แชร์

บทที่ 67

ผู้เขียน: เบลล่า
ฉันทำเสียงเย้ยหยันในขณะจ้องมองเธอ เธอไม่ได้ใช้ความพยายามในการออดอ้อนหรือพูดให้ฟังรื่นหูเลย ฉันยิ้มเยาะเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ "ค่าแลกเปลี่ยนบาทหนึ่งจ่ายมาก่อนสิ ถึงจะบอก"

ทีแรกเธอมองฉันอย่างตกตะลึงเหมือนจะรอให้ฉันปล่อยหัวเราะออกมาแล้วบอกว่าล้อเล่น "หนึ่งบาท!”

“ใช่แล้ว หนึ่งบาท เถอะน่า เอามาสิ" ฉันหงายฝ่ามือให้เธอ

เธอกวาดตามองฉัน แล้วจากนั้นก็กลอกตา หยิบธนาบัตรพันสองสามใบออกมาออกมาฟาดลงบนฝ่ามือของฉัน "เอาไปสิ ไม่ต้องทอน" เธอพูดพร้อมกับเชิดคางและยกไหล่ขึ้นราวกับเธอเพิ่งให้เงินนับล้านบาทกับฉัน

ฉันรับเงินนั้นมาแล้วมองดูมัน โบกมือปฏิเสธแล้วส่งคืนให้เธอ "ไม่เอา ฉันต้องการแค่หนึ่งบาท"

เธอหัวเราะ "ซิดนีย์ เอาไปสิ ฉันยกให้เธอหมดเลย เธออาจต้องการมันก็ได้"

“ไม่เอา ฉันต้องการแค่บาทเดียว เพราะความรักอันน่ารังเกียจของเธอกับมาร์คน่ะมีราคาแค่บาทเดียว"

รอยยิ้มสะดุดกึกอยู่บนหน้า ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

ฉันยิ้มอย่างมีความสุขที่ทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าและโดนเยาะเย้ยได้สำเร็จ "ถ้าไม่ให้ฉันก็จะไปแล้วนะ ฉันแน่ใจว่ามีคู่แข่งคนอื่นที่ยินดีจะจ่ายเงินหนึ่งบาท เพื่อซื้อข่าวล่าสุดของมาร์ค"

เบลล
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทที่เกี่ยวข้อง

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 68

    ฉันยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลายเมื่อเห็นเขาก้าวลงจากรถผ่านทางผนังกระจกของที่ว่าการอำเภอแล้วเดินช้า ๆ ไปยังทางเข้าของสำนักงานกิจการพลเรือนฉันมาถึงนี่เมื่อประมาณห้านาทีที่แล้วนี่เอง แล้วคิดว่าคงต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าเขาจะมาถึง แต่นี่ไงเขาก้าวเข้ามาในสำนักงานแห่งนี้อย่างที่ตกลงกันไว้เขามองเห็นฉันค่อนข้างเร็ว แล้วจึงเดินเลี้ยวเข้ามาหาฉัน“สวัสดี"เขาพยักหน้าและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง "ไง"“ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาเช้าขนาดนี้" ฉันพูดในขณะลุกขึ้นยืนแล้วสะพายกระเป๋าเอาไว้บนบ่าไหล่ของเขาไม่ได้ขยับเลยสักนิดเดียวเมื่อเขายักไหล่นิดนึง "ผมบอกคุณแล้วไงว่าจะมาถึงที่นี่ตามเวลาที่คุณบอก ผมรับปากคุณแล้ว ผมไม่กลับคำพูดหรอก"ฉันเลิกคิ้วขึ้น แล้วอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ พูดตามตรงนะ ฉันรู้สึกประทับใจจริง ๆ นี่เขาได้รับแรงกดดันอะไรมาจากคุณยายดอริสใช่ไหม?“โอเค ไปกันเถอะ" ฉันบอกเขา แล้วเดินนำเขาเข้าไปในสำนักงานของผู้พิพากษาฉันยิ้มกว้างออกมาทุกครั้งที่มองหรือสัมผัสกับกับกระดาษที่อยู่ในมือ ในที่สุดฉันก็ไม่ใช่คุณนายตอร์เรสอีกต่อไป ฉันรู้สึกดีมาก ๆ เลยการจดทะเบียนหย่าของเราเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ฉันคิดว

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 69

    เราเริ่มออกเดินกันแบบเงียบ ๆ อีกครั้ง "ว่าแต่ฉันไม่ได้วางแผนจะเก็บหุ้นที่คุณยายโอนให้ไว้หรอกนะ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้ม "ฉะนั้นก็ให้ทนายของคุณร่างเอกสารการโอนหุ้นส่งมาให้ฉันทางเมล์ แล้วฉันจะเซ็นชื่อให้ทันที แบบไม่มีปัญหาเลยแหละ"มาร์คส่ายหัวแล้วบอกว่า "ไม่เอา คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก ในเมื่อคุณยายโอนหุ้นให้คุณแล้ว หุ้นนั้นก็เป็นของคุณ ไม่ใช่ของผม ถ้าคุณไม่อยากได้หุ้นนั้นจากคุณยาย ก็ถือซะว่าหุ้นนั้นคือค่าเลี้ยงดูของผมตราบใดที่คุณไม่ขายหุ้นพวกนั้นไป"ฉันยักไหล่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย ฉันคิดว่าหุ้นบริษัทจะมีความหมายกับเขาอย่างมากซะอีก ฉันคิดว่าเขาจะแอบเดือดดาลอยู่ข้างในตอนที่ฉันเซ็นเอกสารการโอนหุ้น แต่ตอนนี้เขากลับดูไม่แยแสกับเรื่องนั้นเลย ช่างน่าประทับใจจริง ๆ "ถ้าคุณเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ก็แค่ติดต่อทนายความของฉันมานะ" ฉันยื่นนามบัตรของทนายความให้เขา "เผื่อว่าคุณไม่อยากโทรหาฉัน หรือติดต่อฉันไม่ได้"เขาจ้องมองนามบัตรนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบมาใส่กระเป๋าโดยไม่เหลือบมองอะไรเลยตอนนี้เราทั้งคู่ได้เดินไปถึงลานจอดรถแล้ว ฉันเดินไปที่รถของฉันแล้วปลดล็อค“เอาล่ะ" ฉันพูดออกไปอ

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 70

    หลังจากนั้นการขับรถมุ่งตรงไปยังที่ทำงานก็เป็นไปอย่างราบรื่นมาก ราวกับคนทั้งโลกนี้เป็นศัตรูกับริชชี่ ไม่มีการจราจรที่ติดขัดในระหว่างทางอีกเลยไม่นานนักฉันก็ขับไปถึงบริษัท ล้อรถบดกับถนนดังเอี๊ยดในขณะที่ฉันเอาเท้าแตะเบรกอย่างปุบปับ แล้วจอดรถอย่างไม่ระมัดระวัง ฉันมองหารถตำรวจพร้อมกับล็อครถของตัวเอง แต่ไม่มีรถตำรวจอยู่แถวนั้นเลย ไม่มีการเปิดสัญญาณไฟฉุกเฉินสีน้ำเงินแดง หรือเสียงไซเรนดังขึ้นในบริเวณนั้นเลย“โชคดีจังที่ฉันมาทันเวลา" ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วรีบเข้าไปข้างใน ฉันไม่สนใจคำทักทายในขณะที่รีบวิ่งเข้าไปในลิฟท์ ฉันกดลิฟท์ขึ้นไปยังห้องทำงานของริชชี่ พร้อมกับโทรศัพท์ผ่านไลน์ไปหาหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง"“สวัสดีค่ะ" ฉันตอบรับคำทักทายของเขา แล้วตรงเข้าประเด็นเลยว่าฉันโทรหาเขาทำไม "ตอนนี้ ฉันต้องการให้คุณสกัดกั้นริชชี่ หัวหน้าแผนกบริการลูกค้า เอาไว้ทุกทางออก อย่าให้เขาเล็ดลอดออกไปได้"“ครับ คุณผู้หญิง"ฉันได้ยินเขาตะโกนสั่งลูกน้องก่อนที่ฉันจะทันจะได้วางสายลงด้วยซ้ำไป เยี่ยมฉันจะทำให้แน่ใจว่าเขาจะโดนจับกุมตัว ฉันได้ให้เวลาและโอกาสกับเขาในการทบทวนพฤติกรรมแย่ ๆ แล

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 71

    "ริชชี่"“ครับ คุณซิดนีย์" เขาตอบกลับมาแล้วทำให้ฉันอดหัวเราะด้วยความขมขื่นไม่ได้ เขาไม่ได้เรียกชื่อฉันซิดนีย์เฉย ๆ เหมือนวันอื่น ๆ แล้วเหรอ? แต่ตอนนี้มีคำว่าคุณเพิ่มเข้ามาด้วยได้ยังไงกัน?“บอกฉันมา ริชชี่ คุณจะได้อะไรจากการจ้างนักฆ่าที่ปลอมตัวเป็นผู้จัดซื้อให้มาฆ่าฉัน?ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็ปรากฏชัดแล้ว เมื่อเราพูดคุยกันถึงการเพิ่มอะไรใหม่ ๆ เข้ามาในลักซ์ โว้ค แล้วเห็นได้ชัดว่าริชชี่ในฐานะที่เป็นหัวหน้าแผนกจะต้องอยู่ที่นั่นและทำการนำเสนองาน แต่เขากลายเป็นหนึ่งในหัวหน้าแผนกที่ไม่แสดงความคิดเห็นอะไรออกมาเลย“นักฆ่าอะไรเหรอครับ?” เขาพูดปากคอสั่นเล็กน้อย "คุณหมายความว่ายังไง? ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร" เขาพูดต่อโดยพยายามแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ฉันก็มองเห็นหมด ไม่ว่าจะเป็นการขยับนิ้วอย่างกระสับกระส่าย ปากที่สั่นระริก คิ้วขมวดโดยไม่จำเป็น หรือหรือการหรี่ตาลง ทั้งหมดทั้งมวลนั้นล้วนเป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงความรู้สึกผิดฉันเลิกคิ้วขึ้น "คุณต้องการหลบหนีจากเรื่องนี้เหรอ? ถึงได้แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย"เขาขมวดคิ้วเข้าหากันมากขึ้น "อะไรนะ...ทำไม...” เขาพูดตะกุกตะกักอย่า

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 72

    หลังจากแน่ใจว่าริชชี่ถูกจับกุมตัวไปแล้ว ฉันก็เรียกพนักงานทุกคนมาประชุม และออกปากเตือนพวกเขาอย่างจริงจัง ถ้าพวกเขาไม่พร้อมที่จะทำงานก็ควรยื่นจดหมายลาออกซะ เมื่อฉันไม่ได้ติดแหงกอยู่ในชีวิตแต่งงานอีกต่อไป ยุคที่ไม่มีการกำกับดูแลอย่างเข้มงวดและสม่ำเสมอจึงกลายเป็นอดีตไปแล้ว จากนั้นก็สั่งให้พนักงานในฝ่ายทรัพยากรบุคคลเริ่มดำเนินการสรรหาบุคลากรจากภายในบริษัท เพื่อหาคนที่เหมาะสมมาทำงานในตำแหน่งของริชชี่หลังจากประชุมเสร็จแล้ว ฉันก็รีบบึ่งไปที่โรงพยาบาล ในที่สุดก็ถึงวันที่เกรซจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เธอจะได้ลุกออกจากเตียงแข็ง ๆ ของโรงพยาบาลซะทีฉันพบหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยในระหว่างที่เดินออกมา แล้วสั่งให้เขายังคงดูแลความปลอดภัยเอาไว้อย่างแน่นหนา ใครจะไปรู้ว่าริชชี่ยังมีลูกน้องแบบแบรนอยู่อีกกี่คน?ฉันขับรถไปยังโรงพยาบาล แล้วแวะร้านขายของชำเพื่อซื้อผักต่าง ๆ ที่จะใช้ทำอาหารให้เกรซกิน เธอเบื่ออาหารของโรงพยาบาลเต็มทีแล้ว เธอต้องการอาหารที่ปรุงเป็นพิเศษ นอกจากนี้ฉันก็ยังซื้อไวน์ดี ๆ มาฉลองการหย่าร้างกับมาร์คด้วย มันคงจะสนุกกว่าถ้าได้ไปเที่ยวบาร์ ซึ่งอาจจะเป็นบาร์ของลุยจิก็ได้ แต่ฉันก็ไม่อยากเ

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 73

    ผู้ชายคนนั้นหุบยิ้มทันที แล้วถ้าคุณมองเข้าไปใกล้ ๆ ก็เห็นใบหน้าของเขาดูแข็งกร้าวขึ้น เขาไม่คิดว่าเธอจะเข้ามาใกล้มาก หรือถามเขาตรง ๆ แบบนั้นเขาหัวเราะอย่างเคอะเขิน อาจเพราะพยายามจะทำลายบรรยากาศที่ดูตึงเครียด แต่ก็สายไปแล้วล่ะ "เอาล่ะครับ คุณผู้หญิง เราแค่อยากจะคุยกับเกรซเพื่อหาข้อตกลงที่จะเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย"ฉันยิ้มเยาะเมื่อเห็นสายตาของเขาดูอ่อนลงไปชั่วขณะ คนพวกนี้ไม่ยอมหยุดทำอะไรง่าย ๆ หรอก ฉันพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า "เสียใจนะ ฉันบอกคุณได้แต่เพียงว่าคุณเกรซจะไม่ยอมถอนฟ้องอย่างแน่นอน ถ้าคุณไม่อยากเสียเวลาก็เชิญออกไปได้แล้ว"ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อจู ๆ ประตูห้องเปิดออก แล้วเกรซก็เดินออกมา ผู้ชายคนนั้นมองฉันอย่างสาดเสียเทเสีย ก่อนจะหันหน้าไปทางโรงพยาบาล...เธอหันไปเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้นด้วย "ฉันชื่อเกรซ เชิญเข้ามาดื่มกาแฟข้างใน แล้วบอกฉันมาว่าคุณจะเสนอเงื่อนไขอะไรให้"ฉันอ้าปากค้างในขณะที่ผู้ชายคนนั้นมีดวงตาเป็นประกาย เขาหันมายิ้มให้ฉันอย่างผู้ชนะ "ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นหรอกครับคุณเกรซ เพราะตอนนี้เราไม่เหลือเวลามากนัก"เกรซพยักหน้าโดยไม่หันมามองฉันสักนิดเดียว! ฉันคงจะร

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 74

    "ฉันคิดว่านี่โอเคแล้วนะ เกรซ เธอดูสวยมากเลย ถึงแม้ว่าเธอจะนอนหมดสติอยู่บนเตียงนั่น เธอก็ยังสวยอยู่ดี"เธอร้องออกมาพร้อมกับกลอกตา "โอ๊ย อย่าย้ำเตือนให้ฉันนึกถึงวันเก่า ๆ อีกเลย ฉันจะบ้าตายที่เห็นหน้าตาฉันในสภาพแบบนั้น ฉันกลัวจังเลยว่าแผลเป็นนั้นจะไม่จางหายไป"ฉันหัวเราะในขณะขยับเข้าไปใกล้เธอพร้อมกับจัดชุดเธอให้เข้าที่ จากนั้นก็ช่วยสวมสร้อยคอให้เธอ สร้อยมรกตที่ฉันทำให้เธอนั่นแหละ "เสร็จแล้ว"เธอหยุดนิ่งเหมือนตะลึงงันไปชั่วครู่ จากนั้นก็กรีดร้องแล้วกอดฉันแน่น "เธอเจอมันแล้ว!”“ฉันกระชากมาจากคอนังแม่มดคนนั้น มันใส่สร้อยเส้นนี้อยู่"“เธอน่าเอาสร้อยเส้นนี้รัดคอมันไปเลยนะ" เธอแนะนำ แล้วเราก็หัวเราะกันดังลั่น“โอ้ ไม่นะ ได้โปรด" ฉันพูดในขณะที่กำลังหัวเราะอยู่ "ฉันไม่อยากจบชีวิตอยู่ในคุกเหมือนริชชี่ ฉันแน่ใจว่าพ่อมันต้องทำให้ฉันเน่าตายอยู่ในคุกแน่ ๆ"“มาร์คไม่ให้ปล่อยให้ทำอย่างนั้นหรอก" เธอยักคิ้วฉันกลอกตา "โอ๊ย เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้วน่า" ที่ตลกก็คือนับตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่ากัน ฉันก็ไม่ได้คิดถึงเขาอีกเลย“แต่ฉันแน่ใจว่าเธอต้องคิดถึงคุณยายดอริส" เกรซพูดพร้อมกับหันหน้าเข้าหากระจก ใบห

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 75

    "พูดตามตรงนะ ทีแรกฉันก็คิดว่าพวกแกกำลังเมาอะไรอยู่ซะอีก" ฉันจิบไวน์หลังจากเว้นช่วงไป โดยจ้องมองพวกเขาผ่านปากแก้วไวน์ “แต่พอดูดี ๆ ก็เห็นว่าพวกแกกำลังทำตัวโง่เง่ากันตามปกตินี่" ฉันพูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ฉันจ้องพวกเขาตาเขม็งจนทำให้พวกเขาถึงกับหยุดหัวเราะ แล้วจ้องมองมาที่เรา“คนแพ้จะรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมากที่ได้เรียกคนอื่นว่าไอ้ขี้แพ้ นั่นทำให้แกรู้สึกดีที่คิดว่าแกไม่ใช่ผู้แพ้เพียงคนเดียวใช่ไหม?” ถ้าดวงตาของแซนดร้ากระโจนออกมาฆ่าฉันได้ มันคงทำไปแล้ว "เอาล่ะ ฉันขออธิบายให้แกเข้าใจง่าย ๆ นะแซนดร้า เราไม่ใช่ผู้แพ้แต่แกนั่นแหละที่เป็น แกเป็นผู้แพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิตนี้ ฉันหมายความว่ามีแต่คนรุ่นราวคราวเดียวกับแกเท่านั้นแหละ ที่จะวิ่งกลับไปฟ้องพ่อแม่ให้มาช่วยสะสางปัญหาให้ จริงไหมล่ะคุณแซนดร้า?” ฉันเลิกคิ้วขึ้น "แต่เอาเถอะ แกควรขอบคุณพ่อที่เป็นคนมีตำแหน่งนะ"ฉันเบือนหน้าหนีภาพอันน่าเบื่อของแซนดร้าที่กำลังกัดฟันกรอดและกำมือแน่น แล้วหันไปมองโจเอล "ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ?” ฉันยกคิ้วขึ้นเพื่อเรียกร้องให้เขาตอบ "พ่อของเธอได้ช่วยพวกแกไว้...” ฉันละคำบางคำเอาไว้ "ว่าแต่โจเอล มีอ

บทล่าสุด

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 430

    ไอเดน"ไม่เป็นไรแล้วค่ะ" ชารอนพูดขณะที่เธอโอบแขนรอบไหล่ "คุณต้องหยุดโทษตัวเองเรื่องนี้ได้แล้ว ที่รัก มันไม่ใช่ความผิดของคุณ และการทุ่มเทตัวเองให้กับการสอบสวนทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรด้วยเลย""ผมต้องหาตัวคนผิดมาให้ได้ ชารอน ผมต้องหาว่าใครทำเรื่องนี้ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมทำเพื่อลูกสาวผมได้ ซึ่งจะทำให้ความรู้สึกผิดนี้ทุเลาลง" "ถ้ามันเป็นวิธีเดียว คุณก็ควรทำอยู่แล้ว" เธอให้กำลังใจ "ฉันจะคอยดูแลให้พ่อช่วยในคดีนี้ด้วย ฉันสัญญา"พ่อของเธอโทรหาผมครั้งหนึ่งเพื่อแสดงความเสียใจกับการจากไปของลูกสาวผม ซึ่งไม่ได้เป็นอะไรกับลูกสาวเขาเลย และเขาฟังดูไม่พอใจนัก ผมประหลาดใจด้วยซ้ำที่เธอจะบอกเรื่องนั้นกับพ่อของเธอ ผมสงสัยว่าเขาอยากจะช่วยเปิดโปงฆาตกรของเด็กที่ไม่ใช่ลูกของเขาในทางใดทางหนึ่งหรือไม่ แต่ผมเก็บเรื่องนั้นไว้กับตัวเอง"ขอบคุณครับ" ผมบอกเธอแทนเธอโอบกอดผมครึ่งหนึ่ง และคราวนี้ไม่ได้ผละออกทันที ในวันแบบนี้เองที่เธอไม่ได้กระโดดหนีจากผมเหมือนผมติดเชื้อเมื่อใดก็ตามที่ผมพยายามสัมผัสเธอ"แล้วคุณจะยิ้มให้ฉันไหม?" เธอยิ้มขณะที่ดึงผิวแก้มของผมเพื่อพยายามทำให้ผมยิ้มเมื่อผมเอามือของเธอออก เธอก็แสร้

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 429

    เดนนิสหลังจากผ่านไปสองสามสัปดาห์ เมื่อผมไม่ได้ยินเสียงอะไรออกมาจากห้องของเอมี่อีกเลย ผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติผมไม่ลังเลที่จะงัดประตูเข้าไปและพบว่าเธอหมดสติ รอบๆ ตัวเธอมีขวดน้ำและอาหารขยะมากมายจนผมสงสัยว่าเธอต้องแอบออกไปซื้อพวกมันตอนที่ผมนอนหลับแน่ๆ นอกจากนี้ยังมีเศษขนมปังปิ้งและกล่องพิซซ่าที่ผมสอดเข้าไปในห้องจากใต้ประตู ผมเดาว่าพวกมันคงไม่พอผมรีบอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน รัดจัสตินไว้ในเบาะรถสำหรับเด็ก และรีบพาเธอไปโรงพยาบาลหลังจากที่เธอถูกพาเข้าไปประมาณหนึ่งชั่วโมง แพทย์ก็ออกมา "เธอโชคดีมากที่คุณพาเธอมาทันเวลา"ผมเอามือลูบหน้าด้วยความโล่งใจ ดีใจที่นี่ไม่ใช่การประกาศการตายอีกครั้ง"ตอนนี้ คนไข้มีอาการขาดน้ำอย่างรุนแรง น้ำตาลในเลือดต่ำ และอวัยวะทำงานหนักเกินไป หากคุณไม่พบเธอทันเวลา เราคงกำลังพูดถึงอาการอ่อนเพลียอย่างรุนแรง อวัยวะล้มเหลว และอาจเกิดบาดแผลทางจิตใจในตอนนี้"ผมควรจะพังประตูเข้าไปเร็วกว่านี้ คำพูดเหล่านั้นผุดขึ้นมาในความคิดของผม ผมควรจะบังคับเธอออกมาและบังคับให้เธอกิน ผมแค่คิดว่าเธอต้องการเวลาในการโศกเศร้าตามลำพัง"ดังนั้นเธอจะต้องอยู่ที่นี่สองสามวันขณะที่เราจัดการกับอา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 428

    มุมมองของนักเขียนขณะที่การสอบสวนเข้มข้นขึ้น มีการสอบปากคำมากขึ้น คนขับแท็กซี่และพนักงานร้านค้าที่อยู่ใกล้เคียงกับที่เกิดเหตุถูกสอบปากคำ กล้องวงจรปิดบริเวณนั้นทั้งหมดก็ถูกตรวจสอบเช่นกันไอเดนตั้งใจจริงที่จะไม่ละเลยสิ่งใด ๆ แม้แต่น้อยและเมื่อสิ่งต่างๆ ถูกเปิดเผย หลักฐานที่น่าตกใจมากขึ้นก็ถูกค้นพบ เช่น รองเท้าของเอมี่ข้างหนึ่งที่พบอยู่ข้างรถโดยสารที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งอยู่ห่างจากร้านค้าที่เธออยู่กับแม่ไปไม่กี่ร้านในที่สุด ผู้กระทำผิดก็ถูกพบหัวใจของนักสืบเต็มไปด้วยความสุขขณะที่เขาลงจากรถตู้และนำทีมเข้าไปในอาคาร มั่นใจว่าเขามาถูกทางแล้วในครั้งนี้ที่ทางเข้า พวกเขากระจายตัวออกไป ทีมแต่ละทีมไปยังตำแหน่งที่กำหนด เนื่องจากอาคารถูกเฝ้าติดตามมาหลายวันสิ่งที่พวกเขาต้องการคือลายนิ้วมือบนรถโดยสารที่ถูกทิ้งร้าง และคดีที่เหลือก็คลี่คลายไปเองอย่างน่าอัศจรรย์ อย่างน้อย นักสืบก็อยากจะเชื่อเช่นนั้นทันทีที่นักสืบพร้อมทีมของเขาเดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า และผ่านทางเดิน เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สถานที่นั้นเงียบสงัดอย่างน่าขนลุกเขาเปิดประตูทีละบานในทางเดิน แต่ละห้องสว่างไสว จนกระทั

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 427

    มุมมองของนักเขียนยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้นนั่นคือคำพูดที่ชารอนบอกตัวเองซ้ำๆ เพื่อลดความรู้สึกผิดที่เพิ่มขึ้นบ่อยครั้งที่เธอคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าเธอแค่พูดความจริงเกี่ยวกับเรื่องตั้งครรภ์ของเธอ และใช้ชีวิตกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น การอยู่กับไอเดนไม่คุ้มค่ากับความรู้สึกผิด หลุมดำที่ไม่มีวันสิ้นสุดที่เธอกำลังจมลงไปตอนนี้เธอเข้าใกล้กำหนดคลอดปลอมมากขึ้น ไอเดนก็แสดงความรักต่อเธอมากขึ้น พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าที่เคยเป็น บางครั้งเธอสงสัยว่าการตายของเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็ไม่คุ้มค่า เพราะเธอไม่มีความสุข เธอมีทุกสิ่งที่เธอต้องการ การเอาใจใส่ของไอเดนอย่างเต็มที่ เต็มที่เท่าที่เขาจะทำได้กับการสอบสวนที่เขาทุ่มเทให้เมื่อใดก็ตามที่เขาไม่ได้อยู่กับชารอน ช่วยเธอทำอาหาร หรือส่งอาหารที่เขาสั่งให้เธอ หรือทำความสะอาดบ้านเพราะเธอไม่ต้องการให้แม่บ้านมาอีกต่อไป เขาก็จะอยู่ที่สถานี ไขคดีของเอมี่ มองหาคำตอบที่อยู่ใต้หลังคาบ้านของตนเองตอนนี้ ชารอนไม่ได้ต่อสู้กับความรู้สึกผิดเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการตายของเอมี่เท่านั้น แต่เธอยังไม่มี

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 426

    ไอเดนผมควรจะฟังอาน่า ผมควรจะซ่อนตัวเฉยๆ ตอนที่ผมตามเธอไป ผมไม่ควรต่อสู้กับคนพวกนั้น ผมควรจะควบคุมความโกรธของตัวเอง... ที่สำคัญที่สุด ช่วงเวลาหยุดชะงักสั้นๆ ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่ผมหยุดและบอกเธอว่าผมเป็นพ่อของเธอ ผมไม่ควรทำแบบนั้น ผมควรจะพาเธอออกจากที่นั่นไปที่ปลอดภัยทันที ถ้าผมไม่ได้ใช้เวลาเหล่านั้นอย่างผิดๆ บางทีเอมี่ก็คงยังอยู่ที่นี่ แต่ผมเห็นแก่ตัวมาก ทั้งๆ ที่ผมอ้างว่ารักและห่วงใยเธอเดนนิสพูดถูก เขาห่วงใยเธอมากกว่าผมนัก เขาเติบโตมากับเธอ เขาเลี้ยงดูเธอและเฝ้าดูเธอเติบโตมาตั้งแต่แรกเกิด ผมไม่มีทางรักเธอได้มากกว่าเขามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมสามารถและควรจะทำแตกต่างออกไป ทำได้ดีกว่านี้ แต่มันสายเกินไปแล้วเธอจากไปแล้วขณะที่ผมจ้องมองภาพถ่ายเพียงภาพเดียวที่เราถ่ายด้วยกันตอนที่เธอยังอยู่ในโรงพยาบาล มันยังคงยากที่จะเชื่อมันเพิ่งจะเกือบปีเท่านั้นตั้งแต่ผมรู้ว่าเธอเป็นลูกของผม ตั้งแต่ผมสามารถอุ้มเธอและดูเธอหัวเราะและยิ้มและกวนผมเรื่องการพบตัวเอง และตอนนี้เธอจากไปแล้วเหรอ?ผมหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ตลกเป็นบ้าความตายโหดร้ายแบบนี้เหรอ? พันมือเย็นเยียบที่กัดกร่อนรอบตัวคนที่พวกเขาไม

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 425

    มุมมองของนักเขียนณ วินาทีนั้น โลกของอาน่าก็พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเธอ"คุณหมอหมายความว่ายังไงที่เธอไปแล้ว?" ดวงตาเอ่อล้นขณะที่เธอกำเสื้อคุลมของแพทย์ "บอกกับฉันสิคุณหมอ บอกฉันว่าเอมี่จะไม่เป็นอะไร""ผมเสียใจด้วยครับ คุณอนาสตาเซีย" แพทย์พูด รู้สึกสงสารเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้ เธอไม่สมควรได้รับสิ่งที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากสิ่งที่เธอต้องเผชิญ"อาน่า" เดนนิสกลืนน้ำลายขณะดึงเธอออกมาเมื่อเธอไม่ยอมปล่อยเสื้อของแพทย์"ปล่อยฉัน" เธอตะโกนและผลักเดนนิสออกไปจากเธอ "ไปให้พ้น"เดนนิสกำลังจะเดินกลับไปหาเธอเมื่อแพทย์ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเดนนิส เขาฉีกยิ้มเล็กน้อยให้เขา แสดงว่าไม่เป็นไรอาน่าค่อยๆ ทรุดตัวลงบนพื้น แขนโอบรอบตัวเองขณะที่เธอคร่ำครวญ "ไม่"จากนั้นเธอก็ส่ายหัว "ไม่ เอมี่จะทิ้งแม่ไปไม่ได้นะลูก” เธอร้องไห้ขณะวิ่งไปตามทางเดินก่อนที่ใครจะหยุดเธอได้ เธอก็เปิดประตูห้องของเอมี่ เธอวิ่งไปข้างๆ เอมี่และดึงผ้าปูที่นอนออกจากร่างของเธอ"เอมี่" เธอตบแก้มของเธอเบาๆ "เอมี่ ตื่นสิ แม่มาแล้ว เอมี่ลูก" เธอเรียกซ้ำ ๆ ร่างกายสั่นเทาไปกับการร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของเอมี่และชุดคนไข้ที่เธอยั

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 424

    มุมมองนักเขียนขณะที่ไอเดนรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาตามแขนด้านข้างของเธอ หัวใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาทรุดตัวลงคุกเข่า และวางร่างไร้เรี่ยวแรงของเอมี่ลงบนพื้น"เอมี่ ไม่นะ พ่ออยู่นี่แล้ว" เขาพึมพำอย่างกระวนกระวายขณะที่กดมือลงบนด้านข้างเพื่อห้ามเลือดดวงตาของเอมี่เปิดอยู่ แต่ดูเหมือนไร้ชีวิตชีวา เอมี่พยายามพูดอะไรบางอย่าง เธอพยายามถามเขาว่าเขาเป็นพ่อของเธอจริงๆ หรือไม่ เธอมีพ่อสองคนจริงๆ หรือไม่ แต่เธอขยับริมฝีปากไม่ได้ และสายตาของเธอก็พร่ามัวอย่างรวดเร็ว"เอมี่ เอมี่ หนูจะไม่เป็นอะไร อดทนไว้" ไอเดนพูดอย่างรวดเร็วขณะดึงเสื้อของเขาออกและผูกไว้รอบเอวของเธอ หวังอย่างแรงกล้าว่าเลือดจะหยุดไหล แต่กลับแย่ลงมีเสียงเอะอะเล็กน้อย มีเสียงฝีเท้าหลายคู่ขณะที่เดนนิสรีบเข้ามาในอาคารพร้อมกับตำรวจเมื่อเห็นตำรวจ ชายสองคนก็รีบลุกขึ้นและเดินออกจากอาคาร ตำรวจสองคนรีบตามพวกเขาไปทันทีไอเดนไม่ได้ละสายตาจากเอมี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว "ได้โปรด เอมี่ ได้โปรด" เขาพึมพำอย่างสิ้นหวัง "อย่าจากพ่อไป" เขาเฝ้าดู หัวใจแตกสลายขณะที่ดวงตาของเอมี่ค่อยๆ หลับลง"เกิดอะไรขึ้นวะ?!" เดนนิสระเบิดเสียงออกมาขณะรีบเข้ามา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 423

    มุมมองนักเขียน“ไม่!”ไอเดนและเดนนิสพูดออกมาพร้อมกันอนาสตาเซียมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน ยิ่งโกรธมากขึ้น "หมายความว่าไงว่าไม่?""อาน่า คุณ…"“ฉันไม่…”แต่ละคนเริ่มพูดอีกครั้ง และมันก็แทรกกัน"ฉันไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น!" เธอหยุดพวกเขาด้วยการยกมือทั้งสองข้างขึ้น "ฉันจะไปเอง แค่นี้!" เธอพูดจบแล้วคว้ากระเป๋าผ่านมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วหลังจากที่พวกเขาได้รับวิดีโอ พวกเขาหาเงินมาได้สำเร็จ แต่พวกเขาก็ยังไม่มีใครที่จะเอาเงินไปส่งที่สถานที่ที่กำหนด เพราะไอเดนและเดนนิสไม่เห็นด้วยกันชายสองคนพยายามพูดให้เธอเปลี่ยนใจไอเดนเข้าใจมุมมองของเดนนิส ไม่ใช่ว่าเขามีเงินเหลือเฟือที่จะเอาไปให้คนลักพาตัว เขาแค่อยากได้ลูกสาวคืน เมื่อเธอปลอดภัยในอ้อมแขนของพวกเขาแล้ว พวกเขาค่อยให้ทางการและหน่วยรักษาความปลอดภัยทุกประเภทเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ไม่ใช่เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเอมี่ "มาเถอะ อาน่า เราทำได้ คุณอยู่กับจัสตินที่นี่เถอะนะ" เขาพูดขณะที่สายตาของเขาจ้องไปที่จัสตินที่กำลังดิ้นอยู่ในเปลของเขา ขณะที่เขามองดูพวกเขาอย่างสงสัย"ไม่!" อาน่าไม่ยอม "พวกคุณเสียเวลามากพอแล้ว"อนาสตาเซียพยายามอดทน แต่พวกเขา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 422

    อนาสตาเซียในเวลาเพียงวันเดียว ฉันต้องนั่งฟังการสอบปากคำมากกว่าที่ฉันเคยฟังมาทั้งชีวิตพนักงานทุกคนในร้านและแม้แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ถูกสอบถามอย่างสุภาพ พวกเขาถูกถามว่าบังเอิญเจอผู้หญิงกับเด็กหรือไม่ พวกเขาถามพร้อมกับบอกลักษณะของผู้หญิงและเอมี่ แต่ไม่มีใครเลย แม้แต่คนเดียวที่เห็นพวกเขา มันเหมือนกับว่าพวกเขาหายตัวไปในอากาศธาตุฉันหยุดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ได้เอมี่ที่น่าสงสาร เธอเพิ่งจะออกจากเตียงโรงพยาบาลที่ต้องนอนอยู่เป็นเดือนๆ เท่านั้น กลับถูกลักพาตัวโดยคนโชคร้ายบางคน มันไม่ยุติธรรมกับเธอเลยพวกเขาจะได้อะไรจากเรื่องนี้?ฉันสงสัยว่าตอนนี้ลูกเป็นอย่างไร คนพวกนั้นพาลูกไปไว้ที่ไหน? ลูกจได้กินอะไรไหม? หิวน้ำไหม? ลูกต้องหนาวแน่ๆฉันเหลือบมองยาของเธอที่ยังคงวางอยู่บนเคาน์เตอร์โดยไม่มีใครแตะต้อง รอให้เอมี่มาใช้ ฉันใช้เวลาทั้งคืนมองแต่ของพวกนั้น และในบางจุด แม้แต่จัสตินก็เริ่มร้องไห้ เขาคงสังเกตเห็นว่าพี่สาวของเขาไม่อยู่แล้วไอเดนและเดนนิสยังคงออกไปตามหาเธอ ทั้งคู่พิมพ์โปสเตอร์ที่มีรูปของเอมี่พร้อมเงินรางวัลสำหรับผู้ที่พบเธอในเวลาไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาติดโปสเตอร์ตามสถานที่ต่างๆพวกเขาทำ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status