟังไม่สน ไปเหอะ” กระต่ายลุกขึ้นอย่างดี้ด้าไม่สนคำเตือนเพื่อนตัวเอง “เห้อ” “แก…” ขณะที่เธอกำลังจะสะพายกระเป๋า เพื่อนสนิทก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น “รีบไป” ยังไม่ทันที่ณดาจะหันมองตามสายตาของเพื่อนตัวเองที่เบิกโพลงเหมือนตกใจอะไรสักอย่าง มือเล็กของกระต่ายก็รีบดึงตัวเธอให้ลุกตามไปทันที “นี่ แกเป็นอะไรเนี่ย” กึก! “รีบไปไหนครับ?” ณดาและเพื่อนหยุดชะงักกึก เมื่อมีใครบางคนวิ่งมาดักรออยู่ข้างหน้าพวกเธอทั้งสอง “หลบ” กระต่ายพูดเสียงแข็ง ต่างจากณดาที่ยืนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดวงตากลมโตมองหน้าผู้ชายตรงหน้าที่สูงกว่าเธอมาก จนต้องแหงนหน้ามอง คุ้นตาเหลือเกิน ผู้ชายคนนี้หน้าคุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหน “ขอคำตอบ” เสียงทุ้มเล็ดลอดจากปากหนาสีคล้ำที่ดูท่าจะสูบบุหรี่จัด “น่ารำคาญ!” เพื่อนสาวตอบก่อนจะออกแรงดึงข้อมือของณดาให้เดินตามไปด้วย “ขอคำตอบแค่นี้มันยากนักหรอวะ” ขายาวนั่นก้าวแค่ครั้งเดียวก็สามารถยืนดักหน้าพวกเธอทั้งสองได้อีกครั้ง “เห้ยไอ้คีย์ พอเหอะมึง” ผู้ชายตัวสูงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดขึ้น “อย่าไปรบเร้าเขามากเลย” “คีย์?” คนตัวเล็กที่ยืนหลบหลังเพื่อนพึมพำกับตัวเองเบาๆ “กูจะเอาคำตอบวันนี้” “ไม่ตอบนี่ดูไม่ออกหรอว่าไม่ได้ชอบ เลิกตามเลิกรังควานสักทีได้ปะ โคตรน่ารำคาญเลย!” กระต่ายตะโกนใส่อีกฝ่ายอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัว “เอออีกอย่างนะ เลิกหลงตัวเองสักที มันตลก!” “หลงตัวเองหรอ? ฉันเนี่ยนะ” ผู้ชายที่ชื่อคีย์ขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้น “เธอควรดีใจมากกว่านะที่ฉันชอบเธอมากขนาดนี้” “หรอ ฉันจะดีใจกว่านี้นะถ้านายไสหัวออกไปจากชีวิตฉัน!” กระ ต่ายตอบกลับพร้อมกับกระชากแขนเพื่อนตัวเองให้เดินตามออกไป ณดาเร่งฝีเท้าเดินตามเพื่อนตัวเองไปอย่างเงียบๆ เก็บความสงสัยไว้ในใจ เพราะท่าทีเพื่อนสนิทยังคงความหงุดหงิดเอาไว้ ใบหน้าสวยคมบึ้งตึงจนไม่กล้าแม้แต่จะสะกิดถามอะไรออกไป “กูบอกมึงละว่าอย่ารุกแบบนั้นไม่เชื่อกู” เสียงของ ‘เฟิร์ส’ เพื่อนสนิทคีย์ที่ไปด้วยเมื่อตอนเย็น พูดแทรกเสียงเพลงในร้านเหล้าที่พวกเขานั่งตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่ม “ก็กูชอบ” ชายหนุ่มตอบพลางกระดกแก้วเหล้าในมือเข้าปากรวดเดียวหมด “ยากๆยิ่งชอบว่ะ” “มึงก็บ้าเกินคีย์ เป็นกูก็กลัวนะ อย่างกับจะไปหาเรื่องเขางั้นแหละ” ‘โจ’ เพื่อนอีกคนพูดบ้าง “ทำอย่างกับผู้หญิงเขาชอบผู้ชายดิบเถื่อนแบบมึงไปซะทุกคนงั้นแหละ” ‘โด้’ เพื่อนที่เงียบที่สุดในกลุ่มเอ่ย “ส่วนใหญ่ก็ชอบเปล่าวะ ไม่งั้นกูจะได้มาถ้วนหน้าหรอ” เพื่อนคน อื่นๆ พากันทำหน้าเอือมระอากับสิ่งที่เขาพูด จริงอยู่ที่คีย์เป็นผู้ชายที่ฮอตสุดๆ ผู้หญิงเข้าหาไม่ขาดสาย อันที่จริงผู้หญิงก็ไม่เคยขาดมือกันทั้งกลุ่มอยู่แล้ว แต่ดันไปเจอน้องรหัสเพื่อนร่วมคณะ ที่สวยคมโดนใจเสือร้ายอย่างเขาเข้า จึงเสนอตัวไปหาเขาถึงที่ ‘ไม่ชอบคนแบบพี่ค่ะ’ แต่สิ่งที่ได้กลับมาไม่เป็นอย่างหวังเพราะถูกหักหน้าเข้าเต็มแรง คนแพ้ไม่เป็นอย่างเขาจึงอยากเอาชนะผู้หญิงที่ชื่อกระต่ายสะจนตัวสั่น หวังจะฟันให้สะใจแล้วทิ้งขว้างซะให้เข็ด ตามตื้อไปมาเป็นเวลาสองเดือนกว่ากลับชอบผู้หญิงคนนั้นเข้าอย่างจัง ผู้หญิงก็พยายามหนีห่างส่วนเขาก็พยายามรุกล้ำทุกทาง จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ตัวเธอมาสักที “นั่นน้องคนนั้นไม่ใช่หรอวะ” เฟิร์สทำท่าชะเง้อชะแง้มอง “ใครวะ” โจเข้าร่วมด้วยอีกคน “น้องที่อยู่กับสาวมึงเมื่อเย็นไง” คีย์หันหลังมองตามสายตาเพื่อน เห็นผู้หญิงตัวเล็กเดินเก้ๆ กังๆ เหมือนกำลังมองหาใครสักคน “จะว่าไปน้องคนนี้ก็สวยนะมึง ทำไมกูพึ่งเคยเห็นวะ” “เออสวยจริงว่ะ แต่ดูนิ่งๆ ไปหน่อย” โจพูดทั้งที่ไม่ละสายตาจากร่างเล็ก “อย่าบอกนะว่าเอาชีทงานมาแจกเพื่อน” ทั้งสี่จ้องมองณดาที่กำลังเดินไปยังโต๊ะของใครบางคน ซองเอกสารจำนวนหนึ่งถูกหยิบออกจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ดูเหมือนว่าเธอจะเอางานมาแจกจ่ายให้เพื่อน คนตัวเล็กพูดพร้อมชี้นิ้วไล่ตามซองเอกสารด้วยสีหน้าจริงจัง “หึ” คีย์หัวเราะในลำคอ ตาคมจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “คิดเหี้ยไรไม่ดีอยู่วะ” โด้เหลือบมองเพื่อนตัวดีก่อนจะถามเสียงเรียบ มือใหญ่กระดกเหล้าจนหมดพร้อมกับเทใหม่จนเต็มแก้วและยกดื่มรวดเดียวหมดอีกครั้ง “ปล่อยให้เขามีอนาคตที่ดีบ้าง อย่าไปทำลายเขาเลย” “อนาคตที่ดีหมายถึงยังไงวะ” “หมายถึงมึงอย่าไปเสือกยุ่งกับเขาไง” โด้ตอบพร้อมสบตากับเพื่อนตัวเอง “ให้คนดีๆเจอคนดีๆเหมือนกันดีกว่า” ปึก! แก้วเหล้าในมือคีย์วางกระแทกโต๊ะตรงหน้าหลังจากที่เขายกดื่มเหล้าในแก้วจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว “กูนี่แหละดีสุดในโลกแล้ว” ร่างสูงลุกขึ้นพลางจ้องไปที่หญิงสาวที่กำลังเดินออกจากร้านไป “อีกอย่างที่มึงต้องรู้” “…” “กูได้ยัยนั่นก่อนที่มึงจะห้ามอีก” “…” “กูน่ะคนดี ไม่งั้นยัยนั่นจะได้ขึ้นสวรรค์หรอวะ”“โคตรอารมณ์เสียเลย ทำไมต้องมาเจอหน้าหมอนั่นก่อนกินข้าวด้วย” กระต่ายบ่นอุบหลังจากพากันมาถึงร้านอาหารที่ตกลกคุยกันไว้ก่อนหน้า ตลอดทางที่นั่งรถมาด้วยกัน ณดาเก็บความสงสัยไว้ภายในใจ ไม่กล้าถามเพื่อนออกไปเพราะเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ของอีกฝ่าย อีกทั้งกระต่ายยังเอาแต่ฟึดฟัด ถอนหายใจแรงถี่ๆ จนบรรยากาศรอบ ตัวอึมครึมอย่างอัตโนมัติ “แกเงียบทำไมเนี่ยณดา” กระต่ายเอ่ยถามเพราะเห็นว่าเพื่อนตัวเองเอาแต่นั่งนิ่งกุมมือตัวเองไม่กระดุกกระดิก “ก็เห็นแกหงุดหงิด ไม่รู้ว่าต้องคุยอะไรด้วย” “ฉันไม่เหวี่ยงใส่แกอยู่แล้ว คิดมาก” ใบหน้าสวยคลายคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน “แล้วคนนั้นใครอะ” ณดาตัดสินใจถามสิ่งที่สงสัยมาพักใหญ่ แน่นอนว่าคิ้วเรียวสวยของคนตรงข้ามกลับมาขมวดเข้าหากันทันทีที่เธอถามจบ “หน้าคุ้นๆน่ะเลยถาม” “คีย์” “ฮะ?” “ไอ้บ้านั่นมันชื่อคีย์ เป็นรุ่นพี่เราปีนึง” กระต่ายตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง “จำได้ว่าวันนั้นไปปาร์ตี้กับพี่อีฟแหละ แล้วมันก็มาด้วย” “…” ณดานั่งนิ่งตั้งใจฟังอีกฝ่ายเล่า “เหมือนเล่นเกมอะไรกันสักอย่างนี่แหละ แล้วมีคนท้าให้มันมาจีบฉัน” “….” “คบกันไหม แหวะ มั่นหน้าขนาดไหนถึงเดินดุ
หลังจากที่คุยกันหน้าผับบริเวณลานจอดรถวีไอพี จนณดายอมที่จะขึ้นรถมากับคีย์ ผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่แอบถ่ายคลิปตอนที่อะไรกันเก็บเอาไว้เป็นข้อต่อรอง ณดายังไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากเธอกันแน่ หน้าสวยมองออกทางหน้าต่างรถหรู ภายในใจว้าวุ่นถึงเรื่องคลิปตัวเองกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ หากเกิดว่าอีกฝ่ายขอให้เธอทำเรื่องแบบนั้นกับเขาอีกครั้งพร้อมกับการถ่ายคลิปเพิ่มเป็นการแบล็กเมลเหมือนตามข่าวออก เธอจะแก้ปัญหายังไงดี ณดาหันมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายที่กำลังตั้งใจบึ่งรถไปที่ไหนสักที่ด้วยความเร็วแทบจะเกินกฎหมายกำหนด ริมฝีปากสวยเม้มเข้ากันอย่างประหม่า กำลังตัดสินใจว่าควรถามเขาตอนนี้หรือรอให้ถึงที่หมาย แต่ในขณะที่กำลังอ้าปากถามความอีกฝ่ายไป รถหรูคันที่ณดานั่งก็หักเลี้ยวเข้าโรงแรมข้างทาง “มาที่นี่ทำไมคะ" ณดาถามด้วยน้ำเสียงตระหนก กลัวว่าสิ่งที่เธอคิดจะเกิดขึ้นจริง “หึ” อีกฝ่ายไม่ตอบ เขาเลือกที่จะหัวเราะในลำคอโดยไม่แม้แต่จะหันมองสาวข้างกาย รถจอดสนิทในลานจอดรถของโรงแรม ถึงแม้จะเป็นโรงแรมที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่โต แต่การจัดตกแต่งต้นไม้ รั้วและสีสันต่างๆ ทำให้ที่นี่ดูแพงไม่ต่างจากโรมแรมดังในย่านคนรวย “ล
“ณดา ไปห้องน้ำปะ” เชียร์ เพื่อนสาวร่วมขณะร้องถาม เห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะกินข้าวก็อดที่จะเดินไปสะกิดถามไม่ได้ “เป็นไรเนี่ย”“หือ… ไม่เป็นไร” คนถูกถามเงยหน้าขึ้นตอบ ใบหน้าสวยซีดเซียวราวกับคนป่วย ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มซีดขาวอย่างกับคนขาดน้ำ “แกไปกันเลย ขอนอนพักก่อน”“โห ไหวปะแก สภาพดูไม่ได้เลย” ชีต้าร์เพื่อนสาวประเภทสองเดินเข้าประชิดตัว “พรีเซ้นต์งานไม่ไหวบอกได้นะ เดี๋ยวพวกฉันทำกันเอง”“ไหวๆ ไม่ได้เป็นอะไรมาก” ณดาตอบไปแบบนั้น ทั้งที่รู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวไปทั่วร่างกาย อีกทั้งยังหายใจร้อนผ่าว เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มี“หยุดทำตัวเป็นหญิงแกร่งจ่ะ เดี๋ยวพาไปหาหมอ”“บ้า จะพรีเซ้นต์งานอยู่แล้ว” ณดาตอบปัดไป “รอทำงานนี้เสร็จค่อยกลับก็ได้”“ตลกยัยดา! แกลืมหรอว่าเรากลุ่มสุดท้ายที่ขึ้นไปพรีเซ้นต์ อีกสามสี่ชั่วโมงนู่นแหละกว่าจะเสร็จ ถึงตอนนั้นแกเน่าตายก่อนพอดี!” อลันเพื่อนอีกคนกล่าว“ใช่ กลับบ้านเหอะ เดี๋ยวไปเรียกแท็กซี่ให้” กุ้บกิ้บเห็นด้วย“ไม่เอา” ณดายังคงดื้อดึงไม่ยอม แม้ว่าเพื่อนๆ จะพากันช่วยเก็บของใส่กระเป๋าไว้หมดแล้ว นอกจากกระต่ายที่เป็นเพื่อนสนิทต่างคณะก็มีเพื่อนกลุ่มนี้แห
บทที่ 6คำสั่งแรกคีย์ : “คืนนี้มาที่ผับ”ณดานั่งมองข้อความที่ขึ้นโชว์หลาอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองด้วยความสงสัย เธอนั่งมองมันเฉยๆ โดยที่ยังไม่กดเข้าไปอ่านเป็นสิบนาทีแล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไป อีกอย่างเธอไม่ชอบสถานที่ที่มีแต่กลิ่นบุหรี่ ไหนจะเหล้าอีก เธอเสียตัวให้เขาครั้งแรกก็เพราะแอลกอฮอล์ เพราะฉะนั้นการเลี่ยงตัวจากของหรือสถานที่แนวนี้น่าจะดีที่สุดสำหรับเธอณดาถอนหายใจซ้ำไปซ้ำมา คิดไม่ตกว่าควรตอบเขาหรือปล่อยให้ผ่านไป ยิ่งอยู่กับผู้ชายคนนั้นมากเท่าไร ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโดนเอาเปรียบมากขึ้นเท่านั้น ขนาดตัวเธอไม่สบายยังลากให้เดินตามไปที่คณะเพื่อให้ตัวเองได้เจอกับคนที่ชอบ เห็นแก่ตัวสุดๆ ไม่ได้คำนึงถึงคนที่ถูกพาไปแบบนั้นเลยสักนิด“ณดา” อลันสะกิดเรียกเธอพร้อมกับป้องปากกระซิบกระซาบ “แกกับพี่คีย์แอบคุยกันหรอ”“บ้า” ณดาตอบกลับทันควัน“เอ้า แล้วทำไมวันก่อนพี่คีย์พาแกไปส่งบ้านเลยล่ะ”“ไม่ใช่ พี่เขาไม่ได้ไปส่ง แต่พาไปหากระต่ายต่างหาก” ณดาตอบความจริง แต่อีกฝ่ายยังคงทำหน้าตาสงสัยเช่นเดิม“เขาชอบแกหรอ” ชีต้าร์ที่นั่งฟังเงียบๆ ในตอนแรกหันมาถามด้วยแววตาเป็นประกาย “ณดาสาวสวยเงียบสุขุมนุ่มลึกแ
บทที่ 7ไม่แมน“แกมาที่นี่ได้ไงณดา” กระต่ายถามขึ้นหลังจากที่พาณดาออกมาจากด้านในตัวผับตอนนี้ทั้งสองออกมายืนอยู่บริเวณลานจอดด้านนอก ที่มีการ์ดร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าอยู่ ณดาอึกอักไม่รู้จะบอกเพื่อนยังไงเลยเอาแต่ยืนเงียบ“ณดา” เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่นิ่งไม่ยอมปริปากพูด เจ้าตัวจึงทำเสียงแข็งใส่กดดันอีกฝ่าย “มีอะไรที่ฉันไม่รู้อีกไหม?”“ไม่มี” ณดาตอบเสียงอ่อย“อย่าโกหกได้ปะ แกมีอะไรแกบอกดิวะจะได้ช่วยกัน เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่าแกมีอะไรปิดบังอยู่!”“…”“ณดา”“ไม่มีอะไรจริงๆ” ณดาตอบไปแบบนั้นทั้งที่ในใจของเธอแทบจะระเบิดออกมา แต่ถ้าสารภาพไปว่าผู้ชายคนนั้นบังคับเธอยังไง กระต่ายคงไม่ยอมแน่ๆ เพื่อนเธอเอ่ยปากจะช่วยทำไมเธอจะไม่ยอม แต่เธอแค่ไม่ไว้ใจผู้ชายคนนั้น เขาสามารถปล่อยคลิปเธอได้ตลอดเวลา“ไม่มีอะไรแล้วทำไมแกอยู่กับมันบ่อยจัง” กระต่ายยังคงถามต่อ “มันบังเอิญจริงหรอณดา”“บ่อยตรงไหน เราพึ่งเคยเจอกันแค่สองครั้งเองนะ”“ปกติแกมาที่แบบนี้หรอวะ ฉันที่เป็นเพื่อนแกมากกว่าสิบปีแกยังไม่ยอมมากับฉันแบบนี้เลย!”“…”“อย่าโกหก…ขอร้องณดา”“ไม่มีอะไรจริงๆ” ณดายังคงยืนยันคำตอบใ
บทที่ 8 เห็นแก่ตัว “ช่วงนี้ลุงวุ่นๆ นะ เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร” ‘พิภพ’ หรือลุงภพบอกกับณดา “ไม่เป็นไรค่ะ ณดาเข้าใจว่าคุณลุงงานเยอะ ยิ่งตอนนี้กำลังจะเปลี่ยนให้พี่คิมหันต์รับช่วงต่อตำแหน่งของคุณลุงด้วย คงจะเหนื่อยกันน่าดู” ณดายิ้มให้ชายตรงหน้า แม้ว่าพิภพจะอายุเข้าเลขห้าแล้ว แต่เขายังดูหนุ่มแน่นต่างจากอายุจริงเสียอีก “แล้วณดาล่ะ ชีวิตช่วงนี้เป็นไงบ้าง” “…” ณดานิ่งไปชั่วขณะก่อนจะคลี่ยิ้ม “ก็…ดีค่ะ เรื่อยๆ ดี” ถึงแม้ว่ามันไม่ดีอย่างที่พูดก็เถอะ ตากลมโตเหลือบมองโทรศัพท์ตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ก่อนที่เธอจะออกมากับคุณลุง เธอได้ตกลงกับคีย์ไว้ว่าจะตามกระต่ายให้ไปหาเขาที่ร้านกาแฟหลังมหาวิทยาลัยให้ได้ แลกกับการลบคลิปที่เขาได้ส่งให้ใครสักคนไปก่อนหน้า มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ยอมหลอกให้เพื่อนรักตัวเองไปเจอผู้ชายที่อันตรายแบบนั้น แต่เธอไม่มีตัวเลือกมากนัก แค่ต้องการให้อีกฝ่ายหยุดกระจายคลิปโป๊ของตัวเองก็แค่นั้น ณดารู้ว่าตัวเองผิด เพื่อนของเธอไม่ควรโดนเธอหลอกใช้เป็นเครื่องมือเอาตัวรอดแบบนี้ แต่ในทางกลับกัน ณดาก็แอบคิดว่าเธอเองก็ไม่มีส่วนในเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ทำไมเธอถึงต้องมารับกรรมทุกอย่าง ทำไ
บทที่ 9 ความจริง “เสียดายเวลาที่รู้จักกันมาฉิบหาย” กระต่ายพูดออกมาด้วยความผิดหวังในตัวเพื่อนตัวเอง “แล้วจะให้ทำไงได้อะ” “ทำยังไงก็ได้แต่ไม่ใช่ทำแบบนี้ แกยอมให้มันบังคับแกได้ทุกอย่าง มันเห็นว่าแกยอมมันก็ทำแบบเดิมเรื่อยๆ ได้ไง” “ต่าย แกลองมาเป็นฉันดูปะ ลองมาอยู่ในจุดเดียวกันไหม!” “…” กระต่ายยืนเงียบ เมื่อเห็นว่าณดาพูดเสียงดังมากกว่าเดิม ซ้ำยังร้องไห้ออกมาอีก “แกแค่ต้องมาเจอหน้าเขา อยู่ใกล้เขา แกไม่ชอบฉันเข้าใจ” “….” “แต่มันก็แค่นี้เอง!” “มันไม่แค่นี้ไง มันกำลังวุ่นวายกับชีวิตฉัน!” “แต่ฉันต้องนอนกับเขา!” “…” “ทุกครั้งที่เขาไม่พอใจ ทุกครั้งที่ฉันพยายามไม่ทำตามคำสั่ง สุดท้ายแล้วฉันคนเดียวที่เจ็บ แกรู้อะไรบ้างวะ” “…” “ฉันโดนอยู่ฝ่ายเดียวเพียงเพราะว่าเขาชอบแก มันใช่หรอวะ ไม่สมเหตุสมผลเลย” น้ำตาณดายังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ถึงจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้สักที “แกนอนกับมันทำไมแต่แรกล่ะ ถ้าแกไม่ยอมมัน
บทที่ 10 ตัวคนเดียว(?) “พี่คีย์ปล่อย!” ณดาร้องเสียงดัง แขนเล็กถูกบีบกระชากบังคับให้เดินตามเขาไปอย่างเอาแต่ใจ คนตัวสูงไม่สนการคัดค้านของเธอ เขายังคงออกแรงดึงกระชากอย่างไม่สนว่าเธอจะเจ็บตัวจากการกระทำของตัวเองหรือไม่ ขายาวยังคงก้าวเร็วๆ ไปยังจุดหมายของตน คนรอบข้างพากันมองมาด้วยความสงสัยเพราะณดาเอาแต่ร้องและพยายามสะบัดแขนหนี แต่ช่างไร้ประโยชน์ “พี่คีย์ปล่อยเดี๋ยวนี้ ณดาไม่ไปกับพี่หรอกนะ!” “หุบปากแล้วตามมาเงียบๆ!” “ไม่!” ณดาทั้งทุบทั้งแงะมือหนาที่บีบแขนตัวเอง แต่อีกฝ่ายดูไม่สะทกสะท้านในสิ่งที่เธอทำแม้แต่น้อย มีแต่ตัวเองที่หมดแรงไปเสียเปล่า “มึงจะไปไหน” โด้ที่เห็นเหตุการณ์จากระเบียงชั้นสอง รีบวิ่งลงมาดักหน้าเพื่อนตัวเองไว้ “มึงจะทำอะไรเขา!” “เสือก!” พูดจบร่างของโด้ก็ถูกผลักออกโดยคนนิสัยไม่ดี คีย์มองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ หมับ! แขนอีกข้างของณดาถูกคว้าไว้ “กูไม่ให้มึงพาเธอไป” เป็นโด้เองที่จับแขนอีกข้างของเธอ มือใหญ่บีบแน่นแต่ไม่สร้างความเจ็บเท่าอีกคน “มึงเสือกอะไรด้วยวะ!” คีย์เดินปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อ ตะหวาดเสียงใส่จนคนรอบตัวพากันสนใจเหตุการณ์มากขึ้น “อย่ามายุ่งเรื
บทที่ 13 หวงก้าง “มึงพาสาวไหนติดสอยห้อยตูดมาวะไอ้คีย์” ‘อาร์ท’ รุ่นพี่ที่สนิทกันกับคีย์ถาม สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองไปยังผู้หญิงผมยาวใส่ชุดสบายตาที่นั่งอยู่ตรงบาร์ด้านล่าง เขาพาณดามาที่ผับใจกลางเมืองที่พึ่งเปิดใหม่เมื่อไม่นาน เป็นสถานบันเทิงของรุ่นพี่ที่อายุห่างกันห้าปี พวกเขารู้จักกันเพราะเคยเตะบอลด้วยกันบ่อยๆ “คนนี้เบื่อยัง ถ้าเบื่อแล้วส่งต่อให้กูได้นะ” ‘ปิง’ รุ่นพี่อีกคนพูดติดตลก แต่เขารู้ว่ามันพูดจริง เพราะส่วนใหญ่ผู้หญิงที่เคยตามเขาต้อยๆ ก็ไปนอนกับปิงอยู่บ่อยครั้ง คีย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มเงียบๆ ปล่อยให้คนอื่นพูดไป เพราะยังไงเขาก็ไม่คิดจะยกณดาให้ใครง่ายๆ เขายังไม่เบื่อที่จะรังแกเธอ “มีเสน่ห์อยู่นะ มึงดูดิมีแต่คนจ้องจะงาบ ขนาดใส่แค่เสื้อยืดกางเกงขายาวปกตินะ ถ้าแต่งเต็มจะขนาดไหน” “คงได้เหลียวกันจนคอเคล็ดแหละว่ะ” ปิงและอาร์ทยังคงพูดถึงณดาเรื่อยๆ อย่างสนใจ ทั้งยังคอยแอบมองสีหน้าของคีย์อีกด้วย “คนนี้เล่นๆ หรือจริงจังวะ” “ไม่รู้” คีย์ตอบ มือหนาแกว่งแก้วเหล้าในมือช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่หญิงสาวที่เอาแต่นั่งมองแก้วเหล้าตรงหน้าไม่ยอมยกดื่มสักที “
ตอนที่ 12 ไม่รักษาสัญญา ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากคืนนั้นที่ณดาถูกคีย์ทิ้งไว้ข้างทาง เธอและเขาไม่ได้เจอกันอีก ณดาคิดว่ามันเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ เพราะไม่ต้องโดนเขารังแกซ้ำๆ อีกเหมือนเคย แต่สิ่งที่น่ากังวลใจในตอนนี้คงเป็นเรื่องคลิปที่เขามีอยู่ เพราะไม่อาจนิ่งนอนใจได้นัก คนนิสัยไม่ดีอย่างเขาจะยอมลบคลิปเธอจริงๆ หรอ ไม่ใช่ว่าเอาคลิปของเธอไปปล่อยลงตามเว็บต่างๆ แล้วรึไง ณดานั่งกอดอก นิ้วสวยยกขึ้นชิดริมฝีปากก่อนจะอ้าปากขบกัดมันซ้ำๆ คิดไม่ตกกับสถานการณ์ในตอนนี้ เขายอมปล่อยเธอมาง่ายๆ แบบนี้ไม่ใช่ว่ามีแผนอื่นรออยู่หรอ คนเจ้าเล่ห์แบบเขาไม่น่าหยุดอยู่แค่นี้ แต่ตอนนี้เขาเงียบเกินไป เงียบจนรู้สึกไม่ดี ความจริงวันนี้ณดามีตารางเข้าเรียนแต่อาจารย์ผู้สอนยกเลิกคลาสไปเมื่อเช้าเนื่องด้วยธุระส่วนตัวกระทันหัน เธอที่ตื่นมาแต่งตัวแต่เช้านอนแอ้งแม้งหมดแรง ไม่รู้จะทำอะไร เพื่อนก็ไม่คุยด้วย จนตอนนี้ทั้งเธอและกระต่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาคุยกัน คงต้องบอกว่ากระต่ายคนเดียวต่างหากที่ไม่ยอมพูดคุยกับเธอเลยสักคำ ขนาดเธอตั้งใจโทรไปหาขอความช่วยเหลือยังปิดเครื่องหนี คงต้องจบความสัมพันธ์ของกันและกันไว้แค่นี้
บทที่ 11 ความในใจ (คีย์) “เราจะไปไหนคะ” ณดาถามหลังจากที่ทั้งสองเข้ามานั่งภายในรถ โด้คือคนที่มาช่วยพาเธอกลับบ้าน ณดาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเขา เพราะโดยปกติแล้วเธอและเขาไม่เคยคุยกันมาก่อน แค่สบตากันเธอยังไม่มีความกล้าเลย ความสงสัยก่อตัวภายในใจแต่เลือกเงียบเอาไว้ ต่อให้เหตุผลจะคืออะไรแต่สุดท้ายเธอก็ยอมมากับเขาอยู่ดี “ไปหาไอ้คีย์” “ณดาไม่ไปนะคะ” หน้าสวยแสดงอาการวิตกทันทีที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ผู้ชายข้างๆ เธอไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ขับรถออกจากซอยเปลี่ยวอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากเจอหน้าผู้ชายใจร้ายอย่างคีย์อีก แค่นี้เธอก็ทนมามากเกินพอแล้วกับสิ่งที่เขาทำไม่ดีกับเธอ อุตส่าห์ตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าเธอเดินกลับเขาจะเลิกยุ่ง ไม่ต้องมาพบเจอกันอีก แต่ตอนนี้ผู้ชายข้างกายกำลังพาเธอไปเจอคีย์อีกซะงั้น “ณดาไม่ไปได้ไหมคะ ถือว่าขอร้อง” “เธอเป็นเมียมันใช่ไหม” “…” “ถาม” เขาหันมามองหน้าเธอ “ขอคำตอบ” “ไม่รู้ค่ะ” ณดาก้มหน้างุด “เราเคยมีอะไรกัน แต่คงใช้คำว่าเมียกับผู้หญิงที่ตัวเองไม่รู้สึกอะไรด้วยได้หรอกค่ะ” “หึ” บทสนทนาของทั้งสองเงียบลง มีเพียงรถยนต์ที่แล่นเข้าสู่ถนนใหญ่ ที่ตอนนี้แทบจะไม่มีรถเลยส
บทที่ 10 ตัวคนเดียว(?) “พี่คีย์ปล่อย!” ณดาร้องเสียงดัง แขนเล็กถูกบีบกระชากบังคับให้เดินตามเขาไปอย่างเอาแต่ใจ คนตัวสูงไม่สนการคัดค้านของเธอ เขายังคงออกแรงดึงกระชากอย่างไม่สนว่าเธอจะเจ็บตัวจากการกระทำของตัวเองหรือไม่ ขายาวยังคงก้าวเร็วๆ ไปยังจุดหมายของตน คนรอบข้างพากันมองมาด้วยความสงสัยเพราะณดาเอาแต่ร้องและพยายามสะบัดแขนหนี แต่ช่างไร้ประโยชน์ “พี่คีย์ปล่อยเดี๋ยวนี้ ณดาไม่ไปกับพี่หรอกนะ!” “หุบปากแล้วตามมาเงียบๆ!” “ไม่!” ณดาทั้งทุบทั้งแงะมือหนาที่บีบแขนตัวเอง แต่อีกฝ่ายดูไม่สะทกสะท้านในสิ่งที่เธอทำแม้แต่น้อย มีแต่ตัวเองที่หมดแรงไปเสียเปล่า “มึงจะไปไหน” โด้ที่เห็นเหตุการณ์จากระเบียงชั้นสอง รีบวิ่งลงมาดักหน้าเพื่อนตัวเองไว้ “มึงจะทำอะไรเขา!” “เสือก!” พูดจบร่างของโด้ก็ถูกผลักออกโดยคนนิสัยไม่ดี คีย์มองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ หมับ! แขนอีกข้างของณดาถูกคว้าไว้ “กูไม่ให้มึงพาเธอไป” เป็นโด้เองที่จับแขนอีกข้างของเธอ มือใหญ่บีบแน่นแต่ไม่สร้างความเจ็บเท่าอีกคน “มึงเสือกอะไรด้วยวะ!” คีย์เดินปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อ ตะหวาดเสียงใส่จนคนรอบตัวพากันสนใจเหตุการณ์มากขึ้น “อย่ามายุ่งเรื
บทที่ 9 ความจริง “เสียดายเวลาที่รู้จักกันมาฉิบหาย” กระต่ายพูดออกมาด้วยความผิดหวังในตัวเพื่อนตัวเอง “แล้วจะให้ทำไงได้อะ” “ทำยังไงก็ได้แต่ไม่ใช่ทำแบบนี้ แกยอมให้มันบังคับแกได้ทุกอย่าง มันเห็นว่าแกยอมมันก็ทำแบบเดิมเรื่อยๆ ได้ไง” “ต่าย แกลองมาเป็นฉันดูปะ ลองมาอยู่ในจุดเดียวกันไหม!” “…” กระต่ายยืนเงียบ เมื่อเห็นว่าณดาพูดเสียงดังมากกว่าเดิม ซ้ำยังร้องไห้ออกมาอีก “แกแค่ต้องมาเจอหน้าเขา อยู่ใกล้เขา แกไม่ชอบฉันเข้าใจ” “….” “แต่มันก็แค่นี้เอง!” “มันไม่แค่นี้ไง มันกำลังวุ่นวายกับชีวิตฉัน!” “แต่ฉันต้องนอนกับเขา!” “…” “ทุกครั้งที่เขาไม่พอใจ ทุกครั้งที่ฉันพยายามไม่ทำตามคำสั่ง สุดท้ายแล้วฉันคนเดียวที่เจ็บ แกรู้อะไรบ้างวะ” “…” “ฉันโดนอยู่ฝ่ายเดียวเพียงเพราะว่าเขาชอบแก มันใช่หรอวะ ไม่สมเหตุสมผลเลย” น้ำตาณดายังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ถึงจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้สักที “แกนอนกับมันทำไมแต่แรกล่ะ ถ้าแกไม่ยอมมัน
บทที่ 8 เห็นแก่ตัว “ช่วงนี้ลุงวุ่นๆ นะ เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร” ‘พิภพ’ หรือลุงภพบอกกับณดา “ไม่เป็นไรค่ะ ณดาเข้าใจว่าคุณลุงงานเยอะ ยิ่งตอนนี้กำลังจะเปลี่ยนให้พี่คิมหันต์รับช่วงต่อตำแหน่งของคุณลุงด้วย คงจะเหนื่อยกันน่าดู” ณดายิ้มให้ชายตรงหน้า แม้ว่าพิภพจะอายุเข้าเลขห้าแล้ว แต่เขายังดูหนุ่มแน่นต่างจากอายุจริงเสียอีก “แล้วณดาล่ะ ชีวิตช่วงนี้เป็นไงบ้าง” “…” ณดานิ่งไปชั่วขณะก่อนจะคลี่ยิ้ม “ก็…ดีค่ะ เรื่อยๆ ดี” ถึงแม้ว่ามันไม่ดีอย่างที่พูดก็เถอะ ตากลมโตเหลือบมองโทรศัพท์ตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ก่อนที่เธอจะออกมากับคุณลุง เธอได้ตกลงกับคีย์ไว้ว่าจะตามกระต่ายให้ไปหาเขาที่ร้านกาแฟหลังมหาวิทยาลัยให้ได้ แลกกับการลบคลิปที่เขาได้ส่งให้ใครสักคนไปก่อนหน้า มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ยอมหลอกให้เพื่อนรักตัวเองไปเจอผู้ชายที่อันตรายแบบนั้น แต่เธอไม่มีตัวเลือกมากนัก แค่ต้องการให้อีกฝ่ายหยุดกระจายคลิปโป๊ของตัวเองก็แค่นั้น ณดารู้ว่าตัวเองผิด เพื่อนของเธอไม่ควรโดนเธอหลอกใช้เป็นเครื่องมือเอาตัวรอดแบบนี้ แต่ในทางกลับกัน ณดาก็แอบคิดว่าเธอเองก็ไม่มีส่วนในเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ทำไมเธอถึงต้องมารับกรรมทุกอย่าง ทำไ
บทที่ 7ไม่แมน“แกมาที่นี่ได้ไงณดา” กระต่ายถามขึ้นหลังจากที่พาณดาออกมาจากด้านในตัวผับตอนนี้ทั้งสองออกมายืนอยู่บริเวณลานจอดด้านนอก ที่มีการ์ดร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าอยู่ ณดาอึกอักไม่รู้จะบอกเพื่อนยังไงเลยเอาแต่ยืนเงียบ“ณดา” เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่นิ่งไม่ยอมปริปากพูด เจ้าตัวจึงทำเสียงแข็งใส่กดดันอีกฝ่าย “มีอะไรที่ฉันไม่รู้อีกไหม?”“ไม่มี” ณดาตอบเสียงอ่อย“อย่าโกหกได้ปะ แกมีอะไรแกบอกดิวะจะได้ช่วยกัน เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่าแกมีอะไรปิดบังอยู่!”“…”“ณดา”“ไม่มีอะไรจริงๆ” ณดาตอบไปแบบนั้นทั้งที่ในใจของเธอแทบจะระเบิดออกมา แต่ถ้าสารภาพไปว่าผู้ชายคนนั้นบังคับเธอยังไง กระต่ายคงไม่ยอมแน่ๆ เพื่อนเธอเอ่ยปากจะช่วยทำไมเธอจะไม่ยอม แต่เธอแค่ไม่ไว้ใจผู้ชายคนนั้น เขาสามารถปล่อยคลิปเธอได้ตลอดเวลา“ไม่มีอะไรแล้วทำไมแกอยู่กับมันบ่อยจัง” กระต่ายยังคงถามต่อ “มันบังเอิญจริงหรอณดา”“บ่อยตรงไหน เราพึ่งเคยเจอกันแค่สองครั้งเองนะ”“ปกติแกมาที่แบบนี้หรอวะ ฉันที่เป็นเพื่อนแกมากกว่าสิบปีแกยังไม่ยอมมากับฉันแบบนี้เลย!”“…”“อย่าโกหก…ขอร้องณดา”“ไม่มีอะไรจริงๆ” ณดายังคงยืนยันคำตอบใ
บทที่ 6คำสั่งแรกคีย์ : “คืนนี้มาที่ผับ”ณดานั่งมองข้อความที่ขึ้นโชว์หลาอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองด้วยความสงสัย เธอนั่งมองมันเฉยๆ โดยที่ยังไม่กดเข้าไปอ่านเป็นสิบนาทีแล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไป อีกอย่างเธอไม่ชอบสถานที่ที่มีแต่กลิ่นบุหรี่ ไหนจะเหล้าอีก เธอเสียตัวให้เขาครั้งแรกก็เพราะแอลกอฮอล์ เพราะฉะนั้นการเลี่ยงตัวจากของหรือสถานที่แนวนี้น่าจะดีที่สุดสำหรับเธอณดาถอนหายใจซ้ำไปซ้ำมา คิดไม่ตกว่าควรตอบเขาหรือปล่อยให้ผ่านไป ยิ่งอยู่กับผู้ชายคนนั้นมากเท่าไร ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโดนเอาเปรียบมากขึ้นเท่านั้น ขนาดตัวเธอไม่สบายยังลากให้เดินตามไปที่คณะเพื่อให้ตัวเองได้เจอกับคนที่ชอบ เห็นแก่ตัวสุดๆ ไม่ได้คำนึงถึงคนที่ถูกพาไปแบบนั้นเลยสักนิด“ณดา” อลันสะกิดเรียกเธอพร้อมกับป้องปากกระซิบกระซาบ “แกกับพี่คีย์แอบคุยกันหรอ”“บ้า” ณดาตอบกลับทันควัน“เอ้า แล้วทำไมวันก่อนพี่คีย์พาแกไปส่งบ้านเลยล่ะ”“ไม่ใช่ พี่เขาไม่ได้ไปส่ง แต่พาไปหากระต่ายต่างหาก” ณดาตอบความจริง แต่อีกฝ่ายยังคงทำหน้าตาสงสัยเช่นเดิม“เขาชอบแกหรอ” ชีต้าร์ที่นั่งฟังเงียบๆ ในตอนแรกหันมาถามด้วยแววตาเป็นประกาย “ณดาสาวสวยเงียบสุขุมนุ่มลึกแ
“ณดา ไปห้องน้ำปะ” เชียร์ เพื่อนสาวร่วมขณะร้องถาม เห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะกินข้าวก็อดที่จะเดินไปสะกิดถามไม่ได้ “เป็นไรเนี่ย”“หือ… ไม่เป็นไร” คนถูกถามเงยหน้าขึ้นตอบ ใบหน้าสวยซีดเซียวราวกับคนป่วย ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มซีดขาวอย่างกับคนขาดน้ำ “แกไปกันเลย ขอนอนพักก่อน”“โห ไหวปะแก สภาพดูไม่ได้เลย” ชีต้าร์เพื่อนสาวประเภทสองเดินเข้าประชิดตัว “พรีเซ้นต์งานไม่ไหวบอกได้นะ เดี๋ยวพวกฉันทำกันเอง”“ไหวๆ ไม่ได้เป็นอะไรมาก” ณดาตอบไปแบบนั้น ทั้งที่รู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวไปทั่วร่างกาย อีกทั้งยังหายใจร้อนผ่าว เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มี“หยุดทำตัวเป็นหญิงแกร่งจ่ะ เดี๋ยวพาไปหาหมอ”“บ้า จะพรีเซ้นต์งานอยู่แล้ว” ณดาตอบปัดไป “รอทำงานนี้เสร็จค่อยกลับก็ได้”“ตลกยัยดา! แกลืมหรอว่าเรากลุ่มสุดท้ายที่ขึ้นไปพรีเซ้นต์ อีกสามสี่ชั่วโมงนู่นแหละกว่าจะเสร็จ ถึงตอนนั้นแกเน่าตายก่อนพอดี!” อลันเพื่อนอีกคนกล่าว“ใช่ กลับบ้านเหอะ เดี๋ยวไปเรียกแท็กซี่ให้” กุ้บกิ้บเห็นด้วย“ไม่เอา” ณดายังคงดื้อดึงไม่ยอม แม้ว่าเพื่อนๆ จะพากันช่วยเก็บของใส่กระเป๋าไว้หมดแล้ว นอกจากกระต่ายที่เป็นเพื่อนสนิทต่างคณะก็มีเพื่อนกลุ่มนี้แห