"กลับมาคบกันไม่งั้นฉันจะบอกพ่อแม่เธอเรื่องคืนนั้นที่ฉันเอาเธอแล้ว"
View More“ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณหนูเชอรีนบอกว่าไม่ต้องการพบใครค่ะ เธอไม่สบายต้องการพักผ่อน เชิญคุณกลับไปก่อนเถอะนะคะ” หญิงวัยกลางคนบอกเพียงแค่นั้นก่อนที่จะสาวเท้าเดินกลับเข้าไปในบ้านเวหากดเปิดแอปพลิเคชันไลน์เขาก็เพียงแค่อยากพบและพูดคุยกับเธอเท่านั้นLineเวหา : เวรู้ว่าเชอโกรธแต่ช่วยฟังที่เวจะอธิบายหน่อยได้มั้ย ลงมาพบกันหน่อยครืด!!ใบหน้าสวยละสายตาจากจอทีวีใหญ่ เธอมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างลืมไปเสียซะสนิทเลยว่าเธอยังไม่ได้บล็อคผู้ชายคนนั้น“ให้ตายนี่เราลืมบล็อคไอ้บ้านั่นหรือเนี่ย” มือเล็กรีบจัดการกดบล็อคแชทของเขาทันทีแค่เพียงเท่านี้ก็เรียบร้อยเหลือก็เพียงแค่จัดการกับความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น..เวหา : ว่าไง อ่านแล้วทำไมไม่ตอบเขากดส่งข้อความแต่มันดันขึ้นว่าไม่สามารถส่งข้อความไปได้“ถึงกับบล็อคกันเลยเหรอ ได้ แล้วเจอกัน!!”ตกดึกคืนนั้นเวหาแอบปีนขึ้นมาทางระเบียงห้องนอนของแฟนสาวด้วยความยากลำบาก ยังดีที่เธอไม่ได้ล็อคประตูระเบียง มือหนาเปิดประตูด้วยเสียงแผ่วเบาเดินเข้าไปในห้องได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มเดินดุ่มๆเข้าไปยังเตียงใหญ่ที่มีคนตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มใบหน้าของเธอยังคงสว
เพียว : ฉันว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆไอรีนที่ยังคงจับโทรศัพท์มือถืออยู่ก็รีบตอบกลับไปในทันทีไอรีน : เวหามันต้องทำอะไรให้ยัยเชอรีนโกรธแน่และน่าจะต้องเป็นอะไรที่หนักมาก ยัยเชอรีนไม่เคยโกรธใครเลยนะ ให้ตายสิ!!เพียว : ฉันว่าเรื่องผู้หญิงแน่เลย เอาไว้รอฟังจากปากเพื่อนเราวันพรุ่งนี้ วันนี้สลายตัวกันก่อนไอรีน : โอเคงั้นฉันไปนอนดูซีรี่ย์เกาหลีก่อนนะ กำลังสนุกเลยทางด้านเชอรีนล้มตัวลงนอนตอนนี้เธอปวดหัวมาก กะไว้ว่าถ้าวันพรุ่งนี้ยังไม่หายปวดคงต้องไปโรงพยาบาลแล้วละ“นอนต่อดีกว่าจะได้หายเร็วๆ” เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมดึงขึ้นมาปิดยันต้นคอ แล้วก่อนที่หนังตาจะปิดสนิทลงเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาเสียก่อนครืด~“ใครอีกเนี่ย~” ร่างบางพึมพำถามตัวเองมือเล็กควานหาโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะข้างเตียงทันใดนั้นก็คิดขึ้นมาได้ว่าอาจจะเป็นเขา บุคคลที่เธอไม่ต้องการและถ้าไม่ติดว่าต้องเปิดแจ้งเตือนไว้เพื่อคุยกับพี่สาว เพื่อนและครอบครัว เธอไม่มีทางปิดโหมดพระจันทร์นั่นหรอกนะ“หรือว่าจะเป็นไอ้บ้านั่น!! ถ้าใช่นะจะบล็อคให้”เชอรีนมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วพบว่ามันเป็นแจ้งเตือนจากไลน์ซึ่งข้อความที่แจ้งเตือนนั้นไม่ใช่จากเข
"อย่าไปแซวมัน มันยิ่งช้ำใจอยู่" สายฟ้าชำเลืองมองไปที่เพื่อนรักที่กำลังทำหน้าซังกะตาย หน้าของมันเหมือนอย่างที่ไอ้ธาวินได้พูดไว้เลยหมา..ที่ถูกเจ้าของทิ้งและที่ต้องห้ามปรามไว้ว่าอย่าไปแซวมันก็เพราะกลัวว่าไอ้เวหามันอาจจะเครียดจนทนไม่ไหวแล้วบุกไปถึงบ้านของเชอรีนเอาน่ะสิ"เกิดอะไรขึ้นวะ" มาร์ชเอ่ยถามเมื่อเขาเกิดความอยากรู้ขึ้นหรือว่ามันจะทะเลาะกับเชอรีนแต่เพียวที่เป็นเพื่อนสนิทกับเชอรีนก็ไม่เห็นที่จะบอกอะไรเขาเลยนะ ทั้งธาวิน มาร์ชและออสตินต่างก็เฝ้ารอว่าใครที่จะเป็นฝ่ายอธิบายให้พวกเขาเข้าใจจนกระทั่งสายฟ้าหยัดกายลุกขึ้นยืน"ก็ยัยพี่ริสานั่นวางยาไอ้เวหามันแล้วคือแบบกำลังจะเกือบเข้าได้เข้าเข็ม เชอรีนดันเข้ามาเห็นพอดี" หลังคำพูดบอกกล่าวของสายฟ้าทำเอาทุกคนตาลุกวาว ถ้าเป็นนั้นก็ถือว่าไอ้เวหาน่ะซวยแล้วเผลอๆเชอรีนอาจถึงขั้นเลิกรากับมันเลยก็ได้"ฉิบหาย..ฉิบหายเลยนะนั่น!! แล้วมึงจะทำยังไงต่อเดาว่าเชอรีนคงไม่ยอมรับสายมึงสินะ" ธาวินหรี่ตามองเวหาที่เอาแต่นั่งซึมไม่ยอมพูดจาใดๆจนกระทั่งเขาได้ยินชื่อของเธอที่ออกมาจากปากของมันนั่นแหละจึงทำให้เขาได้สติเวหาเงยหน้าขึ้นมองธาวินพร้อมกับลอบถอนหายใจออกมา เครียด
มักมากคบซ้อนแบบนั้น พูดแล้วเกลียด ฮึย~เธอต้องรีบตัดใจจากคนอย่างเขาให้เร็วที่สุด..แต่ก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องใช้เวลากี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปีเมื่อเขาคือรักแรกของเธอ....ซึ่งยากที่จะทำใจอีกทั้งแผลยังสดใหม่เหมือนอย่างที่พี่สาวเธอได้กล่าวเอาไว้“หึ~ ปากร้ายเหมือนกันนะเรา” แชมเปญหัวเราะไปกับท่าทางของน้องสาวเห็นเธอยังมีอารมณ์ขันแบบนี้ได้พี่สาวอย่างเธอก็ค่อยหมดห่วงเบาใจลงหน่อยเชอรีนมองหน้าพี่สาวตั้งแต่ที่เธอกลับมาก็เอาแต่คิดเรื่องบางเรื่องอยู่ในหัวและมันก็สำคัญมากด้วยริมฝีปากเล็กเอื้อนเอ่ยไปยังพี่สาวคนสวย“เชอมีเรื่องอยากปรึกษาพี่ค่ะ” เชอรีนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอหนักใจในเรื่องนี้และก็ยังไม่ได้พูดคุยกับเพื่อนทั้งสองเลย“เรื่องอะไรเหรอบอกพี่ได้ทุกเรื่องเลยนะ”“คือเชอคิดว่าเชออยากเข้าเรียนที่มหาลัยเดียวกับพี่แชมเปญค่ะ พี่คิดว่าไงบ้างคะ~”คือก่อนหน้านั้นเธอกับเพื่อนคิดเอาไว้ว่าจะสอบเข้ายังมหาลัยอีกที่ไง ที่เดียวกับที่เวหาจะเรียนต่อนั่นแหละ แต่พอมาเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้จึงทำให้เธอไม่อยากที่จะเจอหน้าเขาอีกไง จึงคิดว่าถ้าเรียนต่อที่มหาลัยอื่นคงดีเสียกว่า“มาสิ เดี๋ยวพี่ดูแลเราเอง แล้วนายนั่นจะไม่ตา
มันนะมันสู้เอาเวลาที่ห่วงผู้หญิงมาห่วงตัวเองเสียยังดีกว่าเพราะไม่รู้เลยว่าไอ้นั่นของมันจะเลิกแข็งกี่โมง เพื่อนสนิทผู้หวังดีบอกให้เขารีบเข้าไปจัดการตัวเองด้วยการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย“กูให้คนขับรถไปส่งเธอที่บ้านแล้ว มึงไปจัดการตัวเองเถอะ แข็งๆแบบนี้เผลอๆอีกนาน ไปโรงพยาบาลมั้ยล่ะเดี๋ยวกูพาไป”“อืม กูไปแต่งตัวก่อน”“กูถามไรหน่อย ไหนๆเชอก็เข้าใจผิดไปแล้วทำไมมึงไม่เอากับพี่ริสาต่อเลยวะ ของเคยๆกันอยู่แล้วอารมณ์ตอนนั้นก็คง..” ไม่อยากจะคิดว่ามันจะค้างมากสักแค่ไหนแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ยั่วมันซะขนาดนั้นถ้าเป็นเขาจะอดใจไหวมั้ยนะ“ส้นตีนสิ!! ถ้ากูไม่โดนยัยนั่นวางยา กูไม่มีวันกลับไปใกล้ชิดกับเธอหรอก มึงก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้กูรักเชอคนเดียว เฮ้อ~ พูดแล้วเกลียดตัวเองฉิบหาย เดี๋ยวกูมา” เวหาได้แต่โทษตัวเองก้มหน้าอย่างยอมรับผิด เขาเดินสาวเท้าเข้าห้องน้ำเพื่อไปจัดการตัวเอง“เออเร็วๆเลยกูมีนัดต่อ!!” สายฟ้าตะโกนส่งเสียงตามหลังเวหาไปติดๆ แม่งน่าจะเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำตั้งนานแล้ว ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าสภาพแม่งไม่ได่น่ามองเลยสักนิดสู้ของๆเขาก็ไม่ได้ของเขาน่ะใหญ่กว่าของมันตั้งเยอะ...บ้านเลิศกิจเดชารถยนต์สี่
เวหาถอนหายใจทำไมพี่ริสาถึงได้ชอบพูดเรื่องเก่าๆแบบนี้นะ ชายหนุ่มตัวร้ายหันไปส่งยิ้มให้ลูกน้องสายฟ้าที่กำลังยืนมองเรือนร่างพี่ริสาอยู่สายตามันหลอกกันไม่ได้หรอกนะว่าลูกน้องของไอ้สายฟ้าน่ะอยากกินพี่ริสามากแค่ไหน....“กรี๊ด~ ไม่นะไม่เอาไอ้บ้านี่ตัวดำแถมตัวก็ใหญ่ กีฉันได้แหกกันพอดี” คนตัวเล็กกรีดร้องออกมาเมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาจับเรียวขาของเธอ เขาออกแรงดึงจนร่างเล็กตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา มือหนาบีบคว้าเต้าอวบไว้แน่นแล้วเริ่มบีบเคล้นทรวงอกด้วยความตั้งใจ“มานี่คนสวย พี่พร้อมเป็นผัวคนใหม่ให้เธอแล้ว” เขาอุ้มริสาไว้พร้อมกับดึงผ้าห่มให้ร่วงลงสู่เตียงนอน แอร์เย็นประทะผิวกายขาวผ่องทำเอาชายคนนั้นถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เธอขาวนมโตมากไม่ไหวแล้วต้องรีบเข้าไปเอาสองเท้าใหญ่เดินลงจากเตียงเตรียมพร้อมที่จะเดินเข้าไปยังห้องฝั่งตรงข้าม ริสาดีดดิ้นรู้แล้วว่าต่อไปตัวเองจะต้องเจอกับอะไร ไม่นะ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้หล่อหรือดูดีอะไรเลย“กรี๊ดไม่นะ~”ผู้ชายคนนั้นเดินไปเปิดประตูแล้วพาตัวเองกับริสาเข้าไปในห้องนั้นพร้อมกับไม่ลืมที่จะกดล็อคประตู เขาวางเธอลงบนพื้นมองสังเกตปฏิกิริยาของเธอว่าจะทำอย่างไรริสายืนขึ้นพยายามที่จะเดิน
เวหาถอนหายใจทำไมพี่ริสาถึงได้ชอบพูดเรื่องเก่าๆแบบนี้นะ ชายหนุ่มตัวร้ายหันไปส่งยิ้มให้ลูกน้องสายฟ้าที่กำลังยืนมองเรือนร่างพี่ริสาอยู่สายตามันหลอกกันไม่ได้หรอกนะว่าลูกน้องของไอ้สายฟ้าน่ะอยากกินพี่ริสามากแค่ไหน....“กรี๊ด~ ไม่นะไม่เอาไอ้บ้านี่ตัวดำแถมตัวก็ใหญ่ กีฉันได้แหกกันพอดี” คนตัวเล็กกรีดร้องออกมาเมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาจับเรียวขาของเธอ เขาออกแรงดึงจนร่างเล็กตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา มือหนาบีบคว้าเต้าอวบไว้แน่นแล้วเริ่มบีบเคล้นทรวงอกด้วยความตั้งใจ“มานี่คนสวย พี่พร้อมเป็นผัวคนใหม่ให้เธอแล้ว” เขาอุ้มริสาไว้พร้อมกับดึงผ้าห่มให้ร่วงลงสู่เตียงนอน แอร์เย็นประทะผิวกายขาวผ่องทำเอาชายคนนั้นถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เธอขาวนมโตมากไม่ไหวแล้วต้องรีบเข้าไปเอาสองเท้าใหญ่เดินลงจากเตียงเตรียมพร้อมที่จะเดินเข้าไปยังห้องฝั่งตรงข้าม ริสาดีดดิ้นรู้แล้วว่าต่อไปตัวเองจะต้องเจอกับอะไร ไม่นะ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้หล่อหรือดูดีอะไรเลย“กรี๊ดไม่นะ~”ผู้ชายคนนั้นเดินไปเปิดประตูแล้วพาตัวเองกับริสาเข้าไปในห้องนั้นพร้อมกับไม่ลืมที่จะกดล็อคประตู เข
ริสาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่ชอบใจแล้วนึกขึ้นมาได้ว่าเธอสมควรที่จะต้องยุแหย่คนทั้งคู่ต่อซึ่งนั่นจึงทำให้เวหาเดือดดาลขึ้นอีกครั้ง“ผมพูดตอนไหนว่าจะเอา!!”“ไม่ต้องออกไปไหนกันทั้งนั้น คนที่ต้องออกไปคือนี่เอง” เชอรีนบีบมือตัวเองแน่นสถานการณ์แบบนี้คนที่สมควรจะต้องเดินออกไปคือเธอ ไม่ใช่สองผัวเมียนี่ สองเท้าเล็กหันหลังกลับเตรียมพร้อมที่จะเดินก้าวออกไป ใจเธอมันไม่อยากเห็นหรืออยากอยู่ในห้องนี้อีกต่อไปแล้ว เจ็บจริงๆกับการที่ต้องมาเห็นด้วยตาตัวเองว่าแฟนของเราเขากำลังเอากับผู้หญิงคนอื่นอยู่มันเหมือนโดนกรีดแทงหัวใจด้วยมีดเล่มแหลม โดนกรีดด้วยมือของผู้ชายที่ตัวเธอรัก...“อย่าไปนะเชอ เวขอโทษให้โอกาสเวได้มั้ย” เสียงทุ้มตะโกนตามหลังทำเชอรีนหยุดชะงักนี่เขายังมีหน้าขอโอกาสอีกเหรอ หน้าไม่อายจริงๆผู้ชายคนนี้ เหมาะสมกันแล้วหญิงร้ายชายเลว“โอกาสอะไรของนาย มันไม่มีหรอกนะ ฮึก~” เชอรีนพูดโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง เธอไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจนั่นอีกต่อแล้ว“ผิดไปแล้ว...” ประโยคนี้แผ่วเบาเขารู้สึกผิดกับเธ
มือใหญ่เอื้อมคว้าเข้าที่เส้นผมพร้อมกับเริ่มจิกกำเส้นผมของเธอราวกับว่าอยากจะหาที่ลง ริสาที่รับรู้ได้ว่าเขาเสียดเสียวจึงผละริมฝีปากออกจากความใหญ่โตตรงหน้า“พี่ไม่หยุดหรอกนะ เธอลืมพี่ได้จริงๆเหรอ” เธอพูดอย่างคนที่เอาแต่ใจพลางอ้าปากครอบกลืนเอ็นยักษ์ให้หายเข้าโพรงปากนุ่มอีกครั้ง คนอย่างเขามันต้องเจอคนอย่างเธอ ต้องเจอคนทำจริงและเอาจริงด้วย“….” เวหากำหมัดแน่นเสียวจนเกร็งไปหมดใจอยากผลักเธอออกไปอีกครั้งแต่มือกับร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม ในขณะที่ปากทำหน้าที่ มือข้างที่ว่างก็เริ่มถอดกระโปรงตัวจิ๋วของตัวเองออกอย่างแคล่วคล่องว่องไวจึงเผยให้เห็นกางเกงในผ้าลูกไม้สีดำตัวบางแอ๊ด~ริสาได้ยินเสียงประตูเปิดออกจึงผละริมฝีปากออกจากท่อนลำสุดโปรดปรานในตอนนี้ยังมีสิ่งที่สำคัญมากไปกว่าเจ้าสิ่งนี้ซึ่งนั่นก็คือ..เธอเปลี่ยนท่าทางขึ้นไปนั่งบนลำตัวของเขาโดยที่ในส่วนกลางกายของเราทั้งสองตรงกันพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างกายในบริเวณส่วนล่าง เวหางุนงงไม่เข้าใจว่าพี่ริสาเขาคิดที่จะทำอะไรหรือว่าเธอนั้นจะขย่มจนทำให้เขาแตกพ่าย&ldqu
ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เด็กสาวหน้าตาน่ารักผิวพรรณสดใสเธออยู่ในชุดเครื่องแบบชั้นมัธยมปลายของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งข้างกายของเธอนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีกำลังนั่งเตรียมพร้อมที่จะรับฟังคำพูดของเธอหลังจากที่เขาพึ่งจะพูดคำว่า ‘เลิก ’ออกไป “พี่เวหา~ นี่พี่คิดจะทิ้งพิงค์กี้ใช่มั้ยคะ” เด็กสาวชั้นมัธยมปลายพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่อยากจะเอาเรื่องชายหนุ่ม มือเรียวเล็กยกขึ้นกอดอกแน่นซึ่งท่าทางรวมไปถึงน้ำเสียงเล็กแหลมของเธอทำให้ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหันเมินเธอทันที เวหานั่งนิ่งพลางหันมองไปทางอื่นแต่แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งเข้าอย่างจัง เธอคนนี้สวยหวานใบหน้าสดใสน่ารัก รูปร่างกำลังดีมองไปมองมาก็เหมือนกับว่าเขาคุ้นๆและอาจจะรู้จักเธอ “พี่เวหามองอะไรของพี่!!” พิงค์กี้ที่มองไปตามสายตาของเวหาก็เห็นเข้ากับเธอคนนั้นผู้หญิงที่เวหากำลังจ้องมองอยู่ไม่รอช้าหญิงสาวเริ่มเกิดอาการหึงหวงจนเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน มือเล็กจับเข้าที่ท่อนแขนกำยำพลางดึงรั้งให้ชายหนุ่มรุ่นพี่หันกลับมามองที่เธอ “อะไรของเธอวะ!!” หนุ่มมัธยมปลายที่โดนดึงรั้งร่างกายก็เริ่มระงับสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่อ...
Comments