นางพบเขาเมื่อตอนไร้หนทางเลือก จึงยอมตกลงเป็นคณิกาของเขาเพียงเพื่อหนีจากหอนางโลม ใครจะรู้ว่าถูกฟ้ากำหนดให้มาพบกับท่านอ๋องเอวดุที่ต้องการนางไม่สิ้นสุดเช่นนี้กันเล่า!! สวัสดีค่ะรี้ดที่น่ารักทุกคน เรื่องนี้เป็น 1 ใน 4 สุดยอดบุรุษแห่งต้าเฉิน เป็นนิยายที่ไร้ต์เขียนและดองในไหอยู่นานกว่าจะนำมาเผยแพร่ค่ะ นิยายต่อเนื่อง 4 เรื่อง 4 ท่านอ๋องของแต่ละเมือง นิยายจะมีตอนไม่มากไร้ต์พยายามจะให้จบประมาณไม่เกิน 40 ตอน / เรื่องนะคะ ( มี E-book แล้วนะคะเรื่องนี้) ว่าแล้วก็ ไปลองตามอ่านกันดูนะคะ เนื้อเรื่องไม่ได้มีปมมากมาย เน้นความรักชายหญิงเบาๆ ไม่เน้นดราม่านะคะ เป็นสายสุขนิยมจ้าาา
View Moreสามวันก่อนวันอภิเษก“หย่งผิง เหตุใดครั้งนี้เจ้าพากู้เซียงหยีมากับเจ้าด้วยเล่า”“ข้ามิได้พานางมา นางมาของนางเองโดยทูลขอเสด็จพ่อข้า”“ท่านอ๋องฟ่านไม่น่าจะยอมโดยง่ายเช่นนี้”“หึ นางให้พ่อนางมาขอน่ะ บอกว่าอยากหาประสบการณ์ใหม่นอกเมือง เห็นว่าข้าจะเดินทางมาที่ต้าเฉินเลยถือโอกาสขอให้พานางมาด้วย แต่ข้าปฏิเสธ นางบอกว่ายินยอมตามมาและจะดูแลตัวเอง”“แต่ที่ข้าเห็น นางแทบจะตัวติดกับเจ้า”“ข้าหาได้สนใจไม่ ว่าแต่เรื่องของเจ้ากับหลินเนี่ยเฟย…เหตุใดจึง…”“นี่เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ นางไม่ได้ชอบข้าตั้งแต่แรก นางไม่รู้ใจตัวเอง นางยังเด็กแยกแยะความรักระหว่างชายหญิงไม่เป็น นางพึ่งรู้ตัวว่าข้าน่ารำคาญก็ตอนนางได้ว่านชิงเป็นพี่สาวนางนั่นแหละ ตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้าคอยหวงพี่สาวตลอด”“เป็นเช่นนี้ได้เช่นไร ข้าจำได้ว่าตอนเรียนด้วยกันที่นั่น พวกเจ้า…..”“เจ้าลองนึกดูให้ดีๆ ว่าที่นางทำเรื่องนี้เพราะอะไร ข้าเองก็รู้แต่ก็ต้องยอมอยู่กับนางเพราะนางเหมือนน้องสาวข้า นางไม่มีญาติที่นั่นมีเพียงข้าที่ไปกับนาง ย่อมต้องดูแลกันเป็นธรรมดา จากนั้นนางเลยยึดติดว่าสิ่งที่ทำกับข้าคือความรัก แต่แท้จริงแล้วมันคือรักแบบพี่น้องเท่านั้น ข
จวนเสนาบดีหลิน“พี่ใหญ่ท่านคุ้นชินกับเมืองหลวงแล้วหรือยังเจ้าคะ”“ข้าอยู่ที่ใดก็ได้ ว่าแต่วันนี้เจ้ากินยาแล้วหรือยัง”“กินแล้วสิเจ้าคะ นี่พี่ใหญ่อีกไม่กี่วันท่านก็ต้องแต่งเข้าตำหนักท่านอ๋องแล้ว ตลอดสิบวันที่ย้ายมาจากเฉินตูเราก็อยู่ด้วยกันตลอด ท่านแต่งออกไปแล้วข้าต้องเหงาแน่เลยเจ้าค่ะ”“เจ้าน่ะเป็นลูกคนเดียวมาตลอดมิใช่หรือ”“ก็ใช่น่ะสิ เพราะมีท่านมาเป็นพี่สาวข้าจึงมีคนให้อ้อนได้บ้าง ใครจะรู้ว่าพอมีก็จะถูกแย่งไปกันเล่า”“อีกหน่อยเจ้าเองก็จะมีคนมาแย่งไปเช่นกัน เจ้าน่ะไม่ได้ถูกใจผู้ใดเลยงั้นหรือ”“ท่านพี่อย่าล้อข้าเล่น ในชีวิตของข้าพบเจอบุรุษมาไม่กี่คนหรอกเจ้าค่ะ”“เนี่ยเฟย อาการของเจ้าตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว อาการแพ้ก็ไม่มีแล้ว ต่อไปก็ทำตามใจได้แล้วล่ะ เจ้าอยากไปไหนหรือไม่ ข้าจะได้ชวนท่านอ๋องพาเจ้าไปเที่ยว”“ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ ไปกับพี่เย่หานที่เอาแต่ตามท่านตลอดเวลา ข้าเห็นแล้วอึดอัดแทนจริงๆ เขาไม่คิดอยากให้ท่านได้พักหายใจบ้างเลยหรืออย่างไรกันนะ เอาแต่ตาม ท่านหายไปเพียงแค่ครึ่งก้านธูปก็ตามหาเสียทั่วตำหนัก ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าข้าไม่เหมาะกับคนเช่นนี้จริงๆ ขืนมาเดินหาข้าจนทั่วเช่นนี้ ข้าคงเป็
“ไม่ได้เพคะ!! หม่อมฉันนัดท่านพ่อกับเนี่ยเฟยเอาไว้แล้วว่าจะเอายาไปให้พวกเขา”“แต่ข้าส่งจงหมิงไปยกเลิกแล้ว ส่วนยาที่เจ้าเตรียมเดี๋ยวข้าให้คนเอาไปให้เนี่ยเฟยเอง มาเถอะ ไปกับข้า”“เดี๋ยวก่อนเพคะ พระองค์จะพาหม่อมฉันไปที่ใด รถม้ายังรออยู่ข้างนอก”“ข้าเอาม้ามา เจ้าไปกับข้า”“ไปที่ใดเพคะ”“ไปถึงก็รู้เอง มาเถอะ”“เย่หาน เดี๋ยวก่อนสิ”ท่านอ๋องอุ้มนางเดินออกจากจวนสกุลหยงและขึ้นหลังม้าพร้อมกับพานางขี่ออกไปทางด้านหลังเขาเมืองเฉินตู ระยะทางเริ่มห่างจากตัวเมืองเฉินตูและเป็นเนินเขาสูงที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้ที่สวยงาม เบื้องหน้าเป็นแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ด้านหลังเป็นภูเขาเซียงชีของเฉินตู“ที่นี่ งดงามยิ่งนักเพคะ”“ลงมาสิ”ชิงเย่หานพานางเดินเข้าไปในทุ่งดอกไม้กว้างสุดลูกหูลูกตาพร้อมกับผ้าที่เขาเตรียมเอาไว้บนหลังม้า เนินเขาสูงในทุ่งดอกไม้ ด้านล่างเป็นลำธารเขาเลือกปูผ้าตรงนี้พร้อมกับพาว่านชิงมานั่งพิงเขาพร้อมกับมองไปยังทิวทัศน์ด้านล่างที่เป็นป่าเขาสุดลูกหูลูกตา“เจ้าเห็นนั่นหรือไม่ นั่นคือเส้นทางไปเมืองหลวง”“ข้าไม่เคยออกจากเมืองเฉินตูมาก่อนเลยเพคะ”“เจ้าอยากไปเมืองหลวงกับข้าหรือไม่ว่านชิง”“พระองค์
จงหมิงมองหน้าท่านอ๋องราวกับว่าตนเองกำลังทำผิดอย่างร้ายแรงที่บังอาจรู้ว่าหยงว่านชิงไปที่ใดในเวลานี้“พ่ะย่ะค่ะ คุณหนูหยง เอ้ย คุณหนูหลินบอกกระหม่อมให้เตรียมรถม้าเพื่อจะไปจวนท่านเสนาบดีพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วเหตุใดอาลี่จึงไม่รู้เล่า!!”“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วเจ้ามัวรออะไรอยู่ตรงนี้ ยังไม่รีบไปเอาม้ามาให้ข้าอีก ข้าไม่นั่งรถม้า ข้าจะเอาม้า!!”“พ่ะย่ะค่ะ”จงหมิงรีบไปนำม้าของท่านอ๋องออกมาให้โดยเร็วด้วยเกรงว่าจะถูกลงโทษอีกเพราะความใจร้อนของท่านอ๋องในตอนนี้คงไม่ต้องบอกว่าเขาโมโหและร้อนใจเพียงใดที่ตื่นมาแล้วไม่พบว่านชิงจวนเสนาบดีหลิน“ว่านชิง …..ว่านชิง”“พี่เขย ท่านมาหาพี่ว่านชิงงั้นหรือ”“เนี่ยเฟย ว่านชิงเล่า เห็นบอกว่านางมาที่นี่”“ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”“ใต้เท้าหลินขออภัยที่มากะทันหัน แต่ว่าว่านชิงได้มาที่นี่หรือไม่”เนี่ยเฟยและเสนาบดีหลินหันมองหน้ากันด้วยความแปลกใจและสงสัยพร้อมกับหันไปตอบกับคนที่ดูร้อนใจที่สุดตรงหน้าในตอนนี้“พี่ว่านชิงบอกว่าจะมาหาข้าในวันนี้จริงเพคะ แต่ว่านางยังมาไม่ถึง ไม่คิดว่านางจะออกมาจากตำหนักท่านแล้ว”“นั่นสิ กระหม่อมเองก็รอนางอยู่เช่นกันเพราะวันนี้นางน
เจ้าเมืองเหมินหันไปทางท่านอ๋อง ตัวสั่นทั้งตัว เขาเองก็รู้ตัวดีว่าทำสิ่งใดลงไป แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อมู่เสียนอี่ถูกเปิดโปงแล้วเขาจะโดนด้วย“ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง กระหม่อมเพียงแค่….แค่…มอบเป็นสินน้ำใจ หาใช่ซื้อตำแหน่งไม่ เรื่องย้ายมาที่เมืองเฉินตูนี้ เป็น…เรื่องนี้ท่านมหาเสนบดีหลินเป็นผู้แนะนำกระหม่อมต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทด้วยตนเองนะพ่ะย่ะค่ะ”เสนาบดีหลินเดินเข้ามายังเหมินสั่วถังที่นั่งคุกเข่าพร้อมกับขอความเมตตาต่อท่านอ๋องอยู่จึงพูดเพื่อให้เขาได้รับรู้ความจริง“ใต้เท้าเหมิน ที่ข้าเสนอชื่อท่านต่อฝ่าบาท นั่นเป็นส่วนหนึ่งในแผนการกำจัดขุนนางชั่วมู่เสียนอี่ เพราะเขารับสินบนจากท่านเพื่อเสนอชื่อเป็นเจ้าเมืองเฉินตูทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ท่านเป็นเพียงขุนนางในกรมวังที่แทบจะไม่มีผลงานใดๆมาก่อน ฝ่าบาทเรียกข้าเข้าไปหารือหลายรอบ และเพื่อจะล้อมจับพวกขุนนางชั่วทั้งหมดจึงได้เสนอชื่อเจ้าเพื่อมาเป็นเจ้าเมืองที่นี่”เหมินสั่วถังหมดแรงล้มไปกับพื้น ที่แท้เรื่องที่เขาจะมาเป็นเจ้าเมืองที่นี่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เสนาบดีหลิน ชิงอ๋องและฝ่าบาทวางแผนล่อพวกเขามาติดกับนี้“นำตัวเขาไป ขังที่คุกรอการตัดสินโทษ”“พ่ะย่ะค่ะ”ต
“ใต้เท้ามู่ไม่ต้องรีบร้อน ว่านชิง เจ้าว่ามา เจ้ามาที่นี่เพราะเรื่องที่ข้ายักยอกเงินคลังหลวงงั้นหรือ”“หม่อมฉันยังไม่ทันได้พูดสักคำว่าที่มาวันนี้เป็นเรื่องที่ท่านอ๋องยักยอกเงินพระคลังหลวง”มู่เสียนอี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจพร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างรวดเร็ว คนในห้องโถงต่างก็ตกใจเช่นเดียวกันกับมู่เสียนอี่ นั่นสิ นางเพียงแค่ยกสมุดบัญชีออกมาและบอกว่าท่านอ๋องทราบดีว่าที่นางมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด แต่…..“เจ้า….ว่านชิง นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร!!”ว่านชิงหันมามองหน้ามู่เสียนอี่พร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อยเมื่อเขาทำท่าตกใจและมือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข“ใต้เท้ามู่ ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าที่ข้ามาวันนี้เพื่อจะมาส่งรายงานของผู้ใด เหตุใดท่านจึงรีบร้อนด่วนตัดสินว่าข้าจะใส่ร้ายท่านอ๋อง ดูท่านมั่นใจเหลือเกินว่ารายงานบัญชีที่ข้าถืออยู่นี่เกี่ยวกับท่านอ๋องแล้วยังมีรายงานแก้ต่างเตรียมมาด้วย เรื่องนี้ ข้าคิดว่าท่านควรจะมีคำอธิบายหน่อยหรือไม่”“ใต้เท้ามู่ ว่าอย่างไร ที่ว่านชิงพูดมาท่านมีสิ่งใดจะแก้ต่างหรือไม่”“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ นาง…เรื่องนี้นาง….”มู่เสียนอี่ทำตัวไม่ถูก เขาติดกับแล้ว เขาพลาดเองที่พูดออกไปโพล่งๆโดยไม่
หลินเนี่ยเฟยเดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับความแปลกใจของทุกคนในห้องโถง เหมินอี้เหนียงหน้าซีด ปากเริ่มสั่นเมื่อเห็นว่าหลินเนี่ยเฟยนั้นหายดีและไม่ได้ป่วยหนักปางตายอย่างที่นางเข้าใจ“ทำไม ผิดหวังมากงั้นหรือเหมินอี้เหนียงที่ข้ายังไม่ตายตามแผนที่เจ้าวางเอาไว้”ทั้งห้องจัดเลี้ยงเกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง รวมทั้งท่านเจ้าเมืองเองก็ตกใจสุดชีวิตเมื่อหลินเนี่ยเฟยพูดออกมาว่าบุตรสาวของเขาเป็นผู้ทำร้ายนาง“เมื่อครู่นางบอกว่าบุตรสาวใต้เท้าเหมินเป็นผู้วางแผนทำร้ายนางงั้นหรือ”“ข้าก็ได้ยินเช่นนั้น”“นี่มันเรื่องอะไรกันละนี่”หลินเนี่ยเฟยเดินเข้ามาหาเหมินอี้เหนียงทันที“ข้าเห็นว่าเจ้าคิดถึงข้า เป็นห่วงว่าข้าถูกทำร้ายก็เลยมาหาเจ้า นึกไม่ถึงละสิว่าข้าจะยังมีชีวิตอยู่ มิได้มีตุ่มหนองน่าเกลียดซ้ำผมและเล็บก็ยังไม่หลุดร่วงดั่งข่าวลือนั่น”“เจ้า….คุณหนูหลินหายดี ข้า…ข้าก็ดีใจเป็นที่สุด”“งั้นหรือ!! เช่นนั้นข้าต้องขอขอบใจของฝากจากขนกระต่ายที่เจ้าเทียวส่งให้ข้าไม่หยุดด้วยหรือไม่!!”อี้เหนียงเบิกตากว้างเมื่อเนี่ยเฟยพูดกระแทกใส่นาง พร้อมกับสาวใช้ด้านหลังที่เดินถือกล่องมาด้วย“ไม่นะ นี่มันคือ….ผ้าห่มอย่างดี สั่งทอพิเศ
ทั้งงานหันไปมองผู้ที่เดินเข้ามาในห้องโถง นางมาพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มหนึ่งในมือ มู่เสียนอี่ยิ้มออกมาด้วยความพอใจเมื่อหยงว่านชิงยืนอยู่กลางห้องโถง“นี่เจ้า!! มาที่นี่ได้เช่นไร ข้าไม่ต้อนรับสตรีคณิกาเช่นเจ้า เด็กๆ ลากนางออกไป”“ช้าก่อนใต้เท้าเหมิน นางเป็นคนของสำนักบัญชีของข้า ให้ข้าสอบถามนางก่อนว่านางมาที่นี่ด้วยธุระอันใด”ว่านชิงหันมามองหน้ามู่เสียนอี่พร้อมกับยกสมุดบัญชีเล่มนั้นขึ้นมา “ข้ามาที่นี่เพราะสิ่งนี้”“เจ้าพูดเรื่องอะไร อย่ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่”“ท่านอ๋องทราบดีว่าข้า….กำลังพูดเรื่องอะไร”“ว่านชิง นี่เจ้ากำลังพูดสิ่งใดอยู่อย่างนั้นหรือ”ท่านอ๋องถามเสียงเรียบๆพร้อมกับมองว่านชิงและสมุดบัญชีในมือที่นางถือมาด้วย“ท่านอ๋อง ในนี้เป็นรายงานบัญชีที่ถูกยักยอกออกจากกรมคลังและรวบรวมหลักฐานการใช้เงินผิดกฎหมาย ปลอมแปลงตราสารและแอบอ้างฝ่าบาทเพื่อทำการค้าผิดกฎหมาย”“บังอาจ!! ว่านชิง เจ้ากล้าใส่ร้ายท่านอ๋องงั้นหรือ ข้าเป็นขุนนางของฝ่าบาท ย่อมเป็นขุนนางของท่านอ๋องด้วย บัญชีนี่ต้องเป็นของปลอม ข้าอยู่ทำงานที่นี่มานาน ตรวจสอบการเข้าออกของเงินอย่างละเอียดถี่ถ้วน ท่านอ๋องไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้
ว่านชิงรับสมุดบัญชีนั้นมาพร้อมกับมองหน้ามู่เสียนอี่ให้แน่ใจอีกครั้ง“สมุดบัญชีนี่ไม่ใช่ของจริง ท่านตกแต่งเอาสินะ”“เจ้า….รู้หรือไม่ว่าฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี”“ข้าเพียงแต่อยากจะปิดช่องโหว่ หากไม่รู้ว่ามันมาจากที่ใดแล้วข้าจะปิดช่องโหว่ที่ท่านทำขึ้นมาได้เช่นไร อย่าลืมว่าเรื่องเมื่อสองปีก่อนที่ท่านทำ ก็เป็นข้าที่พบพิรุธมิใช่ใต้เท้าเว่ย”“นี่เจ้ากำลังขู่ข้า”“ใต้เท้ามู่จะช่วยข้ามิใช่หรือ ข้าเพียงแค่จะช่วยท่านตอบแทน เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายที่เขาจะโต้แย้งไม่ได้ หรือว่าท่าน…ไม่คิดเช่นนี้”มู่เสียนอี่มองนางอย่างพินิจ แต่สายตาของว่านชิงที่มองมาที่เขาตอนนี้แข็งกร้าวและดุดันจนเขาเชื่อว่านางแค้นเคืองท่านอ๋องจริงๆอย่างไม่สงสัยแม้แต่นิด เขาคิดว่านางเป็นเพียงสตรีใจง่ายที่ละโมบจะครอบครองท่านอ๋อง แต่เมื่อรู้ว่าถูกหักหลังก็พร้อมจะแว้งกัดเหมือนกับสตรีทั่วไป“เจ้าพูดมาก็ถูก เช่นนั้นข้าก็จะบอกแผนการและวิธีการทั้งหมดที่ข้าจัดทำขึ้นมา ตามมาสิ”งานเลี้ยงวันเกิดท่านเจ้าเมือง“ท่านเสนาบดี ท่านยังกังวลเรื่องของคุณหนูหลินอยู่หรือขอรับ”“ไม่ขอปิดบัง แต่ข้าคิดไม่ตกจริงๆ ตอนนี้เหลือพึ่งแค่ท่านหมอที่่รักษานางมาตั
หอเซียงเฟย"จงหมิง มีความเคลื่อนไหวหรือไม่""ยังเลยพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องหรือว่าสายข่าวของเราจะผิดพลาด""รออีกหน่อย"สุราในเหยือกถูกเทลงจอกแล้วจอกเล่า แต่บุคคลที่เฝ้ารอของท่านอ๋องชิงเย่หานก็ยังไม่ปรากฏตัว โจรชั่วที่ก่อคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเมืองเฉินตูที่เขาพึ่งมารับหน้าที่ปกครองดูแลแทนเสด็จพ่อนั้นตอนนี้ยังไม่ปลอดภัย หอคณิกาแห่งนี้เป็นที่ที่น่าสงสัยและสายข่าวของเขาแจ้งว่าพวกมันจะนัดพบกันที่นี่คืนนี้"ปล่อยข้านะ ข้าบอกให้ปล่อย""แม่หนู หากเจ้ายังไม่เงียบข้าจะตบปากเจ้า""ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถิด ข้าเป็นบุตรของเจ้าเมืองเฉินตู ข้า..""โอ๊ย ผู้ใดจะเชื่อเจ้า สภาพตอนพบเจ้าแทบจะไม่มีอะไรอยู่แล้ว นี่หากมิได้แต่งตัวให้เจ้าคงไม่งดงามเช่นนี้หรอก หึ มานี่!! มารับแขก""ไม่นะ ได้โปรด"ประตูด้านหน้าถูกเปิดออกพร้อมกับผู้คุมหอคณิกาที่ลากสตรีคนหนึ่งมาด้วยพร้อมกับผู้คุมอีกสองคนที่ยืนคุมตัวนางเอาไว้"นี่อะไรกัน""นายท่านเจ้าคะ ขออภัยที่ให้ท่านรอนาน นางเป็นเด็กใหม่ที่เราพึ่งรับมาวันนี้เจ้าค่ะ""ข้า...""ท่านอ๋อง แม่นางผู้นี้คือบุตรของเจ้าเมืองเฉินตูคนเก่าที่พึ่งถูกฆ่าไปพ่ะย่ะค่ะ""เช่นนั้น...ขอบใจ จงหมิง มอบรางว...
Comments