“ท่านราชครู ข้ามีราชโองการไปก็จริง แต่เป็นให้มู่หลงฟู่ดูแลความเรียบร้อยที่หย่งตูชั่วคราว ระหว่างรอแต่งตั้งเจ้าเมืองคนใหม่ไปประจำที่นั่น แต่เรื่องสมรสพระราชทาน ข้าแค่ทำเป็นหนังสือส่งไปแจ้งเท่านั้น และแม่ทัพมู่ก็ส่งหนังสือตอบกลับมาให้ข้าแล้วว่า เขาไม่เหมาะกับบุตรีของท่าน”
“นี่เขาไม่รู้เลยหรือว่าบุตรสาวเขาฉาวโฉ่ขนาดไหน วันๆ อยู่แต่หอชายนั่นทั้งวัน งานการไม่เอา ความรู้ไม่มี ใครอยากจะแต่งด้วยกันล่ะ”
“ใครเขาจะอยากได้หญิงงามเมืองเช่นนั้นเป็นภรรยากันล่ะ ต้องมีเงินให้นางผลาญเล่นสักเท่าใดกันถึงจะพอ”
“ฝ่าบาทยังมิได้ออกราชโองการไปเรื่องแต่งงาน ดันทึกทักเอาเองเสร็จสรรพ อะไรจะน่าอับอายขนาดนั้น”
เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมารอบตัวเขา มู่หลงฟู่หันไปมองหางตาให้กับราชครูเฒ่าที่ยืนโกรธจนหน้าแดงก่ำ ตัวสั่นอยู่แต่ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อฝ่าบาทชี้แจงแล้วเขาก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้งได้อีก
"เอาล่ะ วันนี้เราจะปรึกษาพวกท่าน เกี่ยวกับฤดูเก็บเกี่ยว กับการสอบราชการของปีนี้……..
การประชุมหลังจากนั้น ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องของแม่ทัพหนุ่มอีก เป็นเรื่องเกี่ยวกับราชกิจบ้านเมืองทั้งสิ้น
จวนสกุลผัง
“เจ้าว่าอย่างไรนะ สกุลจินอย่างนั้นหรือ”
“ขอรับ แม่ทัพมู่เป็นผู้พูดตอนที่พาบุตรสาวคหบดีเมืองหย่งตูไปส่งที่หน้าจวนขอรับ”
“หึ ที่แท้ กองทัพของข้า ก็พ่ายเพียงอุบายเพียงเท่านี้ ดี ข้าจะได้สั่งสอน ว่าผู้ที่กล้ามาขวางทางข้า มันเป็นเช่นไร สั่งการลงไป คนของเราที่เหลือ จัดการสกุลจิน ทางที่ดี รีบจัดการก่อนเจ้ามู่หลงฟู่จะกลับไปหย่งตู”
“รับทราบขอรับ”
“ท่านพ่อเจ้าคะ”
ราชครูผังเจินสะดุ้งสุดตัว เขาไม่คิดว่าบุตรสาวของเขาจะอยู่ที่จวนในวันนี้
“อี้เหมย เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่”
นางเพียงแต่สะบัดผม และเดินออกมาหาผู้เป็นบิดา
“ท่านพ่อดูตกใจเกินไป ข้ามิแพร่งพรายแผนการของท่านหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ ข้านึกสนใจบุตรสาวสกุลนั้น ที่ท่านโหวมู่พาไปส่งที่จวน ท่านพ่อ ข้ามีแผน”
“นี่เจ้า…”
ราชครูผังเจินมองหน้าบุตรสาว ก่อนที่นางจะยิ้มและบอกแผนแก่บิดา ทำเอาเขายิ้มออกมาด้วยความพอใจ
“ยอดเยี่ยม ไม่นึกว่าเจ้าจะคิดแผนนี้ออกมาได้ อี้เหมย ตลอดเวลาเจ้าซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้สินะลูกพ่อ ฮ่าๆๆๆ ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก งานนี้ ข้าจะได้สั่งสอนเจ้าแม่ทัพหนุ่มปากเสียนั่น ที่กล้ากำแหงกับข้าต่อหน้าพระพักตร์”
ผังอี้เหมยลอบยิ้มอย่างยินดี หากใช้แผนการนี้มาบีบบังคับเขา ไม่มีทางที่แม่ทัพมู่จะไม่ยอมแต่งกับนาง ตั้งแต่กลับมาจากสกุลมู่นางก็ลืมสายตาและใบหน้าที่รูปงามนั้นไม่ได้เลย
นางอยากได้เขา สิ่งใด หรือบุรุษผู้ใดในใต้หล้า หากผังอี้เหมยต้องใจ นางก็จะต้องได้มา ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม……
จวนสกุลมู่
“ลูกแม่ หากเจ้าพึงใจนาง แม่ก็จะไม่ขัดเจ้า แม่ไม่นึกไม่ฝันเลย ที่แท้ลูกแม่ก็มีความรู้สึกแบบนี้ แม่ยังนึกห่วงเจ้า กลัวว่าจะไม่มีใครดูแลเสียอีก”
“นางเป็นสตรีที่ช่วยชีวิตลูกไว้ และยังเป็นผู้ที่เป็นพยานในเรื่องผู้ที่อยู่เบื้องหลังนี้ ข้าจึงได้รู้ความชั่วของคนในราชสำนัก”
“ลูกแม่ เจ้าต้องระมัดระวังตัวให้มาก เอาล่ะ เจ้าไปนอนพักผ่อนเถิด อีกสองวันก็ต้องกลับหย่งตูแล้ว พรุ่งนี้แม่จะไปไหว้พระ และดูฤกษ์ยามไว้ให้เจ้า”
“ขอรับ ท่านแม่”
เขาเดินกลับมาที่ห้องเพื่ออ่านหนังสือ ก่อนที่ลมจะพัดแรงทำเอาเชิงเทียนในห้องของเขาคว่ำใส่โต๊ะ จนทำให้เกิดเพลิงลุกไหม้ที่โต๊ะกลาง กงจื่อและกงเซียวรีบดับไปและนำผ้าที่ถูกไฟไหม้ออกไป
เขารู้สึกว่ามีลางสังหรณ์แปลกๆ ต้องมิใช่เรื่องดีแน่เมื่อเขายอมล้มตัวลงนอน กลับนอนไม่หลับเฝ้าพะวงหาแต่จินซู่เย่ซึ่งเขาไม่เคยนึกห่วงพะวงถึงนางมากถึงขนาดนี้มาก่อน…..
“กงจื่อ กงเซียว ข้าจะกลับหย่งตูเดี๋ยวนี้”
“แต่ว่าท่านโหวขอรับ นี่มันพึ่งจะเข้ายามจื่อ (ประมาณเที่ยงคืน) เองนะขอรับ และกำหนดกลับก็อีกสองวันข้างหน้า…”
“เก็บของแล้วรีบตามข้ามา เร็วเข้า ข้าจะไปบอกท่านแม่ก่อน”
เขารีบวิ่งออกมาจากห้องนอน ก่อนที่จะวิ่งไปยังห้องนอนของฮูหยินมู่ นางรู้สึกตกใจที่เขาเลือกกลับก่อนกำหนดหลายวันแต่ก็มิห้าม เพราะอีกเพียงไม่กี่วัน ลูกชายก็จะกลับมาประจำอยู่ที่เมืองหลวง
“เดินทางปลอดภัยนะหลงฟู่ ดูแลตัวเองด้วย”
“ขอรับท่านแม่ ระหว่างนี้ ท่านแม่โปรดดูแลตัวเองด้วยขอรับ”
เสียงกีบม้าหลายตัวทยอยวิ่งออกจากจวนสกุลมู่กลางดึก ก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้นเมื่อพวกเขาออกจากประตูเมืองแล้ว เขาเดินทางก่อนกำหนดเวลา แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จิตใจเขาจึงนึกกลัว และพะว้าพะวังจนอยู่ไม่สุขขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่เหตุการณ์ทุกอย่างเริ่มคลี่คลายไปแล้ว เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องรีบกลับไปขนาดนั้น
ม้าคู่ใจของเขา วิ่งมาเกือบทั้งวันทั้งคืน เพื่อเร่งให้ถึงเมืองหย่งตูโดยเร็ว พวกเขาแทบจะมิได้หยุดพักแรมที่ไหนเลย จนถึงตอนเที่ยงของอีกวัน เขาจำเป็นต้องหยุด เพราะอากาศเริ่มร้อน และม้าของเขาก็สมควรได้พักผ่อนบ้าง…..
จวนคหบดีจิน….
ในคืนเดือนมืด มีเพียงแสงไฟของห้องที่เจ้าของยังไม่นอนที่ส่องแสงสว่างอยู่ ทั้งเรือนไม่มีผู้ใดล่วงรู้มาก่อนเลยว่า อีกไม่ถึงช่วงเวลาชาเดือด พวกเขาจะพบกับหายนะที่ตนเองไม่เคยก่อ ….
กองกำลังสวมชุดดำราว ๆ เกือบยี่สิบคนล้อมจวนทุกด้าน ก่อนที่จะลงมือฆ่าทุกคนที่ขวางทางพวกมัน
“เร็วเข้าคุ้มครองนายท่านกับคุณหนู เร็วเข้า”
“อ๊ากก ต้านไม่ไหวแล้ว พวกมันมามากเกิน เฮ้ยยนั่นมัน เผาเรือนฝั่งตะวันตกแล้ว พวกเราเร็วเข้า”
ไฟเริ่มลุกลามขึ้นจากเรือนตะวันตก ลามไปถึงเรือนชั้นใน และเวลาไม่นาน ก็เริ่มลุกลามไปเกือบทั่วจวน
“จับคุณหนูสามไว้ คนอื่นฆ่าให้หมด”
“ท่านพ่อ พี่รอง พวกท่านอยู่ที่ไหน อุ๊บบ”
“อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากตาย ไปกับพวกข้า”
จินซู่เย่ถูกจับตัวเอาไว้ระหว่างที่วิ่งเอาตัวรอดออกมาจากห้อง นางคิดว่าเป็นเพียงเหตุเพลิงไหม้ธรรมดา เสียงที่นางเรียกตะโกนบิดาและพี่รอง ทำให้พวกมันรู้ว่านางคือใคร จึงจับนางไว้ได้โดยง่าย
จินหลุนที่วิ่งออกมาพบว่ามีผู้ที่จับบุตรสาวเอาไว้ เขาถือดาบออกมาเพื่อต่อสู้กับโจรเหล่านั้น
“พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน ต้องการอะไร เหตุใดต้องจับลูกสาวข้า”
“หึ พวกเจ้าไปยุ่งกับคนที่ไม่สมควรยุ่ง ข้ามีคำสั่งแค่จัดการพวกเจ้า อย่างอื่นเจ้าไม่มีสิทธิ์จะถาม”
“งั้นก็ต้องถามดาบในมือข้าก่อน ว่ามันจะยอมหรือไม่”
“ท่านพ่อ อย่าเจ้าค่ะ”
“อี้เจิน รีบหนีไปก่อน”
“ฆ่าให้หมด”
“ไม่นะ พี่รอง รีบหนีไป!!!”
สิ้นเสียงจินซู่เย่ จินอี้เจินก็ถูกฟันที่กลางหลัง และถูกโจรชั่ว ถีบเข้าไปในกองเพลิง
“พี่รองงงงงงงงงงงง!!!!!!”
“ไม่นะ ท่านพ่อ”
จินหลุนที่มีเพียงคนเดียว สู้กับโจรชั่วถึงสี่คน เขาซึ่งชรามากแล้ว จึงทนไม่ไหว ก่อนที่เขาจะพลาดพลั้ง ดาบในมือหลุดออกไป และถูกโจรชั่วนั้นแทงทะลุหลัง ต่อหน้าจินซู่เย่ ก่อนที่นางจะกรีดร้องอย่างสุดกลั้น
“ท่านพ่อ!!!!!!!!!!!”
“ไม่นะ พวกคนชั่วปล่อยข้านะ ท่านพ่อ พี่รองงงง ไม่!!!!!!!!!”
"ซู่เย่….หนี….ไป…"
คำพูดสุดท้ายของบิดาก่อนสิ้นใจ สายตาที่ส่งมาให้นาง เป็นภาพติดตาที่นางมิอาจลืม ตอนนี้ นางเห็นร่างพี่รองที่ถูกไฟคลอกอยู่ใกล้ๆ นางร้องไม่ออกสักคำ ก่อนที่สตินางจะเริ่มหลุดลอยไป
“พวกเรา ไป!!”
จินซู่เย่ถูกโจรชั่วนั้นจับนางมัดเอาไว้ และโยนเข้าไปในรถม้า พวกมันผลัดชุดดำออก ก่อนที่จะวิ่งออกไปนอกเมืองเพื่อจะไปยังจุดนัดพบทีชายป่าเมืองหย่งตู……
มู่หลงฟู่เหยียบเข้าชายแดนหย่งตูแล้ว ก่อนที่เขาจะสวนกับขบวนรถม้าที่วิ่งออกมาจากเมือง ที่วิ่งเร็ว ราวกับว่าหนีอะไรมา จนกงจื่อเอ่ยทัก“จะรีบไปไหนขนาดนั้น ดึกขนาดนี้ ท่านแม่ทัพ จะเข้าเมืองเลยหรือไม่ขอรับ”เขามองตามรถม้าที่วิ่งสวนออกไป นึกแปลกใจว่าเหตุใดมีคนเดินทางช่วงเวลาดึกดื่นขนาดนี้ เขารีบวิ่งเข้าเมืองหย่งตูและพบว่า ชาวบ้านออกมาจากบ้านเรือนกันมากมาย และวิ่งสาละวนในการช่วยดับไฟ จนเขาตกใจและรีบวิ่งไปถาม“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”“ไฟไหม้ขอรับ”“ไหม้ที่ใดกัน แล้วมีใครบาดเจ็บหรือไม่”“ไหม้จวนท่านคหบดีจินขอรับ เห็นว่าตายกันมากเลยขอรับกำลังไปช่วยกันดับ”แม่ทัพหนุ่มตกใจแทบสิ้นสติอยู่บนหลังม้า จวนไหนนะไฟไหม้จวนคหบดีจินงั้นหรือ“เมื่อกี้พวกเขาว่าอย่างไรนะ บอกว่า….”กงเซียวหันมาที่แม่ทัพของเขาที่แทบจะสิ้นสติ หน้าซีดปากคอสั่น“พวกเขาบอกว่า …ตาย"“ไม่ ข้าไม่เชื่อ พวกเจ้า พาคนไปช่วยดับไฟ ช่วยคนที่เหลือออกมา สอบถามให้ได้ความ เร็วเข้า”เขารีบควบอาชาวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เพื่อไปยังจวนคหบดี ที่ตอนนี้ เป็นทะเลเพลิง ก่อนที่กงจื่อ จะพาสาวใช้ออกมาได้คนหนึ่ง เขาจำได้ว่านางชื่อชิงชิง เป็นสาวใช้ของจินซู่เย่“ท
เสียงจากผิวน้ำดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างของแม่ทัพมู่ ที่พุ่งลงมาเพื่อตามหาจินซู่เย่ กระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ทำให้เขาต้องดำลงไปเพื่อหานาง และเขาก็คว้าตัวนางได้ ก่อนที่จะพานางขึ้นจากผิวน้ำ“ซู่เย่ นี่ข้าเอง”“ปล่อยข้านะ ปล่อยย ข้าไม่ไปกับพวกเจ้า ปล่อย”“ซู่เย่ ข้าเอง มู่หลงฟู่!!”นางหันไปมองหน้าบุรุษที่ช่วยนางขึ้นมา ใช่เขาจริงๆ นางคิดไม่ถึงว่าเขาจะมา เขามาแล้ว นางปลอดภัยแล้ว…..“มู่…หลง…”ก่อนที่สติของนางจะหมดไปเพราะน้ำที่เย็นจัด เขาจึงรีบพานางขึ้นจากน้ำ ด้วยความช่วยเหลือจากกงเซียวที่วิ่งตามเขามาเขารีบนำผ้าคลุมของแม่ทัพที่ทิ้งเอาไว้ที่ม้าส่งไปให้แม่ทัพโดยเร็ว มู่หลงฟู่นำผ้าคลุมมาคลุมร่างของจินซู่เย่ไว้ ก่อนที่จะอุ้มนางกลับไป“มีคนรอดหรือไม่”“พวกมันฆ่าตัวตายหมดขอรับ ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้…”“กลับจวนก่อน ค่อยว่ากัน บอกให้คนของเราปล่อยข่าวออกไป ว่าจินซู่เย่ บุตรสาวของคหบดีจินตายตามบิดาไปแล้ว”“ขอรับท่านแม่ทัพ”จวนแม่ทัพ“อืออ ไม่นะ ท่านพ่อ พี่รอง ไม่นะ อย่าทิ้งข้าา...”“ซู่เย่ ตื่นสิ ซู่เย่...”“เฮือกก…แฮ่ก...แฮกก...”“ซูเย่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”เขาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าซีดราวกระดาษของนาง เมื
จินซู่เย่ได้กลิ่นเขม่าเข้ามาในรถม้า ก่อนที่นางจะเริ่มตัวสั่น น้ำตาเริ่มไหลออกมา ก่อนที่มู่หลงฟู่จะเข้าไปประคองกอดนางเอาไว้ ทำให้นางรู้สึกดีขึ้น“ซู่เย่ หรือว่าเราจะกลับกันก่อน หากเจ้ายังไม่พร้อม”“พี่ฟู่ ข้าอยากลงไปเจ้าค่ะ ได้โปรดพาข้าลงไป”“ได้ เจ้าสวมหมวกนี้เอาไว้ก่อน”เขาสวมหมวกที่มีผ้าโปร่งปิดบังใบหน้าเอาไว้ ก่อนที่จะพยุงนางเดินลงจากรถม้า ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ยากที่จะทำใจได้ จวนที่เคยใหญ่โตโอ่อ่า และร่ำรวยที่สุดในหย่งตู บัดนี้เหลือเพียงกองเถ้าถ่านกับซากปรักหักพัง มือนางจับแขนของแม่ทัพหนุ่มไว้แน่น ราวกับว่าหากนางปล่อย ตัวนางอาจจะสลายไปพร้อมกับซากของจวนเดิมตรงหน้า….มู่หลงฟู่พานางเดินเข้าไปยังเรือนด้านหลัง ที่ยังพอมีสภาพที่ดีเหลืออยู่ ไม่ถูกเผาจนหมด แต่ก็พอแค่กันแดดกันฝนเท่านั้น ก่อนที่เขาจะสั่งให้กงจื่อและกงเซียวแจ้งให้คนที่เฝ้าออกไปด้านนอกก่อนจินซู่เย่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โลงศพที่ตั้งเรียงกันอยู่สามโลง พร้อมกับผูกผ้าขาวเอาไว้ ด้านหน้าเป็นที่สำหรับเผากระดาษ ก่อนที่แม่ทัพมู่จะพานางคุกเข่าลงต่อหน้าโลงนั้นซู่เย่รู้สึกหมดเรี่ยวแรงจนแทบหมดสติ ทั้งเขม่าควันที่ลอยคละคลุ้ง ทั้งบรรยากาศที่ช
ซูเย่นึกแปลกใจเพราะรถม้านั้นพากลับไปที่จวนแม่ทัพตามเดิม ไหนมู่หลงฟู่บอกว่าจะพานางไปพบคนผู้หนึ่งอย่างไรล่ะ“พี่ฟู่ นี่พวกเรา กลับมาที่จวนนี่เจ้าคะ”“ใช่แล้ว ตามข้ามาเถอะ”เขาจับมือนางและพาเดินลงมาจากรถม้า ก่อนที่จะพานางเดินไปยังเรือนด้านหลัง ซึ่งตรงเรือนส่วนนี้ นางไม่เคยเดินมาเลยสักครั้ง ตั้งแต่เข้าจวนแม่ทัพมา“ที่นี่ มีสวนเล็ก ๆ ด้วย”“ใช่ เจ้าชอบหรือ”“ก็ชอบเจ้าค่ะ ข้าชอบดอกไม้ ชอบเก็บมาอบทำบุหงาในถุงหอมเจ้าค่ะ”“ซูเย่ ข้าเองก็อยากได้ถุงหอมนะ”นางหันมามองเขาอย่างนึกแปลกใจ“ท่านใช้ของพวกนี้ด้วยหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าทหารม้าอย่างท่านจะไม่ใช้เสียอีกนอกจากมันจะเป็นเหมือนเครื่องประดับของสตรีแล้ว บางทีมันจะส่งกลิ่นทำให้พบตัวง่ายด้วย”“มันก็ใช่ ข้าเพียงแค่บอกว่าอยากได้น่ะ”เขาจับมือและหันไปสบตานางอย่างมีความหมายซูเย่หน้าแดงก่ำ คำพูดนี้ของเขาทำเอานางรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งวนอยู่ในท้องก่อนที่ทั้งคู่จะเดินมาถึงเรือนพักด้านหลัง และเขาก็เปิดประตูเข้าไป พบกับผู้ที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนที่นางจะค่อยๆ ลุกขึ้นมา“นี่มัน……ชิงชิง!!”สาวใช้ที่หนีรอดออกมาได้มองหน้านางก่อนที่จะลุกพรวดพราดลงมาจากเตียงด้ว
มู่หลงฟู่ค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะเห็นเศษผ้าที่กระจายอยู่ที่พื้น นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ นี่เขาทำอะไรลงไป เมื่อนึกได้แล้วเขาจึงรีบวิ่งออกไปหานางที่ห้อง แต่เขาไม่กล้าเคาะประตูเขาได้ยินเพียงเสียงสะอื้นที่หลุดออกมาเบาๆ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างมาบีบรัดหัวใจเขาจนแน่น ทำเอาเขาหายใจไม่สะดวก“ซู…ซูเย่ ข้า…ข้าขอโทษที่ทำเรื่องรุนแรงกับเจ้า เปิดประตูให้ข้าได้หรือไม่”ไร้เสียงตอบจากด้านใน เขาได้ยินเพียงเสียงสะอื้นเป็นจังหวะของนาง“ซูเย่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีก ออกมาคุยกับข้าก่อนได้หรือไม่”“ซูเย่…ข้า...”ไม่ทันที่เขาจะพูดสิ่งใดต่อ กงเซียวก็วิ่งมาหาเขา ก่อนจะรายงานเรื่องสำคัญ“ท่านแม่ทัพขอรับ เจ้าเมืองคนใหม่เชิญท่านไปงานเลี้ยงที่จวนของเขาคืนนี้ขอรับ ใต้เท้าสุ่นมาด้วยตัวเอง ตอนนี้รอท่านแม่ทัพอยู่ที่ห้องโถงขอรับ”เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมากกว่าเดิม เหตุใดต้องมาเวลาเช่นนี้ด้วยนะ เขามองที่ประตู เสียงของนางเงียบไปแล้ว เอาไว้ค่อยมาคุยกับนางอีกที เขาหันกลับมาก่อนที่เขาจะเดินตามกงเซียวออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เขาไม่รู้เลยว่าที่เงียบไป เป็นเพราะนางเริ่มทยอยเก็บข้าวของ นางได้ยินแล้วว่าคืนนี้เขาจะไปร่ว
แม่ทัพหนุ่มสั่งการปิดจวนและเดินทางกลับเมืองหลวงทันที โดยของบางส่วนจะถูกนำส่งไปทีหลัง พวกเขาใช้เวลาสองวันในการเดินทาง เนื่องจากมีรถม้าของพวกบ่าวไพร่และชิงชิงติดตามมาด้วยจวนสกุลมู่“คารวะท่านแม่ขอรับ”“ลูกแม่ เจ้ากลับมาแล้ว มาสิลูก เข้ามาก่อน เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ ดื่มน้ำชานี่ก่อน”เขานั่งลงก่อนที่จะรับน้ำชามาดื่มและขอตัวไปอาบน้ำเพื่อออกมาคุยกับมารดา ถึงเรื่องที่เขาต้องรีบกลับไปหย่งตูก่อนเพื่อช่วยสกุลจิน จนกระทั่งถึงวันที่เขาต้องเร่งกลับเมืองหลวงอีกครั้ง“ตายจริง แม่หนูนั่นจะไปอยู่ที่ไหนกันเล่าตอนนี้ ลูกแม่ เจ้าแน่ใจหรือว่า นางเข้าเมืองหลวงมาแล้ว”“ท่านแม่ ลูกค่อนข้างแน่ใจขอรับแค่ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นหานางอย่างไร หากว่าทำให้อีกฝ่ายหนึ่งรู้ นางอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้”“เรื่องนี้ เจ้าไม่ลองถามสาวใช้ของนางดูล่ะ นางพาเจ้ามาหาถูกที่แล้วบางทีเรื่องนี้สาวใช้ที่เจ้าพามาอาจจะช่วยเจ้าได้มากที่สุดก็ได้นะ”“ขอรับท่านแม่ ช่วงที่ข้าไม่อยู่มีผู้ใดมาวุ่นวายหรือไม่ขอรับ”“ก็เห็นจะมีแต่แม่นางผังที่แวะมาเยี่ยม และเอายามาให้ข้าบ่อย ๆบอกว่าช่วยเรื่องอาการปวดหัวเรื้อรังของแม่ได้”“นางงั้นหรือ นางจะมาทำไมกั
เจ้าซูเย่หันกลับมา นางตกใจจนทำห่อยาในมือร่วงลงพื้น เขามาที่นี่ได้เช่นไร หรือว่าเขาพบนางในตลาด แล้วตามนางมา“ฉินเว่ยหยาง”เขาเดินเข้ามาใกล้นาง ก่อนที่จะดึงนางเข้ามากอดด้วยความคิดถึง“ซู่เย่ ใช่เจ้าจริงๆ ด้วย ข้าดีใจยิ่งนัก ข้าตามหาเจ้าอย่างไม่ลดละ ตลอดหลายเดือนมานี้เจ้าไปอยู่ที่ใดกัน ซู่เย่”“ตามหาข้า เหตุใดต้องตามหาข้าด้วย”“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะตายแล้ว ข้าไม่มีทางเชื่อ เจ็บต้องเจอคน ตายต้องเจอศพ แต่นี่ไม่พบศพ ข้าไม่มีทางเชื่อว่าเจ้าจะตาย ซู่เย่ เจ้าลำบากหรือไม่ หลายเดือนมานี้เจ้าดูซูบลงไปมากนัก”“อาเย่ ท่านนี้คือ”ป้าเกาเดินมาถามนาง ก่อนที่นางจะรีบบอก“ป้าเกา พอดีข้าเจอเพื่อน ขอไปคุยกับเขาหน่อยนะเจ้าคะ”“อ่อๆ ได้ๆ ข้าจะไปทำอาหารเย็นแล้ว”นางเดินนำเขาไปที่ลำธารหลังตรอกที่ไร้ผู้คน ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร นางก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน“ท่านมาที่นี่ได้เช่นไร แล้วเจอข้าได้อย่างไร ท่านสะกดรอยตามข้ามาหรือ”สายตานางที่มองเขาวันนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่คืนงานเลี้ยงในสกุลจิน เขาก็ไม่ได้เจอกับนางอีกเลย เขาเทียวไปหานางที่จวน แต่บ่าวไพร่ก็ต่างปฏิเสธ จนเกิดเรื่องขึ้นกับสกุลจิน ข่าวว่านางตายแล
ซูเย่เริ่มตรวจอาการของฮูหยินมู่ นางลอบมองดูสีหน้าสตรีเยาว์วัยข้างหน้านาง แม้ว่านางจะสวมผ้าขาวปิดบังตรงส่วนจมูกและปากเอาไว้ แต่ก็รู้ได้ว่านางต้องเป็นสตรีที่งดงามมากคนหนึ่ง ลูกชายนางช่างตาแหลมนัก“ฮูหยิน ชีพจรท่านดูผิดปกติเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ ท่านได้ทานยาตัวไหนก่อนที่จะทานยาของข้าหรือไม่เจ้าคะ”มู่ฮูหยินรู้สึกประหลาดใจ คิดว่าหลอกพานางมาที่จวนเฉยๆ มิใช่หรือ เหตุใดกลับกลายเป็นว่านางเกิดป่วยจริงเสียล่ะ“เอ่อ ข้าก็กินยาที่ท่านหมอหลวงให้ตามปกตินะ แล้วก็น่าจะมียาบำรุงอยู่ตัวหนึ่งที่มีผู้มามอบให้ หรือว่าท่านหมออยากจะลองตรวจสอบดูหรือไม่”“ถ้าไม่รบกวนฮูหยินมากเกินไป ข้ารบกวนขอตรวจดูหน่อยเจ้าค่ะ”“ได้สิ ไม่มีปัญหา ชิงชิง เจ้าไปเอายาที่ข้ากินประจำ กับยาบำรุงที่แม่นางผังส่งมา เอามาให้ท่านหมอตรวจดูหน่อย”เจ้าซูเย่ได้ยินนางเอ่ยชื่อ แม่นางผัง หรือว่าจะเป็น ผังอี้เหมย ก่อนที่นางจะได้พูดอะไร สาวใช้ก็ยกน้ำชาและของว่างเข้ามาให้ ตามมาด้วยห่อยาหลายห่อ และนำมาวางบนโต๊ะนางค่อย ๆ แกะดูที่ละห่อและใช้คีมสะอาดค่อย ๆ แยกและคีบมาดูทีละชิ้นอย่างละเอียดเพื่อตรวจสอบ มู่ฮูหยินที่เฝ้ามองดูอยู่รู้สึกว่าท่านหมอช่างใส่ใจเ
สองวันถัดมาอาการแพ้ท้องแทนฮูหยินของท่านโหวยังคงมีเรื่อย ๆ และเริ่มเบาบางลงในวันที่สาม ก่อนที่เขาจะบอกให้ฮูหยินเตรียมตัวออกจากจวน“ท่านจะพาข้าไปที่ใดเจ้าคะ”“ไม่ไกลหรอก ไม่ต้องห่วง ไม่จำเป็นข้าก็ไม่อยากให้เจ้านั่งรถม้าสักเท่าใดนักหรอก”รถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนและมุ่งหน้าตรงไปทางวังหลวง และเลี้ยวไปยังจวนของพี่ใหญ่สกุลจิน“ทางนี้ ไปบ้านพี่ใหญ่นี่เจ้าคะ หรือว่าท่านจะพาข้ามาเยี่ยมหลานงั้นหรือเจ้าคะ ท่านพี่ ท่านอยากลองเลี้ยงลูกดูหรือเจ้าคะ”“นานแล้วที่เจ้าไม่ได้เจอพี่ใหญ่นี่นา ตั้งแต่วันงานแต่ง เจ้าก็แทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะเรากลับหย่งตูเสียก่อน พอกลับมาก็ต้องดูแลข้าที่เป็นแบบนี้อีก”“มันเป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้วนี่เจ้าคะ ท่านไม่ต้องคิดมากหรอกเจ้าค่ะ”รถม้าเคลื่อนตัวจนถึงหน้าจวนสกุลจิน ก่อนที่กงเซียวจะเดินลงมาเปิดประตูให้พวกเขาเดินลงไป มู่หลงฟู่เดินลงไป ก่อนจะไปรอรับซู่เย่ที่ด้านล่างเพื่อรับนางลงมาและทั้งหมดก็เดินเข้าไปในจวน“ซู่เย่ เจ้ามาแล้ว ฮูหยินน น้องสามมาแล้ว เอาน้ำชามาเร็ว มาๆ นั่งก่อน ให้ข้าตรวจครรภ์เจ้าหน่อย”“พี่ใหญ่ นี่ท่านพี่ส่งข่าวมาบอกท่านเร็วขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ”“แน่นอนสิ เ
“ฮูหยิน ข้างหน้านี้แหละ”“ท่านพี่ ถึงแล้วหรือเจ้าคะ”พวกเขาเดินขึ้นเขาเพื่อมาไหว้หลุมศพของสกุลจิน ซู่เย่พึ่งจะเคยมากราบท่านพ่อ หลังจากเกิดเรื่องที่สกุลจินเมื่อหลายเดือนก่อนเมื่อมาถึง นางคุกเข่าลงก่อนจะกราบคำนับป้ายหลุมศพสีขาวที่พี่ใหญ่ของนางกับสามีนางจัดการทำให้คหบดีที่ยิ่งใหญ่ของหย่งตูเพื่อนาง“ท่านพ่อ พี่รอง ข้ามาหาพวกท่านแล้วเจ้าค่ะ ข้ามาเพื่อบอกว่าคนชั่วที่ทำร้ายพวกเรา ได้ถูกลงโทษไปแล้ว พวกเขาได้รับผลกรรมจากการกระทำชั่วของพวกเขาไปแล้ว หลังจากนี้ พวกท่านอย่าได้มีห่วงอันใดอีกเลยเจ้าค่ะ”นางกราบหลุมศพ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาและพบว่ามีดอกไม้ที่มาวางเอาไว้ เหมือนกับว่าจะถูกวางก่อนหน้าที่นางจะมาเพียงไม่นาน ทำให้ซู่เย่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยว่าผู้ใดกันที่มากราบไหว้หลุมศพพวกเขา เมื่อนางมองไปรอบๆก็พบว่าบริเวณโดยรอบมีการดูแลรักษาอย่างดี หญ้าและสิ่งสกปรกล้วนไม่มี“ท่านพี่เจ้าคะ”“ว่าอย่างไรหรือฮูหยิน เจ้ารู้สึกเหนื่อยงั้นหรือ นั่งพักสักครู่ เดี๋ยวข้าจะให้ชิงชิงเอาน้ำมาให้”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านดูสิเจ้าคะ รอบๆหลุมศพนี้ เหมือนกับว่ามีผู้มาคอยดูแลตลอด ทั้งๆที่…”มู่หลงฟู่มองตามที่ฮูหยินของเขาพูด เขาก็พ
หลังจากศึกเมืองฉางอันเสร็จสิ้น และทรราชผังเจินถูกประหารชีวิตไปร่วมสองเดือน กำหนดการณ์งานสมรสของท่านโหวมู่หลงฟู่และจินซู่เย่จึงได้ออกมาแต่เนื่องจากมู่หลงฟู่ได้สูญเสียบิดาไปยังไม่ครบสามปี ยังคงอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ พวกเขาจึงมิอาจจัดงานมงคลที่เอิกเกริกได้ดังปกติทั่วไปงานสมรสของทั้งคู่จึงจัดเพียงยกน้ำชาให้มู่ฮูหยิน กราบศาลบรรพชนสกุลมู่ งานเลี้ยงเล็กๆภายในครอบครัว ส่งตัวเข้าหออย่างเรียบง่าย ซึ่งก็เป็นที่ถูกใจจินซู่เย่และมู่หลงฟู่เพราะทั้งคู่ก็มิได้ชอบงานที่ยิ่งใหญ่วุ่นวายมากนัก“แม่ขอให้พวกเจ้ารักกัน ดูแลกันไปจนแก่เฒ่า หนักนิด เบาหน่อยก็ให้อภัยซึ่งกันและกัน มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง”""ขอบคุณท่านแม่""“คำนับฟ้าดิน”“คำนับบุพการี”“คำนับกันและกัน”“ส่งตัวเข้าหอ”ห้องส่งตัวมู่หลงฟู่ หลังจากเสร็จสิ้นการส่งแขกที่มีเฉพาะคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทไม่กี่คน ก็เดินเข้ามายังห้องส่งตัว แม่สื่อที่รอบอกขั้นตอนและปิดประตูให้คู่บ่าวสาวอยู่ด้วยกันเขาเดินไปหยิบไม้มงคลเพื่อเปิดหน้าเจ้าสาวของเขาก่อนจะตกตะลึงกับเจ้าสาวที่งดงามราวบุปผาที่บานสะพรั่ง เขาไม่เคยเห็นซู่เย่ที่แต่งหน้าจัดมากขนาดนี้ แต่นางก็ยังงดงามม
เมื่อเขาควบม้ามาถึงหน้าจวนสกุลจิน เขาก็พบกับพ่อบ้าน ที่รีบวิ่งออกมาต้อนรับพวกเขา“พ่อบ้าน ข้าอยากจะขอพบท่านหญิงจินซู่เย่”“เรียนท่านโหว ท่านหญิงมิได้อยู่ที่จวนขอรับ”“แล้วนางไปที่ใดกัน”“คือว่านาง จะเดินทางกลับไปหย่งตูเลยออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วขอรับ”“เจ้าว่าอย่างไรนะ ไปแล้ว!!”“เอ่อ…ขอรับ ไปซื้อของเมื่อเช้ามืดขอรับ”เขาไม่ทันรอฟังให้จบ ก่อนจะควบม้าทะยานออกไป ก่อนที่จะหยุดที่ประตูเมือง“ซู่เย่ เหตุใดจึงทิ้งข้า ทำไมเจ้าถึงใจร้ายกับข้านัก”แม่ทัพหนุ่มกลับเข้ามาในจวนด้วยความหดหู่ ก่อนจะนั่งจิบสุราโดยไม่สนใจสิ่งรอบตัว มู่ฮูหยินเดินมาหาเขา ที่บัดนี้ได้กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่ว“เหตุใดมาดื่มสุราอยู่ที่นี่ เจ้าไปหาซู่เย่มามิใช่หรือ ทำไม ทะเลาะกับนางมา หรือว่านางไล่เจ้ากลับมาอีกล่ะ”“แบบนั้นจะยังดีเสียกว่าขอรับ นี่นางเล่นหนีไปเลย”“หนีไป เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“นางหนีไปแล้ว นางทิ้งข้าไปแล้วขอรับท่านแม่”มู่ฮูหยินฟังเขาไม่ค่อยรู้เรื่อง นางมองหน้าแม่นมหยุน นางเข้าใจในทันที ก่อนจะเดินออกไป“เจ้าใจเย็นๆ ก่อน บอกแม่มาสิ เจ้ารู้ได้เช่นไรว่านางหนีไปแล้ว นางจะหนีไปไหนได้”“ข้าไปหานางเมื่อเช้านี้ขอรับ
วันรุ่งขึ้น นางนั่งรถม้าไปพร้อมกับมู่หลงฟู่ เมื่อคืนนี้กว่านางจะได้นอนก็เกือบรุ่งสาง นางรู้ว่าสามีนางนั้นเป็นทหารกล้าที่แข็งแรง แต่ไม่คิดว่าจะทำเอานางหมดแรงได้ขนาดนี้ นี่ขนาดนั่งรถม้ามาส่ง เขาก็จูบนางไม่หยุดตั้งแต่ออกจากจวนมา จนเกือบจะถึงจวนสกุลจิน“ท่านปล่อยข้าก่อนสิ ข้ามิได้ดูทางเลย ท่านพี่ หยุดก่อน”“ไม่เอา เจ้าจะอยู่กับหมอจินกี่วันกี่คืน แล้วข้าจะนอนคนเดียวกี่คืน ซู่เย่ เรามาแค่เยี่ยมพวกเขา แล้วกลับเลยได้หรือไม่”“ท่านพี่ เราคุยกันแล้วนี่เจ้าคะ เหตุใดยังเป็นเช่นนี้อีก”“ก็ข้าไม่อยากอยู่ห่างเจ้า ซู่เย่ ไม่อยู่ที่นี่ไม่ได้หรือ กลับจวนเรากันเถิดนะ”“หากท่านยังพูดไม่หยุด ข้าจะอยู่จวนสกุลจินตลอดไป จนกว่าจะถึงพิธีแต่งงาน”มู่หลงฟู่ยอมปล่อยนาง ก่อนที่จะหันมานั่งเฉยๆ ด้วยท่าทางไม่พอใจ ซู่เย่รู้สึกได้อิสระทันที กว่าเขาจะยอมปล่อยนางได้ พร้อมกับหันไปมองคนตัวโตที่นั่งไม่พอใจอยู่“โกรธหรือเจ้าคะ”“…..”“ท่านพี่”“ท่านแม่ทัพขอรับ ถึงจวนสกุลจินแล้วขอรับ”“ข้าไปนะเจ้าคะ ท่านพี่”นางหันไป แต่เขายังไม่มองกลับมา ก่อนที่นางจะเดินลงจากรถม้าเอง และก็เป็นเขาที่สั่งให้รถม้าออกตัวไปทันทีโดยที่ไม่ได้ลงมาส่
จวนสกุลมู่“น้องสาม ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าเสียที”“พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่า ท่านทราบมาโดยตลอด ว่าข้าอยู่ที่นี่”“ใช่ แม่ทัพมู่บอกข้าตั้งแต่หย่งตู วันที่ฝังโลงเปล่านั่นแล้ว ทำให้ข้ามีแรงจะกลับเมืองหลวง อย่างน้อยก็เพราะรู้ว่ามีเจ้าอยู่ มิเช่นนั้น ข้าเองก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว”“พี่ใหญ่ ท่านมีครอบครัว มีลูกแล้ว เหตุใดท่าน…”“ก็เหมือนเจ้าหรือมิใช่ เจ้าเองก็เกือบจะฆ่าตัวตาย หากท่านแม่ทัพไม่ได้ช่วยเจ้าขึ้นมา”“นั่นแสดงว่าพวกท่าน รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ แล้วพวกท่านช่วยฮูหยินได้อย่างไรเจ้าคะ”ย้อนกลับไป….“ฮูหยินเจ้าคะ ยาเจ้าค่ะ”“อืม นี่ยาอะไร”“ท่านหมอเย่สั่งเอาไว้ให้ท่านดื่มเจ้าค่ะ”“ออ งั้นหรือ อ่อ เจ้าน่ะให้คนไปแจ้งท่านโหวด้วยก็แล้วกันว่าหมอเย่ออกไปที่ตลาด”ฮูหยินสั่งสาวใช้ที่ยกยามาให้ออกไปแจ้งคน ก่อนจะทำท่ายกยาดื่มให้สาวใช้คนนั้นเห็น“ฮูหยินเจ้าคะ นี่มัน…”“ไม่ผิดแน่ นางไม่อยากรอแล้ว นางอยากกำจัดข้า แต่เสียดายที่ใช้คนโง่”“ท่านพึ่งจะกินยาที่ท่านหมอเย่ต้มให้ แต่นางกลับมาช้า และไม่ทันได้มองถ้วยยาเดิม”“แม่นมหยุน ให้คนไปแจ้งอาฟู่ว่ามีคนพาซูเย่ออกไปแล้ว ให้รีบกลับจวน และเจ้าเก็บตัวอย่างนี้
“นางใช้อำนาจของท่านราชครู สั่งให้ใต้เท้าฉินกรมคลังมาพบ นางสืบรู้มาว่าใต้เท้าฉินมีใจชอบพอกับหมอหญิง จึงบอกให้เขาใส่ร้ายแม่่ทัพมู่ว่าหลอกนางมารักษาฮูหยินเพื่อจะแยกพวกเขา ใต้เท้าฉินจึงได้ถามเรื่องหย่งตู นางเลยใส่ร้ายว่าเพราะแม่ทัพมู่เป็นผู้บอกว่าสกุลจินช่วย อดีตคู่หมั้นของเขาจึงตาย เขาจึงแค้นใจ ทำให้นางช่วยเขาวางแผนให้พานางหนี ในวันที่ส่งคนของนางไปวางยามู่ฮูหยิน ที่ข้ารู้ ก็เพราะข้าเป็นผู้ให้ยากับสาวใช้ผู้นั้นไปเองขอรับ”“เจ้ามันเลี้ยงไม่เชื่อง ลอบกัดลูกสาวข้า เจ้ามันอกตัญญู”“หากนางคิดดีสักนิด ข้าจะไม่หักหลังพวกท่าน นางบอกจะส่งข้ากลับบ้านเกิด ให้ข้าได้พักผ่อน ที่ไหนได้ให้คนมาฆ่าปิดปาก ท่านแม่ทัพมู่ส่งคนมาช่วย ข้าจึงได้รอดมาถึงตอนนี้ พวกท่านมันชั่วช้าสารเลว เรื่องสั่งฆ่าแม่ทัพมู่ผู้พ่อ ก็เป็นท่านเพราะท่านไม่พอใจที่เขามักจะหักหน้าท่านกลางที่ประชุมราชสำนัก”“เจ้าสารเลววว!!”“หยุดนะ จับตัวผังเจินเอาไว้”มู่หลงฟู่หันมาที่จินซู่เย่ ที่แท้นางก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เขารู้ว่านางไม่เคยคิดร้ายกับท่านแม่ แค่เขาโมโห ที่วันนั้นที่นางออกจากจวนไปกับฉินเว่ยหยาง แต่เขาไม่รู้เลยว่านี่เป็นแผนของผังอี้เหม
มู่หลงฟู่พาเจ้าซูเย่เดินเข้าไปในท้องพระโรง ก่อนที่จะได้พบกับอากวง แม่ทัพสี่จตุรทิศ เหล่าบรรดาขุนนางหลายคนที่ถูกเรียกเข้ามา บรรดาขุนนางต่างพากันจ้องมองสตรีที่แม่ทัพหนุ่มพาเดินเข้ามาถึงท้องพระโรง ก่อนที่นางจะคุกเข่า“หม่อมฉัน เจ้าซูเย่ ถวายบังคมฝ่าบาท”“นำเก้าอี้ให้นางนั่ง”เหล่าขุนนางต่างรู้สึกแปลกใจ นางได้รับเกียรติถึงเพียงนี้ นางเป็นผู้ใดมาจากไหนกัน“เอาล่ะ พาตัวนักโทษเข้ามา”ฝ่าบาทบอกให้กงกงบอกให้ทหารราชองครักษ์พาราชครู ที่ปรึกษา และผังอี้เหมยเดินเข้ามาที่ท้องพระโรง พวกเขาถูกมัดเอาไว้ก่อนจะถูกบังคับให้คุกเข่า ราชครูเฒ่านั้นมิได้มีท่าทีสำนึกผิดสักนิด ที่ปรึกษาของเขาเอาแต่ก้มหน้า มิกล้ามองขึ้นมา ผังอี้เหมยตอนนี้เริ่มได้สติขึ้นมาแล้ว ก่อนที่จะมองมาที่เจ้าซูเย่ด้วยสายตาที่แสนจะเกลียดชัง“ราชครูผังเจิน เจ้าคิดทรยศต่อบ้านเมือง ปลุกปั่นใส่ร้ายแม่ทัพมู่ สั่งกักขังเรา เพื่อล้มล้างราชบัลลังก์ต้าซ่ง ความผิดนี้เจ้ายอมรับหรือไม่”“หึ ชนะเป็นเจ้า แพ้เป็นโจร ฝ่าบาท จะทำสิ่งใดก็ทำเถิด”“ราชครู ท่านยังจำกบฏหย่งตูได้หรือไม่ ตอนนั้นเจ้าคิดสร้างกบฏขึ้นมาเพื่อแบ่งแยกดินแดน สั่งให้กบฏชั่วลอบสังหารบิดาข
“ฝ่าบาท พระองค์มาที่นี่ได้เช่นไร”“ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านจึงเลอะเลือนเช่นนี้ไปได้ ท่านยังคิดว่าข้ารู้มิทันความคิดท่านอยู่หรือ”“พวกเจ้า บังอาจวางแผนลอบกัดข้า”“เป็นท่านที่ละโมบในอำนาจ อยากได้ในสิ่งที่มิคู่ควร เรามิอาจเก็บท่านเอาไว้ข้างกายได้อีก ราชครู วันนี้ท่านก็จงรับโทษตามที่ท่านได้ก่อเอาไว้เถิด”“ฮ่าๆๆ พวกเจ้าอย่าคิดว่าข้าจะจนมุม พามันออกมา”ทหารที่เตรียมล้อมจับอยู่ ยังคงมิกล้าทำสิ่งใด เมื่อมู่หลงฟู่สั่งให้พวกเขาหยุดก่อน เขานำคนผู้หนึ่ง ซึ่งถูกถุงคลุม ก่อนจะนำมายืนอยู่ตรงหน้าเขา“เจ้าเห็นหรือไม่ ว่าเป็นผู้ใด มู่หลงฟู่”มู่หลงฟู่ใจหายวาบ เขารู้สึกไม่ดี แต่นางจะมาอยู่ที่นี่ได้เช่นไร อย่าบอกว่านางขัดคำสั่งเขาออกมาอีกแล้ว“หากเจ้ากล้าเข้ามา ข้าก็จะฆ่านางทันที เจ้าลองหรือไม่ล่ะ”“อย่านะ!!”“ฮ่าๆๆๆ มู่หลงฟู่ ข้านึกอยู่แล้วว่าเจ้าไม่กล้า เอาแบบนี้ ข้าจะให้เจ้าดู หากเจ้ายังตัดสินใจอยู่ ข้าก็จะนับไปเรื่อยๆ เอาล่ะนะ นิ้วก้อยก่อน เป็นไร”""เจ้าราชครูชั่ว ต่ำทราม นี่เจ้ากล้ารังแกสตรีอย่างนั้นหรือ เจ้ามันมิใช่คน สารเลว"“โอ้ อย่าพึ่งโกรธๆ จุ๊ จุ๊ ข้ากำลังจะมอบของขวัญให้เจ้า รอเดี๋ยว เอาดาบมา มา