Share

บทที่ 232

Auteur: กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์
อวิ๋นฟางตะลึงงัน ปฏิเสธว่า “ท่านว่าอะไรน่ะ ข้าเปล่านะเจ้าคะ”

จีเฉินกระชากกระเป๋าที่เอวนางออกมาทันที ควักของที่อยู่ด้านในออกมา ยกขึ้นมาอังที่จมูก ลองดมดู “พกยาปลุกกำหนัดพวกนี้ไว้กับตัว เจ้าคงคิดหาโอกาสจะเอาไปใช้กับเซี่ยซางสินะ”

อวิ๋นฟางสะดุ้ง รีบไปแย่งคืน “คืนให้ข้านะเจ้าคะ ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด นี่ไม่ใช่ยาปลุกกำหนัด เป็นเพียงยาหอมที่ทำให้ตื่นตัวโล่งสมองเท่านั้นเจ้าค่ะ”

มีอะไรบ้างที่จีเฉินไม่เคยเห็น เขาบีบคางนางไว้คิดจะกรอกเม็ดยาใส่ปากนาง “ในเมื่อเจ้าบอกว่าเป็นยาหอม กินสักหน่อยก็คงไม่ถึงตายหรอก!”

อวิ๋นฟางตกใจจนร้องไห้ รีบขอความเมตตา “ข้าผิดไปแล้ว นี่ไม่ใช่ยาหอม แต่เป็นยาปลุกกำหนัด ขอให้คุณชายจีผู้สูงศักดิ์อย่าถือโทษคนต่ำต้อยเลยเจ้าค่ะ คราวหน้าบ่าวจะนำเสื้อผ้ามาให้คุณชายที่ห้องด้วยตัวเองแน่นอนเจ้าค่ะ”

จีเฉินไม่ชอบบังคับขืนใจผู้หญิง เขาต้องการความยินยอมสมัครใจ เขายื่นยากลับไปใส่มือนาง สูดดมฟุดฟิดที่ลำคอนางอย่างวิปริต งับติ่งหูของนางแล้วพ่นลมอุ่น ๆ ออกมา “หวังว่าเซี่ยซางจะทำให้เจ้าสมใจปรารถนาได้”

อวิ๋นฟางรู้สึกร้อนขึ้นมาในทรวงอก นึกถึงภาพตอนที่เหิงอ๋องร่วมห้องกับพระชายารองซู ทันใดนั้
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Related chapter

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 233

    เมื่อเซี่ยซางกลับมา ไม่เห็นเงาเจียงเฟิ่งหัวที่หอหล่านเยว่ จึงถามสาวใช้ในเรือนว่าเจียงเฟิ่งหัวอยู่ที่ใดสาวใช้ตอบอย่างเคารพนบนอบ “พระชายาอยู่ที่ห้องครัวน่ะเพคะ”เขากลับห้องไปเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่บางเบาใส่สบาย อาบน้ำอาบท่าจนสะอาดแล้วจึงค่อยเดินไปทางห้องครัวบริเวณรอบห้องครัวมีข้ารับใช้รุมล้อมเต็มไปหมด จุดสนใจและสายตาของทุกคนล้วนอยู่ที่เจียงเฟิ่งหัว จึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าเขามาเห็นท่าทางที่เจียงเฟิ่งหัวทำอาหารแล้ว เขาทั้งประหลาดใจ ดีใจ และกังวล เมื่อนึกถึงว่าในครรภ์นางมีลูกอยู่ เขาก็อยากก้าวเข้าไปห้าม แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเหล่าข้ารับใช้เฮขึ้นมาเขาก็มองดูจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่เคยเห็นด้านนี้ของเจียงเฟิ่งหัวมาก่อนผ่านมานานขนาดนี้แล้ว นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเจียงเฟิ่งหัวในครัว ปกตินางไม่ถือหนังสือเปิดดูก็จะคัดลายมือ เต้นระบำหรือไม่ก็ดีดพิณ ชุดแม่ครัวน้อยวันนี้ทำให้ดูสวยงามไปอีกแบบผมของนางห่อไว้ด้วยผ้าสีเข้มผืนหนึ่ง ใบหน้าขาวใสปรากฏให้เห็นแก้มแดงระเรื่อ ดูแล้วยิ่งเหมือนลูกท้อที่มีสีแดงสวยงามแซมอยู่ในสีขาว บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาทุกอณู ดูเหมือนจะสาละวนอยู่ในครั

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 234

    เซี่ยซางเต็มไปด้วยคำหวาน จูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากนาง “หรวนหร่วนมีกลิ่นอะไรข้าก็ชอบทั้งนั้น”เจียงเฟิ่งหัวหน้าแดงหูแดงไปหมด กล่าวเสียงเบาว่า “ต่อหน้าข้ารับใช้มากมายเช่นนี้ พวกเรารักษามาดหน่อยได้ไหมเพคะ”เซี่ยซางกวาดสายตาไปทั่วรอบหนึ่งด้วยสายตาลุ่มลึกเย็นชา เวลาที่จ้องหน้าเจียงเฟิ่งหัวกลับยิ้มร่าอย่างไม่วางท่า มีแต่ความเบิกบานใจอยู่ทุกที่บนใบหน้า “ดูสิ ไม่มีใครกล้าล้อเลียนข้าสักคน”เจียงเฟิ่งหัวนิ่งเงียบ นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เหิงอ๋องเป็นผู้ประทานเสื้อผ้าและอาหารให้พวกเขาเขาจูงมือนางเดินไปในจวน เวลานี้เอง ก็เห็นจีเฉินกำลังอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้นอยู่ในศาลากลางสวนดอกไม้ เหมือนไม่เห็นพวกเขาเลยเจียงเฟิ่งหัวซบอยู่ข้างกายเซี่ยซาง กล่าวเสียงเบาว่า “พี่ชายบุญธรรมของท่านอ๋องนี่ขยันจริง ๆ เลยนะเพคะ! ฟ้าจะมืดแล้วยังอ่านหนังสืออยู่ในสวนอีก”“เขาจะเข้าร่วมการสอบระดับประเทศต้นฤดูใบไม้ผลิ ย่อมต้องพากเพียรเป็นพิเศษอยู่แล้ว” เซี่ยซางกล่าวเรียบ ๆเจียงเฟิ่งหัวหัวเราะเบา ๆ “เมื่อกลางวันคุณชายจีอ่านบทกลอนนกเป็ดน้ำเสียงดังลั่นอยู่ที่ระเบียงทางเดินเรือนด้านหน้า ดึงดูดให้สาวใช้ในจวนเราพากันไปดู สาวใช้ใ

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 235

    “มิน่าล่ะคุณชายจีจึงชอบอ่านบทกลอนอย่างกลอนนกเป็ดน้ำถึงเพียงนี้” เจียงเฟิ่งหัวพูดพอให้เข้าใจแล้วหยุดไว้เท่านั้นคราวนี้นางไม่ให้โอกาสจีเฉินได้พูดอีก เดินฝ่าเขาไปแล้วก็เดินไปทางด้านหน้าเลยจนกระทั่งเจียงเฟิ่งหัวเดินไปไกลแล้ว เจียงเฟิ่งหัวก็ยังมองตาค้าง เขายิ้มมุมปากขึ้นมาเบา ๆ อย่างชั่วร้าย รู้สึกเพียงว่าบริเวณที่เจียงเฟิ่งหัวเดินผ่านหอมไปหมด แค่คุยกับนางก็ทำเขาเลือดลมสูบฉีดกระปรี้กระเปร่าเซี่ยซางยืนอยู่ในมุมมืด หากเจียงเฟิ่งหัวไปเดินจากไป เขาจะออกมาปรากฏตัวเลยเขานึกไม่ถึงว่าจีเฉินอ่านหนังสืออยู่ในลานเรือนก็เพื่อดักรอเจียงเฟิ่งหัว ถึงกับจงใจอ่านบทกลอนขอความรักอย่างกลอนนกเป็ดน้ำต่อหน้านาง เขากำหมดแน่น พูดกับหลินเฟิงว่า “ส่งคนไปจับตามองจีเฉินไว้”หลินเฟิงก็ไม่นึกว่าท่านอ๋องจะแอบกลับมาที่จวนเงียบ ๆ เพราะเรื่องนี้ “จีเฉินช่างเป็นคนชั่วหน้าเนื้อใจเสือจริง ๆ ต่อหน้าเรียกกันเป็นพี่เป็นน้องกับท่านอ๋อง ลับหลังกลับคิดหว่านเสน่ห์ใส่พระชายา หากเขากล้าคิดอะไรชั่ว ๆ ต่อหน้าพระชายา อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”เซี่ยซางมองเขาแวบหนึ่ง เป็นนัยว่าเจ้าเป็นห่วงพระชายาของข้าเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!หลินเฟิงเ

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 236

    เจียงเฟิ่งหัวยิ้ม “แต่ไรมาท่านพ่อก็มีนิสัยเช่นนี้ ก็ดี พวกท่านจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องพวกนี้ทั้งวันจนกระทบกับอารมณ์ ทุกคนดูเป็นเรื่องธรรมดาก็พอเจ้าค่ะ”“เพียงแต่คุณหนูจางถูกคนลือไปเช่นนี้ เกรงว่าวันหน้าคงพูดคุยเรื่องการแต่งงานได้ยากแล้ว พี่ชายของเจ้าก็ยังไม่แต่งภรรยา ได้พบคุณหนูจางมาสองหน แม่รู้สึกชอบนางอยู่มาก หากพวกเขาต่างเห็นด้วย แม่ก็ไม่สนใจคำร่ำลือข้างนอกพวกนั้นหรอก จะจัดงานแต่งให้พวกเขาเสียเลย ส่วนเรื่องที่บอกว่าจะไปล่วงเกินเจ้ากรมหลี่อะไรนั่น แม่ไม่กลัวจะล่วงเกินพวกเขาหรอก” เฝิงจิ้งย่วนพูดอย่างห้าวหาญเจียงเฟิ่งหัวถูกการแสดงออกของนางทำให้ขำออกมา “นั่นสิ จอมยุทธ์หญิงเฝิงของพวกเราเคยกลัวผู้ใดที่ไหนกันเจ้าคะ”ก่อนที่แม่ของนางจะออกเรือน เคยเดินทางคุ้มกันสินค้ากับท่านตามาก่อน ขึ้นเขาลงห้วย ไม่อ่อนแอกระมิดกระเมี้ยนเลยสักนิด กลับเป็นบิดาของนางเจียงหวยที่ทั้งวันสำรวมกิริยาพูดหลักวิชาการ สุดท้ายถูกท่านแม่ของนางกำราบจนสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไปเสียแล้วเจียงเฟิ่งหัวพูดคุยเป็นเพื่อนมารดาคู่หนึ่ง แล้วจึงตรงไปที่เรือนของเจียงจิ่นเหยียนทันทีที่นางเข้าไปในเรือน ก็รู้สึกที่นี่มีบางสิ่งเปลี่ยนไปแล

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 237

    เจียงเฟิ่งหัวกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้าไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้”เจียงจิ่นเหยียนนั่งตัวตรงขึ้นมา รอยแผลบนใบหน้าก็ดีขึ้นมากแล้ว “แล้วเจ้ามาด้วยเหตุใด?”เจียงเฟิ่งหัวที่เห็นบาดแผลบนใบหน้าของเขาก็คิดจะประชดประชันเขาสักเล็กน้อย “เพื่อจางอวี่มั่วถึงกับคิดวิธีที่โง่งมเช่นนี้ขึ้นมา หากเป็นข้า ไม่ว่าจะเป็นวันใดข้าก็ไม่มีทางยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่ พี่ใหญ่ท่านน่ะ ควรศึกษาตำรานักปราชญ์ให้น้อยลงหน่อย อ่านจนสมองทึบไปหมดแล้ว”เจียงจิ่นเหยียนรู้สึกเพียงว่าตนเองอับอายจนหน้าแดงไปหมด “ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้นเพื่อจางอวี่มั่ว” เสียงของเขาค่อยๆ เบาลง แม้แต่ตนเองก็ไม่เชื่อตนเอง“การจัดการกับคนต่ำช้าเช่นหลี่เฉิง สามารถเปลี่ยนเป็นวิธีที่โหดเหี้ยมกว่านั้นได้ ไม่มีความจำเป็นต้องทำให้ตัวเองเดือดร้อนไปด้วยเลย” ดวงตานั้นคู่ของเจียงเฟิ่งหัวมีประกายเยียบเย็นวาบผ่าน ไม่เหมือนผู้ที่อายุเพียงสิบหกแม้แต่น้อยเมื่อเจียงจิ่นเหยียนเห็นแววตาที่นางจ้องมองเขาก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา แต่ไรมาน้องสามแม้อายุยังน้อยแต่ก็เป็นคนซุกซนเจ้าความคิด อันที่จริงแล้วเขาก็เคยไปหานางมาก่อน คิดจะให้นางโน้มน้าวจางอวี่มั่วมิให้รับปากหลี่

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 238

    เจียงเฟิ่งหัวแอบหมิ่นอยู่ในใจ “พี่ใหญ่ สาเหตุที่แท้จริงก็เป็นเช่นนั้นแหละ อย่างน้อยในชาติก่อนนางก็ไม่ได้รับความชื่นชอบจากเซี่ยซาง ชาตินี้ล้วนอาศัยการวางแผนของนางถึงได้ช่วงชิงความโปรดปรานมา”ทว่านางก็มิได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ก็แค่ชนะเป็นเจ้าแพ้เป็นโจรเท่านั้น“ข้าเห็นว่าเหิงอ๋องเกรงใจและให้ความสำคัญกับเขานัก หรวนหร่วนอยู่ที่จวนอ๋องต้องระวังหน่อย แต่หรวนหร่วนรู้ได้อย่างไรว่าเป็นจีเฉินที่ก่อกวนอยู่เบื้องหลังเล่า แต่ฤดูกาลมาหรวนหร่วนก็เปี่ยมไปด้วยความสามารถกว้างไกลไร้ขอบเขต ที่เขาออกไปบุกเบิกกิจการสร้างรายได้เพิ่มข้างนอก ก็เป็นความคิดของนาง อย่าน้อยจวนสกุลเจียงก็มิได้อาศัยเพียงเงินเดือนอันน้อยนิดของท่านพ่อในการรักษาสภาพการดำรงชีวิตของคนทั้งบ้าน”คนสกุลเจียงใช้ชีวิตอย่างดีมากจริงๆ ไม่มีสมาชิกในครอบครัวแม้แต่คนเดียวที่ต้องกังวลเพราะเรื่องเงินแม้แต่การก่อตั้งสำนักหลิงอวิ๋นก็เป็นความคิดของหรวนหร่วน บัดนี้สำนักหลิงอวิ๋นได้กลายเป็นศาลาการกุศลที่ถูกบริหารโดยจวนอ๋องไปแล้ว ทว่าเวลานั้น หรวนหร่วนยังมิได้ถูกฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้กับเหิงอ๋อง แล้วนางรู้ได้อย่างไรว่าสำนักหลิงอวิ๋นจะไปต้องตาเหิงอ๋อ

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 239

    เซี่ยซางมองหน้าของเจียงเฟิ่งหัวอย่างรักใคร่ “ย่อมต้องเป็นหรวนหร่วน อาหารที่นางทำเป็นอันดับหนึ่งในใจข้า”มันอร่อยจริงๆ เมื่อคืนแม้เขาจะกินอาหารเต็มโต๊ะไปจนหมดก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ แต่นางท้องแล้วไม่อาจให้นางไปทำอาหารได้อีกเฝิงจิ้งย่วนยิ้มจนปิดปากไม่ลง ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ อย่างน้อยเขาก็ใส่ใจต่อหรวนหร่วนแล้ว นางจึงกล่าวว่า “วันหลังที่นี่ก็คือบ้านของอาซาง พวกเจ้าคิดจะอยู่นานเท่าใดก็อยู่นานเท่านั้น”สีหน้าของเซี่ยซางไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงกินต่ออย่างเอร็ดอร่อยจริงๆเมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ เจียงเฟิ่งหัวก็เกือบจะมุดหน้าลงในชาม เซี่ยซางเปลี่ยนมารู้จักพูดจาเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน กล่อมท่านพ่อกับท่านแม่ของนางจนเบิกบานถึงเพียงนี้ท่านแม่ของนางเอาแต่เรียก ‘อาซาง’ เต็มปากเต็มคำ ทำให้นางนึกถึงซูถิงหว่านขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ นางรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาเล็กน้อยจึงได้กินน้อยลงอยู่บ้างเจียงจื้อชินก็พูดไม่น้อย เรียกพี่เขยไม่หยุด เกือบทำให้เซี่ยซางตกปากรับคำแล้ว ทว่าเซี่ยซางก็ดูเหมือนจะเริ่มต้นความสัมพันธ์เป็นเช่นกัน สำหรับน้องชายผู้งดงามคนนี้ของนาง ดูเหมือนเขาจะไม่ตระหนี่แม้แต่น้อยเจียงจิ่นเหยียนเน

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 240

    หัวใจของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ยิ่งไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ที่จริงแล้วนางมิได้ถือสา เพียงแต่รู้สึกรังเกียจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ ยามอยู่ต่อหน้านาง ซูถิงหว่านไม่เคยเปลี่ยนคำเรียกอื่นมาก่อน นางเรียกเขาว่าอาซางมาโดยตลอด นางรู้ว่าซูถิงหว่านเพียงต้องการแสดงอำนาจ ประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้านาง เพื่อแสดงให้เห็นถึงความพิเศษของนางในใจเขาเท่านั้น และเซี่ยซางก็ไม่เคยปฏิเสธมาก่อน พวกเขายังพลอดรักกันอย่าไร้ขอบเขตต่อหน้านางผู้เป็นภริยาเอกที่ถูกต้องชอบธรรมคนนี้ด้วยเซี่ยซางไม่รู้ถึงความคิดในใจของนาง เขากล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “วันหลังหรวนหร่วนสามารถเรียกข้าว่าท่านพี่ หรือฉี่อวิ๋นก็ได้”เจียงเฟิ่งหัวพยายามปรับอารมณ์ แสร้งทำเป็นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นางกล่าวเบาๆ ว่า “เดินไปถึงต้นน้ำ นั่งชมหมู่เมฆลอย” ที่แท้ท่านอ๋องก็ต้องการชีวิตที่อิสรเสรีเช่นนี้ในใจของเขาเกิดความสุขขึ้นมาที่เจียงเฟิ่งหัวเข้าใจเขาถึงเพียงนี้หวานหว่านมีแต่จะพูดว่า ชื่อของอาซางเป็นฮ่องเต้ตั้งให้ ล้ำค่าสูงศักดิ์เพียงใด เซี่ยฉี่อวิ๋นไม่เพราะเหมือนเซี่ยซางสักนิด อันที่จริงแล้ว ชื่อที่เสด็จพ่อประทานคือ ‘เซี่ย

Latest chapter

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 310

    เขาคิดว่า ระหว่างราชวงศ์กับขุนนางมักมีความเกี่ยวข้องที่ซับซ้อนร้อยแปดพันเก้า สุดท้ายก็เป็นเพราะเขายังไม่แข็งแกร่งพอ จึงได้ถูกผู้อื่นควบคุมเหตุใดเสด็จพ่อจึงมอบความโปรดปรานให้กับซูกุ้ยเฟย ก็มิใช่เพราะสกุลซูเช่นกันหรือ? เสด็จพ่อถึงกับรู้ว่าสกุลซูยักยอกสวัสดิการกองทัพ แต่ก็ไม่อาจลงโทษได้ นั่นก็เป็นเพราะสกุลซูตรากตรำทำงานหนัก ปกปักชายแดน สร้างผลงานยิ่งใหญ่เมื่อเขาขบคิดเข้าใจก็ตรงไปที่ห้องทรงอักษรทันทีรอจนเซี่ยซางจากไป เจียงเฟิ่งหัวก็เช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วกล่าวกับเหลียนเย่ว่า “ในช่วงนี้จนกระทั่งท่านอ๋องรบชนะกลับมา ข้าจะอาศัยอยู่ในวังตลอด เจ้าไปเตรียมการสักหน่อยเถิด” นางต้องแจ้งต่ออู๋ซินเช่นกัน ให้เขาช่วยคอยประสาน สกุลเจียงจะได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้หรือไม่ อำนาจการตัดสินใจขั้นสุดท้ายยังคงเป็นของฮ่องเต้เมื่อเซี่ยซางไปถึงห้องทรงอักษร ก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าฮ่องเต้ทันที แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ลูกขอให้เสด็จพ่อทรงมีราชโองการโดยเร็ว ลูกตรวจสอบพบแล้วว่า ผู้ที่เป็นแกนนำในการโจมตีต้าโจวของเราครั้งนี้ คือผู้บัญชาการของเผ่าหู ฮูเหยียนซิวหลัว ลูกเดาว่าที่เขายกทัพมาในครั้งนี้ ก็เพื่อแก้แค้นเมื

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 309

    เจียงเฟิ่งหัวคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เซี่ยซางมายืนตรงหน้านางด้วยแววตาของเขาที่ดำทะมึนอย่างน่าสะพรึงกลัว ไม่รอให้นางกล่าวสิ่งใดแม้แต่ประโยคเดียว เขาก็ก้าวเข้าข้างหน้าแล้วมาใช้กำลังบังคับอุ้มนางออกไปทันที แม้เรื่องราวจะผ่านไปแล้วแต่ภายในใจของนางยังคงหวาดกลัวอยู่บ้าง ดูท่าคงจะทำให้เซี่ยซางโมโหเข้าแล้วจริงๆเมื่อออกจากตำหนักคุนหนิง เจียงเฟิ่งหัวแสร้งทำเป็นยังโมโหอยู่ “ท่านอ๋องจะอุ้มหม่อมฉันไปที่ใดเพคะ จู่ๆ ทรงทำเช่นนี้คิดจะทำสิ่งใดกันแน่เพคะ? พระองค์ไม่กลัวชายารองซูจะโกรธหรือเพคะ”เซี่ยซางหยุดฝีเท้าลง วางนางลงบนทางเดิน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธจ้องดวงหน้าของเจียงเฟิ่งหัวเขม็ง “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าเจ้ากับข้าเป็น ‘สามีภรรยาที่อยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ให้เกียรติกันและกันดุจอาคันตุกะ’ หมายความว่าอย่างไร?”เจียงเฟิ่งหัวกล่าวไม่ยอมถอยว่า “ก็หมายความตามอักษรเพคะ”เซี่ยซางแทบจะถูกทำให้โมโหจนหัวเราะออกมาแล้ว “เจ้ากำลังบอกว่าข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนแขกผู้มีเกียรติอย่างนั้นหรือ”เจียงเฟิ่งหัวตกตะลึงไป พูดสิ่งใดไม่ออกแม้แต่คำเดียว จากนั้นก็ได้ยินเซี่ยซางกล่าวต่อด้วยความโมโหว่า “ช่วงที่ผ่านม

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 308

    เมื่อเซี่ยซางได้ยินสิ่งนี้ เขาก็แอบคิดในใจว่า ซูถิงหว่านบอกว่าเสด็จแม่แกล้งป่วย? อาการป่วยของเสด็จแม่นั้นเขาได้เห็นด้วยตาตนเอง ซูถิงหว่านช่างกล้าพูดได้ทุกอย่างจริงๆ!นางคิดว่าหากเขาคิดจะตีชาวหูให้ถอยร่นกลับไป ก็ได้แต่พึ่งสกุลซูของนางหรือไร จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เห็นเสด็จแม่อยู่ในสายตาเลยเจียงเฟิ่งหัวเห็นเขาไม่กล่าววาจาจึงจากไปทันที ไม่มีผู้ใดเห็นว่าในเสี้ยววินาทีที่นางหมุนตัวไป มุมปากของนางก็โค้งเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา ยิ่งซูถิงหว่านทำเช่นนี้ก็จะยิ่งผลักเซี่ยซางให้ไกลออกไปนางคิดว่าในแผ่นดินนี้มีเพียงสกุลซูที่ออกรบเป็นหรือไง สกุลซูตรากตรำสร้างผลงานยิ่งใหญ่ ทุกคนล้วนต้องให้ความยำเกรงพวกเขา ทว่าทุกเรื่องราวล้วนควรหยุดในจุดที่เหมาะสม ไม่ว่าสิ่งใดหากมากเกินไปจะเป็นโทษได้ มิเช่นนั้นก็จะกลายเป็นผลงานยิ่งใหญ่จนคุกคามผู้เป็นนายเหนือหัว ทำให้ผู้คนชิงชังเอาได้ที่ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้เซี่ยซางแต่งซูถิงหว่านเป็นภรรยาเอก จะไม่มีการพิจารณาในข้อนี้เชียวหรือ?เจียงเฟิ่งหัวย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว ฮ่องเต้ที่ขี้ระแวงขี้สงสัย แม้แต่ลูกชายของตัวเองก็ยังระวังป้องกัน แล้วนับประสาอะไรกับแม่ทัพที่เฝ้ารักษา

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 307

    ในเวลานั้นเอง เซี่ยซางย้อนกลับมาที่เบื้องหน้าของคนทั้งสอง เขาเห็นบรรยากาศออกจะเคร่งเครียดอยู่บ้าง จึงถามว่า “มีสิ่งใดหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ข้างนอกกันหมด?”ซูถิงหว่านจ้องมองเซี่ยซางอย่างอ่อนแอและน่าสงสาร ต่อหน้าเจียงเฟิ่งหัว นางดึงเซี่ยซางไปยังมุมที่อยู่อีกด้าน “ท่านอ๋อง มิได้ทรงรับปากว่าจะพาหม่อมฉันกลับชายแดนหรือเพคะ? ท่านย่ากับพี่ใหญ่ยังรอพวกเรานะเพคะ”เซี่ยซางกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “แผนการมีการเปลี่ยนแปลง ยามนี้เสด็จแม่ทรงประชวรหนัก ข้างกายนางไม่อาจไม่จัดคนไว้คอยปรนนิบัติ เจ้าเป็นชายารองของจวนเหิงอ๋อง และก็เป็นสะใภ้ของเสด็จแม่ ตามหลักจึงควรรั้งอยู่ดูแลเสด็จแม่”เขาลดเสียงเบากล่าวต่อว่า “หวานหว่าน เมื่อก่อนความสัมพันธ์ของเจ้ากับเสด็จแม่ไม่ดีนัก จะได้ถือโอกาสนี้มาฟื้นฟูความสัมพันธ์ของเจ้ากับเสด็จแม่พอดี” เพราะเขากังวลว่าซูถิงหว่านจะเสียมรรยาทต่อฮองเฮาด้วยเหตุนี้ จึงได้มาอธิบายต่อนางให้ชัดเจนด้วยตนเองท่านอ๋องก็ทรงรู้ดีว่าฮองเฮาไม่โปรดหม่อมฉัน ไม่ว่าหม่อมฉันจะทำสิ่งใดก็ทรงรังเกียจหม่อมฉันทั้งนั้น เดิมหม่อมฉันก็ปรนนิบัติคนไม่เป็นอยู่แล้ว เกรงว่าจะทำได้ไม่ดีจนทำให้ฮองเฮายิ่งทรงพิโรธ กล

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 306

    นึกถึงชาติก่อนที่นางถูกเซี่ยอวี้หย่า มีจุดจบที่ไร้ทั้งทรัพย์สินและอำนาจ สุดท้ายยังต้องแบกรับชื่อเสียงเสียหายว่าไม่อาจตั้งครรภ์ ในช่วงสุดท้ายของชีวิตนางก็มิได้ตายในตำแหน่งพระชายาอวี้อ๋องดังที่ปรารถนาคนอย่างหลัวจื่อฉยงไม่มีทางฆ่าตัวตาย ผู้มีตำแหน่งเป็นถึงพระชายาหากกระทำอัตวินิบาตกรรมขึ้นมาถือเป็นความผิดมหันต์ หลังตายไม่เพียงไม่อาจสงบสุข ยังจะทำให้วงศ์ตระกูลต้องพลอยเดือดร้อนไปอีก จุดนี้หลัวจื่อฉยงได้ไตร่ตรองเป็นอย่างดีนางน่าจะมาถึงจุดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะถอยก็ถอยไม่ได้ จะก้าวต่อไปก็ไร้หนทางแล้วแต่นางมิใช่พระโพธิสัตว์ ไม่คิดจะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านของจวนอวี้อ๋อง นอกจากนี้นางก็ไม่มีสิทธิ์จะเข้าไปยุ่งและเซี่ยซางก็ไม่อยากให้นางยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้นางคิดว่า ชาติก่อนแม้หลัวจื่อฉยงถูกหย่าอย่างน้อยก็ยังเหลือชีวิต ในชาตินี้หวังว่าชะตาชีวิตของนางอย่าได้แย่กว่าชาติที่แล้วเลยนางเพิ่งเข้าไปในตำหนักคุนหนิง ก็เห็นซูถิงหว่านเดินมาที่เบื้องหน้าของนางพร้อมกับดวงตาที่จ้องเขม็งมาที่นางอย่างดุเดือด ทว่าในไม่ช้า นางก็เก็บงำความโกรธในก้นบึ้งดวงตาแล้วเดินเข้ามาใกล้เจียงเฟิ่งหัวเมื

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 305

    เจียงเฟิ่งหัวเหยียดหลังตรง เดินผ่านหน้าซูถิงหว่านไปอย่างสง่างาม ทำให้ซูถิงหว่านโมโหแทบตายแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกนางคร้านจะสนใจสีหน้าซีดเผือดราวเถ้ากระดูกคนตายของนาง ไปส่งทุกคนถึงหน้าประตูตำหนักคุนหนิงด้วยตนเองในเวลานั้นเอง จู่ๆ เจียงเฟิ่งหัวก็รั้งพระชายาองค์ชายรองไว้ ดึงนางไปกระซิบถามที่ด้านข้างว่า “คอของพี่สะใภ้รองเป็นอะไรไป? ได้รับบาดเจ็บหรือ?”พระชายาขององค์ชายรองสวมเสื้อปกสูง ทั้งยังสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่อีก นางพยายามลดการคงอยู่ของตนลงมากที่สุดแล้ว แต่ก็ยังคงถูกเจียงเฟิ่งหัวค้นพบเข้าได้นางจึงเผยบาดแผลที่แขนออกมาให้เจียงเฟิ่งหัวดู จากนั้นก็เลิกคอเสื้อให้นางดูอีก รอยแผลถูกเชือกรัดออกมา นางเกือบขาดอากาศหายใจตายไปแล้ว นางจากบริเวณพวกนี้ บนมือ ขา เอว และแผ่นหลังของนางล้วนเต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเซี่ยอวี้ทั้งสิ้น เขาคิดจะซ้อมนางให้ตายจริงๆหลังเจียงเฟิ่งหัวได้เห็นก็รู้สึกสะทกสะท้อนใจ กล่าวเสียงเบาว่า “แผลพวกนี้เป็นอวี้อ๋องตีอย่างนั้นหรือ?”พระชายาอวี้อ๋องหัวเราะเยาะตนเองทีหนึ่ง “นอกจากเขาแล้วยังจะมีผู้ใดกล้าลงมือกับข้าอีกเล่า”เจียงเฟิ่งหัวกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่านก็

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 304

    โดยไม่รู้ว่า แผนการเล็กๆ ของนางกำลังจะพังทลายลงแล้วเมื่อเข้ามาในตำหนักคุนหนิง ซูถิงหว่านจึงได้พบว่าพระชายาทุกท่านล้วนอยู่ที่นี่ ด้านนอกหนาวจนคนฟันกระทบกัน แต่นางมีเสื้อคลุมตัวใหม่ที่แสนอบอุ่น ด้านคุณภาพมันถูกทำขึ้นจากขนมิงค์ ส่วนด้านรูปลักษณ์นี่เป็นแบบล่าสุดในตอนนี้ ในมือของนางยังถือเตาพกไว้ นอกจากปลายจมูกที่ถูกความเย็นทำให้แดงก่ำแล้ว นางก็ไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด ดูไปแล้วน่ารักเป็นอย่างมากสายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ตัวนาง นางติดตามอยู่ที่ด้านหลังของเซี่ยซางอย่างสงบเสงี่ยมรู้ธรรมเนียม ทว่าภายในใจกลับกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง ความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นจับจ้องช่างดีจริงๆ ทว่า ทุกคนกลับรู้สึกว่าชายารองซูแต่งกายอย่างโอ้อวดเกินไปหรือไม่ เพราะถึงอย่างไรฮองเฮาก็ถือเป็นแม่สามีของนาง นางเพิ่งมาถึงตอนนี้เดิมก็ไม่ผิดธรรมเนียมแล้ว เห็นแก่ที่นางเป็นเพียงชายารองมิใช่ชายาเอก จึงไม่มีผู้ใดตำหนินาง แต่การแต่งกายประดับประดาอย่างฉูดฉาดเย้ายวนยิ่งกว่าพระชายาเช่นนี้สถานการณ์แบบใดควรแต่งกายเช่นใด นางควรจะแยกแยะให้ออกสิ!เมื่อมาถึงเบื้องหน้าของฮองเฮา เซี่ยซางก็กล่าวว่า “เสด็จแม่ทรงประชวรแล้ว เจ้ามีฐานะเป็น

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 303

    “แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่หรวนหร่วน ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ สุขภาพของแม่ไม่สำคัญ การปกป้องหลานของข้าให้ดีจึงจะเป็นภารกิจที่สำคัญที่สุดของเจ้า แค่กๆ…”ฮองเฮาปิดปาก “อย่าเข้ามาใกล้แม่เช่นนี้ อยู่ห่างออกไปสักหน่อย แม่จะได้ไม่ทำให้เจ้าติดโรคจนทำร้ายเด็กไปด้วย ซางเอ๋อร์ลูกดูแลหรวนหร่วนให้ดีก็พอ แม่ไม่เป็นไร แค่กๆ…”เจียงเฟิ่งหัวชื่นชมทักษะการแสดงของเฉิงฮองเฮาเป็นอย่างมาก เพราะเมื่อนางได้ยินเสียงไอพวกนี้ นางยังรู้สึกสงสารและกังวลขึ้นมาในใจเลยต่อหน้าทุกคน เซี่ยซางไม่กล้าให้เจียงเฟิ่งหัวนั่งแล้ว ไม่เช่นนั้นหากถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา ที่ได้รับผลกระทบก็คือชื่อเสียงของนาง อีกทั้งนางทำดีมากแล้ว ยิ่งไม่อาจให้คนครอบชื่อเสียงอกตัญญูให้นางอย่างไร้เหตุผลแม้เสด็จแม่มีเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว แต่ในจวนอ๋องของเขามีผู้หญิงอยู่สองคน บัดนี้ คนหนึ่งมาคอยปรนนิบัติดูแลอย่างตั้งใจอยู่ที่นี่ อีกคนกลับไม่ถามไถ่ มิน่าเสด็จแม่จึงไม่เคยชอบซูถิงหว่านเลยตอนนั้น หากเขาแต่งซูถิงหว่านมาเป็นพระชายาเหิงอ๋องจริง ไม่รู้ว่าเสด็จแม่จะทรงเสียใจและเป็นทุกข์เพียงใดเมื่อเปรียบเทียบกันเช่นนี้ ราชครูเจียงและเจียงฮูหยินน

  • ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา   บทที่ 302

    แต่หากฮองเฮาทำให้เขาโมโห เขาก็สามารถทอดทิ้งนาง ทรมานนางได้เช่นกันเพราะเขาคือฮ่องเต้ที่สูงส่งเหนือผู้ใด เคยชินกับการมีสตรีคอยเอาอกเอาใจและเชื่อฟังมานานแล้ว ก็แค่นั้นเอง ดังนั้นฮ่องเต้และฮองเฮาจะมีความผูกพันฉันสามีภรรยาได้สักเท่าไรนางรับรู้ได้ถึงความเย็นชาไร้น้ำใจของฮ่องเต้มีเพียงใช้ชีวิตอย่างไร้ใจไร้ไมตรีเท่านั้นจึงจะไม่เจ็บปวดนางคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าเส้นทางที่นางต้องเดินก็คือทางสายเก่าของฮองเฮา แต่เส้นทางของนางกับฮองเฮาก็แตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง เพราะนางจะกุมหัวใจของเซี่ยซางไว้ให้มั่น แล้วเหยียบซูถิงหว่านกับสกุลซูทั้งตระกูลขึ้นสู่ตำแหน่งหากมีวันหนึ่ง พวกมันได้รู้ว่า ความร่ำรวยหรูหรายศถาบรรดาศักดิ์ที่พวกมันเคยได้เพลิดเพลินในชาติก่อน ถูกตัวนางในชาตินี้ทำลาย ไม่รู้ว่าพวกมันจะสำนึกเสียใจต่อทุกสิ่งที่เคยทำร้ายนางหรือไม่เส้นทางนี้ทั้งยาวนานและยากลำบากอย่างยิ่ง ทว่าขอเพียงนางค่อยๆ วางแผนไปทีละก้าว ก็ไม่มีอุปสรรคใดที่ไม่อาจเอาชนะ นางมีความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะได้เห็นฉากที่พวกมันก้มกราบศิโรราบอยู่บนพื้นทางด้านนี้ เหล่าองค์ชายกำลังพยายามอย่างเต็มที่ในการแสดงออกถึงความกตัญญูของตน แ

Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status