หลังจากกลับจากสนามบิน เคลียร์งานกับลูกน้องของผม ผมก็นั่งครุ่นคิดถึงใบหน้าสวยคม ที่สะกดให้ผมนึกถึงรอยยิ้มของเธอ จนหลุดยิ้มมุมปาก ราวกับกำลังคิดถึงเหยื่ออันแสนหวาน ตากลมโตผมดำขลับ ตัวอวบ หน้าสวยจนสะกดให้ผมหันมองเธอโดยไม่สนใจเลยว่าเธอพูดอะไรกับผม แต่ใครจะสนใจละในเมื่อเธอมาวุ่นวายกับใจฉันแล้วเตรียมตัวรับมือฉันให้ดีนะแม่สาวน้อยตัวอวบของฉันจากนี้ไปเราจะต้องพบกันอีก
"แดนเนียล แกไปเช็คสายการบินวันนี้ที่มาทั้งลำให้ฉันที ว่ามีรายชื่อใครบ้างฉันต้องการรู้ว่าผู้หญิงที่เดินชนฉันทีสนามบินชื่ออะไรไปสืบมา ฉันต้องรู้ภายในวันนี้...ไป!!" "ครับนาย..เดียวผมจัดการ แต่ว่าแม่สาวน้อยคนนี้ไปทำอะไรให้นายโกรธคับ" "แกจะอยากรู้ไปทำไม ฉันสั่งอะไรแกก็ไปทำเถอะ หรือจะให้ฉันใช้วาดุลย์ไปแทนแกแล้วฉันไล่แกออกหะ..!! "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ครับเจ้านายเดียวผมจัดการให้คับ ไม่ต้องให้ถึงใครหรอกคับ" หลับตาลงพักผ่อนสมองซักหน่อย.. นี่คับนาย ประวัติของเธอ น.ส.นิชาภา ณุกูลสิริ ชื่อเล่นชื่อ นิชา อายุ 27 ปี คับ ตัวเธอเป็นคนไทยบ้านอยู่ประจวบคับ "แดนเนียล ส่งรูปทั้งหมดให้ฉันหน่อยซิ " คับนาย ผมหยิบรูปเธอ 2-3 ภาพ แม่คุณเอ๋ย หน้าอก หน้าใจ สะโพก นี่มันน่านัก พอไปเจอรูปสุดท้ายเธอใส่ชุดสั้นๆ รัดรูปผมแทบจะเป็นบ้าใครสั่งใครสอนให้เธอแต่งตัวแบบนี้ยัยเด็กคนนี้เธอต้องเป็นของฉันนิชา. "แดนเนียล สืบมาไหมว่าเธอมาทำอะไรที่ดูไบ" "เรียบร้อยคับเจ้านาย เธอมาหาเพื่อนของเธอชื่อ เมษา นิภานุกูล คับ เธอมาเริ่มทำงานเป็นผู้จัดการโรงแรมคับ เห็นคร่าวๆ ว่าคุณเมษา เป็นลูกเจ้าของโรงแรมที่เจ้านายมีหุ้นส่วนอยู่ด้วยคับ" "ดีมากแดเนียล แกทำดีมาก เดี๋ยวแกเตรียมแผนงานให้ฉันที ฉันจะไปดูหุ้นส่วนฉันซักหน่อย..แต่คืนนี้เราไปผับประจำของหน่อยจะไปผ่อนคลายซักหน่อยแกจัดการให้ฉันด้วยนะ" "คับนายผมจัดการให้" ขณะที่ผมออกจากบ้านโดยให้วาดุลย์เป็นคนขับรถให้ผม ส่วนแดลเนียมมือขวาไปเตรียมโต๊ะที่ร้านให้กับผม ในใจผมคิดถึงแต่แม่สาวน้อยตัวอวบของผม ฉันคิดถึงเข้าให้แล้วแม่สาวน้อยของฉัน ผ่านไปไม่นานก็มาถึงผับที่จองไว้ วาดุลย์ วิ่งมาเปิดประตูให้ผม โดยที่แดนเนียลยืนรอผมอยู่ที่หน้าร้าน ผมเดินเข้าก้าวเข้าไปในร้านโดยมีหลายสายตาจับจ้องมาที่ผม ผมเบื่อและชินชากับเสียงนกกาของผู้หญิงพวกนี้ผมไม่มองพวกเธอแม้แต่หางตานอกจากเรื่องบนเตียงเท่านั้นที่พวกเธอจะได้ก้าวขามาใกล้ชิดผม ขณะที่ผมเดินไปชั้น VVIP สายตาของผมได้ไปสดุดกับร่างที่คุ้นเคยแม้เจอกันเพียงครั้งเดียวผมก็จำเธอได้ แม่สาวน้อยร่างอวบของผม บัดซบ เธอใส่ชุดอะไรมากันเนี่ย!!!..เสื้อเปิดไหล่กระโปรงแหวกข้างแถมสั้นเสมอหู ผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลย ผมต้องการเธอ ไอ้ผู้ชายพวกนั้นเดินมาขายขนมจีบเธอมากมาย “กูสั่งยิงทิ้งแม่งให้หมดซะดีไหมบังอาจมายุ่งกับแม่สาวน้อยตัวอวบของฉัน” แต่ก็อย่างว่า ดูชุดที่เธอใส่ซิ มันน่าขย่ำซะขนาดนี้ใครจะอดใจไหวขณะที่ผมพยามข่มอารมณ์โกรธต่อเธออยู่ อย่าให้ฉันจับเธอได้นะแม่สาวน้อยตัวอวบ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนจากสายตาของฉันเลย ขณะที่ผมจ้องเธอตาเขม็ง เธอก็ดูเหมือนพยายามหลบสายตาจากผม คิดว่าผมจะจำเธอไม่ได้ใช่ไหม ฮึ..เธอคิดผิดสาวน้อยตัวอวบของฉัน.. นิชาเอ๋ย..เขาจ้องตาเขม็งขนาดนั้น เขาจำฉันได้ใช่ไหม จะทำไงดี ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ซัดแอลกอฮอล์ไปหลายแก้วแล้วเริ่มมึนๆ หน้าแดงระเรืออาการออกไปทางเดินไม่ตรงระดับ 2 แล้ว ฮ่า ๆ "เมษา ฉันว่าฉันมึนหัวนะแกเดี๋ยวจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย" "ไปซินิชา แกให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม" "ไม่ต้องเมษา เดี๋ยวฉันรีบไปรีบมานะแกดูดชิช่ารอไปก่อนนะเพื่อน" ผมละสายตาไปจากสาวน้อยร่างอวบของผมเสี้ยวนาที บัดซบ..เธอหายไปไหน!!! ผมลุกขึ้นกวาดสายตา ตามหาเธอทันที "เจ้านายจะไปไหนคับ แดนเนียลถามผม" ถ้าเป็นว่าที่นายหญิงเห็นหลังไวๆ ตรงไปทางห้องน้ำคับเจ้า" ผมหันหาไปดุเจ้าแดนเนียลแล้วไม่พูดอะไร ผมเดินตามหลังเธอไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ อาการของเธอดูไม่ค่อยปกติเท่าที่ผมดู แต่ด้วยความเป็นห่วงที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนผมต้องข่มอารมณ์เดินตามเธอไปก่อน หลังจากบอกยัยเมษาเรียบร้อยว่าจะมาเข้าห้องน้ำ เริ่มจะเดินไม่ตรงทาง เริ่มมองเห็นอะไรเลือนลาง รู้สึกว่าร้อนลุ่มรางกายแบบแปลกๆ ทำมันถึงเมาง่ายจังแฮะ ฉันคิดในใจรู้สึกไม่ต้องดีเท่าที่ควร จึงพยายามเดินไปเข้าห้องน้ำและล้างหน้าตาหลังจากทำธุระเสร็จอาการของฉันยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย ทำไมแอลกอฮอล์ที่นี่มันแรงจังแรงกว่าประเทศไทยอีกหรอเนี่ย ฉันพยายามหอบร่างกายอวบๆ เดินไปให้พ้นจากห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันพ้นห้องน้ำมีผู้ชายร่างใหญ่ยืนดักรอฉันอยู่หน้าห้องน้ำ ฉันเงยหน้ามองเขา พระเจ้า เขาคือคนที่ฉันเดินชนที่สนามบิน เขายังตามมายิงฉันทิ้งใช่ไหมขณะที่ฉันกำลังจะเดินหนี แต่อาการฉันไม่ดีเลย ตัวสั่นเทา พยายามหาที่พยุงร่างกายเพื่อยืนให้มั่นคงแต่ไม่มีที่พยุงมีเพียงร่างสูงตรงหน้ายื่นมือเข้ามาประคองฉันไว้โดยไม่พูดอะไรซักคำ ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้อาการของฉันมีแปลกมาก เหงื่อออกเต็มตัวเริ่มจำอะไรไม่ได้ร้อนลุ่มไปหมด หรือว่า!!!! ฉันโดนวางยา "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ไหว คุณช่วยพาฉันไปหาเพื่อนฉันได้ไหมค่ะ ฉันพยายามสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษกับเขา" ฉันไม่ไหวแล้วช่วยฉันด้วยค่ะ ได้โปรด ยัยเมย์ ฉันไม่ไหวแล้วแกอยู่ไหนฉัน.... ร้อน..ร้อนมาก เหงื่อที่แตกเต็มตัว ความร้อนรุ่มที่ประทุเริ่มทำร้ายให้ฉันหลุดการควบคุมตัวเองโดยไม่รู้ตัวแล้ว... "ฮัลโหล วาดุลย์ แกเตรียมรถ กับบ้านเดี๋ยวนี้ คับนายเกิดอะไรขึ้นคับนาย แกไม่ต้องถาม!!! รีบเตรียมรถ ผมวางสายแล้วอุ้มแม่สาวน้อยร่างอวบที่เริ่มอยู่ไม่เฉย มือไม้เริ่มพันกันอย่าดิ้นซิฉันไม่เคยต้องยอมใครขนาดนี้ บ้าชิบ... "นายคับ รถพร้อมแล้วคับ" ผมอุ้มเธอขึ้นรถโดยให้เธอนั่งข้างๆ จับมือเธอไว้ แต่เพราะฤทธิ์ยาที่โดนมา ทำให้เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังจะทำให้ผมหมดความอดทนอีกต่อไป "คุณ...คูณณณ ฉันร้อน ร้อนมาก ช่วยฉันด้วยขอร้อง" เธอเริ่มไม่อยู่เฉย เริ่มจะถลกเสื้อผ้าเลิกขึ้นมาจนจะถึงขาอ่อนอยู่แล้วปกติก็สั้นมากอยู่แล้ว จะบ้าอยู่แล้วโว๊ยยย...ราฮิม ทำไมแกต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย ทั้งที่มีผู้หญิงมากมายรอเข้าแถวให้แกลากขึ้นเตียงอยู่แล้ว แต่กับแม่สาวน้อยร่างอวบคนนี้กำลังปั่นหัวให้ผมกลายเป็นบ้าโดยไม่รู้ตัว... คูณณ...ฉาน น่ารักไหม..ร้อน..นน ไม่ไหวแล้ว..ช่วย..ยย.ฉันหน่อย..ได้โปรด....โอ๊ย..เธอกำลังจะทำให้ฉันบ้าตายใช่ไหม...อย่ายั่วแบบนี้ซิ แม่สาวน้อยตัวอวบของฉัน โถ่โว๊ย...โอ้ว ไม่ๆๆ เธอจะปีนขึ้นมาบนตักฉันแบบนี้ไม่ได้" ลงไป++ ฉันกำลังกลัวผู้หญิงตรงหน้าหรือไง !!นี่เธอ..นั่งให้มันดีๆ จะมาขึ้นคร่อมแบบนี้ไม่ได้ เธอไม่อยากมีชีวิตถึงพรุ่งนี้เช้าใช่ไหม......"ฉาน..สวยไหมค่ะ...จิ้มๆ หน้าตาทำไมโกรธตลอด...เวลาาาาเลย คูณณ..จับฉานมาทำไม..."ผมอดใจไม่ไหวเจ้าลูกชายของผมมันตื่น!!!..นี่เธออยู่เฉยๆ อย่าทำแบบนี้ซิ ""วาดุลย์กับแดนเนียล แกหัวเราะอะไรห๊ะ...แกมีงานน้อยเกินไปใช่ไหม""ป่าวคับเจ้านาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปกติเจ้านายไม่เคยพาใครมาแบบนี้นี่ครับ เจ้าวาดุลย์กล่าว"วาดุลย์ พาเธอกับบ้านฉัน แล้วอย่า เพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาดเรื่องวันนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่กับคุณพ่อและคุณแม่ของฉัน ""คับนาย" หลังจากรถหรูวิ่งผ่านคืนที่แสนทรมาน มาจนถึงบ้านใหญ่โต (หรือเรียกวังเลยก็ว่าได้ ห้อง นอน 10 ห้องน้ำ 15 ยังไม่รวมที่จอดรถสระว่ายน้ำและสวนที่ใหญ่ไม่ต่ำกว่า 50 ไร่ยิ่งกว่าสวนเมืองไทยก็ว่าได้)"นายคับ ให้ผมอุ้มให้ไหมคับ นายเล่นไม่ปล่อยเธอตั้งแต่บนรถแล้วนะคับ""แดนเนียล แกอยากตายใช่ไหม" แวตาที่เยือกเ
เราจะเริ่มกันเลยที่รักของฉัน ไม่ต้องกลัว ฮืมมม ...ฮู้ว..ใจเย็นๆ ซิแม่สาวน้อยตัวอวบของฉัน ผมค่อยๆเลื่อนเสื้อรัดรูปตัวสั้นๆ ที่อยู่ตรงหน้าท้องของเธอลงจนเหลือแต่แพนตี้จิ๋วที่ไม่เรียกว่าควรใส่ ทำไมยั่วแบบนี้ที่รักของฉัน แล้วใครสั่งสอนให้เธอแพนตี้ที่ไม่ปกปิดอะไรแบบนี้ เธอทำให้ผมโกรธอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรที่รัก นับจากวันนี้ฉันจะเป็นคนคุมพฤติกรรมของเธอแม่สาวนน้อยตัวอวบของฉัน ผมค่อยๆ เลื่อนแพนตี้ตัวจิ๋วออกตอนนี้เธอสวย สวยเหลือเกิน ตอนนี้เธอเริ่มดิ้นพลานไม่อยู่สุข โอ้ว...พระเจ้า หน้าอกที่ใหญ่มากนี่มันธรรมชาติมากเท่าที่ผมเคยเจอมาที่รักเต้าใหญ่ๆ ของเธอต่อไปนี้มัเป็นของฉัน ยอดที่เต้าก็สีวยมาก ชมพูปนน้ำตาลอ่อนๆ โอ้วทำไมเธอสวยขนาดนี้ที่รัก ผมตรงไปหาเธอด้วยความลำเพราะตอนนี้ลูกชายของผมมันผองตัวใหญ่เต็มที่พร้อมออกศึกกับเธอแล้วที่รัก ผมเดินตรงไป สัมผัสเต้าใหญ่อย่างพึงพอใจ ผมก้มลงไปจูบเธอฮีมที่รักของผม ฮืม..จ๊วบ..จ๊วบ "ฮืม..ฮืม จ๊วบ...ปล่อ..ย..ก่อน ได้โปรด" ฉันเริ่มทุบตีคนตัวใหญ่ตรงหน้า คุณ..ขา.าาา ได้โปรดดด..ดด ฮู้ววว.วว ฮืม ""ผมถอนจูบออกจากปากของเธอ "แล้วมองหน้าที่แดงระเรือ กับปากอมชมพู ตอนนี้กลายเป็น
"นิชา ที่รักของผม " นี่คือครั้งแรกที่ผมเรียกชื่อเธอ ผมก้มไปลงวนเวียนกับกุหลาบดอกงามเกือบ 20 นาที ผมสงสารคนตรงหน้า แต่มันหยุดไม่ได้ที่จะชิมเกษรหวานๆ ของเธอหลังจากที่ผมชิมจนพอใจผมจึงจุ๊บเบาที่กุหลาบไปหนึ่งที"ตาบ้านี่..อ๊ายยย " ฉันได้พ่นคำด่าใส่คนตัวโตที่เอาแต่ใจกับฉัน เขาล็อคขาสองข้างของฉัน แล้วก็ทำการอุกอาจเอาแต่ใจตัวเองมาก เขาวุ่นวายกับน้องสาวฉันไม่หยุดแต่สมองตอนนั้นขาวโพลนล่องลอย ทั้งเสียว ทั้งฟิน พยายามสุดตัวที่ใช้แรงที่มีดันหัวคนตัวโตให้หยุดยุ่งกับน้องสาวฉัน แต่แรงคงสู้คนตัวโตไม่ ฉันที่ฤทธิ์ยาไม่ได้รู้ว่าอะไรผิดถูกทำไปตามสัญชาตญาณล้วนๆ ขณะที่เขายอมหยุดเลียน้องสาวฉัน เขาบ้ามากจะใช้คำว่า เขาจุ๊บ น้องสาวฉันได้ไหม บ้าไปแล้ว บ้าจริงๆ ใครเขาทำแบบนี้กัน แต่ฉันคิดว่ามันจะจบลงแต่ฤทธิ์ยาที่ยังคงไม่หมด สภาพฉันมันก็ยังคบร้อนๆ หนาว เหงือแตกทั้งตัวและมีความต้องการแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่ร่างกายของฉันนอนเปลือยเปล่าอยู่เขาที่ผละออกจากน้องสาวของฉัน ลุกพรึบ และพยายามอ้าขาฉันออกกว้าง คนตัวโตถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างไว พระเจ้า..ไมค์ของเขามันอลังการ ใหญ่มาก ฉันอาจจะตายได้เลย ยาวเกินครึ่งไม้บรรทัดใหญ
ฉันหมดสิทธิ์แล้วซินะนิชา...ผู้ชายตรงหน้าฉัน โอ้วว พระเจ้า ทั้งแน่นทั้งคับ อึดอัดไปหมด แต่มันก็เสียวซ่านจนบอกไม่ถูก ปากของฉันมันบอกให้หยุดแต่ร่างกายที่ไม่รักดีมันตอบสนองเขาดีกว่าใจฉันที่มันบอกไม่พร้อมแต่ ความเสียวซ่านที่เขามอบให้ฉันมันช่างสุขล้น ทั้งเจ็บปวดและทรมาน ในครั้งแรกของฉันตัวแทบแตกเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้วแต่คนตัวโตขยับจนไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดพักให้ฉันได้หายใจ"คุณค่ะ หยุดขยับก่อนได้ไหมค่ะ... นิชา.าาา เสียว...ววว ไม่ไหวแล้วค่ะ""ที่รัก...ผมเองก็เสียว ไม่แพ้คุณ"ผมเห็นแม่สาวน้อยตัวอวบของผม คราง เสียว จนผมแทบจะแตกคารูดอกกุหลาบงามที่รัดแน่น ตอดตุ๊บๆ อยู่ตอนนี้ ผมเองก็ไม่อยากทำให้เธอผิดหวังในครั้งแรกของเธอ ผมจึงยอมหยุดให้ขยับให้เธอตามที่เธอร้องขอผม แต่ผมไม่ยอมถอนลำของผมออกเด็ดขาด ผมแช่คารูดอกกุหลาบงามอยู่อย่างนั้นเพื่อให้เธอทรมานเล่นไปกับอารมณ์เสียวซ่าน ... ผมจึงเลื่อนมาดูดเลียเต้าคู่งามของเธอโดยที่อีกมือก็ขยี้ ขย่ำ ผมดูดราวกับจะกลืนกินเต้างามคู่ใหญ่คู่นี้เข้าไป ผมขณะที่ดูดเลีย เต้าใหญ่ของเธอ ผมเห็นทั้งความและใหญ่เด้งสู้มือผมดีเหลือเกิน มันใหญ่กว่าหัวเด็กอีก แม่โควนมสาวสวยของผม ตอนนี้ผม
เช้าวันใหม่ได้เยือนมากพร้อมกับอากาศที่สดใส แสงแดดอ่อนๆ กระทบหน้าต่าง กับร่างบางที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง เธอยังไม่รู้สติของเธอเลยผมที่นอนมองหน้าเธอทั้งคืนโดยกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วหลับไปพร้อมกันมันคือความรู้สึกแรกที่ผมได้ทำกับผู้หญิงคนแรกที่ไม่ได้คิดว่ามันจะเกิดขึ้นสำหรับผม(น้ำแตกแล้วแยกทาง) ไม่ยึดติดกับใครทั้งนั้นไม่สนว่าพวกหล่อนเหล่านั้นจะรู้สึกอะไร"เฮ้ย วาดุลย์ แกว่าเมื่อคืนว่าที่หญิงหรือเปล่าว่ะ""โมแอล แกนี่ขยันสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านายจริงๆ สมกับให้นายอยากยิงแกทิ้งวันละ 3 เวลา""ฮ่า ฮ่า ฮ่า แกดูไม่ออกหรอว่าเธอพิเศษกว่าผู้หญิงทุกคน""ยังไง..??""ก็ปกติแกเคยเห็นเจ้านายเราปล่อยให้ใครมาคฤหาสน์ไหม?""ฮืมม....ก็จริงของแกว่ะ""แต่มันเรื่องของเจ้านายแกไม่ต้องไปอยากรู้ แกเช็คงานที่โรงแรมที่เจ้านายจะไปพบหุ้นส่วนหรือยัง""เรียบร้อยแล้ว แกจะเหมือนเจ้านายเกินไปแล้วนะ วาดุลย์ ยิ้มบ้างก็ได้ หน้าจะเป็นตะคริ้วอยู่แล้ว""แกนี่มันเหลือเกินจริงๆ โมแอล.."ฉันรู้สึกตัวเบลอไปหมด ไม่รู้ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นและอยู่ที่ไหนกับใคร ยัยเมย์จะเป็นห่วงฉันแค่ไหนนะ แล้วนี่ทำไมสภาพฉันเป็นแบบนี้!!! อ๊ายยยเกิดอะไร
โมแอล / วาดุลย์ หมอที่ฉันให้แกไปตามตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้วจะถึงนี่กี่โมงตอนนี้เธอมีอาการเป็นไข้ท่าทางไม่สู้ดีเลยฉันต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ผมกดโทรไปหาบอดี้การ์ดทั้งสองคนของผมด้วยเสียงเกรี้ยวกราดเพราะเป็นห่วงแม่สาวร่างอวบของผมเธอมีอาการไม่สู้ดี"นายครับหมอมาถึงแล้วครับ"โมแอลแกจะชักช้าอยู่ทำไมให้คุณหมอเข้ามา""คุณหมอเชิญครับ""ไม่ทราบคนไข้เป็นอะไรคะ""เอ่อ..อ พอดีมันมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ครับ""เกิดอะไรขึ้นคะรบกวนช่วยเล่ารายละเอียดให้คุณหมอฟังหน่อยได้ไหมคะ""โมแอลแกออกไปก่อน""ครับนาย" หลังจากโมแอลออกไปผมก็ทำการเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณหมอฟังโดยที่คุณหมอเองก็ได้ตำหนิต่อว่าผมอย่างรุนแรงว่าไม่ควรทำกับคนไข้รุนแรงขนาดนี้นะคะเธอเกิดสภาวะอักเสบค่ะแต่ไม่เกิน 2-3 วันทานยาและพักผ่อนให้เพียงพอก็จะดีขึ้นค่ะแต่ควรหยุดงดทุกกิจกรรมที่คุณคิดเลยนะคะ""หน่อยนึงก็ไม่ได้หรอกครับคุณหมอ""เข้าใจคำว่าหยุดงดทุกกิจกรรมไหมคะ""เข้าใจครับคุณหมอขอบคุณมากนะครับ""เดี๋ยวหมอจะจัดยาให้นะคะแล้วก็ให้เธอทานยาตรงเวลาตามที่คุณหมอแจ้งนะคะส่วนอาการไข้ให้เธอทานยาตามอาการได้เลยค่ะ""ได้ครับคุณหมอ""ยังไงหมอขอตัวก่อนนะคะ""ขอบค
เวลาล่วงเลยมา 1 วันกับ 1 คืนที่ฉันมาอาศัยอยู่บ้านของราฮิมหรือแบล็ค ผู้ชายแปลกหน้าตัวใหญ่และพูดจายียวนกวนประสาทฉันได้ตลอดเวลา ตอนนี้มันก็สมควรกับเวลาที่ฉันจะต้องจากที่นี่ไปสักทีฉันพยายามพูดกับเขาให้ปล่อยฉันไปแต่เขาก็มักจะหาข้ออ้างต่างๆนานาตลอด 1 วัน 1 คืนที่เราอยู่ด้วยกันไม่ให้ฉันจากเขาไปไหนแต่นายจะมากักขังฉันแบบนี้ไม่ได้ราฮิม ฉันตอนนี้ที่รู้สึกว่าร่างกายกลับมาสมบูรณ์ อาการไข้ลดลงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฉันหาเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ให้ชุดเดรสยาวสีดำ ยาวจริงๆคลุมตั้งแต่คอยังตาตุ่มนี่มันชุดบ้าอะไรเนี่ย แต่ก็จำใจต้องใส่เพราะไม่มีตัวเลือก ฉันเดินมาดูสภาพตัวเอง แม่เจ้าล่องลอยนิ้วมือทีาหน้าอกแดงขึ้นเป็นจ้ำๆ ฉันต้องเจออะไรมาบ้างนิชาเอ้ย..เฮ้ออออหลังจากที่ผมได้เคลียร์งานเรื่องการไปดูโรงแรมกับหุ้นส่วนของเพื่อนแม่สาวตัวอวบของผม ผมรีบกลับมาเพื่อจะหาเธอ ผมตรงปรี่มาถึงห้องที่เธอได้นอนหลับอยู่แต่เปิดประตูมา..ใจของผมกับโหวงเหวงไม่เห็นเธอผมกวาดสายตามองหาจนทั่วห้องแต่ก็ไม่พบ....เธอ"โอ๊ย,.เจ็บ... ทำไมเจ็บขนาดนี้""นิชา!! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"ผมที่ได้ยินเสียงแม่สาวน้อยร่างอวบของผมดังมาจากห้องน้ำจึงรีบวิ่
ผมค่อยๆเลื่อนมือไปสัมผัสเต้างามคู่นั้นอีกครั้งผมพึงพอใจกับความใหญ่โตผมอยากจะกลืนกินมันเข้าไปทั้งเต้านิชา เธอสวยจริงๆผมค่อยๆถอดเสื้อเชิ้ตออกทีละชิ้นจนเปลือยเปล่าเพราะผมบอกแล้วว่าผมจะลงไปอาบน้ำกับเธอนิชาฉันตอนนี้ที่ตัวแข็งทื่อเป็นก้อนหินทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำเฝ้าดูคนตัวใหญ่ที่ตอนนี้ร่างกายเปลือยเปล่าไม่ต่างจากฉันตอนนี้สติของฉันครบ 100% แต่ภาพเมื่อคืนมันไหลเข้ามาในหัวของฉันทำให้ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมา"นิชาคุณมองอะไรอยู่""คนบ้าใครเขาอนุญาตให้คุณมาอาบน้ำกับฉันเนี่ย"ชั้นที่ได้ยินเสียงของคนตัวโตจึงรีบสวนไปทันควันคนตัวโตเลิกคิ้วพลางส่งสายตายียวนกวนประสาทให้ฉัน เขาไม่ตอบคำถามของฉันเพียงแต่ก้าวขาลงมาในอ่างน้ำฉันก็ได้แต่ตีอกชกตัวโวยวายจะลุกหนีเขาแต่ก็ช้าไปกว่ามือและแขนขาที่ยาวของคนตัวโต"คนบ้าปล่อยนิชานะ ไม่เอาปล่อยนิชาเดี๋ยวนี้"ผมที่ตอนนี้ไม่ได้สนใจเสียงอะไรทั้งนั้นเพราะผมปวดตึ๊บๆตรงลูกชายของผมมันผงาดแข็งโป๊กพร้อมจะทำศึกกับแม่สาวน้อยร่างอวบของผม ที่เธอกำลังพยายามจะลุกหนีจากอ่างน้ำที่ผมได้ลงมาแช่กับเธอแล้วแต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ไวของผมจึงได้รีบคว้าร่างบางเซลงมากระแทกที่ตักของผม
แสงแดดอ่อนโยนสาดส่องลงบนผิวน้ำสีฟ้าใส ราฮิมหัวเราะเสียงดังขณะที่อุ้มมายา ลูกสาววัย 3 ขวบของเขาไว้ในอ้อมแขน มายาเตะขาเล็ก ๆ ของเธออย่างตื่นเต้น พยายามเลียนแบบท่าว่ายน้ำที่คุณพ่อสอน "เก่งมากมายา! ดูสิ ลูกทำได้แล้ว!" ราฮิมมีความสุขที่ได้ใช้เวลาอยู่กับมายา เขารักลูกสาวของเขามาก และรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่กับเธอและนิชา แม่ของมายามากเท่าที่ควร เขาอยากจะแก้ไขทุกอย่าง อยากจะกลับไปเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนเดิม"มายา ลูกอยากให้แม่มาว่ายน้ำกับเราไหม?" "อยากค่ะ! หนูอยากให้แม่มาเล่นน้ำกับหนู!" ราฮิมยิ้ม เขามีแผนที่จะชวนนิชามาว่ายน้ำกับพวกเขา เขาหวังว่านี่จะเป็นโอกาสให้เขาได้ใกล้ชิดกับเธออีกครั้ง ได้พูดคุยและปรับความเข้าใจกัน "ถ้าอย่างนั้น เราไปชวนแม่กันเถอะ" เขาอุ้มมายาขึ้นจากสระว่ายน้ำ และเดินไปที่บ้านพักริมสระ นิชากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียง เมื่อเห็นราฮิมและมายาเดินมา เธอวางหนังสือลงและยิ้มให้ลูกสาว "แม่คะ! มาว่ายน้ำกับหนูและพ่อไหมคะ?" นิชาลังเล เธอไม่อยากอยู่ใกล้ราฮิม แต่ก็ไม่อยากทำให้ลูกสาวผิดหวัง "ก็ได้จ้ะ" เธอเดินไปหยิบชุดว่ายน้ำ และตามราฮิมและมายาไปที่สระว่ายน้ำ เมื่อนิชาลง
หลังจากที่ราฮิมได้วางสัมภาระทุกอย่างลงหยอกล้อเล่นกับลูกสาวหนูน้อยมายาอย่างเพลิดเพลินจนเธอหมดฤทธิ์หลับไปในที่สุดตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบ 20:00 น แล้วราฮิมตัดสินใจคุยกับนิชาให้เคลียร์อีกครั้ง "นิชา..." เสียงทุ้มต่ำของราฮิมดังขึ้นในห้องนั่งเล่นที่เงียบเชียบ นิชายังคงนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ใบหน้ายังคงบอกถึงความโกรธและความผิดหวัง "ผมรู้ว่าผมทำผิดไป แต่ผมอยากให้คุณลองฟังผมอธิบายก่อนได้ไหม?" ราฮิมพยายามใช้คำพูดที่สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าใจจริงจะอยากกระชากเธอเข้ามาในอ้อมกอดเหลือเกิน นิชายังคงนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร แม้แต่จะสบตากับราฮิมเธอก็ยังไม่ทำ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ... ที่ทำให้คุณรู้สึกแย่ขนาดนี้ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว" ราฮิมคุกเข่าลงต่อหน้านิชา ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ "คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมได้เหรอ?" "ผมรู้ว่ามันคงยาก แต่ผมอยากให้คุณลองเชื่อใจผมอีกครั้งสักครั้งเถอะนะครับ" "คุณคิดว่านิชาจะเชื่อใจคนที่ทำร้ายความรู้สึกนิชาได้ลงคอเหรอ?" "ผมรู้ว่าผมต้องใช้เวลาพิสูจน์ตัวเอง แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาไว้ใจผมอีกครั้ง" ราฮิมตอบด
ราฮิมนักธุรกิจหนุ่มผู้มีอิทธิพลและร่ำรวยที่สุดในดูไบ กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวด นิชา ภรรยาของเขาและแม่ของลูกในท้อง ได้หนีจากเขาไปอย่างลึกลับ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความคิดถึง หลังจากพยายามอย่างหนักในการตามหา ในที่สุดราฮิมก็ได้พบกับร่องรอยบางอย่างที่นำเขาไปสู่ประเทศไทย ข้อมูลที่เขาได้รับบ่งชี้ว่านิชาได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรนิชา และมีลูกสาว 3 ขวบ ชื่ออมายา "ลูกกูเป็นลูกสาว ลูกสาว ฮ่าๆ ลูกกูน่ารักไหมโมแอล มึงดูนี่ลูกกู ลูกกูน่ารักมาก' "นะ น่ารักครับนาย เสียงหัวเราะที่หายไปตลอด 3 ปี พอหัวเราะทีโมแอลคิดว่าเสียงซาตาน เสียวสันหลังวาบ, ราฮิมด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความคิดถึง และความกังวล ราฮิมตัดสินใจเดินทางไปยังประเทศไทยทันที เขาต้องการพบกับนิชาและลูกของเขา ต้องการรู้เหตุผลที่เธอทิ้งเขาไป และต้องการที่จะนำเธอกลับมา ราฮิมได้เขาพบว่าเธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเงียบสงบ พร้อมกับลูกสาววัยสามขวบของพวกเขาที่ชื่อว่า มายา ข้อมูลที่บอดี้การ์ดของเขาได้สืบสาวราวเรื่องมาตลอด คนที่ปกปิดข้อมูลทั้งหมดก็คือเมษา วาดุลย์ใช้วิธีต่างๆ สาวความลับจากเมษาทุกทางเพื่อเจ้านายของเขา ราฮิมเ
ดวงตาสีเทาใสกระจ่าง ราวกับหยดน้ำค้างยามเช้า เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเล่นบนสนามหญ้าอย่างร่าเริง ถักผมเปีย ผูกโบว์สีชมพู เปียทั้งสองข้างแกว่งไปแกว่งมาตามจังหวะฝีเท้า ใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสาของเด็กน้อยดูสดใสราวกับเจ้าหญิงตัวน้อยในเทพนิยาย แถมความน่ารักด้วยการพูดไทยคำ อังกฤษคำ ส่วนใหญ่ก็แทบจะพูดภาษาอังกฤษซะมากซะด้วย ถึงจะแค่ 3 ขวบ ก็พูดภาษาอังฤกษคล่องมาก ยิ่งเพิ่มความน่ารัก น่าหลงของเด็กหญิงมายาเข้าไปอีก สันยิ้มน้อยๆ มองเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเล่นอย่างเอ็นดู หัวใจของเขาอบอุ่นราวกับมีใครคอยซับน้ำตาในวันที่เหนื่อยล้า สันต์นั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนสีขาวไม่ไกลจากเด็กหญิงนัก สายตาของสันต์จับจ้องไปยังเด็กหญิงไม่วางตา ความรักและความเอ็นดูที่ท่านมีให้เด็กหญิงคนนี้เปรียบเสมือนสายใยที่ผูกพันกันอย่างเหนียวแน่น แม้จะไม่ได้เป็นสายเลือดที่แท้จริง แต่ความรักที่ท่านมอบให้เด็กหญิงคนนี้ก็ไม่เคยจืดจาง สันนั่งเอนหลังพิงโต๊ะม้าหินอ่อนตัวใหญ่ ใบหน้าคมเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะมองมายาเด็กหญิงตัวน้อยวัย 3 ขวบวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้า ทันใดนั้นมายาก็หยุดวิ่ง แล้วปรี่เข้ามาหาคุณลุงด้วยท่าทางออดอ้อน "ลุงสันขาาาาา พามายาไปกินขนมหน่อยย
ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 7 เดือนราฮิมที่ยังตามหาลูกกับเมียไม่เจอ เขากลายเป็นคนเงียบสุขุมไม่พูดไม่จากับใครสักเท่าไหร่วัน ๆ เขาเอาแต่เซ็นเอกสารส่วนการออกไปพบลูกค้า เขาไม่ไปเลย เขาเก็บตัวเงียบ เขาใช้ลูกน้องมือดีทั้งสองทำงานแทนเขา จนบางครั้งโมแอลคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของกิจการไปแล้วเพราะเจ้านายที่เปลี่ยนไปมาก เลิกงานเสร็จ เขาก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องดื่มหนักทุกวันจนหลับคาขวดเหล้า ขวดเหล้าเกลื่อนในห้องตั้งแต่เคาน์เตอร์บาร์จนไปถึงห้องนอน ราฮิมเดินโซซัดโซเซไปรอบคอนโดหรูที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งคู่ ขวดเหล้าไม่รู้เป็นใบที่เท่าไหร่ ในคืนนี้ถูกทิ้งเกลื่อนกลาดไปหมด เมาไม่เมาไม่รู้ รู้แต่ว่าหัวใจมันเจ็บจนแทบจะระเบิดออกมา ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงเพลงที่เคยเปิดดังลั่น ความมืดเข้ามาแทนที่แสงสีที่เคยทำให้ห้องนี้ดูมีชีวิตชีวา ตอนนี้ทุกอย่างดูว่างเปล่า เหมือนชีวิตของเขาตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือให้เกาะเกี่ยวอีกแล้ว "ฮึก...เธอทำกับผมได้ยังไง...ทำไมคุณถึงไม่ให้โอกาสผมได้อธิบายบ้าง นิชา ฮึก .." ราฮิมร้องไห้จนเสียงแหบพร่าออกมา น้ำตาไหลอาบแก้มที่เห่อร้อนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ "นิชาฉันรักเธอ ทำไมถึงทิ้งฉัปไป...
ตกเย็นหนุ่มข้างบ้าน ตาตี่ผิว ขาวตามสไตล์หนุ่มเหนือที่ชื่อคุณสันหน้าตาดี ได้ชวนนิชาทานข้าวเย็นที่บ้านของเขาบ้าน บ้านนิชาและคุณสันติดกัน นิชาก็รู้สึกยินดีที่ได้เพื่อนใหม่ คุณสันดูเป็นมิตรและสุภาพมาก "คุณนิชาชอบไหมอาหารเหนือพอทานได้หรือเปล่าครับน้ำพริกก็อร่อยนะ" "ชอบมากค่ะ อร่อยดีขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะคะ" "ยินดีมากครับ แล้วนี่คุณนิชาจะอยู่ที่นี่ยาวเลยไหมครับหรือว่ายังไง" "นิชาก็น่าจะอยู่ที่นี่ยาวเลยค่ะ เพราะว่านิชาซื้อร้าน สปาเรียบร้อยแล้วก็บ้านหลังนี้ก็ตกลงกับเจ้าของเขา ขายให้แล้วค่ะ" "โอ้โห คุณนิชานี่คือซื้อยาวแล้วใช่ไหมครับผมจะมีเพื่อนบ้านใหม่แล้วล่ะสิเนี่ย แบบถาวร" "ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ นิชาชอบบรรยากาศของที่นี่ตอนเช้ามันสดใสสงบดีค่ะ" "นี่ยังไม่เข้าหน้าหนาวนะครับถ้าหน้าหนาวจะสวยกว่านี้มากเลยเพราะบรรยากาศบ้านของเรามันหันไปก็เป็นภูเขาแล้วอ่ะสวยมากครับ" สองคนที่นั่งทานข้าวกันอยู่ด้านนอกชานบ้านสไตล์โมเดิร์นที่ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีให้รับกับบรรยากาศที่แสนอบอุ่น จะมีชานด้านนอกสำหรับนั่งทานข้าวรับชมบรรยากาศตอนเย็นพระอาทิตย์ตกดิน สันที่มองวิชาด้วยแววตาชื่นชอบ เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีค
ผ่านมาแล้ว 1 อาทิตย์ไร้วี่แววนิชาเขาตามหาเธอมาตลอด 1 อาทิตย์ขับรถไปทั่วดูไบ และเมืองละแวกใกล้เคียงไม่มีข่าวคราวจากเธอเลยแม้แต่นิดเดียวเธอไม่ได้เพียงแค่พรากหัวใจของเขาไป แต่เธอได้พรากเอาลูกออกไปจากอกเขาเช่นกัน เขาที่กำลังจะเป็นพ่อคนกลับรู้สึกทรมานหัวใจเหมือนตายทั้งเป็น ทำไมเธอถึงไม่อยู่ฟังเขาก่อน ทำไมเธอถึงไม่เชื่อใจในตัวเขา "นิชาผมขอโทษ นิชา" ราฮิมขับรถกลับไปที่คฤหาสน์บ้านที่พ่อกับแม่ของเขาอยู่อาศัย ภาพจิตใจของเขาตอนนี้ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้เขารู้สึกแย่ เขากลับมาหาผู้เป็นมารดาด้วยหัวใจที่บอบช้ำและรู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม คนเป็นแม่ก็รู้สึกผิดไม่น้อย ไม่ได้พลาดแก้วตาดวงใจของลูกชายไปเช่นกัน "ราฮิม แม่ขอโทษกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น" ราฮิมที่ได้ยินคำพูดจากผู้เป็นมารดาเข้าถึงกับสุดเข่าดั้งลงกับพื้นร้องไห้ออกมาราวกับเด็กที่อ่อนแอที่สุดเขาไม่รู้จะต้องตามหาเธอที่ไหน เขาไม่สามารถหาเธอเจอได้เลย เขามีลูกน้องมากมายแต่ก็ยังไร้ซึ่งวี่แววของเธอ เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาตามหาเธอเหมือนคนเป็นบ้า เขาพยายามไปหาเมษาแต่เมษาก็ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับนิชาเลย "แม่ครับผมจะทำยังไงดี" "ถ
ราฮิมหลังจากที่เขาเคลียร์ปัญหาต่างๆที่พัวพันเกี่ยวกับชีวิตของเขาจบสิ้น เขารีบยกหูโทรหานิชา ทันทีเพื่อบอกข่าวดีกับเธอเขาตั้งใจจะขอเธอแต่งงานในไม่กี่วันนี้เขามั่นใจว่าชีวิตของเขาและเธอ จะต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน เขาเองก็รักเธอ "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้" "ฉิบหาย นิชา ปิดเครื่อง" "โมแอล แกต้องไปรับนิชากี่โมง" "วันนี้นายหญิงเลิกงาน 5 โมงครับ" "เดี๋ยวฉันจะไปรับณิชาเอง แกมีอะไรไปจัดการก็ไปจัดการเถอะ" รถหรูแล่นออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของอดีตว่าที่พ่อตาเขาไม่สนใจหรือแยแสกับสิ่งที่อดีตว่าที่พ่อตาได้ทำการข่มขู่เขาเอาไว้ ขอคนอย่างเขาคงไม่ได้มีแค่หลักฐานเท่านั้นเขาเองก็เตรียมแผนสำรองไว้ เพราะเขารู้ว่าคนอย่างพ่อของฟาติมาก็ร้ายไม่เบา เขาพยายามโทรหานิชาตลอดทั้งวันแต่เธอก็ยังคงปิดเครื่องอยู่ ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าตอนนี้ เมษาได้ภานิชาขึ้นเครื่องตั้งแต่ช่วงบ่ายเพื่อออกนอกประเทศเรียบร้อยแล้ว จนนกระทั่งเวลาเลิกงานของณิชามาถึง ราฮิมที่มาจอดรอหน้าโรงแรมเป็นปกติ เขาหวังและตั้งใจว่าจะปรับความเข้าใจกับนิชา ให้เรียบร้อย แต่ผ่านมาครึ่งชั่วโมง นิชาก็ยังไม่ออกมา เ
ร่างสูงและว่าที่คู่หมั้นได้เดินผ่านณิชาไปโดยที่ไม่หันกลับมามองว่าตอนนี้เธอได้มีน้ำตาใสๆหยดลงพื้นขณะที่ก้มลงไปเช็ดคราบกาแฟ เขาเดินผ่านเธอไปเรากลับไม่รู้จักกันมาก่อนทำตัวห่างเหินและไม่ได้อธิบายเหตุผลใดๆให้กับเธอฟัง เหตุผลอะไรที่เขาทิ้งให้เธอรอทั้งคืนแล้วเหตุผลอะไรเธอจึงติดต่อเขาไม่ได้ "คุณทำเกินขอบเขตไปแล้วนะฟาติมา" "ฉันทำอะไรหรอคะราฮิม" "อย่าให้ผมหมดความอดทนกับคุณ" "สุดท้ายแล้วคุณก็ต้องแต่งงานกับฉันอยู่ดีค่ะเพราะพ่อกับแม่ของเราได้มั่นหมายเราเอาไว้แล้ว" "อย่ามั่นใจอะไรให้มากที่ผมยังไม่ทำอะไรคุณในวันนี้ไม่ได้แปลว่าผมยอมรับข้อตกลงการแต่งงาน" "งั้นคุณคงต้องไปคุยกับพ่อของฉันเองนะคะ" "คุณก็ปล่อยแขนผมได้แล้วเลิกเกาะแกะผมสักทีแล้วที่คุณทำในห้องทำงาน แบบนั้นอย่าทำมันอีกผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย" ราฮิมเดินสะบัดแขนทิ้งว่าที่คู่หมั้นไว้ที่ลานจอดรถทันทีเขาขับรถออกจากโรงแรมเพื่อตรงกับไปที่บ้านเขาต้องจัดการปัญหานี้ให้จบ เมื่อคืนเขายื้อหยุดฉุดกระชากกับฟาติมาตอนที่ไปส่งเธอเพราะเธอต้องการมือถือของเขาในการเมมเบอร์โทรศัพท์แล้วลาภละล้วงเรื่องต่างๆอย่างถือวิสาสะไร้มารยาท มันทำให้มือถือของเขาร่วงแล