เขาโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างไม่เป็นทางการปิดช่องว่างระหว่างใบหน้าของพวกเขา แก้มของเขาสัมผัสกับแก้มของเธอและลูบไล้เบา ๆ อย่างไรก็ตาม คำพูดที่ออกมาจากปากของเขาถัดไปก็เพียงพอที่จะทำให้ขนลุกขึ้นมาจากผิวหนังและกระดูกของเธอ“ไม่ใช่ธุระของผมงั้นเหรอ? แต่ผมสามารถหาคำตอบได้หากต้องการ ผมควรปล่อยให้บางสิ่งเกิดขึ้นกับเขาไหมนะ? จากนั้นผมก็จะพบระดับความสำคัญที่เขามีต่อพี่ได้... "หลิง อี้หราน ตัวสั่นขณะที่เธอจ้องมองไปที่อี้ จิ่นหลี “คุณจะทำอะไร? เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเราทั้งนั้น!"“แต่เขามีความรู้สึกกับพี่ไม่ใช่เหรอ?” เขาพึมพำขณะที่นิ้วหัวแม่มือของเขาถูกับริมฝีปากของเธอเบา ๆริมฝีปากของเธอรู้สึกร้อนขึ้นทันทีราวกับว่าจุดที่สัมผัสกับนิ้วหัวแม่มือของเขากำลังจะลุกเป็นไฟ“อย่า... ทำอะไรเขา” ริมฝีปากของเธอสั่นระริกขณะที่เธอพูดคำเหล่านี้ด้วยความยากลำบาก“หมายความว่าพี่เป็นห่วงเขาใช่ไหม?” ลมหายใจและเสียงของเขามีอำนาจที่จะลดการป้องกันของใครก็ตาม แต่การจ้องมองของเขานั้นเฉียบแหลมมากจนสามารถทะลุผ่านเธอได้"เปล่า... เปล่าเลย... " เธอต้องการหลีกเลี่ยงกลิ่นของเขา แต่เ
อี้ จิ่นหลี ดึงหลิง อี้หราน เข้ามาในรถและสั่งว่า "พาเราไปที่ รอยัล คอร์ท" “รับทราบครับ" เกา ฉงหมิง ยอมรับในขณะที่เขาสังเกตการแสดงออกของคนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหลังอย่างระมัดระวังผ่านกระจกมองหลัง ศีรษะของหลิง อี้หราน ถูกลดระดับลงเขาจึงมองไม่เห็นการแสดงออกของเธอ อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของอี้ จิ่นหลี ดูเหมือนจะแปรปรวนน้อยลงเมื่อเทียบกับก่อนที่เขาจะเข้าไปในสถานที่ของหลิง อี้หราน "อืม ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี" เกา ฉงหมิง คิดกับตัวเอง รอยัล คอร์ท เป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองเฉิน ที่นี่เสิร์ฟอาหารชาววังแบบดั้งเดิมเป็นหลัก ดังนั้นราคาที่นี่จึงสูงมากเช่นกัน ลูกค้าที่นี่ประกอบด้วยคนร่ำรวยและมีชื่อเสียงเท่านั้น คนทั่วไปคงไม่สามารถซื้ออาหารที่นี่ได้ เมื่อรถมาหยุดที่ทางเข้าของรอยัล คอร์ท อี้ จิ่นหลี จับมือของหลิง อี้หราน อย่างเป็นธรรมชาติเมื่อพวกเขาลงจากรถ เธออยากจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขาก็จับเธอไว้แน่นมาก “พี่สาว อย่าขยับสิ ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะใช้วิธีใดในการพาพี่เข้าไปนะ” อี้ จิ่นหลีกล่าวอย่างไม่เป็นทางการ หลิง อี้หราน ตกตะลึงและหยุดดิ้นรน
อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับความรู้สึกที่น่าสะอิดสะเอียนเธอกลัวที่จะสูญเสียวิถีชีวิตที่หรูหราไป เธอกลัวที่จะต้องใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปโดยทำงานประจำตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนถึงห้าโมงเย็นและต้องระมัดระวังการใช้จ่ายในการซื้อกระเป๋าหรู ๆ จ้าว ม่านเถียน กลัวที่จะมีชีวิตแบบนั้น สำหรับ จ้าว ม่านเถียน เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ควรเป็นผู้นำชีวิตชนชั้นสูงอย่างถูกต้อง ในขณะที่มองลงไปที่หลิง อี้หราน และคนอื่น ๆ ในแบบของเธอ ตอนที่หลิง อี้หราน ได้เห็นว่าเธออยู่กับเจ้าอ้วนความโกรธในใจของเธอก็เพิ่มสูงขึ้น“ม่านเถียน คุณรู้จักเธอไหม?” ชายร่างเตี้ยและอ้วนข้าง จ้าว ม่านเถียน ถาม“ใช่ เธอเพิ่งออกจากคุกเมื่อไม่นานมานี้และตอนนี้ทำงานเป็นคนกวาดถนน!” จ้าว ม่านเถียน เปิดเผยตัวตนของหลิง อี้หราน อย่างร้ายกาจก่อนที่จะมองไปที่ผู้จัดการ “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ รอยัล คอร์ท อนุญาตให้แม้แต่คนกวาดถนนมารับประทานอาหารที่นี่” อี้ จิ่นหลี หันหลังให้กับจ้าว ม่านเถียน ดังนั้นเธอจึงไม่เห็นเขาโชคไม่ดีที่ผู้จัดการเห็น! ตอนนี้เขาตัวสั่นด้วยความกลัวและหวังว่าเขาจะไล่จ้าว ม่านเถียน ออกจากร้านอาหารได้ทันที ‘แล้วถ้าเธอเพิ่งออกจ
ไม่ว่าจ้าว ม่านเถียน จะใหญ่แค่ไหนเธอก็รู้ดีว่าเธอได้ทำความผิดครั้งใหญ่ ‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หลิง อี้หราน รู้จักผู้ชายที่หล่อเหลาและร่ำรวยขนาดนี้?’ ความอิจฉาเกิดขึ้นภายในแต่ในไม่ช้าเธอก็รู้ว่าชายคนนั้นดูค่อนข้างคุ้นเคย ราวกับว่าเธอเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน ทันใดนั้น ดวงตาของจ้าว ม่านเถียน ก็สว่างขึ้น เธอกล่าวว่า “นายคือ... เด็กของหลิง อี้หรานเหรอ?” เมื่อพูดออกมาดัง ๆ สีหน้าของผู้จัดการก็เปลี่ยนไปทันที อาเจิ้งเกือบจะล้มลงกับพื้นโดยหวังว่าเขาจะไม่รู้จักผู้หญิงอย่างจ้าว ม่านเถียน ไม่มีใครในเมืองเฉินกล้าพูดเช่นนี้กับอี้ จิ่นหลีเว้นแต่ว่าพวกเขาจะลนหาที่ตาย! อี้ จิ่นหลี ยิ้มเยาะขณะที่เขามองไปที่จ้าว ม่านเถียน แต่การจ้องมองของเขานั้นเย็นชาเป็นพิเศษ “ม่านเถียน เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไร! นี่คือประธานของ อี้ กรุ๊ป อี้ จิ่นหลี!” อาเจิ้งอธิบายอย่างใจจดใจจ่อ จ้าว ม่านเถียน เบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ ‘ชายคนนี้... คือ อี้ จิ่นหลี?! ‘เป็นไปไม่ได้! ทำไมอี้ จิ่นหลี ถึงได้อยู่กับหลิง อี้หราน? คนที่หลิง อี้หราน พรากชีวิตในอุบัติเหตุบนถนนครั้งนั้นคือคู่หมั้นของอี้ จิ่นหลี! จ้าว ม่านเถียน
การกระทำที่สนิทสนมเช่นนี้ส่งผลให้ผู้จัดการและอาเจิ้งเสียวสันหลังวาบเมื่อความกลัวพุ่งขึ้นในใจพวกเขา ว่ากันว่า อี้ จิ่นหลี ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอยู่ข้าง ๆ เขาเลยในขณะนี้ แม้จะมีคู่หมั้นที่ล่วงลับไปแล้ว ห่าว เหมยยวี่ ทั้งคู่ก็ยังคงมีความสุภาพต่อกัน ไม่เคยมีใครเห็นเขาสนิทกับผู้หญิงคนอื่นมาก่อน นอกจากนี้เขายังเรียกร้องความยุติธรรมให้กับผู้หญิงในที่สาธารณะ? จ้าว ม่านเถียน คุกเข่าและพูดติดอ่างขณะที่เธอขอโทษ “อี้หราน มัน... มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรพูดเรื่องแบบนี้กับเธอ ฉัน... ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก โปรดยกโทษให้ฉันด้วยนะ!" หลิง อี้หราน สังเกตเห็นจ้าว ม่านเถียน แต่ไม่รู้สึกสงสารเธอ ท้ายที่สุด จ้าว ม่านเถียน ก็ไม่เคยเมตตาต่อเธอเช่นกัน หลิง อี้หราน ไม่ใช่นักบุญที่สามารถเห็นอกเห็นใจคนที่กลั่นแกล้งเธอได้ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม เธอไม่ชอบวิธีการดังกล่าว แม้ว่า จ้าว ม่านเถียน จะคุกเข่าขอโทษ แต่เธอก็ไม่มีความสุขในใจ “พี่สาว พี่ต้องการที่จะให้อภัยเธอไหม?” อี้ จิ่นหลี พึมพำกับเธอราวกับให้โอกาสเธอตัดสินใจ “คุณตัดสินใจสิ” หลิง อี้หราน ลดเปลือกตาของเธอลง “ฉันหิวและอยากกินข้าว” “ใช่สิ ไปกั
’อี้ จิ่นหลี หนุนหลัง หลิง อี้หราน ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!' -หลิง อี้หราน เดินตามอี้ จิ่นหลี เข้าไปในห้องส่วนตัว เมื่อหลิง อี้หราน นั่งลง อี้ จิ่นหลี ก็ขอให้ผู้จัดการนำอาหารเรียกน้ำย่อยมาก่อน “มาเถอะ กินอะไรสักหน่อยเพื่อบรรเทาความหิวก่อน อาหารทานเล่นที่นี่รสชาติดีทีเดียว” เขาหยิบอาหารเรียกน้ำย่อยในขณะที่เขาพูดและนำมันมาต่อหน้าเธอ หลิง อี้หรานมองไปที่อาหารเรียกน้ำย่อยตรงหน้าเธอและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะรับมันและกิน จากนั้น อี้ จิ่นหลี ก็วางเมนูไว้ตรงหน้าหลิง อี้หราน เขาบอกว่า “พี่ลองดูสิว่ามีอะไรอยากลองบ้างไหม” "ไม่เป็นไร คุณสั่งแทนฉันได้เลย ฉันไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษ” แม้ในขณะที่เธอกำลังรับประทานอาหารเรียกน้ำย่อยที่ทำอย่างประณีตนั้นก็เหมือนกับว่าลิ้นของเธอมีขี้ผึ้งอยู่ เธอไม่สามารถเพลิดเพลินกับรสชาติของอาหารได้อย่างถูกต้องอี้ จิ่นหลี หรี่ตาและจ้องไปที่ หลิง อี้หราน ในขณะนั้นบรรยากาศก็เริ่มเย็นลงอย่างกะทันหัน ผู้จัดการที่ยังคงอยู่ในห้องส่วนตัวกลั้นหายใจในขณะที่หัวใจของเขาเต้นรัว ๆ อย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าผู้ชายคนนี้จะอารมณ์เสียในตอนนี้ โชคดีที่รอยยิ้มปรากฏบนใบห
ร่างกายของเธอแข็งทื่อและเธอมองไปทางอื่นตามสัญชาตญาณ เธอไม่ต้องการให้เขาเห็นการแสดงออกในตอนนี้ของเธอ“แต่พี่เคยคิดบ้างไหมว่าเป็นเพราะผมชื่อ อี้ จิ่นหลี ผมจึงสามารถทำให้เพื่อนร่วมโรงเรียนเก่าของพี่คุกเข่าและขอโทษพี่ตอนที่เธอทำให้พี่อับอายก่อนหน้านี้ เมื่ออยู่ใกล้ผม พี่ไม่จำเป็นต้องกังวลกับทัศนคติของใครที่มีต่อพี่อีกต่อไป ผมสามารถทำให้คนที่ดูถูกพี่ถ่อมตัวต่อหน้าพี่ได้อย่างง่ายดาย” เขาพูดอย่างสบาย ๆ“แล้วไง? อำนาจแบบนั้นไม่ใช่ของฉันนี่”“ทำไมถึงไม่ดีล่ะ? ผมสามารถปล่อยให้พี่ใช้อำนาจของผมในทางที่ผิด พี่คิดอย่างไร?" เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้านมองเธอราวกับว่าเขากำลังคุยเรื่องสภาพอากาศหลิง อี้หราน มองไปที่เขา ไม่ว่าเธอจะพยายามอย่างไรเธอก็ไม่สามารถอ่านเขาได้ เธอคิดว่าเมื่อวันก่อนเธอไปขอร้องเขา การที่เขาปฏิเสธเธอหมายความว่าตอนนี้พวกเขาจะต้องดำเนินชีวิตต่อไป เธอคิดว่าพวกเขาจะไม่มีการติดต่อกันอีกต่อไปท้ายที่สุดแล้ว ผู้ชายที่หยิ่งผยองอย่างเขาจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองถูกผู้หญิงปฏิเสธทันใดนั้น เขาก็มาปรากฏตัวที่บ้านเช่าของเธอในคืนนี้โดยไม่คาดคิดและ... ก็พาเธอมาที่นี่ด้วยนอกจากนี้เขา
ขณะนั้นมีคนมาเคาะประตูห้องส่วนตัวอี้ จิ่นหลี ตอบอย่างง่ายดาย “เข้ามา”ประตูเปิดออก เป็นผู้จัดการและพนักงานเสิร์ฟสองสามคนที่นำอาหารเข้ามา หลิง อี้กราน ต้องการดึงมือของเธอกลับ แต่ อี้ จิ่นกลี จับมือของเธอไว้แน่น เขากล่าวว่า “อย่าขยับ มันยังเย็นอยู่เลย”ในขณะนั้นผู้จัดการและพนักงานเสิร์ฟต่างก็จ้องมองไปที่มือทั้งสองคู่ที่ประสานกัน สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของหลิง อี้หราน ร้อนขึ้นอี้ จิ่นหลี ยังคงให้ความอบอุ่นมือของหลิง อี้หราน ราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง‘นี่คือ… นายน้อยอี้จริง ๆ หรือ? นายน้อยอี้ในตำนานที่ถอดเสื้อผ้าผู้หญิงและโยนเธอลงบนถนนหากเธอพยายามยั่วยวนเขาโดยตั้งใจ?'กล่าวกันว่า ความสนใจผู้หญิงของนายน้อยอี้นั้นเป็นศูนย์ แต่ตอนนี้เขาอ่อนโยนต่อ... ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาคนนี้มาก!'ฉากนี้สะเทือนใจมากจริง!โชคดีที่ผู้จัดการไหวตัวได้เร็วและกระแอม เขารีบให้พนักงานเสิร์ฟวางจานบนโต๊ะและออกจากห้องไป จากนั้นเขาก็ปิดประตูอย่างระมัดระวัง“ผู้จัดการเราไม่ได้หลอนไปใช่ไหม?” มีคนกระซิบกับผู้จัดการ “ผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน?”ผู้จัดการกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ผู้หญิงคนนั้นอาจกลายเป็นเจ้าของเมืองนี้ในอนา