Share

ตอนที่ 17 ลักหลับ [NC]

last update Terakhir Diperbarui: 2025-04-01 16:16:43

“อื๊อ...” รรรส่งเสียงครางออกมาทั้งที่ยังหลับ เมื่อหัวนมโดนเขี่ยเล่นด้วยปลายนิ้วของคนข้าง ๆ

จากที่คิดว่าจะแค่แกล้งเล่น แต่พอได้ยินเสียงกลับกระตุ้นความอยากรู้ให้กับพิจิก ว่าถ้าเขาทำต่อไปคนหลับจะเป็นอย่างไร

มือพิจิกเริ่มล้วงเข้าไปใต้เสื้อเขี่ยหัวนมทั้งสองข้างของคนหลับไม่รู้ตัว แต่แอ่นหน้าอกรับ และส่งเสียงคราง “อื้ม...อื๊อ...”

หน้าตาบิดเบี้ยวผ่านแสงสลัว เกร็งตัวด้วยความเสียวตอนหลับของรรร ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์พิจิกตอนนี้ให้พลุ่งพล่าน

เสื้อรรรถูกถลกขึ้นโชว์หัวนมชูชัน ลิ้นอุ่นทั้งเลีย ดูดดึง เม้มขยี้ จนคนหลับร้องครางลั่นห้อง

“อื๊ออออ....อ๊า....”

“รรร” พิจิกเสียงกระเส่าข้างหูคนหลับ “จิกไม่ไหว...จิกขอ” มือขยำตัวตนของรรร สะโพกแอ่นรับมือทันที

“อึ้ม...” รรรร้องคราง สะลึมสะลือเหมือนอยู่ในความฝัน แอ่นสะโพกสูงรับตามจังหวะมือที่ขยำลงตัวตนของเขา “เสียว...รรรเสียว...” เสียงแผ่วเบาเซ็กซี่ข้างหูพิจิก

พิจิกไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ดึงกางเกงและชั้นในรรรออก ขาถูกจับอ้ากว้าง ยกขึ้นให้เห็นช่องทางผ่านแสงไฟสลัว ลิ้นอุ่นเลียวนด้านนอก “อื๊อ...รรรเสียว...เสียว...อ๊า” ปลายลิ้นแหย่เข้าช่องสวาท “อ๊า...จิกช่วยรรร...อื๊อ.
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terkait

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 18 หรือรรรจะท้อง

    เสียงไลน์ดังขึ้น...ทำให้พิจิกรู้สึกตัว แต่คนในอ้อมกอดเขายังคงนอนนิ่ง พิจิกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ“เฮีย ผมอยู่หน้าห้อง”“เออ เดี๋ยวออกไป”พิจิกขยับตัวรรรออกอย่างเบามือ เขายังไม่อยากปลุกรรร เพราะไม่รู้ว่ามีนมีเรื่องอะไร“ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ วะ” พิจิกบ่นเมื่อปิดประตูเรียบร้อย“ไอ้ธูปมันมาด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แถวคอนโด ผมเจอมัน แต่มันไม่เห็นผมหรอก”“เออ...กูรู้แล้ว ให้คนคอยตามมันอยู่” สีหน้าพิจิกเคร่งเครียด “ไม่รู้เป้าหมายมันตอนนี้คืออะไร แต่ที่แน่ ๆ มันมายุ่งกับเมียกู”“ยุ่งกับพี่รรรเนี่ยนะ” มีนตกใจ “หรือว่าเพราะตอนที่มันมาคอนโดตอนเฮียไม่อยู่...มันมองพี่รรรเหมือนสนใจ แต่ผมเตือนมันแล้วนะว่าอย่ายุ่งกับพี่เขา”“กูก็ไม่รู้ว่ามันต้องการอะไร กูไม่ไว้ใจ ให้คนคอยตามทั้งมันทั้งรรร แต่อย่าบอกรรรนะ”“มันต้องการอะไรของมันกันแน่ มันไม่เหมือนคนที่ยังรักพี่ติณอยู่ ดูมันเสแสร้งจากที่ผมคุยกับมันวันนั้น”“คอยดูมันไปก่อน”“ไหนพี่รรรบอกจะลงไปห้องพี่ติณวันนี้” มีนหรี่ตาจับผิดพี่ชาย “หรือเฮีย...” มีนยิ้มเจ้าเล่ห์“เสือก...เดี๋ยวกูพาลงไปเองเย็น ๆ” พิจิกทำฟึดฟัด“ให้มันแน่นะเฮีย ผมจะได้สั่งมื้อเย็นไว้รอ” มี

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 19 รรรท้องได้?

    “โลหิตจางเหรอครับหมอ” พิจิกถามหมอ แอบผิดหวังนิดหน่อยที่รรรไม่ได้ท้อง“แบบเฉียบพลัน จากการขาดสารอาหาร เดี๋ยวหมอจัดพวกวิตามินบำรุงเลือดไปให้ แล้วต้องพยายามทานอาหารในกลุ่มบำรุงเลือด สร้างเม็ดเลือดให้มากขึ้น ร่างกายก็จะปรับเป็นปกติได้ครับ”“ส่วนเรื่องตั้งครรภ์ของคนไข้ หมอตรวจอย่างละเอียดแล้ว” คุณหมอเว้นช่วงนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “คุณรรรมีโอกาสตั้งครรภ์ได้นะครับ อยู่ในกลุ่มพิเศษของผู้ชาย ซึ่งถ้ายังไม่พร้อมหมอแนะนำให้คุมกำเนิดครับ” คุณหมอยิ้มให้ด้วยสายตาอ่อนโยน “เดี๋ยวรอรับยาได้เลยนะครับ”รรรนั่งเงียบ มือเย็นเฉียบโดยมีมือของพิจิกกุมไว้ เขากำลังตกใจกับสิ่งที่คุณหมอพูด “รรรท้องได้” เขาไม่เคยคิดไม่เคยเตรียมใจกับเรื่องพวกนี้มาก่อนผิดกับพิจิกที่พอรู้แล้วหัวใจกลับพองโต แต่ตอนนี้เขาได้แต่นั่งบีบมือรรรอยู่ข้าง ๆ“กลับบ้านกัน รรรจะได้นอนพัก หรือรรรอยากกินอะไรพิเศษไหม”“…” รรรส่ายหน้าแทนคำตอบคอนโดพิจิก...“รรรนอนพักก่อน เดี๋ยวจิกไปหาอะไรมาให้กินรองท้อง” รรรเอนตัวลงนอนบนโซฟาอย่างว่าง่าย“จิก” รรรดึงมือพิจิกไว้ “กูไม่ได้ไม่อยากมีลูกกับมึงนะ”พิจิกคุกเข่าลงข้างรรร จับมือรรรขึ้นมาจูบอย่างแผ่วเบา “รรรอย่า

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 20 รรรยังไม่พร้อม

    “จิก” รรรเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“กูกลัว” รรรเงียบไป “กูกลัวกูท้อง”พิจิกเดินมานั่งลงข้าง ๆ ดึงตัวรรรเข้ามากอดไว้ มือลูบหัวปลอบประโลม“กูไม่เคยคิดว่ากูต้องเป็นแบบนี้ ไม่เคยมีภาพที่ต้องเป็นแม่คนอยู่ในหัว กูกลัวอะจิก” พูดจบน้ำตารรรไหลลงอาบแก้ม ตามมาด้วยเสียงสะอื้น “กูกลัวกูทำหน้าที่นี้ได้ไม่ดี” ยิ่งพูดน้ำตายิ่งไหล“…” พิจิกไม่พูดอะไร ตอนนี้ปล่อยให้รรรได้ระบายความรู้สึกและร้องไห้ออกมาให้เต็มที่ก่อน เขาเข้าใจรรร เพราะตัวเขาเองก็ไม่เคยมีภาพในหัวในแบบเดียวกัน เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ได้เป็นพ่อคน ในเมื่อความรักของเขาเป็นเช่นนี้ตอนนี้พิจิกทำได้เพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ โอบกอดรรรให้ได้รู้สึกว่ามีเขาอยู่ข้าง ๆ เสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น“จิก...” รรรช้อนตาขึ้นมองหน้าพิจิกทั้งคราบน้ำตาเต็มหน้า “กูไม่ใช่ไม่อยากมีลูกกับมึงนะ มึงเข้าใจกูใช่ไหม”“จิกเข้าใจ” น้ำเสียงพิจิกอ่อนโยนกับรรรเสมอ “จิกเองก็ไม่เคยมีภาพนี้อยู่ในหัวเหมือนกัน ตอนนี้มันยังมาไม่ถึง แต่ถ้าวันนั้นมาถึงจิกเชื่อว่าเราสองคนจะผ่านไปได้ โดยเฉพาะรรรจิกเชื่อ...ว่ารรรจะเป็นแม่ที่ดีได้ จิกมั่นใจ” เขาก้มลงจูบหน้าผากรรรที่ยังอยู่ในอ้อมกอดเ

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 21 เป้าหมายใหม่ของไอ้ธูป

    “ทำไมถึงยอมไปกับมัน” พอรรรขึ้นนั่งบนรถได้ พิจิกก็หัวเสียใส่ทันที“ยอมไปอะไรล่ะ กูก็อยู่แค่ใต้ตึก” รรรยังไม่อยากจะหัวเสียตามไปด้วย “แทนที่จะถามกูว่าเป็นอย่างไรบ้าง แล้วบอกห่วงกู” เหมือนโดนเตือนสติ“จิก” พิจิกเงียบไป “จิกขอโทษ...รรรเป็นอย่างไรบ้าง”“ช่างเหอะ กูจะนอนถึงแล้วปลุกด้วย” รรรยังไม่อยากคุยตอนนี้ และเขาก็รู้สึกเพลียจริง ๆ เลยเลือกที่จะเอนเบาะนอนก่อนดีกว่าพิจิกได้แต่มองด้วยความสำนึกผิดที่เขามัวแต่โกรธรรรที่ยอมไปเจอกับไอ้ธูปวันนี้ เขาทั้งหวงและห่วงจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่“รรร” พิจิกสะกิดแขนรรรรรรงัวเงียตื่น “ถึงแล้วเหรอ เวียนหัวจัง”“เดินไหวไหม หรือให้จิกอุ้ม”“อุ้มอะไรของมึง กูเดินเองได้”“หลายอารมณ์เหลือเกินเมียจิก” พิจิกอมยิ้ม“ใครเมียมึง” รรรเริ่มเหวี่ยงพอถึงห้องพิจิกรีบเข้ามากอดง้อก่อนที่จะโดนโกรธไปมากกว่านี้ “จิกขอโทษ”“…” รรรยังคงเงียบ“ขอโทษที่พาลใส่รรรเรื่องไอ้ธูป จิกไม่ไว้ใจมัน”“แต่มึงต้องไว้ใจกู”“จิกไว้ใจรรร แต่คนอย่างไอ้ธูปมันเลวมันทำได้ทุกอย่างถ้ามันจนตรอก” เขากระชับกอด “จิกเป็นห่วง”“จะห่วงทำไมกัน ในเมื่อมึงก็ส่งคนตามเฝ้ากูตลอด” พิจิกอึ้ง“รรรรู้เหรอ”“หน้ากูโง่นั

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 22 เริ่มเปิดใจ [มีน-ติณ]

    “ทำไมไม่ไปนอนในห้อง”“นอนนี่แหละ เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน ถ้านอนในห้องเดี๋ยวผมไม่รู้เรื่อง”“นอนแบบนี้ทุกคืนเลยเหรอ” ติณแกล้งถาม ทั้งที่เขารู้อยู่แล้ว เพราะแอบมาคอยดู คอยห่มผ้าให้ทุกคืน แต่คนขี้เซาไม่รู้เรื่อง“ครับ แล้วพี่ออกมาทำไม จะเอาอะไรหรือเปล่า”“พอดีน้ำในห้องหมดน่ะ”มีนรีบลุกไปจูงมือติณมานั่งที่โซฟา “เดี๋ยวผมไปหยิบให้ มันมืดเดี๋ยวสะดุดล้ม” มีนเปิดไฟและเดินหายเข้าไปในครัวอยู่ ๆ ติณก็ลุกขึ้นหยิบหมอน ผ้าห่มบนโซฟา เดินเข้าห้องนอนของตัวเอง“พี่เอาหมอนผมเข้ามาทำไมเนี่ย” มีนทำหน้างง“ช่วงนี้หลับไม่สนิท ปวดฉี่บ่อย ลุกเข้าห้องน้ำเกือบทั้งคืนเลย” มีนยังคงยืนทำหน้างง “ก็เผื่อมีอะไรฉุกเฉินไง” ติณทำหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ ลงนอนฝั่งตัวเอง “นอนสิ พี่ง่วงแล้ว”มีนลงนอนข้างติณแบบงง ๆ “ถ้าพี่จะเข้าห้องน้ำเรียกผมนะ”“อืม” ติณนอนตะแคงข้างหันหลังให้มีน“ฝันดีนะครับ” มีนหัวใจพองโตมากตอนนี้ รู้สึกได้ว่ามันเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เขาเฝ้าดูแลติณ แต่ไม่เคยเรียกร้องอะไรมากไปกว่าการได้ดูแลสักครั้ง ตอนนี้มันเหมือนกับว่าเขาเริ่มมีความหวัง ติณกำลังเริ่มเปิดใจรับเขาเข้าไปอยู่ข้างใน ...ขอคิดเข้าข้างตัวเองแบบนี้ไปก่อนละกั

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 23 ทำไมดุ [มีน-ติณ]

    มีนกลับเข้าห้องมาตอนบ่าย “ทำไมกลับเร็วจัง งานเสร็จแล้วเหรอ”“เสร็จแล้วครับวันนี้ เหลือพรุ่งนี้อีกวัน ต้องไปอีกโรงแรมหนึ่ง” มีนทิ้งตัวนั่งลงข้างติณที่กำลังนั่งดูทีวี “กินข้าวกลางวันหรือยังครับ”“ยังไม่หิวเลย”“บ่ายแล้วนะ ผมบอกแล้วไงว่าให้สั่งอะไรขึ้นมากินเลย” มีนก้มลงเอาหน้าแนบท้องติณให้ได้ตกใจ “หลานผมหิวแย่”“เล่นอะไรเนี่ย ลุกก่อนพี่หนัก” มีนยังไม่ยอมลุก“คุยกับหลานก่อน ว่าไงนะครับ อยากกินแซนด์วิช พิซซ่า กินขนาดนี้อาว่าแม่หนูจะอ้วนเอานะ” พูดจบก็จุ๊บท้อง ลุกขึ้นมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “สั่งแซนด์วิชกับพิซซ่าให้หลานกินดีกว่า” แล้วมีนก็ลุกขึ้นไปกดโทรศัพท์สั่งอาหาร“ผมขอเคลียร์งานแป๊บหนึ่งนะ เสร็จแล้วลงไปเดินเล่นริมหาดกัน” ติณไม่กวนอะไรมีนอีกปล่อยให้ทำงานไปเงียบ ๆ จนอาหารมาเสิร์ฟ มีนก็ยังคงขะมักเขม้นอยู่กับกองเอกสารที่เขาหอบกลับมาทำที่ห้อง“อ้าปาก” ติณนั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับป้อนพิซซ่าใส่ปากมีนที่เอาแต่นั่งจ้องเอกสาร“…” มีนอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนที่จะทำตามที่ติณบอก “ดีจัง” เขาวางงานลง“อะไรดี” ติณทำเป็นไม่เข้าใจ“แบบนี้ไง...ดีจัง” มีนจับมือติณที่ยังถือพิซซ่าที่เหลืออยู่มาเข้าปากตัวเอง แต่ครั้งนี้กล

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 24 จนกว่าจะร้อยเปอร์เซ็นต์ [มีน-ติณ]

    เช้าแล้ว ติณยังคงหลับอยู่ในอ้อมกอดของมีน แต่มีนจำใจต้องลุกทั้งที่อยากจะนอนกอดแบบนี้นาน ๆ เขาค่อย ๆ ขยับตัวออกจากติณ ก่อนจะจัดท่านอนให้ติณนอนได้สบาย“จะไปทำงานแล้วเหรอ” ติณสะลึมสะลือถาม“ครับ...พี่นอนต่อเถอะ” ติณหลับตาลงอย่างว่าง่าย ส่วนมีนก็ลุกอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน เขาต้องออกเช้าเพราะต้องไปอีกโรงแรมหนึ่ง“ทำไมไม่นอนต่อล่ะพี่” ออกจากห้องน้ำมาก็เห็นติณกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เตรียมเสื้อผ้าให้“เดี๋ยวค่อยนอนตอนมีนออกไปแล้วก็ได้” ติณยิ้มละมุน“ถ้าตื่นแล้วอย่าลืมสั่งอะไรมากินนะครับ หรือให้ผมสั่งไว้ให้เลย” มีนเดินไปถึงหน้าประตูยังอดที่จะหันกลับมากำชับไม่ได้“รู้แล้วน่า” ติณพูดอย่างตัดรำคาญ “มีน” มีนหันกลับมาตามเสียงเรียก ติณเขย่งขาขึ้นฉกจูบเขาอย่างเร็ว ก่อนจะรีบหันหลังกลับไป แต่มีนคว้าตัวไว้ทัน“พี่ทำผมไม่อยากไปไหนแล้ว” มีนงอแง เขาก้มลงจูบติณด้วยความละมุนติณดันอกเขาออกและผละจูบ “ไปทำงานได้แล้ว” ติณหลุบตาพูดด้วยความเขินมีนจำใจเดินออกจากห้องตาละห้อย ถ้าไม่ใช่งานประเมินประจำไตรมาสนะ เขาจะยอมเหลวไหลทิ้งงานจริง ๆ ด้วยติณเองก็ยังรู้สึกเขินกับสิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไปไม่หาย แต่ก็อยากทำตามใจ ตามควา

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01
  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 25 อย่ามายุ่งกับเมียกู

    “เที่ยวสนุกไหมติณ”“ไปเปลี่ยนที่นอนต่างหากล่ะ”“งานมันยุ่งนี่พี่ แต่ก็ได้พาลงเล่นน้ำทะเลทุกวันนะครับ” มีนมองไปรอบห้อง “เฮียไม่อยู่เหรอพี่”“อืม...เห็นว่ามีงานด่วนเข้ามา เพิ่งออกไปไม่นาน”“งานด่วนตอนหัวค่ำเนี่ยนะ งานอะไรของเฮียวะ” มีนทำหน้าฉงน “ถ้าอย่างนั้นพี่คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมลงไปเช็กกับเด็ก ๆ ข้างล่างแล้วค่อยกลับห้องพร้อมกัน” ว่าแล้วมีนก็รีบเดินออกไปล็อบบีคอนโด...“มีงานด่วนอะไรตอนนี้เฮีย” มีนเดินมาเจอพิจิกกำลังจะกลับขึ้นห้องพอดี“ไปคุยในห้องทำงานมึงดีกว่า” พิจิกเดินนำเข้าห้องทำงานของมีน “เฮียให้คนของเราตามไอ้ธูปไว้ ช่วงนี้มันมาป้วนเปี้ยนที่คอนโด แล้วยังชอบมาวุ่นวายกับรรร”“ได้ความไหมเฮีย” มีนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที“มันติดหนี้พนันหนักรอบนี้ที่บ่อนจะเอามันตาย มันเลยคิดกลับมาขอคืนดีกับติณ ครั้งที่แล้วก็จะกลับมาเอาเงินกับติณนั่นแหละ หวังให้ติณใจอ่อน”“แต่พอมันเจอรรร มันเปลี่ยนเป้าหมายเข้าหารรร ทำเป็นอยากรับผิดชอบติณให้รรรช่วยพูดกับกู” พิจิกเล่าต่อ“วันนี้มันก็ไปดักเจอรรรที่ทำงานอีก เฮียเลยส่งคนไปกระทืบแม่ง” อารมณ์พิจิกตอนนี้ใครก็เข้าหน้าไม่ติด โกรธจนน่ากลัว มีนไม่อยากนึกถึงสภาพ

    Terakhir Diperbarui : 2025-04-01

Bab terbaru

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนพิเศษ แรงดึงดูดจากสองแสบ [NC]

    “ป๊าม๊าจะเอาเจ้าเด็กแสบอยู่หรือเปล่านะ” ติณเดินบ่นเข้าห้องมาด้วยความกังวล“เดี๋ยวก็รู้” มีนพูดขำ ๆ “อยู่ ๆ อยากปวดหัวตอนแก่”“คอยดูว่าพี่ภันต์จะดูแลทุกคน หรือพี่ภัณต์จะปล่อยโฮคนแรก” ติณคิดตามคำพูดมีนแล้วได้แต่ยิ้มส่ายหัว“แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ” ติณถามด้วยความสงสัย ปกติเวลานี้มีนจะอยู่ออฟฟิศข้างล่างหรือไม่ก็เข้าเช็กงานที่สำนักงานใหญ่มีนทำหน้ากรุ้มกริ่ม “ป๊าม๊าเปิดทางให้ขนาดนี้ ขอลาวันหนึ่งนะครับ” เลียริมฝีปาก “นาน ๆ จะมีโอกาสแบบนี้สักที ขอจัดแบบทั้งวันทั้งคืนเลยนะ”“ทะลึ่ง...ทั้งวันทั้งคืนร่างพังกันพอดี”มีนเดินเข้ามาโอบเอวคุณแม่ “นะครับ...ทำน้องให้พี่ภัณต์กันนะครับ” ริมฝีปากหนากดจูบลงซอกคอ“อื๊อ...จักจี้” ติณย่นคอหลบ“ขอน้องให้พี่ภัณต์อีกคนนะครับ”มือเริ่มลูบไล้ผิวเนียนเรียบ กระดุมเสื้อโดนปลดอย่างไม่ทันรู้ตัว ติณตัวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดสามี สองมือบดขยี้หัวนมชูชันสู้มือ ร่างบางถูกอุ้มขึ้นแนบอก มือโอบรอบคอโน้มลงมา เผยอปากรอรับลิ้นอุ่น ขยี้จูบอย่างเร่าร้อนร่างบางถูกวางลงบนโซฟาอย่างเบามือ “ขอเป็นแฝดเลยนะรอบนี้”“ไม่สงสารติณเหรอ” สายตาหวานเยิ้ม สองแขนโน้มคอคนบนร่างลงมาแนบชิด“มีนจะดู

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนพิเศษ พี่ภัณต์-ดรัล

    “แม่ครับ พี่ภัณต์กลับมาแล้วครับ” นภัณต์รีบวิ่งเข้ามากอดขาแม่ที่กำลังง่วนอยู่ในครัว“ว่ายน้ำสนุกไหมครับ” ติณคุกเข่าลงรับกอดจากลูกชาย“สนุกครับ แต่ป๊าไม่ยอมให้พี่ภัณต์เล่นต่อ พี่ภัณต์ยังไม่อยากเลิก” เด็กชายนภัณต์หน้างอฟ้องแม่“ป๊ากลัวพี่ภัณต์จะไม่สบายนี่ครับ อากาศเริ่มเย็นแล้ว” มีนเดินตามเข้ามา “ไปอาบน้ำกับป๊าก่อนนะครับ”พี่ภัณต์ยังดื้อเกาะขาแม่ไม่ยอมปล่อย “ไปอาบน้ำกับป๊าก่อนนะครับ จะได้ออกมากินข้าวกัน วันนี้แม่อบขนมของโปรดพี่ภัณต์ด้วยนะ” พอได้ยินคำว่าขนม พี่ภัณต์ก็เปลี่ยนอารมณ์เดินตามป๊าออกไปทันทีพ่อลูกอาบน้ำเสร็จ ติณก็จัดโต๊ะมื้อเย็นเสร็จทันกันพอดี“น่ากินจัง” มีนเดินมาโอบเอวจากทางด้านหลัง หอมแก้มติณฟอดใหญ่“พี่ภัณต์จะหอมแม่ด้วย” เด็กชายนภัณต์เกาะขาแม่ ไม่ยอมให้ป๊าทำแม่คนเดียว“แม่ให้สองข้างเลยครับ” ติณหันแก้มให้เด็กชายหอมทั้งซ้ายทั้งขวา“ทำไมพี่ภัณต์ได้หอมแม่สองแก้มเลยล่ะ ป๊าไม่ยอมนะ” มีนทำเป็นงอน“ป๊าไม่ใช่พี่ภัณต์ ป๊าต้องทำใจนะครับ” เด็กชายพูดอย่างผู้ชนะ“ป๊ายอมให้พี่ภัณต์คนเดียวนะครับ” มีนพูดพร้อมยกเด็กน้อยขึ้นนั่งบนเก้าอี้สูงประจำตำแหน่งของเขา“กินข้าวเสร็จแล้ว เราเอาขนมขึ้นไปกิ

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 33 -END-

    โรงพยาบาล...“มากันหมดแบบนี้หมอจะไม่ตกใจแน่นะ” ติณมองทั้งสามคนที่นั่งเรียงกันอยู่หน้าห้องตรวจ“ถ้าอย่างนั้นจิกกับมีนรอหน้าห้อง” รรรเสนอ“ได้ไงล่ะพี่รรร ผมเป็นพ่อนะ” มีนโวยวาย“ติณ...จิกว่าคิดใหม่ดี ๆ นะ จะเอาไอ้นี่เป็นพ่อของลูกจริงอะ” พิจิกแกล้งแขวะน้อง“…” มีนกำลังจะอ้าปากเถียง แต่พยาบาลหน้าห้องเรียกเสียก่อน“แกเป็นเด็กเปิดเผยครับ ดูสิครับชัดเจนเลย” คุณหมอเลื่อนลูกศรชี้ให้ดู “ผู้ชายครับ” คุณหมอยิ้มก่อนจะพูดต่อ “ชัดเจนขนาดนี้ไม่น่าจะผิดพลาดนะครับ หรือถ้าอยากดูให้ชัดกว่านี้อายุครรภ์ประมาณ 28 สัปดาห์ลองมาทำ 4 มิติได้ครับ”“รรรร้องไห้ทำไม” พิจิกหันมาเจอรรรกำลังน้ำตาไหล“ก็มันดีใจ” มือเช็ดน้ำตาป้อย ๆ“ช่วงนี้คุณแม่จะอ่อนไหวเป็นพิเศษครับ เป็นเพราะฮอร์โมน คุณพ่ออย่าเพิ่งตกใจไปนะครับ” คุณหมอหันไปบอกพิจิก“ผมเริ่มจะชินบ้างแล้วครับหมอ” พิจิกเอามือลูบหัวรรรด้วยความเอ็นดู“ไปซื้อของให้หลานกัน” รรรเสนอเมื่อทุกคนเดินออกมาจากห้องตรวจ“ใจเย็นก่อนรรร” เดี๋ยวค่อยทยอยซื้อก็ได้ติณพูดดักคนขี้เห่อไว้ก่อน“ก็ได้” รรรหน้าจ๋อย“เราไปหาอะไรกินกันก่อนกลับไหม พี่รรรเริ่มกินอาหารได้เยอะหรือยัง” มีนเสนอ“พี่ยังไม

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 32 คุณแม่อารมณ์อ่อนไหว [NC]

    รรรทิ้งตัวลงบนเบาะรถด้วยสภาพอิดโรย “รรรเป็นไงบ้าง”“วันนี้แพ้เยอะมาก กินอะไรไม่ได้เลย อ้วกออกหมด”พิจิกเอื้อมมือไปช่วยปรับเบาะให้เอนลง “นั่งแบบนี้แหละ ยิ่งเอนเบาะยิ่งเวียนหัว” ขณะพูดก็ดมยาไปด้วย“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” รรรส่ายหน้า “ลูกครับทำไมทำแม่หนักแบบนี้ล่ะครับ” พิจิกก้มลงพูดกับท้องน้อย ๆ ของรรร จุ๊บที่ท้องไปหนึ่งที ก่อนที่จะขึ้นมาหอมแก้ม และจูบปากคุณแม่ที่ตอนนี้ซีดเซียวจนน่าสงสาร“อยากกลับบ้านแล้ว ไม่อยากมาทำงานแล้ว” น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกทางหางตาพิจิกยังไม่อยากถามอะไรตอนนี้ ไม่อย่างนั้นรรรจะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ช่วงนี้รรรอ่อนไหวมาก อารมณ์แปรปรวนมาก แต่จะไปทางอ่อนไหว มากกว่าโมโหเกรี้ยวกราด“จิกรีบพากลับบ้านก่อน แล้วเราค่อยคุยกันนะ” พิจิกเอามือลูบหัว และเช็ดน้ำตาที่เลอะแก้มให้ ก่อนจะออกรถ“รรรนอนพักก่อน” พิจิกประคองตัวรรรเอนลงที่โซฟา“รรรยื่นใบลาออกแล้วนะ” แทนที่จะดีใจ แต่พิจิกกลับเป็นห่วงมากว่า“มีอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้รรรยังอยากทำงานอยู่เลย หรือที่ทำงานเขาไม่โอเคกับการที่รรรท้อง”“ที่ทำงานโอเค แต่รรรรู้สึกว่าตัวเองทำงานได้ไม่เหมือนเมื่อก่อน รู้สึกทำอะไรก็ไม่

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 31 เปิดใจร้อยเปอร์เซ็นต์ [มีน-ติณ] [NC]

    “หมั่นไส้เฮียชะมัด” มีนเดินบ่นเข้าห้อง และเดินเลยเข้าห้องครัว ออกมาพร้อมนมอุ่น“ไม่รู้สึกว่าตัวเองก็น่าหมั่นไส้หรือไง” ติณรับแก้วนมมาดื่มได้แค่ครึ่งแก้ว“ทำไมไม่กินให้หมดล่ะครับ” มีนเริ่มบ่น“เราต่างจากจิกตรงไหน ไม่เห็นต่างสักนิด” ติณแกล้งแซว “กินข้าวเยอะมากวันนี้ ถ้าให้พี่กินเยอะกว่านี้ อ้วกแน่ ๆ”“จะว่าไปก็ตื่นเต้นเหมือนกันเนอะ ต่อไปจะมีเด็กวิ่งซนรอบบ้านตั้งสองคนแน่ะ อายุห่างกันไม่กี่เดือน สงสัยจะพากันป่วนน่าดู”“ถึงวันนั้นพ่อ ๆ คงเห่อแต่ลูก จนลืมแม่กันหมด” ติณตัดพ้อ“พี่ติณ...เมื่อกี้พี่บอกว่า พ่อ ๆ พี่หมายถึงผมด้วยใช่ไหม” หน้าติณตอนนี้ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้น“มีนรังเกียจหลานไหม” ติณนั่งลูบท้องตัวเอง มองตามีนอย่างรอคำตอบมีนคุกเข่าลงเอาหูแนบท้องทำเหมือนกำลังฟังเสียงคนข้างใน “ให้อามีนเป็นพ่อหนูนะครับ”“…” ติณได้แต่นั่งลูบหัวมีน ด้วยความตื้นตันใจที่มีนไม่รังเกียจลูกของเขา“สัญญากันแล้วนะครับ” มีนพูดกับตัวเล็กในท้อง พร้อมจุ๊บหนึ่งที“คุยอะไรกันฮึ” มือยังไม่หยุดลูบหัวมีน“ทำสัญญาพ่อลูกกันอยู่ครับ” ติณได้แต่ยิ้มอ่อนใจให้กับท่าทางของมีน ที่ดูเห่อลูกไม่ต่างจากพิจิกมีนยังคงกอดพุงน้อย ๆ ไม่ป

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 30 เห่อลูก

    “ยินดีด้วยครับ ตอนนี้อายุครรภ์ 4 สัปดาห์แล้วครับ” คุณหมอยิ้มให้ทั้งสองคน “อาการแพ้ท้องส่วนใหญ่ก็จะอยู่ช่วง 4-12 สัปดาห์ แต่บางคนก็แพ้ถึงคลอดเลยก็มี และอีกอย่างหนึ่งคุณแม่อาจจะมีอารมณ์ขึ้นลง ซึ่งเป็นผลจากฮอร์โมนไม่ต้องตกใจ และหมอแนะนำให้คุณพ่อเตรียมรับมือให้ดีนะครับ” คุณหมอสบตาให้กำลังใจพิจิก“หมอนัดอีกทีเดือนหน้าเลยนะครับ แต่ถ้ามีอาการผิดปกติให้มาหาก่อนได้เลย วันนี้หมอจะจ่ายยาบำรุงเลือด วิตามินรวม และยาแก้แพ้ท้องไปนะครับ” คุณหมอแนะนำพร้อมรอยยิ้ม“รรรระวัง ค่อย ๆ เดิน” พิจิกตามประกบหน้าประกบหลัง จนรรรเริ่มรำคาญ“อุ้มรรรเลยไหม รรรจะสะดุดล้มก็เพราะจิกเดินดักหน้าดักหลังอยู่แบบนี้นี่แหละ”“ก็จิกห่วง” พิจิกเสียงอ่อย“ห่วงหรือเห่อ ไม่ใช่นาน ๆ ไปกลายเป็นเบื่อนะ” รรรเดินมาทิ้งตัวลงโซฟา“ทั้งห่วงทั้งเห่อ แต่ไม่มีทางเบื่อแน่นอน” พิจิกพูดด้วยความมั่นใจ“จิกไม่อยากให้รรรไปทำงานเลย ยิ่งรรรมีอาการแพ้ท้องแบบนี้ด้วย จิกเป็นห่วง”“รรรจะลองไปคุยกับหัวหน้าดูก่อน”“ลาออกได้ไหม” พิจิกจริงจัง“จิก” รรรเองก็รู้สึกกังวล เพราะเขารู้ดีว่าผู้ชายเวลาท้องแล้วอาการต่าง ๆ จะรุนแรงกว่าผู้หญิงมาก “รรรขอลองไปคุยกับหัวห

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 29 รรรท้องจริง ๆ ด้วย

    “ไม่หรอกมั้ง” รรรยังไม่อยากจะคิดไปในทางนั้น“รรรย้ายมาอยู่กับจิกได้เดือนกว่าแล้วใช่ไหม” ติณยิ้ม“อืม...”“และก่อนหน้านั้น รรรก็ป่วย อ่อนเพลีย กินอะไรไม่ลง แต่ช่วงนั้นมันน่าจะเร็วไปสำหรับการตรวจ”“…” รรรเริ่มเงียบ สีหน้าวิตกกังวล“อาการติณก็คล้าย ๆ แบบนี้เลยนะตอนแรก จิกกับมีนลองนึกดูสิ” ติณหันไปมองสองหนุ่มที่กำลังนั่งอึ้งอยู่“เนี่ย...ร้อยวันพันปีกินของพวกนี้หรือเปล่าล่ะ รรรยังไม่เท่าไหร่นะ อาจกินเพราะเวียนหัว มึนหัว แต่จิกล่ะ ทำไมกินได้อร่อยขนาดนั้น” ติณชวนสังเกต“จริงของพี่ติณนะเฮีย เฮียกินเยอะกว่าพี่รรรอีก”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน” พิจิกเริ่มสงสัย“เฮียไม่เคยได้ยินเหรอ...แพ้ท้องแทนเมียน่ะ” มีนลอยหน้าลอยตาแซว “ว่าแต่พี่รรรยอมรับเฮียเป็นสามีหรือยังเหอะ”“รับแล้วโว้ย” พิจิกพูดเสียงดังด้วยความภูมิใจแต่รรรกลับก้มหน้า เขี่ยยำในจานด้วยความเขิน“เลอะหมดแล้วพี่” มีนแซว“กลับห้องกันดีกว่า แกล้งพี่เขาอยู่ได้” ติณตีเข้าให้ที่แขนมีน“อีก 2 อาทิตย์จะได้รู้เพศหลานแล้วนะ”รรรเงยหน้าจากจานยำขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “รรรไปดูด้วยนะ”“อืม...แต่รรรต้องไปตรวจด้วยนะ”“พรุ่งนี้จิกพาไปตรวจนะ” พิจิกนั่งลงข้างรร

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 28 หรือตัวเล็กจะมีน้อง

    รรรตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัว มองไปรอบห้อง เมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในห้องที่คุ้นเคย จึงเริ่มมองหาคนข้างกายแต่กลับว่างเปล่า รรรพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องพิจิกเปิดประตูกลับเข้ามาพอดี รีบเข้ามาประคองพาไปนั่งที่โซฟา“รีบลุกออกมาทำไม”“ตื่นมาแล้วไม่เจอใคร รรรกลัว”“จิกออกไปซื้อข้าว ซื้อยามา แล้วก็แวะดูติณมาด้วย รรรเป็นอย่างไรบ้าง”“ติณเป็นอะไรมากหรือเปล่า”“ไม่เป็นอะไร แต่ยังมีอาการเศร้าอยู่ เดี๋ยววันนี้มีนจะพาไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกที”“ไม่ต้องเอาแต่ห่วงคนอื่นเลย ห่วงตัวเองบ้าง รู้ไหมว่าจิกเป็นห่วงขนาดไหน” พิจิกไล่จับดูตามตัว ดูว่ามีบาดแผลตรงไหนบ้าง “หน้าช้ำหมดเลย เจ็บไหม” พิจิกใช้ปลายนิ้วลูบแผลเบา ๆ“…” รรรส่ายหน้าอมยิ้ม จับมือพิจิกขึ้นมาดู “ทำไมถึงได้บ้าระห่ำขนาดนี้ เจ็บมากไหม” สันหมัดพิจิกตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำ“ก็มันมาทำรรร” พิจิกกุมมือทับมือรรรไว้ “บอกแล้วไงว่าให้เลิกห่วงคนอื่น”“จิกไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย จิกเป็นสามีรรร” ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาเสียจนคนฟังแทบจะไม่ได้ยิน“จิกได้ยินไม่ถนัด” พิจิกดีใจแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ “ขอฟังอีกครั้งได้ไหม”“ครั้งเดียวพอแล้ว” รรรเขิน“นะ...อยาก

  • รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]   ตอนที่ 27 ไอ้เหี้ยธูป

    “เชิญเข้าห้องครับ เดินเข้าไปดี ๆ อย่าให้ต้องใช้กำลังนะครับ”“จะทำอะไรพวกเราน่ะ” รรรตั้งสติถาม“ตอนแรกก็ว่าจะสนุกกับพี่แค่สองคน อยู่ ๆ ก็เพิ่มมาอีกหนึ่ง แต่พี่ติณท้องอยู่ด้วยสิ ทำไงดีนะ” ธูปมองติณอย่างเย็นชา“ลูกในท้องติณก็ลูกธูปนะ” รรรเตือนสติ“ใช่แน่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ทุกวันนี้ก็เห็นระรื่นอยู่กับไอ้มีนนี่” ด้วยความโมโห ติณลุกขึ้นซัดหมัดเข้าปากธูปให้ได้เลือด“ปากหมานักนะมึง อย่าคิดว่าคนอื่นจะสันดานเดียวกับมึงสิ” ติณเตรียมพุ่งตัวใส่อีกครั้ง แต่รรรรีบคว้าตัวไว้ก่อน“ติณใจเย็นก่อน”ไอ้ธูปพุ่งตัวใส่ง้างหมัด แต่รรรเข้ามาขวาง รับหมัดเข้าที่หน้าเต็ม ๆ จนเซล้มลงไปกองกับพื้น“พี่รรรผมไม่ได้ตั้งใจ” ธูปตามลงไปจับหน้ารรร บีบคางแน่น “หน้าช้ำแบบนี้ไอ้จิกเห็นมันคงจะบ้าน่าดู”มันเดินไปหยิบขวดน้ำที่โต๊ะหัวเตียง กลับลงมานั่งคุกเข่าหน้ารรร หยิบซองยาจากกระเป๋ากางเกง “พี่จะกินเองดี ๆ หรือจะให้ผมป้อน” มันหยิบยาเม็ดเล็กออกจากซอง“รรรอย่ากินนะ” ติณเห็นก็รู้ทันที เพราะที่เขาต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะไอ้ยาตัวนี้...ผัวะ... ฝ่ามือมันตบลงหน้าติณ “หรือพี่อยากจะระลึกความหลังกับผมด้วย”“สารเลว” …ผัวะ... ธูปง้างมือตบลงหน้

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status