“พี่ครีม พี่เป็นยังไงบ้าง โอเคไหม”เค้กลูบหลังพี่สาวเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบ ตั้งแต่ออกมาครีมเอาแต่นั่งร้องไห้ ความรักของเธอที่มีต่อฌอห์ณยังอยู่เต็มเปี่ยมหัวใจ แต่ถ้าอยู่กันไปแล้วมีแต่เจ็บช้ำ การแยกออกมาคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด“พี่ฌอห์ณเขาได้ทำร้ายอะไรพี่ไหม พี่เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เค้กพยายามมองสำรวจเพื่อหาสิ่งผิดปกติ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนอารมณ์ร้ายอย่างฌอห์ณจะปล่อยพี่สาวเธอออกมาแบบครบถ้วนสมบรูณ์ดี ซึ่งครีมเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นเดียวกัน“เปล่า ฌอห์ณไม่ได้ทำร้ายพี่”“พี่อย่าคิดมากเลยนะ ถ้าพี่ร้องไห้แบบนี้เดี๋ยวน้องขวัญก็เศร้าตามไปด้วย”“พี่ขอโทษที่อ่อนแอ ขอเวลาให้พี่หน่อยนะ” ครีมยกมือขึ้นปาดน้ำตา พร้อมใช้มือลูบท้องไปมา ราวกับคนที่อยู่ในท้องรู้สึกได้ออกแรงเคลื่อนไหวเบาๆ เพื่อตอบกลับสัมผัสแม่“พี่ยังมีเค้กกับครามอยู่นะ พวกเรารักพี่ รักน้องขวัญด้วย”“ฮึก…”“ทำไมพี่ฌอห์ณเขาใจร้ายจังเลย แม้กระทั่งเสื้อผ้ากับโทรศัพท์ก็ไม่ให้มา”สิ่งที่ได้ติดตัวออกมามีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ และบัตรประชาชน อะไรที่ฌอห์ณเคยซื้อให้ เธอไม่ได้หยิบติดตัวออกมาเลยซักอย่าง“มันเป็นของเขา ไม่ใช่ของพี่”“ในท้องพี่ก็ลูกเขา
พลั่ก! ชายหนุ่มถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้องอย่างแรงจนเสียหลักล้มลง“พ่อจะทำอะไร”“แกอย่าคิดจะว่าได้ออกมาสร้างความเดือดร้อนให้ฉันอีก!” ชาวินยกมือชี้หน้าลูกชายด้วยความเดือดดาล ถ้าฌอห์ณคิดจะขัดคำสั่งหรือทำเรื่องเลวทรามแบบนี้อีก เขาจะสั่งให้ลูกน้องจัดการทันทีโดยไม่สนว่ามันจะเป็นใคร คนอย่างมันเกินที่จะเยียวยาเต็มทน!“เป็นบ้าหรือไง จะมาขังผมไว้ทำไม!”“คนที่บ้าก็คือแกนั่นแหละ ไปสงบสติอารมณ์! กลับไปคิดทบทวนในสิ่งชั่วๆ ที่ตัวเองทำ”“ทำไม ผมทำอะไรผิด?” พลั่ก! ใบหน้าหล่อเหล่าหันตามแรงกระแทกเมื่อถูกด้ามปืนของพ่อช่วยตบหน้าเรียกสติเลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากริมฝีปากส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งตีขึ้นจมูกจนรู้สึกอยากอาเจียน“นี่แกยังมีหน้ามาถามอีกเหรอไอ้ลูกเวร! แกมีความคิดมีจิตสำนึกบ้างไหม”“เหอะ!” ฌอห์ณสบถหัวเราะในลำคอ ก่อนจะถุยน้ำลายผสมเลือดลงบนพื้น เหมือนว่าคำพูดของพ่อจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย“ถ้าไม่คิดเห็นหน้าพ่อกับแม่ ก็ช่วยคิดเห็นหน้าลูกแกบ้าง!”“…..”“แกเป็นพ่อคนแล้วนะไอ้ฌอห์ณ ไม่สงสารลูกบ้างเลยหรือไงที่มีพ่อทำตัวแบบนี้”“…..” “ฉันรู้ว่าแกเสียใจที่โดนครีมทิ้งจนต้องกลายเป็นคนเสียศูนย์ไม่เป็นผู้เป็นคนแบบนี้ แต่น้อ
“ฌอห์ณมาเหรอ?”ครีมทวนถามด้วยหัวใจสั่นไหว ตั้งแต่เลิกกันไปนานหลายเดือนไม่ได้เจอหน้าฌอห์ณอีกเลย “พี่ฌอห์ณตัวเป็นๆ ตอนนี้กำลังยืนรออยู่หน้าบ้าน”เพียงแค่คิดว่าต้องกลับมาเจอหน้ากันอีกก็ไม่รู้ว่าควรจะรับมือยังไง ไม่รู้ว่าฌอห์ณจะมาไม้ไหน แล้วตอนนี้ยิ่งมีน้องขวัญ ยิ่งคิดหนักกลัวว่าเขาจะทำอะไรลูกเธอบ้าง“แล้วเขาดูเป็นยังไง”“ดูเหมือนจะผอมลงเยอะ แต่โคตรหล่อเหมือนเดิม” ครามตอบกลับ ในสายตาผู้ชายด้วยกันยังมองว่าฌอห์ณดูดีจนดึงดูดสายตา แต่ไม่น่าเชื่อว่าคนที่มีบุคลิกนิสัยแบบนั้นจะมาคบกับพี่สาวได้“พี่หมายความว่าเขาโวยวายหรืออาละวาดอะไรไหม?”“น้ำเสียงท่าทาง เขาก็ดูปกติดี ดูใจเย็นขึ้นเยอะ”“เดี๋ยวพี่ออกไปดูเอง”“ระวังตัวด้วยนะพี่ครีม” เค้กรีบเดินเข้ามาห้าม ยังไงก็ไม่ไว้ใจผู้ชายคนนี้ ภาพเหตุการณ์ในวันที่เลิกกันยังคงติดตาเธออยู่“เค้กกับครามพาหลานเข้าไปรอในห้องนะ อย่าลืมล็อกประตูด้วย ห้ามเปิดออกเด็ดขาดจนกว่าพี่จะเรียก”แกร๊ก…ประตูรั้วถูกเปิดออก ฌอห์ณยืนจ้องคนตัวเล็กที่เดินมาหา เขาไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อมองว่าเธอมีตรงไหนที่เปลี่ยนไปบ้างครีมสวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงขานอนขายาวสีซีดๆ ที่เห
“น้ำหน้าอย่างฌอห์ณมันดูเหมือนคนอยากเป็นเพื่อนกับครีมมากขนาดนั้นเลยเหรอ” ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้าหาหญิงสาวที่นั่งข้าง ขยับเข้าใกล้ใช้ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียไปตามลำคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นเธอที่โหยหามาตลอดระยะเวลาหลายเดือน “ต้องเป็นเพื่อนแบบไหนอ่ะ ถึงได้เอากันจนหมดทุกท่าแล้ว” “ฌะ…ฌอห์ณ” ครีมยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ พลางดันใบหน้าหล่อเหลาให้ออกห่าง การกลับมาเจอกันครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะรับมืออยากกว่าที่คิด “ฌอห์ณรับผิดทุกอย่าง สัญญาจะไม่ละเลยครีมกับลูกอีก จะใส่ใจครีมมากกว่านี้ ส่วนน้องขวัญเดี๋ยวฌอห์ณจะเป็นคนเลี้ยงเขาเอง” “แค่กวาดบ้านฌอห์ณยังทำไม่เป็นเลย แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงลูกครีม” “เลี้ยงไม่ได้ก็จะเลี้ยง ยังไงน้องขวัญก็ลูกฌอห์ณ!” ขอแค่ได้เธอกลับคืนมา อะไรที่ทำไม่ได้ก็จะทำ “ครีมอยากจะเที่ยวไหนก็ไป จะไปใช้ชีวิตยังไงก็เชิญ ฌอห์ณจะไม่ห้ามหรือบังคับอะไรอีก จะตามใจครีมทุกอย่าง” “ฌอห์ณดูไม่มีสติเลยนะ ครีมว่ากลับไปทบทวนก่อนดีไหม บางครั้งมันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ” เขาดูไม่เหมือนฌอห์ณคนเก่าที่เธอเคยรู้จัก แม้คำพูดบางคำอาจจะดูโผงผางเหมือนเดิม แต่การกระทำกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
-สี่ปีผ่านไป-“พ่อ~”ร่างสูงย่อตัวนั่งลงอ้าแขนรอรับลูกสาวตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางดีใจ น้องขวัญในวัยสี่ขวบเศษอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพู ใบหน้าจิ้มลิ้มผิวขาวตาโต มีตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่ต้องพกติดตัวตลอดเวลาเพราะเป็นของขวัญวันเกิดที่คุณย่าซื้อให้ในวันครบรอบหนึ่งขวบพ่อของเธอจะมารับไปเที่ยวในวันหยุด ซึ่งเป็นแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้ก็หลายปีแล้ว“คิดถึงพ่อไหม”“คิดถึง วันนี้จะมารับขวัญไปเที่ยวไหน”“กินติมดีไหม”“เบื่อติมแล้ว” น้องขวัญบ่นพึมพำ เพราะพ่อชอบพาไปกินไอศครีมทุกอาทิตย์เลย “แล้วขวัญจะกินอะไร”“บิงซูได้มั้ย ขวัญอยากกินบิงซู”“ได้สิ ถ้ากินเสร็จแล้วค่อยแวะไปหาปู่กับย่านะ ย่าโทรมาร้องไห้กับพ่อทุกวันบอกคิดถึงน้องขวัญ”“ขวัญก็คิดถึงคุณย่าเหมือนกัน”“แล้วแม่อยู่ไหน?” ตั้งแต่มาถึงเอาแต่ชะเง้อคอมองหาหญิงสาว แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่วี่แวว“แม่อยู่ในบ้านกับน้าเค้ก พ่อจะเข้าไปหาแม่ไหม เดี๋ยวขวัญพาไป”“แม่ขวัญคงไม่อยากเจอหน้าพ่อหรอก”“พ่อทำอะไรให้แม่โกรธ ทำไมแม่ไม่ยอมหายโกรธสักที”น้องขวัญถามอย่างไม่รู้ภาษา เอาแต่สงสัยว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม่เคยบอกถึงเหตุผลอยู่หลายครั้งแต
“งานเมื่อเช้าที่พี่สั่งได้หรือยังน้องครีม”เสียงของ ‘ตอง’ หัวหน้าแผนกช่วยทำให้ครีมละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ครีมทำงานแผนกบัญชีแถวบริษัทใกล้บ้าน ส่วนน้องขวัญนำไปฝากเลี้ยงที่เนอสเซอรี่เวลาเลิกงานถึงจะแวะไปรับกลับบ้านพร้อมกัน“ได้แล้วค่ะพี่ตอง”“ขอบคุณนะคนสวย ว่าแต่คืนนี้อย่าลืมนัดของเรานะ”“ไม่ลืมค่ะ ครีมบอกลูกไว้แล้ว”วันนี้แผนกบัญชีมีนัดไปงานเลี้ยงวันเกิดตอง รวมแล้วก็น่าจะมีประมาณยี่สิบกว่าคนได้“งั้นเจอกันที่Ck barนะ”“ที่ไหนนะคะ?” คนตัวเล็กทวนถามอีกครั้งเพราะ Ck barคือธุรกิจที่ฌอห์ณเป็นเจ้าของอยู่“Ck bar แถวสุขุมวิทไง น้องครีมไม่รู้จักคลับนี้เหรอ ดังมากเลยนะในติ๊กต๊อกยอดวิวคนดูเป็นสิบล้าน ถ้าจะไปร้านนี้ต้องโทรจองโต๊ะล่วงหน้าเป็นอาทิตย์นู้น”ความจริงก็เคยเห็นตามฟีดในโซเชียลมาบ้างแล้ว ธุรกิจของฌอห์ณกำลังไปได้ดี ขนาดวันธรรมดาลูกค้ายังแน่นจนล้นร้าน“จะไปร้านนี้จริงๆ เหรอคะ ครีมว่า…”“ร้านนี้เริ่ด ขอการันตีว่าผู้งานดีงานพรีเมี่ยม พวกพี่ไปกันประจำแถมเจ้าของคลับตัวจริงยังหล่อมากกก พี่เอาหัวเป็นประกันเลย ครีมต้องลองไปดูสักครั้งนะ”“เอ่อ…” ครีมเริ่มลังเล ว่าควรจะยกเลิกนัดวันนี้ดีไหม หรือถ
“มีผัวหล่อแบบฌอห์ณต้องทำใจหน่อยนะครีม สาวๆ เข้ามาจีบกันให้วุ่นวายทุกวัน”ฌอห์ณรีบแก้ต่างยกใหญ่ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำแต่เป็นเขาเองที่ร้อนตัว“งั้นก็เลือกเอาสักคนสองคนสิ จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับครีม”“ยกครีมให้เป็นที่หนึ่งไปแล้วสิ ในชีวิตนี้ไม่เอาใครแล้ว”ถึงแม้ว่าเขาจะพร่ำบอกแบบนี้อยู่เสมอ แต่หัวใจเธอยังคงเต้นแรงทุกครั้งและอาจจะมีบางครั้งที่เผลอหวั่นไหวจนเกือบใจอ่อน แต่เรื่องนิสัยมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ ที่จะหายได้ภายในวันสองวัน อาจจะไว้ใจแต่ไม่ใช่ทั้งหมด“ถ้าต้องการอะไรสั่งพนักงานได้เลยนะ ฌอห์ณขอตัวไปดูลูกค้าโต๊ะอื่นก่อน”“แล้วให้กินฟรีด้วยหรือเปล่า” เธอถามส่งๆ ไม่ได้จริงจัง แต่ถ้าได้ก็ดี!“ถ้าอยากกินฟรีก็หอมแก้มผัวโชว์เพื่อนก่อนดิ เดี๋ยวเลี้ยงทั้งโต๊ะเลย”ก็ไม่ได้ต่างจากที่คิดไว้สักเท่าไหร่ ข้อเสนอแบบนั้นใครจะไปกล้าทำ ไม่ใช่คนหน้ามึนอย่างเขาที่ชอบทำเรื่องน่าอายต่อหน้าคนเยอะๆ “หรือถ้าครีมไม่กล้า งั้นยอมให้ฌอห์ณจูบตอนนี้ก็ได้เหมือนกัน”“งั้นยอมจ่ายเงินดีกว่า”“ไม่ได้ใจดำกับเมียขนาดนั้น มีอะไรที่ครีมขอแล้วฌอห์ณเคยขัดใจบ้าง” นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามริมฝีปากบางเบาๆ ฌอห
“แล้วเรื่องที่ขอจะว่ายังไง ยอมให้ทำไม” น้ำเสียงที่คุ้นเคยช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาอีกครั้ง เมื่อมัวแต่ลุ่มหลงอยู่ในสัมผัสหวาบหวามที่เขามอบให้ “ถ้าบอกว่าไม่ แล้วฌอห์ณจะหยุดหรือเปล่า” “แล้วคิดว่าฌอห์ณจะหยุดได้ไหม” “ไม่ดีมั้ง คะ…ครีมกลัวคนอื่นจะเข้ามาเห็น” “ถ้าใครเสนอหน้าเข้ามาเห็นตอนที่เราเอากัน ฌอห์ณจะไล่มันออก” “เอาแต่ใจ” “ที่เอาแต่ใจเพราะอยากเอาเมีย!” ชุดเดรสที่สวมใส่ถูกเขาถอดออกในเวลาต่อมา จนเหลือแค่เพียงกางเกงชั้นในอย่างเดียวที่ปกปิดจุดสำคัญบนเรือนร่าง ใบหน้าแสนหวานเห่อร้อนด้วยความเขินอาย สายตาหวานหยดย้อยของฌอห์ณที่จ้องมองเธอมันเต็มไปด้วยความเสน่หา ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายลงบนลำคอระหงลากลงมาลูบวนอยู่บนเนินอกย้ำๆ ไล่ต่ำลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ แล้วหยุดอยู่ที่ใจกลางความเป็นสาว นิ้วหัวแม่มือบดคลึงขยี้ติ่งเกสรเสียวผ่านกางเกงชั้นในตัวบางทำเอาคนตัวเล็กถึงกลับหอบหายใจถี่ตัวสั่นเกร็งด้วยความกังวล “กลัว?” “เพราะฌอห์ณทำแรง” “งั้นวันนี้จะทำเบาๆ” ผิวพรรณมีน้ำมีนวลอวบอิ่มสวยไปหมดทั้งตัว สวยจนอยากเป็นเจ้าของตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “นานแค่ไหนแล้วที่ฌอห์ณไม่ได้เห็นตรงนั้นของครีม” “อ
แสงแดดอ่อนยามเช้าเล็ดลอดผ่านเข้ามาในห้องนอนกระทบใบหน้าเกลี้ยงเกลา ช่วยปลุกหญิงสาวให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา…“อื้ออ…” ครีมร้องครางในลำคอยามที่ขยับตัวแล้วรู้สึกปวดร้าวระบมไปทั่วร่างกาย โดนฌอห์ณกอดรัดฟัดเหวี่ยงมาทั้งคืน กว่าจะยอมปล่อยให้เธอได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งสาง“นอนต่อสิ เดี๋ยววันนี้ฌอห์ณดูลูกให้” ดึงคนตัวเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด จูบลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ“กอดครีมแน่นๆ เลย” ใบหน้าแสนหวานซุกแผงอกแกร่งหลับตาพริ้มสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย“อยากโดนแบบเมื่อคืนอีกเหรอ”“ในสมองคงคิดแต่เรื่องพวกนี้สินะ”“เห็นให้กอด เลยนึกว่าอยากโดน” ฌอห์ณก้มลงมองคนรักด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ผ่านมาหลายปีที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เขายังคงรักเธอเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง“อากาศมันหนาวเลยให้กอด ไม่ได้อยากทำเรื่องแบบนั้นสักหน่อย”“แล้วแบบเมื่อคืนเป็นไง ครีมชอบแบบนั้นมั้ย” “บางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้” ครีมผละตัวถอยห่างหลังจากได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าเห่อร้อนยามนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นมาได้ไม่นาน“คงชอบแหละ ถึงได้เสร็จหลายรอบ”“ถ้าฌอห์ณยังไม่เลิกพูดแบบนี้ ครีมจะตบปากจริงๆ แล้วนะ”“ถ้ากล้าตบก็เอาดิ แต่ขอ
ร่างกายที่หนักอึ้งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวด เพดานที่สว่างจ้าไปด้วยหลอดไฟสีขาวและกลิ่นยาคละคลุ้งทำให้ครีมได้สติพยายามจะลุกขึ้นนั่ง“อย่าเพิ่งขยับนะครีม นอนพักก่อน”“คิงอยู่ไหน ลูกปลอดภัยดีใช่มั้ย” คนเป็นแม่ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะเพียงเพราะคิดถึงแต่หน้าลูก“คิงปลอดภัยดี อีกเดี๋ยวคงได้เจอกัน” ฌอห์ณลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มบาง มองด้วยสายตาอ่อนโยน “เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม”“สุดๆ ไปเลย”“ให้ฌอห์ณตามหมอมาดูอาการสักหน่อยมั้ย”“ไม่เป็นไร ตอนนี้ครีมยังพอทนไหว”“เก่งมาก เมียฌอห์ณเก่งที่สุด” โน้มริมฝีปากจูบทั่วใบหน้าของหญิงสาวแทนคำขอบคุณและการเสียสละอันยิ่งใหญ่ ครีมให้กำเนิดลูกของเขาถึงสองคน และมันอาจจะมีคนที่สามหรือสี่ตามมาในเร็วๆ นี้ “ถ้าออกจากโรงพยาบาล เดี๋ยวมีรางวัลให้”“รางวัลอะไร?”“เงินสดสักสิบล้าน”“ขออะไรที่มันโรแมนติกกว่านี้ได้มั้ยฌอห์ณ” คนตัวเล็กขมวดคิ้วทำหน้างอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนแต่ฌอห์ณก็ยังคงเป็นคนที่แข็งกระด้างไม่รู้จักความโรแมนติกเอาเสียเลย“แล้วไอ้โรแมนติกที่ว่านี้มันคืออะไร” ร่างสูงยืนกอดอกเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เขามันเป็นพวกไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อน
“ฮึก…”ฌอห์ณสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หลังจากได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของคนรัก ร่างบางนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง บนใบหน้าสะสวยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา“ร้องไห้ทำไม เป็นอะไร เจ็บท้องจะคลอดเหรอ”“ครีมปวดขา” ครีมก้มลงมองเท้าของตัวเองที่เริ่มบวมขึ้นมากแล้ว ตอนนี้เธอท้องได้แปดเดือนกว่า อีกไม่กี่สัปดาห์ก็คงถึงกำหนดคลอดลูกชาย“เดี๋ยวนวดให้” ฌอห์ณจับขาของคนตัวเล็กขึ้นมาวางไว้บนตักก่อนจะบีบนวดเบาๆ เหมือนที่ทำให้อยู่บ่อย“แล้วงานที่ร้านเป็นยังไงบ้าง ออกมาดูแลครีมแบบนี้จะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” ครีมพูดด้วยความกังวล ช่วงใกล้คลอดฌอห์ณได้วางมือจากงานเพื่อมาดูแลเธอแบบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง“ไม่เป็นอะไร งานที่ร้านตอนนี้ฌอห์ณฝากให้ครามเป็นคนดูแลแทน”“ทำไมถึงไว้ใจครามขนาดนั้น”“เพราะครามเป็นน้องฌอห์ณไง แล้วฌอห์ณก็มั่นใจว่าครามทำได้”หญิงสาวมองคนตรงหน้าพร้อมน้ำตาคลอ ไม่ใช่แค่ดูแลเธอ แต่เขายังดูแลทุกคนในครอบครัวของเธอเป็นอย่างดี ส่งเสียให้น้องทั้งสองเรียนจบปริญญา หางานตำแหน่งดีๆ ให้ทำ คอยส่งเงินให้พ่อที่อยู่ต่างจังหวัด ถ้าไม่มีเขา ชีวิตของเธอคงไม่ได้มาไกลขนาดนี้ “ขอบคุณที่ดูแลกัน ถ้าไม่มีฌอห์ณคงแย่แน่เลย”มือเล็กเลื่
-ห้างสรรพสินค้า-“หิวข้าวหรือยัง กินอาหารญี่ปุ่นร้านนั้นมั้ย?” ฌอห์ณหันไปถามหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆ โดยมีเขาคอยตามประคองอยู่ไม่ห่าง มันคือร้านที่ครีมชอบกิน ครั้งล่าสุดที่มาด้วยกันก็หลายปีที่แล้ว“คิวเยอะรอนาน ฌอห์ณไม่ชอบรอ” “แต่ครีมชอบกินร้านนั้นมากไม่ใช่เหรอ จะกินมั้ย ฌอห์ณรอได้”“เมื่อก่อนชอบ แต่ตอนนี้ไม่อยากกินแล้ว” “…..” ฌอห์ณเผลอมองคนตัวเล็กอย่างรู้สึกผิด ก่อนที่ภาพในอดีตจะค่อยๆ ผุดขึ้นมาในความคิด‘ร้านโปรดที่ครีมชอบกิน เราไม่ได้กินด้วยกันตั้งนานแล้ว ขอกินร้านนี้ได้มั้ยฌอห์ณ’ ครีมเกาะแขนแฟนหนุ่มไว้แน่น เมื่อเดินผ่านหน้าร้านอาหารที่ชอบ หันมาส่งสายตาออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู แต่สิ่งที่ฌอห์ณทำคือสะบัดตัวหนี ถอนหายใจใส่ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย‘ร้านนั้นคิวเยอะไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่กินร้านอื่น’‘อยากกินร้านนี้’‘เรื่องมาก ถ้าครีมอยากกินก็กินไปคนเดียว ฌอห์ณไม่อยากไปนั่งรอมันเสียเวลา’‘…..’ ใบหน้าแสนหวานสลดลงเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาทำเหมือนรำคาญเธอเต็มทน‘จะซื้ออะไรก็รีบซื้อ ฌอห์ณมีนัดกับพวกไอ้เจฟต่อ บอกแล้วไงว่าไม่อยากมา ยังจะลากมาอยู่ได้ น่ารำคาญ’‘งั้นฌอห์ณกลับไปก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวครีมน
“เป็นอะไรฌอห์ณ ไม่สบายเหรอ” ครีมถามชายหนุ่มที่เอาแต่ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก นอนพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง“นอนไม่หลับ คิดเรื่องลูก” ฌอห์ณพลิกตัวหันกลับมาหาหญิงสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลจนเห็นได้ชัด“คิดอะไร”“ครีมว่าฌอห์ณควรซื้ออะไรให้ลูกในวันเกิดดี”“ก็นึกว่าเรื่องอะไร” ครีมถอนหายใจใส่คนตัวโตอย่างโล่งอก นึกว่าเป็นเรื่องสำคัญคอขาดบาดตาย ที่ฌอห์ณทำหน้าซังกะตายมาทั้งวัน เพราะมัวแต่คิดเรื่องนี้“ช่วยคิดหน่อย อันนี้จริงจังนะ”“เปียโนไง น้องขวัญอยากได้”“อันนั้นตั้งใจไว้ตั้งนานแล้วว่าจะซื้อให้ ไม่เกี่ยวกับของขวัญวันเกิด”“แค่เปียโนน้องขวัญก็ดีใจมากแล้วนะ ไม่ต้องซื้ออะไรให้ลูกหรอก” แค่เปียโนที่ลูกอยากได้ก็ราคาหลายแสน สำหรับเธอก็ถือว่าเยอะมากด้วยซ้ำ“ไม่ได้สิ ฌอห์ณมีของขวัญให้ลูกทุกปีนะ แล้วปีนี้จะไม่มีได้ยังไงเดี๋ยวลูกเสียใจ” น้องขวัญคาดหวังตั้งตารอของขวัญจากเขาทุกปี ถ้าปีนี้ไม่ซื้อให้ลูกคงเสียใจ ถึงแม้จะชอบแกล้งน้องขวัญเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่กลับไม่ชอบเห็นน้ำตาของลูกมากที่สุด“ไม่เสียใจหรอก น้องขวัญเป็นคนมีเหตุผล”“ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็ต้องซื้อให้ลูก เดี๋ยวลูกไม่รัก”“งั้นพรุ่งนี้เราไปเ
“ไอ้ฌอห์ณ”เจฟตะโกนร้องเรียกเพื่อนชายที่เดินผ่านหน้าไป แต่ฌอห์ณกลับเดินหนีทำเป็นไม่ได้ยิน“ไอ้ห่าฌอห์ณ ไม่ได้ยินที่กูเรียกหรือไง” ครั้งนี้เป็นมอสที่ตะโกนเรียกด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม“ได้ยินแล้ว พวกมึงจะเรียกหาพระแสงทำไมนักหนา” ฌอห์ณตะโกนขานรับ พร้อมเดินกลับมาหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่แต่โดยดี“มาแดกเหล้า”“ไม่แดก วันนี้ไม่มีอารมณ์” “เอ้า! มึงอย่ามาตลก กูชงให้แล้ว แดกๆ เข้าไป” ไม่พูดเปล่าแต่ยัดเยียดแก้วเหล้าให้เพื่อนชายเหมือนทุกครั้ง ไอ้ฌอห์ณมันคอทองแดงชอบชงเหล้าเข้มๆ“…..” เขายืนจ้องมองแก้วเหล้าที่อยู่อยู่ในมือ ก่อนจะตัดสินใจส่งกลับคืน โดยที่ไม่ได้กินแม้แต่หยดเดียว“วันนี้ผีคนดีอะไรเข้าสิง ปกติก็เห็นแดกกับพวกกูเกือบทุกวัน”“ถ้าเมียได้กลิ่นเดี๋ยวไม่ให้เข้าใกล้ เมื่อคืนก็ให้กูนอนบนโซฟา ปวดหลังยังไม่หายเลยเนี่ย”แค่คิดก็รู้สึกเจ็บใจตัวเองไม่หาย เอาแต่นอนกระสับกระส่ายอยู่ทั้งคืนเพราะไม่ได้นอนกอดเมีย แต่ถ้าให้เลือกกินเหล้ากับนัวเมีย แน่นอนว่าต้องเลือกอย่างหลัง ในชีวิตลูกผู้ชายอกสามศอกไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเมียอีกแล้ว“กลัวเมียขึ้นสมองแล้วมั้ง เสียระบบพวกกูหมด ทุเรศจริงๆ เลยมึงอ่ะ” มอสพูดขึ้นอ
“ยังไม่นอนอีกเหรอ?” ร่างสูงหยุดนิ่งชั่วครู่เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะตีสามแต่ครีมยังนอนเล่นไอแพดอยู่บนเตียง ส่วนตรงกลางมีน้องขวัญที่นอนหลับอยู่ “นอนได้แล้วครีม นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว”เขาดึงไอแพดออกจากมือของหญิงสาว ก่อนจะกดปิดหน้าจอพร้อมสายตาตำหนิ คนกำลังท้องกำลังไส้แต่ครีมกลับนอนดึกทุกวัน“รอฌอห์ณอยู่”“รอทำไม ฌอห์ณไปทำงานต้องเลิกดึกครีมก็รู้ คราวหลังไม่ต้องรอนะ ถ้าง่วงให้พาลูกเข้านอนเลย”ไม่ได้หมายถึงแค่น้องขวัญแต่ยังหมายถึงคนตัวเล็กๆ ในท้องอีกด้วย“เป็นห่วง นอนไม่หลับ” ครีมดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ได้กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งผ่านลมหายใจของคนตรงหน้า ฌอห์ณคงดื่มมาอีกตามเคย “ห่วงตัวเองก่อน กำลังท้องอยู่นะ”“ทำไมเดี๋ยวนี้กลับบ้านดึกทุกวันเลย ครีมโทรหาก็ไม่ค่อยรับสาย”“งานยุ่งอ่ะสิ”“…..” ครีมถอนหายใจเบาๆ พยายามไม่คิดมากและไว้ใจ ฌอห์ณเข้าบ้านดึกทุกวัน บางทีก็มีท่าทางแปลกๆ หรือได้กลิ่นแปลกๆ ติดตัวมา“เป็นอะไรอีก” ฝ่ามือหนาเลื่อนเข้าไปประคองใบหน้าแสนหวานไว้มั่นสายตาของครีมดูเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา“เปล่า”“ถ้าไม่คิดอะไรก็เข้านอนได้แล้ว เดี๋ยวฌอห์ณมา”“
“แม่เอาอันนี้มั้ย น้องขวัญยกให้”เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวช่วยดึงสติของหญิงสาวให้กลับคืนมา ขณะกำลังนั่งใจลอยเผลอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน้องขวัญเป็นห่วงแม่ เลยยอมเสียสละหมูชุบแป้งทอดชิ้นใหญ่ ตั้งแต่มาถึงร้านอาหาร แม่ก็ไม่ค่อยทานอะไรเลย“ไม่เป็นไรค่ะ แม่ไม่ค่อยหิว น้องขวัญกินเลย”“พ่อบอกว่าแม่ไม่ค่อยสบาย ไปหาคุณหมอหรือยัง”“ยังเลยค่ะ”“แม่ต้องไปหาคุณหมอนะ จะได้หายเร็วๆ น้องขวัญเป็นห่วง” “ขอบคุณมากค่ะ คนสวยของแม่” ครีมโน้มตัวเข้าไปกอดลูกสาวไว้แน่น ก่อนจะหอมแก้มหลายครั้งด้วยความรัก กำลังใจจากลูกนับเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนเป็นแม่“คิดเรื่องอะไรอยู่ ทำไมถึงเอาแต่นั่งเหม่อ” ฌอห์ที่นั่งสังเกตการณ์อยู่นานเอ่ยถามด้วยความอยากสงสัย สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด คล้ายกับมีเรื่องต้องคิดอย่างหนัก“ไม่มีอะไรหรอก”“เครียดเรื่องนั้นเหรอ”“ฌอห์ณหมายถึงเรื่องไหน?”“เรื่องที่บอกว่าท้อง”ร่างบางยกมือขึ้นลูบหน้าตั้งสติพลางถอนหายใจลากยาว “แล้วฌอห์ณคิดว่าไง”“แล้วครีมต้องการคำตอบแบบไหน อยากให้ฌอห์ณตอบแบบตรงๆ หรือตอบเพื่อความสบายใจ?”“ขอทั้งสองแบบ”“ถ้าแบบตรงๆ ก็คิดว่าท้อง”“…..”“หรือถ้าให้ตอบเพื่อ
“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ?” คนตัวเล็กถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นฌอห์ณกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งๆ ที่ตอนนี้ได้เวลาไปทำงานแล้ว ส่วนน้องขวัญไปโรงเรียนกว่าจะกลับก็ช่วงเย็น“ถ้าไปแล้วจะมานั่งอยู่ตรงนี้เหรอ”“ครีมถามดีๆ นะ ทำไมต้องกวนประสาทอยู่เรื่อยเลย” ถ้าไม่ติดว่าเธอป่วยอยู่คงจะหยิบรีโมทขึ้นมาเคาะหัวเขาแรงๆ ให้สาแก่ใจ“แล้วอาการเป็นไง ดีขึ้นหรือยัง”“ดีขึ้นมากแล้ว” หญิงสาวหย่อนตัวนั่งลงข้างกัน ก่อนที่ฌอห์ณจะขยับเข้าใกล้ ยกแขนขึ้นโอบไหล่อย่างแนบชิด“อาทิตย์นี้ฌอห์ณว่างนะ อยากพาลูกไปเที่ยวไหนหรือเปล่า”“ต้องถามลูกก่อนว่าอยากไปไหน”“เห็นน้องขวัญเคยบอกว่าอยากไปทะเล งั้นเราไปค้างคืนสักสามสี่วันดีมั้ย”“ครีมแล้วแต่ลูก ตามใจลูก”“แล้วเมื่อไหร่จะตามใจผัวบ้าง” “ก็ตามใจตลอดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”“หิวข้าวหรือยัง”“ยังไม่หิวเลย รู้สึกพะอืดพะอมยังไงไม่รู้” ครีมส่ายหน้าปฏิเสธ อาการแบบนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเป็นตอนท้องน้องขวัญ แต่คงไม่ใช่!“ไม่หิวก็ต้องฝืนกินหน่อย กินเสร็จแล้วค่อยนอนพัก”“เอาแบบนั้นก็ได้”ครีมนั่งมองอาหารมากมายที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะให้เลือก ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เธอชอบทั้งนั้น แต่น่าแปลกที